บทที่ 5 : ซื้อขายสำเร็จ

บทที่5 : ซื้อขายสำเร็จ

ผู้แปล : แปลนิยายกากๆ

ปรับสำนวน : ไม่ได้ปรับ

ตรวจคำผิด : ไม่ได้ตรวจ

กุมภาพันธ์เดือนแรกของอากาศหนาว ในตอนเช้าอันดับแรกที่ฮันส์และหลี่ หู่ทำคือขึ้นรถเมล์ไปบริษัทสมิธสโตร์

การประมูลจะเริ่มขึ้นประมาณ 9 โมงเช้า แต่ฮันส์ต้องการไปที่นั่นเพื่อดูคู่แข่งก่อน เพราะนี่เป็นการประมูลครั้งแรกของหลี่ หู่ ฮันส์เลยอธิบายให้เขาฟังว่า "ถ้าเราไปถึงเป็นคนแรกๆ เราจะมีเวลาสังเกตคู่แข่ง เราจำเป็นต้องทำความเข้าใจกับคู่แข่ง เพื่อจะสามารถปรับกลยุทธ์และเสนอราคาได้ถูก ... "

ผู้ประมูลส่วนใหญ่ดูเหมือนจะมากันตั้งแต่แปดโมงสามสิบ หลี่ หู่ คาดว่ามีคนอยู่ที่นี่ไม่ต่ำกว่าห้าสิบคน

เขารู้สึกกดดันเล็กน้อย "มีคนเยอะมาก แต่โกดังเก็บของมีแค่ 8 อันเองนิ"

"พวกเขาทั้งหมดที่อยู่ที่นี่รู้เรื่องเก้าอี้นวด แต่ไม่ต้องห่วง ครึ่งหนึ่งของคนพวกนี้จะไม่เสนอราคาจนกว่าพวกเขาจะรู้สึกมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ ส่วนคนที่เหลือพวกเขามาเพื่อหวังว่าจะชื้อโกดังได้ในราคาต่ำ เราอยู่ที่นี่เพื่อประมูลโกดังแห่งเดียวเท่านั้นและฉันก็มีเงินพอสำหรับงานนี้ "

"นายไปเอาเงินมาจากไหน?" หลี่หู่ถามด้วยความสับสน

"วันนี้เรามาที่นี่ยังไง?" ฮันส์ถาม

"ขึ้นรถเมล์ ...  อย่าบอกน่ะว่านายขายรถตัวเอง?" หลี่หู่อุทานขึ้น

"ไม่...ฉันเอามันไปจำนองสามวัน ถ้าฉันไม่ไปจ่ายเงินคืน ฉันก็จะเสียรถ ตอนนี้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับนายแล้ว นายรู้จริงๆ ใช่ไหมว่าโกดังเก็บของอันไหนมีเก้าอี้นวด"

"ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ แต่ถ้าการประมูลเริ่มแล้ว ฉันขอเวลาสักหน่อย แล้วฉันจะหามันให้นายเอง"

สิบนาทีต่อมา ก็มีชายชราคนหนึ่งที่สวมหมวกคาวบอยเดินออกมาจากฝูงชนและประกาศ "เอาล่ะทุกๆ คน เราจะ – เริ่มการประมูล- ผมจะให้ทุกคนเข้าไป –ที่โกงดัง  เพราะฉะนั้นใครที่อยากรู้ว่ามีของอะไรอยู่บ้าง แค่เข้าไปดูมัน ..."

หลี่ หู่คิดว่าภาษาอังกฤษของเขาดีมาก แต่ตอนนี้เขาได้ตระหนักว่าเขามั่นใจมากเกินไป

เมื่อประตูโกดังเปิดขึ้น ทุกคนต่างเข้าไปในโกดัง ทุกคนมีไฟฉายและได้รับอนุญาตให้เข้าไปดูสินค้าภายในโกดังได้1นาที ชายชราที่สวมหมวกคาวบอยยืนจับเวลารออยู่นอก เขาต้องแน่ใจว่าทุกคนเข้าไปข้างในตามเวลาที่กำหนด

หนึ่งนาทีผ่านไป..

โกดัง 202 ไม่ได้มีสิ่งของที่มีมูลค่าสูง สิ่งของที่มีค่ามากที่สุดคือเครื่องมือเครื่องใช้ในครัวเรือนและเครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าๆ แต่ของพวกนี้ก้ไม่ได้ต่างจากขยะ

นักล่าการประมูลไม่ได้สนใจขยะ พวกเขาจะซื้อโกดังเก็บของที่พวกเขาคิดว่าจะได้เงินเท่านั้น ถ้าพวกเขาไม่แน่ใจเกี่ยวกับการทำกำไร พวกเขาก็อาจจะไม่เสนอราคา

เมื่อถึงคราวที่ฮันส์และหลี่ หู่เข้าไปข้างใน ขณะที่ฮันส์กวาดไฟฉายไปรอบๆ เขาก็อธิบายว่า "ก่อนอื่นเราต้องหาสิ่งที่ดูมีมูลค่าและมันต้องใช้ประสบการณ์' ดูนี่สิ; มีฉลาก "ระวังแตก" พิมพ์อยู่ด้านข้าง ฉันเดิมพันได้เลยว่าภายในกล่องนี้ต้องเป็นจานและเครื่องแก้ว ... "

หลี่หู่พยักหน้าเห็นด้วย คำพูดของฮันส์ถูกต้อง เมื่อตอนหลี่ หู่ให้แมลงตัวเล็กมาตรวจสอบโกดังนี้ ข้างในกล่องตรงหน้าเป็นเครื่องปั้นดินเผา

ช่วงเวลาหนึ่งนาทีของพวกเขาผ่านไปอย่างรวดเร็ว  ขณะที่ทั้งสองเดินออกมาจากโกดัง ฮันส์ก็พูดขึ้นอย่างเงียบ ๆ "สิ่งของข้างในมีมูลค่าประมาณห้าร้อยเหรียญหรืออาจะมากกว่านั้น ฉันคิดว่าจะมีคนเต็มใจประมูลมันประมาณสามร้อยเหรียญ"

เมื่อช่วงเวลาสำรวจโกดังสิ้นสุดลง การประมูลก็เริ่มต้นขึ้น คาวบอยแก่ยกมือขึ้น "หนึ่งร้อยดอลลาร์เป็นราคาเริ่มต้น มีคนอยากประมูลมันขึ้นไปที่หนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญหรือป่าว ... "

มีคนพยักหน้ามาทันที คาวบอยแก่ชี้ไปที่ชายคนนั้นก่อนจะประมูลต่อ "ตอนนี้มันมีราคาอยู่ที่หนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญ มีใครยินดีเสนอราคาสองร้อยเหรียญ... "

"ฉัน!" บางคนตะโกนขึ้น

คาวบอยแก่ชี้ไปที่ผู้ประมูลรายใหม่ "ดีมาก ตอนนี้มันอยู่ที่สองร้อยดอลลาร์ มีใครให้สามร้อยเหรียญรึเปล่า?"

การประมูลเป็นอย่างนี้เสมอ ผู้ประมูลจะขอราคา ในขณะที่ผู้ซื้อจะเสนอราคา เมื่อชายแก่ขึ้นราคามาถึงร้อยดอลลาร์ ฝูงชนก็เงียบลง ไม่ใช่ว่าสินค้าข้างในไม่คุ้มกับราคา แต่คาวบอยแก่ได้ดีดราคาขึ้นเยอะเกินไป

ฮันยกมือขึ้น "สองร้อยยี่สิบเหรียญ!"

"นายอยากได้โกดังนี้? แต่เก้าอี้นวดไม่ได้อยู่ที่นี่" หลี่ หู่พูดด้วยเสียงต่ำ

"ไม่ต้องกังวล ของข้างในโกดังนี้มีมูลค่ามากกว่า 200 เหรียญ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องมีคนอื่น ๆ มาเสนอราคาสูงกว่านี้แน่ๆ ฉันทำอย่างนี้เพื่อให้นายเห็นว่าการประมูลมันเป็นยังไง" ฮันส์อธิบาย "เมื่อราคาที่ผู้ประมูลเสนอมาสูงเกินไป ผู้เสนอราคาสามารถเสนอราคาของตนเองได้ ตราบเท่าที่ราคามันสูงกว่าราคาของคนก่อน "

"สองร้อยยี่สิบเหรียญเป็นราคาปัจจุบัน มีใครเสนอราคาสองร้อยห้าสิบเหรียญหรือเปล่า?"

“ทางนี้!”

"สองร้อยห้าสิบเหรียญ มีใครอยากจะเสนอราคาสองเจ็ดสิบห้าเหรียญมั้ย?"

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเสนอราคาที่สูงกว่านี้อีก ผู้ดำเนินการประมูลก็ยกนิ้วข้างขวาขึ้น "สองร้อยห้าสิบเหรียญครั้งที่หนึ่ง สองร้อยห้าสิบสองครั้งที่สอง สองร้อยห้าสิบสองครั้งที่สาม จบการประมูล สุภาพบุรุษท่านนี้เปนผู้ชนะการประมูลในครั้งนี้ "

ชายชาวสเปนพยักหน้าและเดินเข้าไปหาผู้ประมูลเพื่อรับเอกสาร จากนั้นเขาก็เดินไปล็อคประตูโกดัง ภายใน 24 ชั่วโมงต่อจากนี้ โกดังและของทุกอย่างที่อยู่ในนั้นจะเป็นของเขา

และเช่นเดียวกับโกดัง 203 และ 204 ทั้งสองได้ถูกขายไป 203 ขายได้สามร้อยเหรียญ ในขณะที่ 204 ขายได้หนึ่งร้อยยี่สิบห้าเหรียญ

เมื่อถึงห้อง 205 แล้ว หลี่ หู่ก็สังเกตุเห็นกล่องที่มีเก้าอี้นวด เขาแกล้งทำเป็นมองไปรอบ ๆ ก่อนที่จะหันไปหาฮันส์ "บิ๊กฟ็อกซ์มันอยู่นี้!"

ฮันส์ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "นายแน่ใจนะ?"

หลี่ หู่พยักหน้า "ฉันมั่นใจมากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์"

"งั้นปล่อยให้ฉันจัดการเอง" ฮันส์ตอบอย่างตื่นเต้น

มันเป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว แต่ทั้งสองคนยังไม่ได้กินอะไรเลย พวกเขาดื่มน้ำไปเพียงเล็กน้อย แต่ทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็มีสภาพไม่ต่างกัน เป็นผลให้การแข่งขันสงบลงบ้าง

"หนึ่งร้อยดอลลาร์เป็นราคาเริ่มต้น มีใครจะเสนอราคาหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญ... "

ฮันส์ยกมือขึ้น ผู้ประมูลชี้มาที่เขา "หนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญ มีใครให้ราคาสองร้อยเหรียญมั้ย?"

หลี่ หู่ พยายามอย่างมากเพื่อรักษาหน้าให้นิ่งเอาไว้  แต่หัวใจของเขาวุ่นวายไม่ต่างจากพายุทะเลทราบ เขาได้แต่อธิษฐานต่อพระเยซูคริสต์ว่าขอให้ไม่มีคู่แข่ง

แต่ดูเหมือนจะมีคนอื่นสังเกตเห็นของมีค่าที่อยู่ข้างใน  "ฉัน!"

"เยี่ยม ตอนนี้อยู่ที่สองร้อยเหรียญ มีใครเต็มใจจะจ่ายสองร้อยห้าสิบเหรียญมั้ย?"

"ฉันตาม!" ฮันส์ยักไหล่ขณะที่ตอบ "วันนี้ฉันต้องได้อะไรกลับไปบ้างแหละ ฉันจะเดิมพันกับโกดังนี้"

"สองร้อยห้าสิบเหรียญ มีใครต้องการเสนอราคาสามร้อยเหรียญอีกมั้ย?" ผู้ทำการประมูลถาม

ไม่มีใครเสนอราคาสูงกว่านี้ จากสิ่งที่เห็นในโกดัง 205   มันมีมูลค่าน้อยกว่าโกดังก่อนหน้านี้ชะอีก เหมือนกับที่ฮันส์บอก การซื้อโกดังนี้ เป็นการเสี่ยงโชคของเขาเท่านั้น

หลังจากนับสาม ผู้ทำการประมูลก็ชี้ไปที่ฮันส์ "ตอนนี้โกดัง 205 เป็นของคุณแล้ว!"