บทที่ 80: แบบนี้ทั้งวันยังได้! (ฟรี)

ดังนั้น ฉากในวิดีโอของสการ์เล็ตวิทช์จึงปรากฏขึ้นอีกครั้ง ฮีโร่สองฝ่ายที่นำโดยกัปตันอเมริกาและไอรอนแมน เผชิญหน้ากันอยู่ภายในสนามบิน

เมื่อเห็นถึงตรงนี้ ผู้ชมนับไม่ถ้วนต่างกลั้นหายใจ

ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจแล้วว่า ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป กัปตันอเมริกาได้กลายเป็นมนุษย์ที่มีเลือดมีเนื้ออย่างแท้จริง

เขาแสวงหาอิสรภาพและความยุติธรรม และยืนหยัดทำในสิ่งที่ตัวเองเชื่อว่าถูกต้อง

เมื่อกัปตันอเมริกาพุ่งนำออกไป ไอรอนแมนก็บินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ดนตรีประกอบอันเร้าใจผลักบรรยากาศขึ้นสู่จุดสูงสุด

หัวใจของผู้ชมเหมือนถูกยกขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ

ไอรอนแมนพุ่งดิ่งลงมาจากฟากฟ้า รวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่หมัดขวา ก่อนกระแทกเข้าใส่โล่ของกัปตันอเมริกาอย่างรุนแรง

ภาพตัดอย่างฉับพลัน!

ฉากเปลี่ยนไปยังพื้นที่คับแคบแห่งหนึ่ง มองผ่านรอยแยกออกไปจะเห็นพื้นโลกที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งและหิมะ

ด้านใน ไอรอนแมนและกัปตันอเมริกากำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด

และในตอนนั้นเอง บัคกี้ก็ปรากฏตัวขึ้น

เขาเข้าร่วมต่อสู้เคียงข้างกัปตันอเมริกา ร่วมมือกันรับมือไอรอนแมน

แม้ทั้งสองจะประสานงานกันอย่างยอดเยี่ยม โจมตีอย่างดุดัน แต่ไอรอนแมนกลับยิงลำแสงผลักกัปตันอเมริกากระเด็นออกไป ก่อนหันมาระดมหมัดใส่บัคกี้อย่างบ้าคลั่ง ราวกับต้องการเอาเขาให้ตาย

โชคดีที่บัคกี้ว่องไวมาก ด้วยทักษะการต่อสู้อันยอดเยี่ยม เขากดไอรอนแมนติดกำแพงไว้ชั่วคราว และพยายามใช้มือถอดแกนพลังงานของชุดเกราะออก

ทันใดนั้น

แว้บ!

เสียงหนึ่งดังขึ้น ลำแสงพลังพุ่งออกมาจากชุดเกราะ

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน แขนกลของบัคกี้ถูกตัดขาดทันที

เมื่อเห็นภาพนี้ อารมณ์ของกัปตันอเมริกาพลันปั่นป่วน เขายกโล่ขึ้นพุ่งใส่ไอรอนแมนทันที ส่วนไอรอนแมนก็ไม่ยอมถอย ยิงลำแสงจากทั้งสองมือใส่โล่เต็มแรง จนเกิดแสงสว่างจ้าแสบตา

หัวใจของผู้ชมเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความตึงเครียดทำให้แทบหายใจไม่ออก

ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมการปะทะครั้งนี้ถึงรุนแรงขนาดนี้ ถึงขั้นเอาชีวิตเข้าแลก

ความสงสัยและความคาดหวังสลับกันวนเวียนอยู่ในใจของทุกคน

มีคนเริ่มนึกถึงคำถามที่ผู้เขียนเคยโยนไว้

“หรือว่าเขาไม่เคยสับสนเลยจริง ๆ?”

กัปตันอเมริกาที่อยู่ตรงหน้า ดูเหมือนกำลังตกอยู่ในสภาวะที่ไม่อาจอธิบายได้

แม้จะยังไม่รู้เหตุผล แต่ทุกคนก็มองออกว่า เขากำลังพยายามปกป้องบัคกี้อย่างสุดกำลัง

ในเวลานี้ เขาไม่ใช่ “กัปตันอเมริกา” ผู้เป็นสัญลักษณ์แห่งความยุติธรรมอีกต่อไป แต่เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีเลือดมีเนื้อจริง ๆ สตีฟ โรเจอร์ส ผู้กำลังปกป้องเพื่อนสนิทของตัวเอง

แต่คำตอบของไอรอนแมนกลับทำให้ทุกคนใจหายวาบ

ตอนที่กัปตันอเมริกาถูกซัดล้มลงกับพื้น แต่ยังคงยืนกรานพูดว่า “เขาคือเพื่อนของฉัน” โทนี่กลับตอบว่า “ฉันก็เคยเป็นเพื่อนของนายเหมือนกัน”

ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา ไอรอนแมนก็เปิดฉากโจมตีอีกครั้ง พร้อมส่งคำเตือนอันรุนแรง

แต่กัปตันอเมริกาไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาฝืนลุกขึ้นยืนและพูดประโยคอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“แบบนี้ทั้งวันยังได้!”

ท้ายที่สุด ด้วยความช่วยเหลือของบัคกี้ กัปตันอเมริกาก็สามารถควบคุมไอรอนแมนไว้ได้สำเร็จ และใช้โล่กระแทกแกนพลังงานของชุดเกราะอย่างรุนแรง จนมันเสียหายอย่างสมบูรณ์

ดนตรีอันโศกเศร้าดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ทั้งสถานที่เงียบงัน ไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนจมอยู่ในบรรยากาศกดดันและหนักอึ้ง แม้การต่อสู้จะจบลงแล้วก็ตาม

กัปตันอเมริกาเลือกปกป้องเพื่อนเก่าอย่างบัคกี้ และถึงขั้นทำร้ายไอรอนแมน

ขณะที่เขาก้มลงเก็บโล่และเตรียมพาบัคกี้จากไป คำพูดหนึ่งของไอรอนแมนก็เปิดเผยความขัดแย้งที่ไม่อาจประสานได้ระหว่างทั้งสอง

“โล่นั่นไม่ใช่ของนาย นายไม่มีสิทธิ์ครอบครองมัน พ่อของฉันเป็นคนสร้างมันขึ้นมา”

เสียงโล่ตกกระทบพื้นดังสนั่นและบาดหู ราวกับกำลังเคาะลงบนหัวใจของทุกคน

ครั้งแรกที่เขาวางโล่ลง เป็นเพราะไม่ต้องการทำร้ายเพื่อน

ส่วนครั้งที่สองที่เขาทิ้งโล่ กลับเป็นเพราะเขาได้ทำร้ายอีกฝ่ายไปแล้ว

ฉากนี้ทำให้ผู้ชมรู้สึกอึดอัดในอก ราวกับมีอะไรบางอย่างมาปิดกั้นลมหายใจ

ผู้คนอดสงสัยไม่ได้ว่า หลังจากนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเป็นอย่างไร

แต่ในขณะเดียวกัน ทุกคนก็ได้เห็นว่ากัปตันอเมริกาไม่ได้เป็นเพียงทหารอีกต่อไป แต่เป็นมนุษย์ที่มีเลือดมีเนื้อคนหนึ่ง สตีฟ โรเจอร์ส

ความสับสนของเขาสะท้อนออกมาในทางเลือกระหว่างมิตรภาพเก่าและมิตรภาพใหม่

ท้ายที่สุด เขาได้เลือกทางของตัวเอง

ความอยากรู้อยากเห็นของผู้ชมถูกจุดขึ้นจนถึงขีดสุด พวกเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมในสนามรบวาคานด้า กัปตันอเมริกาถึงไม่ได้ใช้โล่อันเป็นสัญลักษณ์ของเขา

ผู้คนยิ่งเฝ้ารอเรื่องราวหลังจากนี้มากขึ้น

เขาจะสามารถยกมโยลเนียร์ได้จริงหรือไม่?

ความสัมพันธ์กับไอรอนแมนจะซ่อมแซมกลับมาได้ไหม?

คำถามเหล่านี้ทำให้ทุกคนอยากรู้คำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อฉากการต่อสู้จบลง ผู้คนในวาคานด้าต่างเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความไม่เข้าใจ

ทั้งสตีฟและโทนี่ต่างไม่เคยคาดคิดว่า ในอนาคตพวกเขาจะไม่เพียงก่อให้เกิดสงครามกลุ่มอเวนเจอร์ส แต่ยังกลายเป็นศัตรูกันด้วย

โทนี่มองไปทางกัปตันอเมริกา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสับสน

“ทำไมนายถึงเลือกบัคกี้ ไม่ใช่ฉัน?”

สายสัมพันธ์ระหว่างสตีฟกับบัคกี้ลึกซึ้งมาก พวกเขาไม่ได้เป็นเพียงสหายร่วมรบ แต่เป็นเพื่อนที่เชื่อใจกันอย่างแท้จริง

ก็เพราะแบบนั้นเอง สตีฟจึงอดถามตัวเองไม่ได้ว่า ทำไมในช่วงเวลาสำคัญ คนที่เขาเลือกถึงเป็นบัคกี้ ไม่ใช่โทนี่

เมื่อได้ยินคำถามนั้น สตีฟก็ตกอยู่ในความเงียบเป็นเวลานาน

จนถึงตอนนี้ เขายังคงยากจะยอมรับได้ว่าอนาคตจะเกิดความขัดแย้งแบบนั้นขึ้นจริง

ตลอดมา เขาเชื่อมั่นว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้นถูกต้องเสมอ

แต่ครั้งนี้ เขาเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง

นี่คือสิ่งที่ถูกต้องจริง ๆ หรอ?

เห็นได้ชัดว่า บัคกี้คือจุดศูนย์กลางของความขัดแย้งทั้งหมดในอนาคต

แม้ในการต่อสู้เมื่อครู่นี้ บัคกี้จะดูเหมือนฟื้นคืนสติแล้ว แต่สิ่งนั้นก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงที่ว่าเขาเคยทำงานให้ไฮดราได้

แม้สตีฟจะไม่เข้าใจว่าทำไมโทนี่ถึงโกรธขนาดนั้น แต่เขาก็เข้าใจว่า การที่โทนี่ต้องการจับกุมบัคกี้ หรือแม้แต่ลงโทษเขาตามกฎหมาย ล้วนมีเหตุผลรองรับ

แต่ครั้งนี้ สตีฟกลับเลือกปกป้องบัคกี้

ใช่แล้ว เขาปกป้องเขา แม้ต้องเผชิญหน้ากับ โทนี่อย่างดุเดือดก็ตาม

เขาถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า สิ่งที่ทำอยู่ถูกต้องจริงหรอ?

ในตอนนั้นเอง เสียงของหลินเฟิงก็ดังขึ้นในวิดีโอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความทอดถอนใจ ขณะที่ดนตรีประกอบค่อย ๆ เบาลง

“กัปตันอเมริกาตกอยู่ในความสับสน เขาไม่รู้ว่าจะเลือกระหว่างเพื่อนทั้งสองคนอย่างไร แต่สุดท้ายเขาก็เลือกทำตามหัวใจและความเชื่อของตัวเอง เลือกบัคกี้อย่างแน่วแน่”

“เขาเองก็เข้าใจดีว่า การตัดสินใจครั้งนี้หมายความว่าเขาไม่เหมาะจะเป็นกัปตันอเมริกาอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงเลือกวางโล่ลงด้วยตัวเอง”

“ดังที่ฉันเคยพูดไว้ตั้งแต่แรก เขาเป็นคนที่บริสุทธิ์คนหนึ่ง ไม่ถูกแทรกแซงหรือยั่วยุจากภายนอก และยึดมั่นในหัวใจของตัวเองมาตลอด”

“เขารู้ว่าการตัดสินใจของตัวเองทำร้ายเพื่อนอีกคนหนึ่ง แต่เขาไม่เคยทอดทิ้งบัคกี้”

“บางทีเขาอาจไม่ใช่กัปตันอเมริกาอีกแล้ว แต่เขายังคงเป็นสตีฟ โรเจอร์ส”

“ต่อให้เขาเคยอุทิศตนเพื่อโลก ต่อให้ในอนาคตเขาจะไม่เคลื่อนไหวในนามของกัปตันอเมริกาอีก แต่เมื่อโลกเผชิญวิกฤต เขาก็ยังเป็นคนคนนั้นที่เปล่งประกาย นำทางผู้คน และพุ่งออกไปอยู่แนวหน้าเสมอ!”

เสียงของหลินเฟิงค่อย ๆ ดังขึ้นทีละน้อย ทุกคำหนักแน่นดุจทองคำ สร้างคลื่นสะเทือนในใจผู้คนและนำมาซึ่งความสั่นสะเทือนอย่างลึกซึ้ง

ใช่แล้ว สตีฟต่อสู้เพื่อผู้อื่นมาตลอด บริสุทธิ์และแน่วแน่มาตลอด และรับฟังเสียงจากหัวใจตัวเองมาตลอด

สิ่งที่เขาไล่ตามคืออิสรภาพ และความยุติธรรมอันสมบูรณ์แบบ

เขารู้ดีว่าการตัดสินใจของตัวเองจะทำร้ายเพื่อนอีกคนหนึ่ง แต่ถ้าเขาไม่ไปช่วยบัคกี้ เขาก็ไม่มีทางให้อภัยตัวเองได้เช่นกัน

แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้

ก็เพราะแบบนี้เอง หลังจากทำภารกิจเสร็จ เขาจึงทิ้งโล่ลงด้วยความรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้ง เขาเลือกในสิ่งที่ถูกต้อง แต่ก็เป็นคนทำร้ายเพื่อนด้วยมือของตัวเองเช่นกัน

คำพูดต่อมาของผู้เขียนยิ่งทำให้ผู้คนอารมณ์พุ่งสูงขึ้น

ถึงอย่างนั้น กัปตันอเมริกาก็ไม่ได้ช่วยบัคกี้สำเร็จเพียงอย่างเดียว และก็ไม่ได้ทอดทิ้งเพื่อนอีกคนด้วย

เมื่อหลินเฟิงพูดจบ ภาพในวิดีโอก็เปลี่ยนไป

สตีฟพาบัคกี้มายังวาคานด้า ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนในช่วงเวลาลาจาก

“ก่อนที่ฉันจะกลับมา อย่าก่อเรื่องล่ะ”

บัคกี้ยิ้มบาง ๆ

“จะก่อเรื่องอะไรได้ล่ะ เรื่องโง่ ๆ น่ะนายทำคนเดียวหมดแล้ว”

พูดจบ ทั้งสองก็สวมกอดกันแน่น ราวกับย้อนกลับไปสู่การกอดลาครั้งนั้นเมื่อเจ็ดสิบปีก่อน

เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้ชมก็อดนึกถึงตอนต้นเรื่องไม่ได้

ตอนนั้นบัคกี้ก็เคยพูดคำคล้ายกันกับสตีฟ และตอนนี้บทบาทของทั้งคู่กลับสลับกันแล้ว

ที่ผ่านมาเป็นนายที่คอยปกป้องฉัน ต่อจากนี้ถึงตาฉันปกป้องนายแล้ว

สตีฟให้คุณค่ากับมิตรภาพระหว่างเขากับบัคกี้มาโดยตลอด

ภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง โทนี่กำลังช่วยพันเอกโรดส์ทำกายภาพบำบัดฟื้นฟูร่างกาย

ทันใดนั้น ชายชราผมขาวคนหนึ่งถือกระเป๋าเดินเข้ามา เคาะกระจกหน้าต่างแล้วถามว่า

“ขอโทษนะ... ที่นี่คือบ้านของโทนี่ สแต๊งใช่ไหม?”

พันเอกโรดส์หันไปตอบ “ใช่แล้ว ที่นี่แหละบ้านของโทนี่ สแต๊ง คุณมาถูกที่แล้ว!”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………