บทที่ 406: วิกฤตของหลงอ้าวเจียว การดิ้นรนเฮือกสุดท้าย! (ส่วนที่ 3) (ฟรี)

บทที่ 406: วิกฤตของหลงอ้าวเจียว การดิ้นรนเฮือกสุดท้าย! (ส่วนที่ 3)

วิชาลับที่ยอมแลกด้วยชีวิตถูกนำมาใช้ในยามนี้เช่นกัน

ทวนเทพทลายฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดในพริบตา!

เงาร่างจำแลงของจักรพรรดิทลายฟ้าก็ปรากฏขึ้นในเวลานี้

แสงเทวะอันไร้ขอบเขตพลันระเบิดออก จากนั้นกลายเป็นกลุ่มแสง 7 สีอันเลือนราง ถูกหลงอ้าวเจียวอ้าปากกลืนลงท้องไปในคำเดียว!

ชั่วพริบตาเดียว เขาราวกับได้กลับคืนสู่จุดสูงสุด

วิชาจำแลงกายสารพัดนึกถูกใช้ออกมาอีกครา

หลงอ้าวเทียนผู้หล่อเหลาสง่างามและเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายราชันอันหาใดเปรียบได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นยังอยู่ใน ‘ร่างสมบูรณ์แบบ’! ราวกับไม่เคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน!

"เข้ามารับความตายซะ!"

หลงอ้าวเทียนตวาดก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งผืนฟ้า ราวกับต้องการใช้ตัวคนเดียวสยบเหล่ามหาปิศาจเผ่าวิหคที่ล้อมกรอบเข้ามาสังหารทั้งหมด!

"ฮึ่ม แค่แสร้งทำเป็นเก่งกาจ!"

ทว่าเหล่ามหาปิศาจเผ่าวิหคก็ใช่ว่าจะไร้สมอง ในทางกลับกัน พวกมันรู้ดีว่าสภาพของหลงอ้าวเจียวในยามนี้ไม่มีทางพลิกฟื้นกลับมาได้ในเวลาอันสั้นอย่างเด็ดขาด!

"ก็แค่ใช้วิชาแปลงกายฝืนทำให้ตัวเองดูไร้รอยขีดข่วนเท่านั้น แท้จริงแล้วก็เป็นแค่ตะเกียงที่ใกล้จะดับเต็มทน"

"ยอมแลกด้วยชีวิตงั้นรึ?! ยิ่งดิ้นรนแรงเท่าไหร่ ก็ยิ่งตายเร็วขึ้นเท่านั้น!"

"อย่ามัวไปต่อปากต่อคำกับมัน ลงมือพร้อมกันเลย!"

"ใช่ ทำลายวรยุทธ์มันก่อน แล้วค่อยจับตัวมันขังเอาไว้ ท้ายที่สุดค่อยถึงเวลาทรมานที่พวกเราต่างตั้งตารอคอย"

"ฆ่า!!!"

ความเร็วของมหาปิศาจเผ่าวิหคนั้นรวดเร็วยิ่งนัก!

เพียงชั่วจิบน้ำชา พวกมันก็พุ่งเข้ามาถึงตัวแล้ว

มหาปิศาจระดับ 9 กว่า 20 ตน ในจำนวนนั้นยังมีถึง 3 ตนที่อยู่ในระดับ 9 ขั้นปลาย!

ส่วนมหาปิศาจระดับ 8 ยิ่งมีมากถึงหลาย 100 ตน!

ที่ร้ายแรงยิ่งกว่าคือ มหาปิศาจเหล่านี้ล้วนรู้ดีถึงความดุร้ายของหลงอ้าวเจียว และรู้ด้วยว่าหลงอ้าวเจียวในยามนี้เปรียบดั่งสุนัขจนตรอกที่พร้อมจะลากพวกมันบางตนไปลงนรกด้วยกัน

ดังนั้น มหาปิศาจระดับ 8 จึงไม่ยอมขยับเข้าไปใกล้เลยแม้แต่น้อย!

พวกมันเพียงแค่คอยสนับสนุนอยู่รอบนอก พร้อมกับจัดตั้งค่ายกลเพื่อโจมตีจากระยะไกล!

ส่วนมหาปิศาจระดับ 9 นั้นพุ่งเข้าปะทะอย่างตรงไปตรงมา

พวกมันคอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน บดขยี้เข้ามาด้วยพลังอันแข็งกร้าว

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

เมื่อหลงอ้าวเจียวเห็นเช่นนั้น กลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

แม้เบื้องหน้าจะมิใช่กองทัพนับหมื่นแสน แต่เขากลับปลดปล่อยกลิ่นอายอันห้าวหาญประดุจขุนพลที่พร้อมทะลวงฟันกองทัพนับหมื่นโดยไม่เกรงกลัวสิ่งใด

"เข้ามาพร้อมกันให้หมดนี่แหละ!"

"ข้าหลงอ้าวเทียนมีอันใดต้องกลัว?!"

ตูม!

เขากระชับทวนในมือทั้ง 2 ข้างแน่น ก่อนจะฟาดฟันลงมาด้วยความเกรี้ยวกราด

"ทวนเทพทลายฟ้า!"

ทวนเทพทลายฟ้าสีเลือดระเบิดแสงอันน่าสะพรึงกลัวออกมา ราวกับว่าผืนฟ้าและแผ่นดินทั้งมวลถูกคมทวนสีเลือดผ่าออกเป็น 2 ซีก!

ชั่วพริบตานั้น ผู้นำเผ่าวิหคที่อยู่หน้าสุดถึงกับหน้าถอดสี ไม่กล้าปะทะโดยตรง ทว่าเลือกที่จะหลบเลี่ยงคมทวนไปก่อน

"ระวัง!"

มันเอี้ยวตัวหลบพร้อมกับตวาดเสียงกร้าว "นังแพศยานี่มันยอมแลกด้วยชีวิตแล้ว ประมาทไม่ได้เด็ดขาด! แม้จะเป็นสุนัขจนตรอก แต่สภาพของนางย่ำแย่ถึงขีดสุด ย่อมยืนหยัดต่อไปได้อีกไม่นาน ขอเพียงพวกเราคอยหลอกล่อปั่นหัวมันไปเรื่อยๆ นางก็ต้องตายอย่างมิต้องสงสัย อย่าได้วู่วามเด็ดขาด"

"ขอรับ!"

เหล่ามหาปิศาจรีบรับคำ

อันที่จริง ต่อให้มันไม่ออกปากเตือน มหาปิศาจตนอื่นๆ ก็รู้อยู่แก่ใจดี และไม่มีทางวู่วามอย่างเด็ดขาด

ท้ายที่สุดแล้ว...

หลงอ้าวเจียวก็ได้พิสูจน์ให้เห็นครั้งแล้วครั้งเล่าว่านางมันคือสัตว์ประหลาดตัวจริง

ผู้ใดก็ตามที่ดูแคลนนาง หญ้าบนหลุมศพของพวกมันล้วนสูงถึง 5 จั้งไปหมดแล้ว

นับประสาอะไรกับการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายที่รู้ทั้งรู้ว่าต้องตายอย่างแน่นอนเช่นนี้?

ย่อมต้องระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ!

แต่ถึงแม้พวกมันจะทำเช่นนั้น สีหน้าของหลงอ้าวเจียวก็หาได้เปลี่ยนไปไม่

"วันนี้ เต็มที่ก็แค่ตายเท่านั้น"

"แต่พวกเจ้า ก็อย่าหวังว่าจะได้มีชีวิตรอดกลับไปอย่างสุขสบายเลย!"

หลงอ้าวเจียวพุ่งทะยานร่างเข้าประชิด เป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อน!

นางได้ตั้งเป้าหมายไว้ในใจแล้ว

ก่อนที่กายหยาบจะแหลกสลายและดวงจิตจะแตกซ่าน อย่างน้อยก็ต้องสังหารไอ้พวกเดรัจฉานมีปีกบัดซบพวกนี้ให้ได้เกินครึ่ง!

มิเช่นนั้น...

ต่อให้ข้าต้องตาย ก็คงตายตาไม่หลับ!

"ตายซะเถอะ!"

ตูม!

สารพัดวิชาขั้นสุดยอดถูกสาดซัดออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ในยามนี้ หลงอ้าวเจียวไม่เหมือนมนุษย์อีกต่อไป แต่ดูราวกับเครื่องจักรสังหารเสียมากกว่า!

อีกทั้ง 'ปราณแสง' ของทุกกระบวนท่าล้วนแปรเปลี่ยนสีสันไปสิ้น!

จากที่เคยเป็นแสงเทวะอันเจิดจรัส บัดนี้กลับกลายเป็นสีเลือดไปเสียทั้งหมด!

ซ้ำยังมีเงาร่างจำแลงของจักรพรรดิเทพปรากฏขึ้น ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา ยามที่ทวนศึกฟาดฟันลงมา อานุภาพนั้นช่างไร้เทียมทาน ค่ายกลที่เกิดจากการรวมพลังของมหาปิศาจระดับ 8 นับ 100 ตนแทบจะถูกการโจมตีครั้งนี้กระแทกจนแตกซ่าน!

แม้พวกมันจะยังฝืนทนรับไว้ได้ แต่ทุกตนล้วนมีใบหน้าซีดเผือดและมีเลือดไหลซึมที่มุมปาก

"ตายซะ!"

"ตาย ตาย ตายให้หมด!"

หลงอ้าวเจียวแผดเสียงคำราม

นางฝืนกลั้นลมหายใจเฮือกสุดท้าย อาศัยช่วงเวลาที่เหมือนแสงไฟวาบขึ้นก่อนดับมอด ปลดปล่อยพลังขั้นสูงสุดของตนเองออกมา!

ก่อนหน้านี้ ต่อให้เป็นในช่วงที่อยู่ในจุดสูงสุด ก็ไม่เคยดุดันบ้าคลั่งถึงเพียงนี้มาก่อน

เหล่ามหาปิศาจเผ่าปิศาจต่างพากันหน้าถอดสี

พวกมันล้วนรู้ดีว่าหลงอ้าวเจียวไม่มีทางถูกสังหารได้ง่ายดายปานนั้น และรู้ด้วยว่านางจะต้องดิ้นรนเฮือกสุดท้ายก่อนตาย ทว่ากลับไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่า การดิ้นรนก่อนตายของเขาจะน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!

ฉัวะ!!!

หลงอ้าวเจียวได้รับบาดเจ็บแล้ว!

หัวไหล่ของนางถูกพญาอินทรีทองสบโอกาสใช้กรงเล็บอันแหลมคมแทงทะลุ เกิดเป็นรูเลือด 3 รูทะลุจากหน้าไปหลัง!

ทว่าหลงอ้าวเจียวกลับราวกับไร้ซึ่งความรู้สึก นางเพียงแค่ปั้นหน้าเย็นชาแล้วตวัดทวนเทพทลายฟ้า ฟันกรงเล็บของมันจนขาดสะบั้นในพริบตา จากนั้นก็งัดทวนขึ้นด้านบน พญาอินทรีทองกรีดร้องโหยหวน ปีกข้างหนึ่งของมันถูกฟันขาดกระเด็น!

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

หลงอ้าวเจียวคว้าปีกข้างนั้นเอาไว้ แล้วกัดกินลงไปทั้งดิบๆ!

"รสชาติไม่เลวเลยนี่!"

"ไอ้พวกเดรัจฉานมีปีกทั้งหลาย เตรียมตัวตายกันแล้วหรือยัง?!"

นางดื่มเลือดกินเนื้อของมหาปิศาจเผ่าวิหคสดๆ ยิ่งดูบ้าคลั่งวิปริตเกินมนุษย์!

แม้จะได้รับบาดเจ็บอย่างต่อเนื่อง ทว่าเผ่าวิหคก็ไม่ได้เปรียบเลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้าย เวลาผ่านไปเพียงครึ่งก้านธูป มหาปิศาจระดับ 9 ถึง 3 ตนก็ถูกหลงอ้าวเจียวใช้วิธีแลกอาการบาดเจ็บกับชีวิต สังหารทิ้งไปอย่างเหี้ยมโหด!

"สารเลวเอ๊ย!"

เหล่ามหาปิศาจเผ่าวิหคต่างทั้งตื่นตระหนกและโกรธแค้น

ผลลัพธ์เช่นนี้ เหนือความคาดหมายของพวกมันทุกคน!

ที่ร้ายแรงที่สุดคือ หลงอ้าวเจียวยังคงบ้าคลั่งอยู่อีกงั้นรึ?!

ชั่วขณะหนึ่ง พวกมันถึงกับเกิดความลังเลไม่กล้าบุกเข้าไป

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

"มีน้ำยาแค่นี้เองรึ?!"

"เผ่าวิหคกระจอกงอกง่อย ก็เก่งแค่นี้เอง!" หลงอ้าวเจียวถือทวนเทพทลายฟ้าด้วยมือเดียว ชี้ตรงไปยังเหล่ามหาปิศาจพลางหัวเราะร่วนอย่างบ้าคลั่ง "วันนี้ ข้าจะฆ่าพวกเดรัจฉานมีปีกอย่างพวกเจ้าให้ขวัญหนีดีฝ่อไปเลย!"

นางแค่นเสียงเย็นชา หมายจะพุ่งทะยานออกไปอีกครา ทว่าจู่ๆ สีหน้ากลับเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ก่อนจะกระอักโลหิตแก่นแท้ออกมาคำโต

ทว่าวินาทีที่โลหิตแก่นแท้พ่นออกมา มันก็ลุกไหม้ขึ้นทันที... และกลายเป็นเถ้าถ่านไปในชั่วพริบตา

"นางไม่ไหวแล้ว เปรียบดั่งน้ำมันสิ้นตะเกียงดับ!"

เหล่ามหาปิศาจที่ตกตะลึงเมื่อครู่พลันดีใจล้นพ้น "บุก!"

คลื่นการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวถาโถมเข้ามา

สีหน้าของหลงอ้าวเจียวซีดเผือดไร้สีเลือด

"ไม่นึกเลยว่า..."

"แค่จะฆ่าพวกมันให้ได้ครึ่งหนึ่ง ข้ายังทำไม่ได้งั้นรึ?" (จบตอน)