ตอนที่ 38 เป้าหมายตัวละคร คือ ชายหน้าหวาน
ตอนที่ 38 เป้าหมายตัวละคร คือ ชายหน้าหวาน
ตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา
เฉินเฟิงได้รับบทเป็นนักแสดงรับเชิญในกองถ่ายละครโดยรับบทเป็นนักพนันในเรือนจำ
ถ่ายทอดออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ทุกฉากผ่านฉลุยในเทคเดียว
ม่ายจื่อเจี๋ยเองก็เริ่มเกิดความเอ็นดูในความสามารถของเขาขึ้นมาทีละน้อย
ไม่แปลกใจเลยที่จวงเฉิงเหวินถึงอยากเซ็นสัญญากับเฉินเฟิง
เมื่อดูจากผลงานของเขาในกองถ่ายละครแล้ว เขาควรเป็นนักแสดงใต้สังกัดได้อย่างไม่ต้องสงสัย
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป
ละครก็ปิดกล้อง
คืนก่อนวันที่เขาจะเดินทางกลับ หลินจู่ได้เจาะจงเลี้ยงข้าวเฉินเฟิง
ครั้งนี้มีแค่เขาสองคน
เพราะซ่งหย่าเหวินมีธุระเลยไม่ได้มา
ดังนั้น หลินจู่และเฉินเฟิงจึงดื่มเหล้ากันไปไม่น้อย และพูดคุยกันถึงเรื่องราวมากมาย รวมถึงความในใจของเขาในตอนนี้
เฉินเฟิงไม่ได้ออกความเห็นอะไรมากนัก
เส้นทางชีวิตเราเลือกเอง คนอื่นจะไปมีสิทธิอะไรมาตัดสิน
รอดูอนาคตกันเถอะ
หากประสบความสำเร็จได้ การเสียสละในตอนนี้ก็ไม่นับว่าเป็นอะไร
คืนนั้น หลินจู่เมามาย
...
เช้าวันถัดมา
เฉินเฟิงและหลิวรุ่ยเดินทางกลับ
กลับมาถึงเยียนจิง
หลิวรุ่ยอาลัยอาวรณ์ในการบอกลาเฉินเฟิง ก่อนจะกลับเข้ากองถ่ายละคร
ในช่วงไม่กี่เดือนข้างหน้า กองถ่ายละครของพวกเขาจะต้องออกจากเมืองหลวง เพื่อไปถ่ายทำในสถานที่จริงในต่างจังหวัด
อาจจะกลับมาได้หลังจากผ่านช่วงขึ้นปีใหม่ไปแล้ว
ดังนั้นในตอนที่จากกัน ขอบตาของหลิวรุ่ยจึงแดงก่ำ
หลังจากการปรับตัวในช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ไม่ว่าจะบนเตียงหรือนอกเตียง พวกเขาต่างรู้สึกว่าเข้ากันได้อย่างดีเยี่ยม
เสียดายก็แต่ไม่มีใครกล้าทะลวงความสัมพันธ์นั้น
ไม่มีใครสามารถหยุดรอเพื่ออีกฝ่ายได้
ดังนั้น การจากกันจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อกลับมาถึงห้องเช่า เฉินเฟิงก็พักผ่อนอยู่ไม่กี่วัน
อีกเพียงครึ่งเดือนก็จะถึงเวลาการถ่ายทอดสด การแข่งขันคัดตัวเพื่อผ่านเข้ารอบรอบที่สองแล้ว
ในการแข่งขันรอบถัดไป กลุ่มที่เฉินเฟิงได้รับจัดอยู่นั้นถือว่าเป็นกลุ่มนรกแตก
เป็นกลุ่มใหญ่ที่มีสมาชิกเจ็ดคน
ต้องแสดงฉากจากภาพยนตร์คลาสสิกเรื่อง《เสียงฝน》
ตัวละครทั้งเจ็ดตัวมีเอกลักษณ์โดดเด่น
ทุกตัวละครต่างมีบทบาทของตัวเอง ดังนั้นไม่ว่าจะได้รับบทไหน เฉินเฟิงก็รู้สึกว่าไม่เลวเลย
...
เวลาค่อยๆ ผ่านไป
ไม่นานเวลาออกอากาศก็มาถึง
เป็นไปตามธรรมเนียม!
หลังจากได้รับโทรศัพท์ในคืนแรก เช้าวันถัดมาเฉินเฟิงก็รีบเดินทางไปยังสถานที่ถ่ายทอดสด
ในตอนกลางวันยังคงเป็นเวลาของการเข้าห้องซ้อม
ผู้เข้าแข่งขันจากกลุ่มต่างๆ ต่างเข้าประจำตำแหน่งเกือบครบหมดแล้ว
รวมถึงสามคนที่มีเบื้องหลังไม่ธรรมดาพวกนั้นด้วย
ก่อนจะเข้าสู่ห้องซ้อม
เฉินเฟิงเดินตามเจ้าหน้าที่เข้าไปในห้องเล็กๆ เพื่อรับบทที่เขาจะต้องแสดงในละคร
ไป๋เสี่ยวเหนียน
เฉินเฟิง: "..."
ทุกครั้งต้องเด่นชัดขนาดนี้เลยเหรอ?
ไอ้ขี้ยา ชายที่มีพฤติกรรมใช้ความรุนแรงในครอบครัว นักพนันในเรือนจำ คนเลวจอมอันธพาล
ตอนนี้ยังจะมาเป็นชายหน้าหวานอีกหรือ?
นี่เห็นตัวเองเป็นนักแสดงที่เชี่ยวชาญด้านตัวร้ายเลยรึไง?
เฉินเฟิงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
ช่างเถอะ ถึงแม้ว่าชายหน้าหวานจะดูเก้ๆ กังๆ หน่อย แต่ตัวละครไป๋เสี่ยวเหนียนก็ยังถือว่ามีความสามารถอยู่บ้าง
ตอนที่จับฉลากได้รอบการแข่งขันคัดตัวเพื่อผ่านเข้ารอบรอบที่สอง เฉินเฟิงได้ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเบื้องหลังภาพยนตร์เรื่อง《เสียงฝน》บนอินเทอร์เน็ตอย่างละเอียด
และได้ศึกษาตัวละครแต่ละตัวอย่างถีถ้วน
จะว่าไปตัวละครไป๋เสี่ยวเหนียนเองก็ไม่ใช่ชายหน้าหวานธรรมดาๆ ทั่วไป
ในต้นฉบับ ไป๋เสี่ยวเหนียนเป็นศิษย์เก่าจากโรงเรียนศิลปะการแสดงเป่ยผิง
ในยุคสมัยนั้น นักเรียนที่จบมาจากสถาบันโดยตรงเช่นเขา ย่อมเป็นที่จับตามองของผู้คนอย่างมาก
ไป๋เสี่ยวเหนียนเป็นนักแสดงงิ้วคุนฉวี่ชื่อดังโดยไม่มีข้อกังขา
เคยมีช่วงเวลาที่เขาเจิดจรัสเป็นประกาย
แต่ในเวลาเดียวกัน จิตใจของเขาก็เคยบริสุทธิผุดผ่องเป็นอย่างมาก
เพียงแต่น่าเสียดาย ในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยสงคราม ยิ่งสิ่งใดงดงามมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเปราะบางมากเท่านั้น
ยิ่งบริสุทธิผุดผ่องมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งถูกมลทิน
ท้ายที่สุด ไป๋เสี่ยวเหนียน ก็ไม่สนศักดิ์ศรี ยอมลดตัวลงไปออเสาะ จนได้เป็น “เจ้าหน้าที่คนสนิท” ของผู้บัญชาการกองทัพหุ่นเชิด
และยังเป็น “นายบำเรอ” ที่ทุกคนรู้กันโดยไม่ต้องพูด
ตัวละครไป๋เสี่ยวเหนียนนี้ เป็นตัวละครที่เข้าถึงจิตใจได้ยาก
ในทั้งเรื่อง เขาต้องผ่านสามช่วงเวลาที่มีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ช่วงแรก คือตอนที่ยังไม่รู้ว่าใครคือเหล่ากุ่ย เขาอาศัยฐานะ “เจ้าหน้าที่คนสนิท” เป็นเกราะ โดยความไร้เดียงสา ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
แถมยังพูดจาไม่รู้จักกาลเทศะ
จนกระทั่งเข้าสู่ช่วงที่สอง
เขาถูกใส่ร้าย จนกลายเป็นคนแรกที่ถูกสงสัย
ไป๋เสี่ยวเหนียนถูกทรมานอย่างแสนสาหัส
ในตอนนี้ ความถือตัวและความเย่อหยิ่งทั้งหมดของเขาได้มลายหายไป เหลือเพียงแค่การดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด
แต่ในส่วนลึกของจิตใจ เขายังคงมีความหวังอันไร้เดียงสาหลงเหลืออยู่
เฝ้าฝันว่าเมื่อผู้บัญชาการมาถึง เขาจะช่วยเขาให้พ้นจากความทุกข์ยาก
ทว่าผลลัพธ์มันโหดร้ายเกินไป
และนั่นคือเข้าสู่ช่วงที่สาม
ความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด
คนที่เขาโหยหามาโดยตลอด เมื่อเจอหน้าเขาแล้ว ไม่เพียงไม่ได้มอบอิสระและความปลอบโยนให้ แต่กลับมอบการเฆี่ยนตีด้วยแซ่อย่างทารุณ
ในวินาทีนั้น ความศรัทธาของไป๋เสี่ยวเหนียนได้พังทลายลงโดยสิ้นเชิง
เขาสิ้นหวังแล้ว
ในแววตาเผยให้เห็นถึงความมืดมน
และนั่นคือสามช่วงเวลาของไป๋เสี่ยวเหนียน
เฉินเฟิงศึกษาตัวละครตัวนี้อย่างละเอียด เข้าใจข้อมูลภูมิหลังทั้งหมด
ในจังหวะที่เขาหยิบการ์ดตัวละครขึ้นมา และหันหลังเดินจากไป ในหัวของเขาก็มีเสียงระบบดังขึ้นตามนัด
【ติ๊ง ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังจะแสดงเป็นตัวละครเป้าหมาย “นักแสดงงิ้วคุนฉวี่” ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้กลายเป็นนักแสดงงิ้วคุนฉวี่ตัวจริง】
【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ทักษะงิ้วคุนฉวี่ MAX】
...
ภายในห้องซ้อม
ผู้เข้าแข่งขันทั้งเจ็ดคนมากันครบแล้ว
ชายห้า หญิงสอง
ทุกคนตัดสินใจบทของตัวเองเรียบร้อย
ในจำนวนนี้ สี่คนที่ได้รับบทกู้เสี่ยวเมิ่ง หลี่หนิงอวี้ อู๋จื้อกั๋ว และอู๋เถียน ต่างก็ตื่นเต้นกันมาก
เพราะนั่นคือตัวละครหลักเต็มตัว
ส่วนอีกสามบทที่เหลือ คือไป๋เสี่ยวเหนียน จินเซิงฮั่ว และหวังเถียนเซียง เนื้อหาบทอาจจะน้อยกว่าเล็กน้อย ถือเป็นเพียงตัวประกอบ
บทเยอะย่อมได้เปรียบ
เพราะคุณสามารถแสดงออกได้มากกว่า
การแข่งขันคัดตัวเพื่อผ่านเข้ารอบในคืนนี้ กลุ่มใหญ่ทั้งเจ็ดคนเรียกได้ว่าเป็นกลุ่มมรณะขุมนรก
ต้องคัดเหลือเพียงหนึ่งคน
ดังนั้นทุกคนจึงเป็นคู่แข่งขันกัน
ใครๆ ก็อยากเป็นผู้ชนะคนสุดท้าย
เมื่อเฉินเฟิงเดินเข้าไปในห้องซ้อม อีกหกคนก็มาถึงกันหมดแล้ว
ต่างจับกลุ่มพูดคุยกันเบาๆ
ทุกคนกำลังวิจารณ์เนื้อหาของตัวละคร
ทันทีที่เฉินเฟิงเดินเข้ามา ทุกคนก็เงียบเสียงลงโดยอัตโนมัติ และจับจ้องมาที่เขา
ดูเหมือนจะมีความไม่พอใจเล็กๆ
หลักๆ คือวิธีการผ่านเข้ารอบสองครั้งของเฉินเฟิงมันแปลกประหลาดเกินไป
ไม่มีใครแยกออกเลยว่าเขาแสดงหรือว่านั่นคือตัวตนจริงๆ ของเขากันแน่
แต่ครั้งนี้?
คงไม่โชคดีขนาดนั้นแล้ว
เพราะเฉินเฟิงดัน “โชคร้าย” ได้รับบทไป๋เสี่ยวเหนียนตัวละครนี้
เจ้านั่นมันเป็นชายหน้าหวานเลยนะ
เป็นนายบำเรอของผู้บัญชาการกองทัพหุ่นเชิด
ตัวละครแบบนี้มันแสดงยากมาก
ถ้าดูจากหน้าตา เฉินเฟิงก็ถือว่าผ่านเกณฑ์
แต่ถ้าดูจากบุคลิก?
เฉินเฟิงยังมีความเป็นหนุ่มน้อยที่สดใสเกินไป
มันต่างจากไป๋เสี่ยวเหนียนที่มีความอ่อนช้อยสามส่วน และความเย่อหยิ่งอีกสามส่วนมากเกินไป
ดังนั้น โอกาสที่เขาจะผ่านรอบจึงน้อยที่สุด
หลังจากเฉินเฟิงเข้าไปในห้องซ้อมได้ไม่นาน หลิวเทียนฉือก็เดินเข้ามา
เริ่มให้คำแนะนำสั้นๆ ตามเคย
เริ่มจากการอธิบายบทแสดง
พร้อมกับชี้แจงจุดเด่นและปมของตัวละครแต่ละตัว
พอพูดถึงตรงนี้ หลิวเทียนฉือ ก็หันมามองเฉินเฟิง และเด็กสาวอีกคนที่ชื่อว่าหลี่เสี่ยวตัน แล้วพูดว่า:
เฉินเฟิง: “ในบรรดาเจ็ดตัวละครนี้ ตัวละครไป๋เสี่ยวเหนียน กับ กู้เสี่ยวเมิ่ง คือตัวละครที่ตีความยากที่สุดครับ”
“คนหนึ่งเป็นนักแสดงงิ้วคุนฉวี่ชื่อดัง และเป็นคนโปรดของผู้บัญชาการ”
“อีกคนเป็นสายลับตัวจริง ที่ยอมสละชีพเพื่อปกป้องสหาย”
“ตัวละครทั้งสองตัวนี้มีความยากมาก”
“ในเมื่อพวกคุณทั้งสองเลือกแล้ว ก็จงตั้งใจขบคิดถึงโลกภายในจิตใจของตัวละครให้ดี”
“ถึงแม้ว่ากลุ่มของพวกคุณจะมีการแข่งขันที่ดุเดือดและโหดเหี้ยมมาก แต่ในเดียวกันมันก็เป็นกลุ่มที่มีบทบาทหนักที่สุด เรียกได้ว่าเป็นฉากใหญ่เลยทีเดียว”
“เพราะฉะนั้น แสดงออกมาให้เต็มที่”
“ในจำนวนพวกคุณเจ็ดคน นอกจากเฉินเฟิงแล้ว ทุกคนล้วนมีพื้นฐานผลงานกันมาบ้างไม่มากก็น้อย”
“ดังนั้น《นักแสดงคืออะไร》จึงไม่ใช่สังเวียนของพวกคุณ แต่เป็นเวทีให้พวกคุณได้โชว์ของ”
“ไม่ต้องใส่ใจเรื่องแพ้ชนะมากนัก ขอเพียงแค่ถ่ายทอดออกมาได้ดี ประสบการณ์บนเวทีเพียงครั้งเดียวก็อาจทำให้พวกคุณเจิดจรัสได้แล้ว เข้าใจที่ฉันพูดไหม?”
ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน
เฉินเฟิงสบตากับลี่เสี่ยวตันเล็กน้อย
ไม่นึกเลยว่าในสายตาของหลิวเทียนฉือ เหล่าอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการแสดง ตัวละครที่ตีความยากที่สุดจะเป็นไป๋เสี่ยวเหนียน และ กู่เสี่ยวเมิ่ง
อาจเป็นเพราะโลกภายในจิตใจของตัวละครมันซับซ้อนกว่าละมัง
เริ่มรอคอยฉากใหญ่ฉากนี้แล้วสิ