บทที่ 81.แดนลับอวิ๋นเซียนเปิดออก

เวลาหนึ่งเดือนผ่านพ้นไปในชั่วพริบตา

ตลอดเวลาหนึ่งเดือนนี้ลู่อวี่ได้รับสมบัติไม่ธรรมดาหลายชิ้นจากแพ็กเกจลดราคารายวันพร้อมกันนั้นเขายังอาศัยโอสถที่ตนเองซื้อจากร้านค้าแห่งหมื่นโลกแลกสมบัติและหินวิญญาณจำนวนมหาศาลจากผู้อื่นมาได้

ทั้งหมดถูกนำไปใช้เติมเงินทำให้แต้มคูปองของลู่อวี่เพิ่มขึ้นไม่น้อยอีกครั้ง!

ทว่าหากจะซื้อระดับพลังถัดไปยังคงขาดอยู่อีกบางส่วน

ครืนครืน!

ยามอู่ของวันนี้

จู่ๆก็มีปรากฏการณ์แห่งฟ้าดินปรากฏลงมา

บนท้องฟ้าปรากฏกระแสคลื่นพลังปราณอันไร้ที่เปรียบแสงเรืองรองเจ็ดสีจำนวนนับไม่ถ้วนรวมตัวกันออกมาแสงสว่างหมื่นจั้งที่ปลดปล่อยออกมานั้นได้ปกคลุมทั่วทั้งสำนักชิงอวิ๋นเอาไว้อย่างสมบูรณ์

เมื่อเผชิญหน้ากับปรากฏการณ์แห่งฟ้าดินเช่นนี้ทุกคนในสำนักชิงอวิ๋นล้วนอดเผยสีหน้าตกตะลึงออกมาไม่ได้

โดยเฉพาะเหล่าศิษย์เหล่านั้นต่างพากันตะลึงงันไปหมด

“สวรรค์! นี่คือปรากฏการณ์แห่งฟ้าดินที่รุ่งโรจน์ถึงเพียงใดกัน!”

“หรือว่าจะเป็นปรากฏการณ์แห่งฟ้าดินที่เกิดจากอัจฉริยะฟ้าประทานคนใดคนหนึ่งในสำนักของเรา?”

“เป็นไปได้!”

“เดี๋ยวก่อนพวกเจ้ารีบดูเร็วในปรากฏการณ์ประหลาดนี้ดูเหมือนจะปรากฏประตูสวรรค์บานหนึ่งขึ้นมา!”

“เป็นเช่นนั้นจริงๆประตูบานนี้เปิดออกแล้ว!”

“......”

ในสายตาของทุกคนภายในปรากฏการณ์แห่งฟ้าดินที่เจิดจ้านี้สิ่งที่คล้ายกับประตูสวรรค์นั้นเปิดออกโดยตรง

ปรากฏเป็นทางเข้าช่องทางเจ็ดสีแห่งหนึ่งขึ้นมา

มันให้ความรู้สึกแก่ผู้คนว่าหากบินเข้าไปก็ราวกับจะสามารถทะยานขึ้นเป็นเซียนได้โดยตรงอย่างไรอย่างนั้น

ทว่ามันก็ปลดปล่อยคลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมาด้วยเช่นกัน

“ดังนั้นศิษย์ทุกคนห้ามบุ่มบ่ามเคลื่อนไหว!” วินาทีถัดมา เสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจน่าเกรงขามเสียงหนึ่งก็ดังก้องไปทั่วทั้งสำนักชิงอวิ๋น

“ปรากฏการณ์แห่งฟ้าดินนี้คือแดนลับระดับสูงสุดแห่งหนึ่ง มีนามว่าแดนลับอวิ๋นเซียนมีเพียงผู้ฝึกตนที่อยู่เหนือขอบเขตทารกวิญญาณเท่านั้นจึงจะสามารถเข้าไปได้พวกเจ้าศิษย์ทั้งหลายอย่าได้บุ่มบ่ามเคลื่อนไหวเป็นอันขาดมิฉะนั้นแล้วแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากทางเข้าแดนลับนี้เพียงพอจะทำให้พวกเจ้าสลายเป็นเถ้าธุลีได้!”

หลังได้ยินเสียงอันน่าเกรงขามนี้เหล่าศิษย์ก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามเคลื่อนไหวอีก

อย่างไรเสียก็ล้วนไม่มีใครอยากตายไม่มีใครอยากสลายเป็นเถ้าธุลี

เพียงแต่สิ่งที่ทำให้ศิษย์ส่วนใหญ่ตกตะลึงอย่างยิ่งก็คือ ภายในสำนักชิงอวิ๋นกลับยังมีแดนลับระดับสูงสุดดำรงอยู่ด้วย!!!

เรื่องเช่นนี้คนส่วนใหญ่ไม่รู้โดยสิ้นเชิงสำหรับทุกคนแล้วนับว่าเหลือเชื่ออยู่บ้างจริงๆ

“น่าสนใจแดนลับระดับสูงสุดด้านในนี้เกรงว่าจะมีของดีอยู่กระมังไม่แน่อาจได้รับแต้มคูปองจำนวนมหาศาลก็เป็นได้!” บนยอดเขาโอสถลู่อวี่เอ่ยปากอย่างช้าๆ

วินาทีถัดมา

สวีข่ายก็มาถึงข้างกายลู่อวี่อย่างรวดเร็วก่อนเอ่ยอย่างเคารพว่า “ท่านอาจารย์!”

“เจ้าเข้าใจแดนลับแห่งนี้มากน้อยเพียงใด?” ลู่อวี่ถามโดยตรง

“ท่านอาจารย์นี่คือแดนลับอวิ๋นเซียนนับว่าเป็นหนึ่งในแดนลับระดับสูงสุดจะเปิดเพียงหนึ่งครั้งในรอบหนึ่งพันปีเดิมทีข้าคิดจะบอกท่านอาจารย์นานแล้วเพียงแต่ลืมไปเสียบ้าง” สวีข่ายรีบเอ่ยปากอธิบายช่วงหลายวันนี้เขาเอาแต่ทำความเข้าใจประสบการณ์การหลอมโอสถ

จึงทำให้ลืมเรื่องนี้ไป

“ท่านอาจารย์ภายในแดนลับอวิ๋นเซียนแห่งนี้อันตรายถึงขีดสุดทุกครั้งที่แดนลับแห่งนี้เปิดออกสำนักชิงอวิ๋นจะมียอดฝีมือจำนวนไม่น้อยเข้าไปทว่าผู้ที่สามารถออกมาได้ทั้งเป็น มีเพียงหนึ่งหรือสองคนเท่านั้นครั้งหนึ่งถึงขั้นไม่มีสักคนที่รอดชีวิตออกมาได้!”

“เล่าลือกันว่าภายในแดนลับอวิ๋นเซียนแห่งนี้ถึงขั้นมีมรดกสืบทอดของเซียนอยู่ด้วย!”

“เมื่อแดนลับอวิ๋นเซียนเปิดออกสถานที่ต่างๆล้วนมีทางเข้า และที่นี่ก็คือหนึ่งในนั้นเมื่อครั้งอดีตบรรพบุรุษของสำนักชิงอวิ๋นได้อาศัยวิชาศักสิทธิ์เคลื่อนภูเขาย้ายสำนักชิงอวิ๋นมายังตำแหน่งนี้โดยเฉพาะก็เพื่อให้ทางเข้าแดนลับแห่งนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของสำนักชิงอวิ๋น!”

“.......”

เมื่อสวีข่ายอธิบายอย่างละเอียด

ก็ทำให้ลู่อวี่มีความเข้าใจต่อเรื่องนี้เพียงพอแล้วเช่นกัน

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ไม่นานนักลู่อวี่ก็มองเห็นผู้ฝึกตนขอบเขตแปลงเทพหลายคนของสำนักชิงอวิ๋นบินขึ้นไปยังทางเข้านั้น

ผู้ฝึกตนขอบเขตแปลงเทพเหล่านี้แต่ละคนล้วนชราภาพเป็นอย่างมาก

“อายุขัยของพวกเขาหลายท่านใกล้จะสิ้นสุดแล้วหากระดับพลังยังไม่ทะลวงขึ้นอีกพวกเขาก็จะตกตายเพราะอายุขัยถึงจุดสิ้นสุดแดนลับอวิ๋นเซียนแห่งนี้ก็มีโชควาสนามากมายเช่นกันนี่จึงเป็นการลองครั้งสุดท้ายของพวกเขาด้วย!” เมื่อมองผู้ฝึกตนขอบเขตแปลงเทพชราหลายท่านนี้สวีข่ายก็อดทอดถอนใจไม่ได้ “หวังว่าพวกเขาหลายท่านจะราบรื่นเถอะ!”

กล่าวว่าราบรื่นความจริงแล้วความหวังไม่ได้มากนัก!

ฟิ้ว~~~

เวลานี้

จู่ๆบนยอดเขาหลักนั้นมีลำแสงสีม่วงสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นเมฆมุ่งหน้าเข้าไปยังทางเข้าของแดนลับอวิ๋นเซียน

“อะไรนะประมุขนางก็เข้าไปด้วยอย่างนั้นหรือ!” สีหน้าของสวีข่ายเปลี่ยนไปทันทีก่อนเอ่ยด้วยความเคร่งเครียดอยู่บ้าง

ยิ่งรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง

“แม้แต่ประมุขของสำนักชิงอวิ๋นก็ยังเข้าไปแล้วหากเกิดไม่สามารถออกมาได้ทั้งเป็นสำหรับสำนักชิงอวิ๋นแล้วนั่นย่อมเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่” ลู่อวี่พยักหน้าเบาๆก่อนเอ่ยปากกล่าว

“ประมุขก็คงเลือกเสี่ยงเข้าสู่แดนลับอวิ๋นเซียนแห่งนี้เพื่อทะลวงขอบเขตใหม่เช่นกันกระมัง!” สวีข่ายเอ่ยทอดถอนใจเสียงเบา “ดูท่าทางเข้าแห่งนี้ใกล้จะหายไปแล้ว!”

ปรากฏการณ์ประหลาดบนท้องฟ้านั้นเริ่มค่อยๆสลายหายไปแล้ว

ครั้งนี้

สำนักชิงอวิ๋นมียอดฝีมือจำนวนไม่น้อยเข้าไปด้านใน

ตอนนี้ทุกคนก็ทำได้เพียงภาวนาให้พวกเขาสามารถออกมาได้ทั้งเป็น

โดยเฉพาะท่านประมุข

“สวีข่ายต่อจากนี้ยอดเขาฝานแห่งนี้ขอมอบให้เจ้าดูแลแล้วแดนลับอวิ๋นเซียนแห่งนี้ข้าจะเข้าไปดูสักหน่อย!” วินาทีถัดมาลู่อวี่เหยียบอากาศแล้วบินออกไปโดยตรงมุ่งหน้าไปยังทางเข้านั้น

“ท่านอาจารย์ต้องระวังตัวให้ดี!” เมื่อสวีข่ายเห็นเช่นนั้นก็รีบเอ่ยเตือนทันที

ฟิ้ว!

ภายในช่วงเวลาสั้นๆเพียงไม่กี่ลมหายใจ

ลู่อวี่ก็เข้าสู่ทางเข้าของแดนลับอวิ๋นเซียนนั้นอย่างรวดเร็ว

นับว่าจังหวะเวลาพอดิบพอดีเช่นกันเมื่อลู่อวี่เข้าไปโดยสมบูรณ์ปรากฏการณ์แห่งฟ้าดินนั้นก็สลายหายไปอย่างรวดเร็ว

ทางเข้าก็หายไปโดยตรงเช่นกันทั่วทั้งท้องฟ้ากลับคืนสู่สภาพเดิมในทันที

เมฆบางเบา สายลมอ่อนโยนราวกับว่าทุกสิ่งเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย!

สำหรับผู้คนจำนวนไม่น้อยทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ราวกับเป็นเพียงความฝันครั้งหนึ่งเท่านั้น

“ท่านอาจารย์เขาเป็นเซียนกลับชาติมาเกิดเลือกเข้าสู่แดนลับอวิ๋นเซียนแห่งนี้ย่อมต้องมีความมั่นใจเพียงพอคนอื่นอาจไม่สามารถออกมาได้ทั้งเป็นแต่ท่านอาจารย์จะต้องออกมาได้อย่างปลอดภัยทั้งเป็นแน่นอน!” สวีข่ายมองท้องฟ้าในใจของเขาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและการยืนยันที่มีต่อลู่อวี่!!!

ตึง ตึง ตึง!!!

เสียงระฆังของยอดเขาโอสถดังขึ้น

เมื่อผู้อาวุโสของยอดเขาโอสถได้ยินก็รีบมายังตำหนักใหญ่ของยอดเขาโอสถทันที

“ผู้อาวุโสทุกท่าน ท่านอาจารย์ได้เข้าสู่แดนลับอวิ๋นเซียนแล้ววันเวลาต่อจากนี้หวังว่าทุกท่านจะยึดมั่นในหน้าที่!” สวีข่ายเอ่ยปากโดยตรง

หลังเหล่าผู้อาวุโสได้ยินต่างก็ประหลาดใจอย่างยิ่ง

คิดไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าลู่อวี่จะเข้าสู่แดนลับอวิ๋นเซียนแห่งนี้!

“พวกเราจะยึดมั่นในหน้าที่อย่างแน่นอน!” ผู้อาวุโสของยอดเขาโอสถเหล่านี้ตอบรับเป็นเสียงเดียวกัน

ใช้เวลาไม่นานสวีข่ายก็ได้รับการเรียกตัวจากยอดเขาหลัก

“เอาล่ะผู้อาวุโสทุกท่านแยกย้ายไปทำเรื่องของตนเองเถอะ!” หลังสวีข่ายกล่าวจบเขาก็บินออกไปทันที

ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้นประมุขยอดเขาของยอดเขาอื่นๆแต่ละแห่งก็ต่างพากันบินมุ่งหน้าไปยังยอดเขาหลักเช่นกัน

ยามนี้ประมุขจากไปแล้วไม่ต้องคิดก็รู้ว่าต่อจากนี้สำนักย่อมจะเริ่มอยู่ภายใต้การดูแลของผู้อาวุโสใหญ่!

ต่อจากนี้ผู้อาวุโสใหญ่จะต้องสั่งการและหารือเรื่องบางอย่างอย่างแน่นอน