บทที่ 2 โลกนี้เป็นของคนหน้าด้าน

บทที่ 2 โลกนี้เป็นของคนหน้าด้าน

28 มิถุนายน เวลา 02.10 น.

เสียงนกหวีดของกรรมการดังขึ้น การแข่งขัน 90 นาทีจบด้วยผลเสมอ ก่อนทีมชาติบราซิลชนะการดวลจุดโทษ 3 ต่อ 2 ผ่านเข้าสู่รอบ 8 ทีมสุดท้าย

“เชื่อคำคนอื่นแล้วอิ่มท้องจริง ๆ”

หยางเฟิงมองใบสลากในมือแล้วถอนหายใจยาว

หากไม่ฟังเจ้าของร้านอธิบายกติกา แล้วโง่ซื้อชนะในเวลาปกติ แผนสร้างตัวของเขาคงยังไปไม่ถึงครึ่งก็พังกลางทางเสียก่อน

“เกมเยอรมนีพรุ่งนี้ ต่อให้ซื้อชนะในเวลาปกติ อัตราต่อรองก็น่าจะมีแค่ 1.2”

หยางเฟิงเกาหัว ต่อให้ลงเงิน 1,800 หยวนทั้งหมด ก็จะกลายเป็นเพียง 2,160 หยวน

นั่นยังต้องอยู่บนเงื่อนไขว่าเขาไม่ใช้เงินแม้แต่หยวนเดียว

เมื่อครู่เพิ่งซื้อน้ำหวานขวดเล็ก ตอนนี้เหลือ 28 หยวน

รอบ 8 ทีมสุดท้ายต้องรออีก 4 วัน อัตราต่อรองตอนนั้นก็คงไม่สูงนัก

ตอนนี้เขาต้องหาโครงการทำเงินใหม่อย่างเร่งด่วน อย่างน้อยต้องมีค่าครองชีพ และถ้าเป็นไปได้ควรเพิ่มฐานเงินทุนด้วย

“เวลาสั้นขนาดนี้ จะไปหาเงินจากไหน”

คิดไม่ออก หยางเฟิงจึงตัดสินใจไปอาบน้ำก่อน ฝากสัมภาระไว้ข้างเคาน์เตอร์ผู้ดูแลร้าน แล้วออกจากชุมชนหมู่บ้านกลางเมือง

เขาเจอสปาคลับริมถนนที่ตกแต่งดูดีแห่งหนึ่ง แม้ในกระเป๋าจะมีเพียง 28 หยวน แต่ยังยืดหลังตรงเดินเข้าไป

“ยินดีต้อนรับ~ จะนวดเท้าหรือนวดตัวครับ” ผู้จัดการล็อบบี้เดินยิ้มแย้มเข้ามาต้อนรับ

“นวดตัว” หยางเฟิงตอบโดยไม่ลังเล ทำตัวเหมือนลูกค้าประจำแล้วขึ้นชั้นสองทันที

“ชั้นสอง ลูกค้าชายหนึ่งคน”

เปลี่ยนรองเท้า อาบน้ำ ทุกอย่างลื่นไหลในคราวเดียว

เขาสวมกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ เอนตัวในห้องสลัว กินผลไม้ชิ้นเล็กที่ให้ฟรี พลางรอพนักงานสาวเข้ามาให้เลือก

ไม่กี่นาทีต่อมา หญิงแต่งงานแล้ววัยสามสิบกว่า รูปร่างโครงใหญ่ เคาะประตูเข้ามา “สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ดิฉันพนักงานหมายเลข 128 ยินดีให้บริการค่ะ”

หยางเฟิงกวาดตามองสองสามครั้ง ก่อนโบกมือ “เปลี่ยนคน”

“ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่”

ผ่านไปอีกไม่กี่นาที พนักงานคนถัดไปเข้ามา แต่คุณภาพแย่กว่าเดิม หยางเฟิงจึงขอคนต่อไปทันที

ผ่านไปอีกหลายนาที พนักงานยังไม่มา กลับเป็นผู้จัดการที่เคาะประตูเข้ามา เขายิ้มเต็มหน้าแล้วถามว่า “คุณลูกค้าชอบแบบไหนครับ”

“อย่างอื่นไม่พูด อย่างน้อยก็ควรอายุน้อยกว่านี้หน่อยไหม” หยางเฟิงทำหน้าไม่พอใจ ราวกับอยากฝืนเลือกสักคน แต่ทำใจไม่ลงจริง ๆ

“เวลานี้ตัวท็อปขึ้นงานกันหมดแล้ว คุณลูกค้ารอสักหน่อยได้ไหมครับ เดี๋ยวมีคนว่าง ผมจะจัดให้ก่อนเลย”

“ต้องรอนานแค่ไหน” หยางเฟิงขมวดคิ้ว

ผู้จัดการตอบ “เร็วสุดก็ครึ่งชั่วโมง”

“ช่างเถอะ ไว้คราวหน้าแล้วกัน” หยางเฟิงผลักประตูออกไป ไม่สนคำรั้งของอีกฝ่าย เดินจากไปอย่างเด็ดขาด

เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าและรองเท้าในห้องอาบน้ำ ก่อนเดินออกจากสปาคลับ ในมือยังถือโคล่าเย็นขวดเล็กที่อีกฝ่ายให้มาเป็นการขอโทษ

ลมกลางคืนพัดผมสั้นพลิ้วไหว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส “โลกนี้เป็นของคนหน้าด้านจริง ๆ”

ช่วงตีสองตีสามเป็นเวลาทองของสปาคลับ

มีทั้งคนเมาเข้ามาใช้บริการและคนที่มาค้างคืน พนักงานหน้าตาดีมีลูกค้าประจำ และมักขึ้นแต่กะกลางวัน

เวลานี้คุณภาพต่ำที่สุด อีกทั้งหาคนถูกใจยาก ลูกค้าเข้า ๆ ออก ๆ จึงเป็นเรื่องปกติ

กลับถึงอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ หยางเฟิงหลับยาวถึงเก้าโมงกว่า ผู้ดูแลร้านยังแถมบริการปลุกให้ “เฮ้ อย่ามานอนตรงนี้”

เขาลืมตางัวเงีย เดินโซซัดโซเซไปล้างหน้าในห้องน้ำ แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาดจากกระเป๋า

“ต่างกันจริง ๆ”

หยางเฟิงทอดถอนใจถึงความยอดเยี่ยมของร่างกายวัยหนุ่มอีกครั้ง ขอแค่มีที่ก็หลับได้ ตื่นมาไม่ปวดไม่เมื่อย

ต่างจากในอนาคต ต่อให้เครื่องนอนราคาหลายหมื่นหยวน ก็ยังพลิกไปพลิกมาจนนอนไม่หลับ

สะพายสัมภาระออกจากร้าน หยางเฟิงกวาดมองรอบตัว แล้วมุ่งหน้าไปยังตึกที่สูงที่สุด

สัมภาระหนักกว่ายี่สิบจิน พกไปไหนก็ไม่สะดวก เขาจึงตั้งใจหาที่ฝากก่อน แล้วค่อยไปรับเงินรางวัลที่ร้านสลากกีฬา

ผู้คนเดินเข้าออกอาคารสำนักงานไม่ขาดสาย ทุกหนแห่งมีแต่คนคุยเรื่องการแข่งขันเมื่อคืน ราวกับอยู่ในประเทศที่คลั่งฟุตบอล

แต่ในสิบคน อย่างน้อยเก้าคนเป็นแฟนบอลปลอม ลักษณะเด่นมีดังนี้ ซื้อแล้ว ดูแล้ว แพ้แล้วเห่า

เมื่อเข้าลิฟต์ หยางเฟิงกดชั้น 26

อาคารสำนักงานสูงพิเศษถูกกำหนดให้มีชั้นหลบภัย โดยทั่วไปอยู่แถวชั้น 27 พื้นที่โล่งและลับตาคน

หากไม่กังวลว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะเดินตรวจกลางดึก ที่แบบนี้ก็เหมาะจะนอนค้างเช่นกัน

หยางเฟิงวางสัมภาระทั้งหมดไว้ เอาเพียงสายชาร์จ กระดาษทิชชู และของจำเป็นติดตัว จากนั้นไปยังร้านสลากกีฬาเพื่อรับรางวัล

เยอรมนีจะแข่งคืนนี้ตอนตีสี่ เขาจึงลงเงิน 1,800 หยวนที่ได้คืนมาทั้งหมด

อัตราต่อรองมีเพียง 1.18 สาเหตุที่ลดลงเหมือนจะเป็นเพราะแอลจีเรียเคยบุกไปยันเสมอทีมชาติจีน

“ทีมชาติจีน ทำพิษคนได้ไม่เบา” หยางเฟิงยิ้มขื่น มองเงิน 28 หยวนในมือกับท้องที่ประท้วงไม่หยุด

คืนนี้เขาตั้งใจขายแรงกาย ดังนั้นงานกลางวันต้องไม่หนักเกินไป ถ้ามีข้าวให้กินด้วยยิ่งดี

เดินคิดไปเรื่อย ๆ เขาขึ้นรถประจำทางไปยังเขตฝูเถียนที่มีภัตตาคารจัดเลี้ยงอยู่รวมกันมากมาย

เมื่อคืนในอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ เขาเปิดปฏิทินฤกษ์มงคลดู วันนี้เหมาะกับการแต่งงาน ย้ายบ้าน เซ็นสัญญา...

จึงมาลองเสี่ยงโชคดูว่า มีภัตตาคารไหนรับคนงานรายวันจ่ายจบวันหรือไม่

ปกติงานประเภทนี้มักเหมาผ่านนายหน้า แต่ย่อมมีเหตุฉุกเฉิน บางครั้งก็ขาดคนเพียงหนึ่งหรือสองคน

หยางเฟิงเดินไปทางประตูหลังของภัตตาคาร เผยรอยยิ้มเขินอาย “พี่ชายครับ ที่นี่รับคนงานรายวันไหม”

“พี่สาวครับ ที่นี่รับคนงานรายวันไหม”

เวลา 10.00 น. เป็นช่วงเตรียมงาน บางร้านได้คนครบแล้ว แต่บางร้านยังไม่ครบ

ด้วยความพยายามไม่ย่อท้อ ในที่สุดเวลา 10.30 น. เขาก็ได้สวมเครื่องแบบพนักงานเสิร์ฟสีดำ

ทำงาน 8 ชั่วโมง ดูแลงานเลี้ยงแต่งงาน 2 งาน และช่วยงานจิปาถะหลังจบงาน

รายได้ 100 หยวน พร้อมอาหารอิ่ม ๆ 2 มื้อ

หักค่าใช้จ่ายบางส่วน ยอดเงินคงเหลือ 123 หยวน

“เสี่ยวหยาง หมั่นโถวทองเงินพวกนี้เธอยังจะห่อกลับด้วยหรือ”

เพื่อนร่วมงานหญิงวัยกลางคนผู้ใจดีอดสงสารไม่ได้ เธอก็มีลูก จึงรู้ว่าเด็กหนุ่มอายุ 18 ปีให้ความสำคัญกับศักดิ์ศรีที่สุด

ต้องเจออะไรมากันแน่ หยางเฟิงถึงไม่สนสายตาคนอื่น กินอาหารเหลือ 2 มื้อแล้วยังห่อกลับไปอีก

“ไม่มีใครแตะเลย เก็บไว้คืนหนึ่ง พรุ่งนี้ยังกินได้”

หยางเฟิงยิ้มโบกมือลาพี่สาวคนนั้น ก่อนรีบไปยังสถานที่ทำงานถัดไป

ตอนเริ่มทำธุรกิจแล้วตกต่ำที่สุด เขาเคยถึงขั้นเก็บก้นบุหรี่ของตัวเองขึ้นมาสูบ ทั้งยังมองไม่เห็นความหวังว่าจะสำเร็จ

ตอนนี้ต่างกัน การแข่งขันที่กำลังจะมาถึงจะทำให้เขารวยในชั่วข้ามคืน เงินต้นยิ่งมาก เงินก้อนแรกก็ยิ่งใหญ่

สายตาดูแคลนหรือแปลกใจไม่กี่คู่ ไม่นับเป็นอะไร

เวลา 21.35 น. หยางเฟิงมาถึงสวนโลจิสติกส์ที่ศูนย์กีฬาเป่าถี่ เตรียมท้าทายงานคัดแยกมรณะ

มีคำพูดหนึ่งกล่าวไว้ดี ศูนย์คัดแยกหลังเที่ยงคืนเต็มไปด้วยคนใจถึง ที่นี่มีนักพนัน นักศึกษา แรงงานย้ายถิ่น และคนมีหนี้ แต่ไม่มีพวกอ่อนแอ ผู้หญิงถูกใช้เหมือนผู้ชาย ส่วนผู้ชายถูกใช้เหมือนรถยก

เขาเคยคิดหางานสบายกว่านี้ แต่ไม่ว่าจะงานไหน รายได้ก็น้อยเกินไป หรือไม่ก็ต้องใช้เงินตั้งต้น

เมื่อชั่งน้ำหนักแล้ว จึงยังเลือกคัดแยกพัสดุ ทำตั้งแต่ 22.00-06.00 น. 8 ชั่วโมงได้ค่าแรง 140 หยวน

ขอเพียงมาถึงก็เริ่มงานได้ เพราะพนักงานคัดแยกกะกลางคืนคือวัสดุสิ้นเปลือง ไม่มีใครทนทำได้นาน

ท่ามกลางเสียงรถบรรทุกคำรามและสายพานลำเลียงครืนครั่น หยางเฟิงเริ่มงานใหม่...

เวลา 05.50 น. เยอรมนีเอาชนะแอลจีเรีย 2 ต่อ 1 ผ่านเข้าสู่รอบ 8 ทีมสุดท้าย

เวลาเดียวกัน แสงอาทิตย์แรกของรุ่งเช้าสาดเข้ามาในศูนย์คัดแยก

“แสบตาชะมัด”

หยางเฟิงหรี่ตา ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบสกปรกจากเหงื่อผสมฝุ่น

ตอนนี้ทั้งเหนื่อย ง่วง และหิว อยากรับค่าแรงให้เสร็จแล้วหาที่หลับยาวแบบไม่รู้ฟ้ารู้ดิน

เวลา 06.22 น. เขาได้รับค่าแรงรายวัน 140 หยวนครบถ้วน หลังหักค่าน้ำขวดใหญ่ 2 ขวด ยอดเงินคงเหลือเป็น 257 หยวน

เมื่อออกจากสวนโลจิสติกส์ หยางเฟิงก็มุดเข้าชุมชนหมู่บ้านกลางเมืองอีกครั้ง

สามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซีและสามเหลี่ยมปากแม่น้ำจูเจียงล้วนเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์ของคนทำงาน แต่ผู้คนมักเอนเอียงมาทางสามเหลี่ยมปากแม่น้ำจูเจียงมากกว่า

เพราะต่อให้เป็นเมืองอย่างเซินเจิ้น ก็ยังมีข้าวขาหมู 10 หยวนกับเตียงนอน 20 หยวน

ที่สำคัญ เจ้าของร้านยังเรียกลูกค้าว่าสุดหล่อ

เขาหลับตั้งแต่ฟ้าสว่างจนฟ้ามืด

“เอ่อ...เกือบหนึ่งทุ่มแล้วหรือเนี่ย”

หยางเฟิงตื่นขึ้นในห้องมืดสลัว มือดีดแมลงสาบหนวดคู่ฉบับกวางตุ้งที่เกาะอยู่บนหมอนกระเด็นไป

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข่าวฟุตบอลโลก เป็นไปตามคาด ทีมชาติเยอรมนีชนะอย่างไม่ยากเย็นและเข้าสู่รอบ 8 ทีมสุดท้าย

ล้างหน้าล้างตาง่าย ๆ แล้วออกจากที่พัก ไปยังร้านสลากกีฬา รับเงินต้นรวมเงินรางวัลทั้งสิ้น 2,124 หยวน

ในช่วงหลายวันถัดมา ก่อนรอบ 8 ทีมสุดท้ายเริ่ม หยางเฟิงปักหลักอยู่ในสวนโลจิสติกส์ กลางวันช่วยคนขับรถขนของลงเพื่อหาเงินใช้ กลางคืนเข้าศูนย์คัดแยกทำงานรายวัน

สู้กับงานคัดแยกพัสดุ 3 คืนติด หักค่าใช้จ่ายประจำวันแล้ว ได้ค่าแรงรวม 393 หยวน

“ไม่แปลกที่พนักงานคัดแยกถูกมองเป็นวัสดุสิ้นเปลือง หนักเกินรับจริง ๆ”

หยางเฟิงยิ้มขื่น รู้สึกว่าแขนทั้งสองข้างชาไปหมด แม้แต่ร่างอายุ 18 ปีก็ดูจะทนไม่ไหว จึงตัดสินใจพักหนึ่งคืน ฟื้นกำลัง และคิดแผนถัดไป

เพราะคืนนี้เยอรมนีกับบราซิลจะแข่งต่อกัน จึงสามารถรวมเป็นเดิมพันพาร์เลย์ได้ ไม่จำเป็นต้องซื้อชุดสลากแชมป์

อัตราต่อรองของสองคู่รวมกันคือ 2.4

แต่ต่อให้ลงเงิน 2,517 หยวนทั้งหมด พรุ่งนี้ก็จะได้เพียง 6,040 หยวน

หลังคืนนี้ สัปดาห์หน้าจะเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ หากไม่มีเหตุผิดคาดก็คือเยอรมนีพบบราซิล

เขาอยากกินทีเดียวให้อ้วน เงินต้นจึงต้องกลิ้งให้สูงกว่านี้อีก