บทที่ 530 เทือกเขาคร่าชีวิต 100

บทที่ 530 เทือกเขาคร่าชีวิต 100

หลังจากที่ลั่วเยว่เจี้ยนได้ยินคำอธิบายของชายหนุ่มผมทรงรากไทร เธอก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงทันที

ใครมันจะไปคิดวะว่าโคลนดูดหิมะจะเหมือนกับโคลนดูดจริงๆ ที่พอจุดไฟแล้วยังสามารถลุกไหม้ขึ้นมาได้อีก?

มันไม่มีความสมเหตุสมผลเลยสักนิดเข้าใจไหม!

ยังไม่ทันที่ลั่วเยว่เจี้ยนจะได้พูดอะไรออกมา ภายในโคลนดูดหิมะแห่งนั้นก็พลันมีเสียงกรีดร้องที่แหลมสูงอย่างรุนแรงดังระเบิดขึ้นมา

สายตาของชายหนุ่มผมทรงรากไทรเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขาจ้องเขม็งไปยังโคลนดูดหิมะเบื้องหน้า "เป็นหญิงสาวสวมเครื่องประดับเงินคนนั้น!"

ลั่วเยว่เจี้ยนเองก็ตกใจเช่นกัน เธอเห็นเปลวไฟบนโคลนดูดหิมะแห่งนั้นลุกโชนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และเสียงกรีดร้องก็ยิ่งบาดหูมากขึ้นทุกที

ในที่สุด เมื่อโคลนดูดหิมะแห่งนั้นถูกปกคลุมไปด้วยเปลวไฟจนหมด และถูกเผาจนดำเป็นตอกอ พื้นหิมะที่ถูกเผาจนดำสนิทนั้นก็เริ่มเกิดรอยแตกร้าว ราวกับผืนดินที่แห้งผาก

จากนั้น พื้นหิมะสีดำไหม้เป็นหย่อมๆ ก็เริ่มหลุดร่อนและร่วงหล่นลงไปเบื้องล่าง

จนกระทั่งเวลานี้ ลั่วเยว่เจี้ยนกับชายหนุ่มผมทรงรากไทรถึงได้พบว่า แท้จริงแล้วภายใต้โคลนดูดหิมะแห่งนั้นไม่ใช่พื้นหิมะธรรมดา แต่เป็นโพรงน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่ลึกจนหยั่งไม่ถึง คล้ายกับถ้ำน้ำแข็งยักษ์ที่พวกเขาเคยใช้ซ่อนตัวก่อนหน้านี้

ดังนั้นก่อนหน้านี้หลังจากที่ผู้หญิงผมเดรดร็อกถูกลากลงไปในโคลนดูดหิมะ ก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่เธอจะตกลงไปในโพรงน้ำแข็งที่ลึกจนหยั่งไม่ถึงแห่งนี้โดยตรง

เพียงแต่สิ่งที่น่าแปลกใจมากก็คือ ลั่วเยว่เจี้ยนกับชายหนุ่มผมทรงรากไทรกลับไม่พบตัวหญิงสาวสวมเครื่องประดับเงินคนนั้นเลย

เสียงผู้หญิงแหลมสูงที่ดังออกมาจากโคลนดูดหิมะซึ่งพวกเขาเพิ่งจะได้ยินเมื่อครู่นี้ ต้องเป็นเสียงของหญิงสาวสวมเครื่องประดับเงินคนนั้นอย่างแน่นอน ทว่าในตอนนี้ หญิงสาวสวมเครื่องประดับเงินคนนั้นกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย...

ชายหนุ่มผมทรงรากไทรเผยแววตาเฝ้าระวัง เขาไม่สามารถระบุได้ว่าหญิงสาวสวมเครื่องประดับเงินคนนั้นตกลงไปในโพรงน้ำแข็งขนาดยักษ์ข้างๆ นี้ หรือว่าซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดเพื่อเตรียมรอจังหวะลงมือ

เขาหันไปมองสาวผมขาวข้างกายที่กำลังจ้องมองลงไปยังโพรงน้ำแข็งลึกหยั่งไม่ถึงเบื้องล่างอย่างครุ่นคิด "จะไปกันหรือยัง?"

สาวผมขาวไม่ได้หันหน้ากลับมา แต่กลับมองไปยังทิศทางหนึ่ง มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ อย่างสนใจ "แน่นอนว่าไม่"

ลั่วเยว่เจี้ยนบอกกับตัวเองก่อนเลยว่า แน่นอนว่าพวกเขาจะไปตอนนี้ไม่ได้! ถ้าขืนไปตอนนี้ เกมรอบนี้ก็ผ่านด่านไปได้เลยน่ะสิ?

ต้องหาทางรั้งตัวชายหนุ่มผมทรงรากไทรเอาไว้ก่อน ลั่วเยว่เจี้ยนยังตั้งใจว่าอีกเดี๋ยวจะลงไปในโพรงน้ำแข็งแห่งนี้ เพื่อมองหาโอกาสรนหาที่ตายครั้งสุดท้ายให้กับตัวเองอยู่เลย

คิดสิ รีบคิดหาเหตุผลที่ฟังดูขึ้นออกมาเร็วเข้า! สมองหมุนวนอย่างรวดเร็ว สีหน้าของลั่วเยว่เจี้ยนบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ เธอค่อยๆ พูดคำว่า "แน่นอนว่าไม่" ออกมาก่อนเพื่อประวิงเวลา

สายตาของเธอกวาดมองไปมาภายในโพรงน้ำแข็งลึกหยั่งไม่ถึงเบื้องล่าง เธอมีความสามารถมองกลางคืน ดังนั้นในตอนนี้จึงสามารถมองเห็นสภาพการณ์ภายในโพรงน้ำแข็งที่มืดสนิทด้านล่างได้อย่างชัดเจน

แต่ว่า... บ้าชิบ ทำไมเธอถึงไม่เจออะไรเลยล่ะ?!

เมื่อเห็นว่าจะปล่อยให้บทสนทนาหยุดอยู่แค่คำว่า "แน่นอนว่าไม่" ตลอดไปไม่ได้ ลั่วเยว่เจี้ยนจึงฝืนใจชี้มั่วๆ ไปยังจุดหนึ่ง "ตรงนั้น เห็นไหม?"

อันที่จริงลั่วเยว่เจี้ยนมองไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง บริเวณนี้มีแต่ชั้นน้ำแข็งและเหลี่ยมมุมเต็มไปหมด มันจะไปมองเห็นอะไรได้?

ลั่วเยว่เจี้ยนวางแผนเอาไว้แล้วว่า ถ้าเกิดอีกเดี๋ยวชายหนุ่มผมทรงรากไทรเกิดมองไม่เห็นอะไรขึ้นมา เธอก็จะปีนลงไปในโพรงน้ำแข็งโดยตรง แล้วแกล้งทำเป็นว่าจะลงไปหาของข้างล่าง

ส่วนคำอธิบายสำหรับระบบปล่อยจอยก็คือ หญิงสาวสวมเครื่องประดับเงินคนนั้นมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะซ่อนตัวอยู่ในโพรงน้ำแข็งแห่งนี้

เธอจำเป็นต้องจัดการกับอุปสรรคนี้เสียก่อน ถึงจะสามารถมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางของภารกิจสุดท้ายได้อย่างสบายใจ

แน่นอนว่าภายในโพรงน้ำแข็งนี้จะมีตัวหญิงสาวสวมเครื่องประดับเงินอยู่จริงหรือไม่ นั่นก็ไม่เกี่ยวกับลั่วเยว่เจี้ยนแล้ว

ถ้าหากอีกฝ่ายอยู่ในโพรงน้ำแข็งจริงๆ นั่นย่อมต้องดีกว่าอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นเธอจะได้ฉายเดี่ยวสู้กับหญิงสาวสวมเครื่องประดับเงินที่ไม่รู้ว่าหลบซ่อนอยู่ตรงไหน ศัตรูอยู่ในที่มืด ส่วนเธออยู่ในที่สว่าง โอกาสที่จะรนหาที่ตายสำเร็จก็มีไม่น้อยเลย

และถ้าหากหญิงสาวสวมเครื่องประดับเงินไม่ได้อยู่ด้านล่าง การที่เธอช่วยถ่วงเวลาเอาไว้แบบนี้ ก็สามารถทำให้อีกฝ่ายมีเวลาเตรียมตัวอย่างเพียงพอ เพื่อเตรียมที่จะคอยดักสังหารพวกเขาต่อไปหลังจากนี้

ยิ่งไปกว่านั้น บางทีใต้โพรงน้ำแข็งนี้อาจจะมีอันตรายอย่างอื่นอยู่อีกก็ได้ไม่ใช่หรือ?

อย่างไรเสียก็ใกล้จะผ่านด่านเกมนี้อยู่แล้ว ตัวแปรใดๆ ที่เพิ่มเข้ามาย่อมมีแต่ข้อดีไม่มีข้อเสียอย่างแน่นอน

ทว่าในขณะที่ชายหนุ่มผมทรงรากไทรมองตามนิ้วของลั่วเยว่เจี้ยนไปยังทิศทางนั้น ประกายตาของเขาก็พลันสว่างวาบขึ้นมา

วินาทีต่อมา ที่ปลายนิ้วทั้งสองของเขาก็ปรากฏลูกบอลโลหะทรงกลมขนาดเล็กขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ชายหนุ่มผมทรงรากไทรดีดนิ้ว ส่งลูกบอลโลหะขนาดเล็กลงไปในโพรงน้ำแข็ง และเมื่อลูกบอลโลหะลูกนั้นสัมผัสเข้ากับชั้นน้ำแข็ง มันก็เกิดการระเบิดขึ้นในชั่วพริบตา!

แต่นี่ไม่ใช่ลูกระเบิด

การระเบิดของลูกบอลโลหะขนาดเล็กนี้ไม่ได้สร้างความเสียหายใดๆ แต่กลับปลดปล่อยแสงสีขาวที่สว่างจ้าจนแสบตาออกมา

แม้แต่ลั่วเยว่เจี้ยนที่อยู่ด้านนอกก็ยังอดไม่ได้ที่จะหยีตาลง แล้วนับประสาอะไรกับเจ้าคนที่หลบซ่อนอยู่ในโพรงน้ำแข็งอันมืดมิดนั่นล่ะ

หญิงสาวสวมเครื่องประดับเงินเดิมทีลอบอาศัยโครงสร้างอันซับซ้อนของชั้นน้ำแข็งเบื้องล่าง หลบซ่อนอยู่ด้านในของกำแพงน้ำแข็ง เธอมั่นใจว่าด้วยตำแหน่งของตัวเองในตอนนี้ ผู้เล่นทั้งสองคนที่อยู่ด้านบนไม่มีทางมองเห็นเธอได้อย่างแน่นอน

ทว่าในขณะที่หญิงสาวสวมเครื่องประดับเงินกำลังมั่นใจอยู่นั้น เธอก็พลันรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งถูกโยนลงมา

หลังจากที่รับรู้ได้ว่าผู้เล่นทีม B ด้านบนคนหนึ่งได้โยนอะไรบางอย่างลงมา หญิงสาวสวมเครื่องประดับเงินก็คิดที่จะเปลี่ยนที่ซ่อนตัวทันที

ทว่าการระเบิดนั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมาก ท่ามกลางแสงสีขาวที่สว่างจ้าจนแสบตาปกคลุมไปทั่ว แม้ว่าเธอจะรีบหลับตาลงในทันที แต่ดวงตาของเธอก็ยังคงสูญเสียการมองเห็นไปในชั่วอึดใจ

และในเวลานี้ หญิงสาวสวมเครื่องประดับเงินที่กำลังเตรียมจะเปลี่ยนตำแหน่ง ในสถานการณ์ที่ดวงตาทั้งสองข้างมองไม่เห็น มือของเธอเกิดจับไว้ไม่มั่น จนถึงกับร่วงตกลงไปตรงๆ เลยอย่างนั้นหรือ?

"กรี๊ด!!!"

ผ่านไปไม่นานนัก จากเบื้องล่างของโพรงน้ำแข็งก็มีเสียงของหนักตกกระทบพื้นลอยมาให้ได้ยินเลือนราง

เชี่ยเอ๊ย เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

เมื่อได้ยินเสียงที่เลือนรางนั้น ลั่วเยว่เจี้ยนก็ชะงักค้างด้วยความตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติได้ว่า ดูเหมือนภายในโพรงน้ำแข็งนั้นจะมีอะไรบางอย่าง ร่วงตกลงไปโดยตรงเพราะระเบิดแสงของชายหนุ่มผมทรงรากไทรลูกนั้น

ตกลงไปจากความสูงระดับนี้ มีแต่ตายกับตายสถานเดียวเท่านั้น

ในใจของลั่วเยว่เจี้ยนพลันเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมาทันที เจ้าคนที่ตกลงไปนั่น... คงไม่ใช่หญิงสาวสวมเครื่องประดับเงินคนนั้นหรอกใช่ไหม?

ด้วยความร้อนใจที่ต้องการตรวจสอบความเป็นตายของหญิงสาวสวมเครื่องประดับเงิน ในตอนนั้นเองลั่วเยว่เจี้ยนถึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า ภายในกระเป๋าเป้ของเธอเหมือนจะมีเครื่องติดตามตัวผู้เล่นทีม A อยู่อีก

เธอรีบหยิบเครื่องติดตามตัวผู้เล่นทีม A ออกมาจากกระเป๋าเป้ทันที ทันทีที่กวาดตามอง ภาพเบื้องหน้าของเธอก็พลันมืดดับลง

บนเครื่องติดตามตัวเครื่องนั้น กลับไม่มีจุดสีแดงเหลืออยู่เลยแม้แต่จุดเดียว

ผู้เล่นทีม A ถึงกับถูกกวาดล้างจนหมดเกลี้ยงไปแล้วอย่างนั้นหรือ?!

มาถึงขั้นนี้แล้วยังมีอะไรให้ต้องพูดอีกล่ะ? เกมได้จบลงแล้ว

ลั่วเยว่เจี้ยนสูญเสียเรี่ยวแรงหยาดสุดท้ายไปจนหมด จิตใจของเธอห่อเหี่ยวลงในทันที

ทว่าในตอนนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งลอยแว่วมาจากโพรงน้ำแข็งเบื้องล่างอย่างเลือนราง

ดวงตาของลั่วเยว่เจี้ยนสว่างวาบขึ้นมาทันที เธอคิดว่าเรื่องนี้ยังพอมีตัวแปรอื่น อาจจะยังมีจุดพลิกผัน และเธอยังมีโอกาสรนหาที่ตายอยู่!

สายตาของเธอพุ่งตรงลงไปยังโพรงน้ำแข็งทันที ชายหนุ่มผมทรงรากไทรเองก็มองลงไปยังความมืดมิดเบื้องล่างด้วยความระแวดระวังเช่นกัน

ชั่วอึดใจต่อมา ในกรอบสายตาของลั่วเยว่เจี้ยน ก็ปรากฏมือของผู้หญิงคนหนึ่งค่อยๆ เกาะกุมขึ้นมาบนแท่งน้ำแข็งที่ยื่นออกมา

ถุงมือที่สวมอยู่บนมือนั้นได้ฉีกขาดจนเผยให้เห็นผิวหนังที่อยู่ด้านใน ส่วนผิวหนังที่เปิดเปื่อยออกมานั้นก็เต็มไปด้วยเลือดชุ่มโชก ทั้งเลือดและเนื้อถูกความหนาวเย็นแช่แข็งจนกลายเป็นสีเขียวคล้ำและสีม่วง

ตามมาติดๆ ด้วยศีรษะที่ถักผมทรงเดรดร็อกโผล่พ้นขึ้นมา

ผู้หญิงผมเดรดร็อกเงยหน้าขึ้น และมองเห็นลั่วเยว่เจี้ยนกับชายหนุ่มผมทรงรากไทรที่ยืนอยู่ด้านบนของโพรงน้ำแข็งเช่นเดียวกัน

เมื่อเห็นทั้งสองคน เธอก็แสยะยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่เพราะความเจ็บปวดจึงอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกัดฟันตะโกนขึ้นมาว่า "ช่วยด้วย ดึงฉันขึ้นไปที!"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ไม่ใช่แค่ลั่วเยว่เจี้ยนเท่านั้น แต่แม้กระทั่งชายหนุ่มผมทรงรากไทรก็ตระหนักได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

ผู้หญิงผมเดรดร็อกคนนั้นคิดไม่ถึงว่าจะยังมีชีวิตอยู่

ชายหนุ่มผมทรงรากไทรหันไปมองลั่วเยว่เจี้ยน เพราะมีเพียงลั่วเยว่เจี้ยนเท่านั้นที่มีตะขอเกี่ยวเชือกอยู่ในมือ ซึ่งสามารถดึงตัวผู้หญิงผมเดรดร็อกขึ้นมาได้โดยตรง

ทว่าลั่วเยว่เจี้ยนกลับไม่ได้รีบร้อนลงมือ แต่กลับเอ่ยปากถามคำถามหนึ่งออกมาอย่างกะทันหัน

"ตอนนี้เธอยังคิดว่า การได้เข้ามาในเกมไลฟ์สดเอาชีวิตรอดปาฏิหาริย์เป็นเรื่องดีอยู่อีกไหม?"

น้ำเสียงของเธอเย็นชามาก เย็นเยียบยิ่งกว่าสายลมหนาวที่พัดผ่านอยู่โดยรอบเสียอีก แม้ว่าผู้หญิงผมเดรดร็อกจะมองเห็นใบหน้าของสาวผมขาวได้ไม่ชัดเจนนัก แต่เธอก็ยังคงจินตนาการได้ถึงสีหน้าที่เย็นชาและลึกล้ำของอีกฝ่ายในตอนนี้ได้เป็นอย่างดี

ผู้หญิงผมเดรดร็อกเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าจุดประสงค์ที่สาวผมขาวถามแบบนี้คืออะไร ทว่าความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งสี่ทิศของร่างกาย ทำให้เธอไม่สามารถเงียบต่อไปได้อีก

เธอเจ็บจนต้องสูดปากจ้องมองร่างสีขาวเบื้องบนแล้วตะโกนตอบกลับไปว่า "หิมะถล่มมันดูตระการตามากเลยใช่ไหมล่ะ?"

ไม่มีใครตอบคำถามของเธอ

ทว่าในวินาทีต่อมา เชือกเส้นหนึ่งก็ถูกหย่อนลงมาที่ข้างกายของเธอ