ตอนที่ 1719 ไม่อย่างนั้นฉันจะไปหานาย

ตง ตง ตง

บนเนินสูง ระฆังเต่าทมิฬถูกตี เสียงระฆังดังก้องไปทั่วกลางอากาศ

ต้นไม้แห่งชีวิตขนาดมหึมาส่องแสงสว่างไสว ขับไล่ความมืดมิด ทำให้ทั่วทั้งแผ่นหลังเต่าสว่างขึ้นมา

ในตำหนัก หยู่เฟ่ยหยานตื่นแล้ว หลังจากล้างหน้าบ้วนปากเสร็จก็มาที่ห้องอาหาร

เว่ยหยูหลันวางไข่ต้มใบชาทั้งจานลงบนโต๊ะอาหาร หันกลับมาทักทาย

"คุณหนูเฟ่ยหยาน อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

"อรุณสวัสดิ์"

หยู่เฟ่ยหยานหาวหวอด ดึงเก้าอี้ออกแล้วทิ้งตัวลงนั่ง

เว่ยหยูหลันถามอย่างว่าง่าย

"คุณหนูเฟ่ยหยาน ดื่มนมสัตว์ไหมคะ?"

"ขอแก้วนึง"

หยู่เฟ่ยหยานพยักหน้า ยื่นมือไปหยิบไข่ต้มใบชาจากในจานมาหนึ่งฟอง เคาะเปลือกไข่กับโต๊ะจนแตกแล้วปอกเปลือกออก

มู่เหลียงไม่อยู่ในตำหนัก อาหารเช้าก็เลยไม่ต้องรอเขากินพร้อมกัน ใครตื่นก่อนก็กินก่อนได้เลย

"นมสัตว์เติมชาประกายแสงลงไปนิดหน่อยค่ะ ช่วยดับคาวแล้วก็ทำให้สดชื่นได้"

เว่ยหยูหลันวางนมสัตว์อุ่นๆ ลงตรงหน้าเด็กสาว

"อืม ท่านแม่กับคนอื่นๆ ตื่นกันหรือยัง?"

หยู่เฟ่ยหยานยกแก้วผลึกขึ้นมาถาม

เว่ยหยูหลันส่ายหน้า ตอบด้วยน้ำเสียงกังวานใส

"ยังเลยค่ะ แต่ก็คงใกล้แล้ว"

ช่วงนี้หยู่ฉินหลานกับฮู่เตียนยุ่งมาก กลับดึกทุกคืน มื้อค่ำก็กินกันแบบลวกๆ แถมยังทำงานต่อในห้องทำงานจนดึกดื่น บางทีก็อดหลับอดนอนทั้งคืน พอเช้าวันรุ่งขึ้นก็ตรงไปที่ว่าการกับเมืองการค้าเลย

หยู่เฟ่ยหยานบ่นพึมพำ

"เอาเถอะ มู่เหลียงก็ไม่กลับมาสักที"

สองวันนี้เธอเองก็ยุ่งเหมือนกัน หลังจากซิไป๋ฉีจากไป การฝึกฝนของกองทัพอากาศก็ตกเป็นความรับผิดชอบของเธอ แม้ว่าจะมีรองหัวหน้าอยู่ใต้บังคับบัญชาหลายคน แต่ก็ยังไม่พอใช้งานอยู่ดี

กองทัพอากาศนอกจากจะมีการฝึกฝนแล้ว ยังต้องรับสมัครทหารใหม่ การทดสอบและการฝึกทหารใหม่ มีเรื่องมากมายรอให้เธอจัดการ

ตึก ตึก ตึก...

เสียงฝีเท้าดังแว่วมา ลี่ลี่และหยางปิงกับคนอื่นๆ กลับมาจากการฝึกยามเช้า

ทั้งสองคนเข้าเวรเมื่อคืน ตอนเช้ายังฝึกซ้อมเสร็จไปอีกหนึ่งชุด กลับมากินอาหารเช้าแล้วค่อยไปนอนพักผ่อน

หยู่เฟ่ยหยานคาบไข่ต้มใบชาครึ่งฟองไว้ในปาก ทักทายด้วยน้ำเสียงอู้อี้

"อรุณสวัสดิ์"

"อรุณสวัสดิ์"

ลี่ลี่ขานรับ

ทั้งสองคนนั่งลง รับนมสัตว์ที่สาวใช้ตัวน้อยยื่นให้ แล้วดื่มรวดเดียวไปกว่าครึ่งแก้ว

"อึก อึก"

"ชื่นใจจัง"

ลี่ลี่วางแก้วลง หันหน้าไปบอก

"น้องหลัน ฉันอยากกินเส้นเหอเฝิน"

"ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไปต้มให้"

เว่ยหยูหลันพยักหน้ารับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

หยางปิงบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ช่วยต้มให้ฉันชามนึงด้วยนะ ขอไข่ดาวสองฟอง"

"ได้ค่ะ"

เว่ยหยูหลันพยักหน้าอย่างว่าง่าย หันหลังเดินเข้าไปในครัว ให้เสี่ยวจื่อกับคนอื่นๆ ช่วยต้มเส้นเหอเฝิน

หยู่เฟ่ยหยานมองเหงื่อบนหน้าผากของหยางปิง เอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส

"สองสามวันนี้ทุกคนยุ่งกันมากเลยนะ"

ลี่ลี่แกะเปลือกไข่ต้มใบชาพลางตอบ

"ใช่สิ ต่างก็กำลังเตรียมตัวสำหรับการก่อตั้งอาณาจักรกันทั้งนั้น"

ตั้งแต่มู่เหลียงตั้งใจจะก่อตั้งประเทศเต่าทมิฬ ก็มีเรื่องให้ต้องเตรียมการมากมาย ทุกหน่วยงานที่มีอยู่ล้วนต้องทำงานกันอย่างหัวหมุน

หน่วยรบพิเศษภูติผีก็ต้องขยายกองกำลัง รับสมัครหน่วยพิทักษ์เนินสูงกลุ่มใหม่และสมาชิกหน่วยรบพิเศษภูติผี

การคัดเลือกบุคลากร เป็นหน้าที่ของหนี่จี่ชาและมิอาที่นำทีมรับผิดชอบ บุคลากรบางส่วนคัดเลือกมาจากกองกำลังรักษาเมือง

ไม่นานนัก สาวใช้ตัวน้อยก็ต้มเส้นเหอเฝินเสร็จ นำมาวางตรงหน้าหยางปิงและลี่ลี่

ทั้งสองคนสูดเส้นคำโต ซดน้ำซุปคำใหญ่ พอกินไปได้ครึ่งทาง หยู่ฉินหลานและฮู่เตียนก็มาถึงห้องอาหาร

"อรุณสวัสดิ์"

หยู่ฉินหลานทักทายอย่างสง่างาม

หยู่เฟ่ยหยานกลืนไข่ต้มใบชาในปากลงคอ เอ่ยเสียงออดอ้อน

"แม่ อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

ฮู่เตียนนั่งลงแล้วปรายตามองเส้นเหอเฝินในชามของหยางปิง เอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วยวน

"เส้นเหอเฝินวันนี้ดูน่ากินดีนะ ขอฉันชามนึงด้วยสิ"

"เหมือนกัน"

หยู่ฉินหลานไม่ค่อยเรื่องมากเรื่องอาหารเช้า ก็เลยกินเหมือนกับคนอื่นๆ ไปเลย

ดูเหมือนสาวใช้ตัวน้อยจะเดาได้อยู่แล้ว จึงยกเส้นเหอเฝินชามโตสองชามออกมาจากครัว วางตรงหน้าหยู่ฉินหลานและหญิงสาวหางจิ้งจอก

หลายคนกำลังกินอาหารเช้า หลังจากนั้นมินโฮกับคนอื่นๆ ก็ตื่นขึ้นมา ห้องอาหารก็เริ่มคึกคัก

มินโฮถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"เมื่อคืนมู่เหลียงส่งข่าวกลับมาบ้างไหม?"

"ไม่มี วันนี้น่าจะมีมานะ"

หยู่ฉินหลานตอบอย่างสง่างาม

เมื่อคืนเธอนอนดึกมาก อย่างแรกคือมีเรื่องยุ่ง อย่างที่สองคืออยากจะรอดูว่ามู่เหลียงจะส่งข่าวกลับมาหรือเปล่า

มินโฮทำแก้มป่อง บ่นอย่างน่ารักน่าเอ็นดู

"ตกลงกันแล้วนี่ว่าจะติดต่อมาทุกวัน แต่เมื่อวานก็ไม่เห็นมีเลย"

"คงจะยุ่งจนลืมไปล่ะมั้ง"

หยู่ฉินหลานปลอบใจ

"อืมม"

มินโฮกระดิกหูกระต่ายปุกปุยของเธอ

ตึก ตึก ตึก

ป๋าฟูเดินเข้ามาในห้องอาหาร ในอ้อมแขนอุ้มแมลงเสียงสะท้อนไว้ตัวหนึ่ง

เธอร้องตะโกนด้วยเสียงกังวานใส

"ท่านมู่เหลียงส่งข่าวมาแล้วค่ะ"

"อรุณสวัสดิ์ทุกคน"

เสียงนุ่มนวลของมู่เหลียงดังออกมาจากตัวแมลงเสียงสะท้อน

มินโฮพูดด้วยความประหลาดใจแกมดีใจ

"มู่เหลียง เมื่อกี้เพิ่งจะพูดอยู่เลยว่านายไม่ยอมติดต่อมาสักที"

"ขอโทษที เมื่อคืนลืมไปน่ะ"

มู่เหลียงกล่าวขอโทษ

มินโฮขยับเข้าไปใกล้ พูดอย่างว่าง่ายว่า

"ไม่เป็นไร ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง แล้วจะกลับเมื่อไหร่เหรอ?"

"ทางนี้เรียบร้อยดี เจอบรรพบุรุษของซิไป๋ฉีแล้ว อีกสองวันก็จะกลับไป"

มู่เหลียงพูดด้วยน้ำเสียงสดใส

มินโฮถอนหายใจอย่างโล่งอก กำชับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"งั้นก็ดีแล้ว ระวังตัวด้วยนะ"

"วางใจเถอะ"

มู่เหลียงยิ้มบางๆ

หยู่ฉินหลานและคนอื่นๆ ก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เงี่ยหูฟังคำพูดต่อไปของมู่เหลียง

มู่เหลียงเล่าเรื่องราวในช่วงสองวันที่ผ่านมาอย่างรวบรัดได้ใจความ

"พวกเราอยู่ในเมืองศักดิ์สิทธิ์ ที่นี่เล็กกว่าเมืองรองเมื่อก่อนเสียอีก มีคนอาศัยอยู่ไม่น้อยเลย..."

หยู่เฟ่ยหยานกระซิบ

"ฟังดูน่าสนุกดีนะ"

หลังจากได้ยินเรื่องความพิเศษของเกาะ มินโฮก็ถามด้วยความเคร่งเครียด

"เกาะที่เข้าไปแล้วออกไม่ได้ แล้วมู่เหลียงจะทำยังไงล่ะ?"

มู่เหลียงตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ

"วางใจเถอะ ฉันมีวิธีออกไป ไม่อย่างนั้นก็ยังให้เต่าทมิฬน้อยมารับได้"

"งั้นก็ดีแล้ว"

ทุกคนต่างถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

มินโฮพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ต้องกลับมาให้ได้นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไปหาด้วยตัวเอง"

"ได้เลย"

มู่เหลียงอดหัวเราะออกมาไม่ได้

เขาเอ่ยถาม

"ตอนที่ฉันไม่อยู่ เกิดเรื่องใหญ่ทอะไรขึ้นบ้างไหม?"

"ไม่มีหรอก ทุกอย่างเรียบร้อยดี"

หยู่ฉินหลานตอบอย่างสง่างาม

ฝั่งของมู่เหลียงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามอีกว่า

"การก่อสร้างเมืองรองราบรื่นดีไหม?"

หยู่ฉินหลานตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"กำลังก่อสร้างตามแผนที่วางไว้ สองสามวันนี้ฉันจะไปตรวจตราดูรอบหนึ่ง"

การก่อสร้างเมืองรองดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย คนงานที่มาจากดินแดนเขียวขจีกระจายกันไปตามเมืองรองใหญ่ๆ ทั้งหมด

"ดีแล้ว ลำบากเธอต้องวุ่นหน่อยนะ"

มู่เหลียงบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"มันเป็นหน้าที่อยู่แล้ว"

หยู่ฉินหลานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย อารมณ์เบิกบานขึ้นมาก

เสียงของมู่เหลียงดังขึ้นอีกระดับหนึ่ง

"ฮู่เตียน อยู่ไหม?"

"อยู่จ้ะ"

เสียงยั่วยวนของฮู่เตียนดังขึ้น

มู่เหลียงถามเสียงนุ่ม

"สถานการณ์ก่อสร้างของเมืองการค้าเป็นยังไงบ้าง?"

ฮู่เตียนเดินมาตรงหน้าแมลงเสียงสะท้อน เริ่มรายงานความคืบหน้า

"ดำเนินไปตามแผน ฉันกะว่าจะเปิดร้านใหม่ให้มากกว่านี้..."

ทั้งสองคนคุยกันกว่าสิบนาทีถึงจะจบ มู่เหลียงได้เสนอความคิดเห็นเชิงสร้างสรรค์มากมายเกี่ยวกับเมืองการค้า ช่วยแก้ปัญหาในใจของฮู่เตียนไปได้ไม่น้อย

มู่เหลียงกำชับว่า

"เรื่องงานตกแต่งเมืองใต้ทะเล เธอก็ช่วยจับตาดูด้วยนะ"

"ได้ วางใจเถอะ"

ฮู่เตียนรับคำด้วยเสียงยั่วยวน

มู่เหลียงพูดด้วยน้ำเสียงเจือรอยยิ้ม

"อืม อีกสองสามวันฉันก็กลับไปแล้ว เร็วๆ นี้แหละ"

"อื้อ ระวังตัวด้วยนะ"

สาวๆ พากันพูดแทบจะพร้อมกัน

ทุกคนคุยเล่นกันอีกสองสามประโยค ถึงได้ตัดสายไปอย่างอาลัย หลังจากสาวๆ กินอาหารเช้าเสร็จก็เริ่มยุ่งกันอีกครั้ง