บทที่ 170 - ตัวตนถูกเปิดเผย!

"แกหมายความว่ายังไง"

หลายคนตะคอกถามเสียงเย็น

"ช่างโอหังนัก บังอาจเกินไปแล้ว"

"แกรู้ไหมว่าพวกเราเป็นใคร ถึงได้กล้าพูดจาสามหาวแบบนี้"

หลายคนตวาดลั่น

"ข้าไม่รู้หรอกว่าพวกแกเป็นใคร"

"แต่การที่พวกแกโผล่หัวออกมาตอนนี้ ถ้าไม่ตาบอดก็คงจะโง่บัดซบ"

ต้วนหลิงเซียวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"แกหมายความว่ายังไง ข้าล่ะอยากจะรู้นักว่าแกไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้กล้าพูดจาแบบนี้"

หลายคนโกรธจัดจนหน้าดำหน้าแดง

"หึ ตอนที่ไอ้โง่ต้วนเชียนเริ่นนั่นอาละวาดทำร้ายคนอื่น พวกแกมัวแต่กลับไปจัดงานศพให้แม่หรือไง หรือว่าตาบอดแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นกันล่ะ"

"ทีตอนนี้เสือกกระโดดออกมา จะมาทำตัวโอ้อวดวางก้ามอะไรตอนนี้"

ต้วนหลิงเซียวมีสีหน้าเย็นชาถึงขีดสุด

เมื่อกี้ไม่เห็นมีหมาตัวไหนกล้าเห่า ทีตอนนี้กลับเห่าหอนกันใหญ่ ก็แค่คิดว่าต้วนเชียนเริ่นเหนือกว่าเขาเท่านั้นแหละ

ตลกสิ้นดี

ก็แค่พวกนกสองหัว

นกสองหัวที่โผล่หัวออกมาตอนนี้

ในสายตาของต้วนหลิงเซียว ก็มีแต่ทางตายทางเดียวเท่านั้น

"หึ แกอยู่ระดับไหน แล้วต้วนเชียนเริ่นอยู่ระดับไหน"

"แกจะเอาตัวเองไปเทียบกับเขาได้ยังไง"

มหาปรมาจารย์ยุทธ์ผู้เป็นหัวหน้าตะคอกเสียงเย็น

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม

"ตอนแม่แกคลอดแกออกมา โดนน้ำเยี่ยวหมูสาดใส่หัวหรือไง"

ต้วนหลิงเซียวขมวดคิ้ว

"แกหมายความว่ายังไงวะ"

ชายผู้นั้นกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

"ก็เพราะปากแกมันมีแต่กลิ่นเหม็นคาวเยี่ยวหมูไงล่ะ"

ต้วนหลิงเซียวตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"บัดซบเอ๊ย"

"ข้าจะฆ่าแก"

ชายผู้นั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ใบหน้ามืดทะมึนถึงขีดสุด

เขาปล่อยหมัดพุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของต้วนหลิงเซียวทันที

การลงมืออย่างกะทันหันนี้มีความรวดเร็วมาก

ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับวิญญาณยุทธ์ก็อาจจะหลบไม่ทัน

ปรมาจารย์ยุทธ์และมหาปรมาจารย์ยุทธ์อีกหลายคนที่เห็นเหตุการณ์ ต่างยืนมองด้วยสายตาเย็นชา

ในสายตาของพวกเขา จุดจบได้ถูกกำหนดไว้แล้ว

ในระยะประชิดขนาดนี้ จุดจบของต้วนหลิงเซียวมีเพียงความตายอย่างแน่นอน

ทว่า

ต้วนหลิงเซียวกลับมีสีหน้าเรียบเฉย

กร๊อบ

แขนของมหาปรมาจารย์ยุทธ์ผู้นั้นระเบิดแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันที

ละอองเลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว กลิ่นคาวเลือดคลุ้งเตะจมูก

หมัดของต้วนหลิงเซียวนั้นรวดเร็วกว่า ดุดันกว่า และมีพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวกว่า

และหมัดนี้ ไม่เพียงแต่จะบดขยี้แขนของมหาปรมาจารย์ยุทธ์ผู้นี้จนแหลกละเอียดเท่านั้น

แต่มันยังระเบิดหัวไหล่และหน้าอกซีกขวาของเขาจนแหว่งหายไป

สร้างบาดแผลฉกรรจ์ที่น่าสยดสยอง

ต่อให้เป็นศัลยแพทย์ที่เก่งกาจที่สุดก็ไม่อาจยื้อชีวิตเขาไว้ได้อีกแล้ว

เพราะอวัยวะภายในซีกขวาทั้งหมดของเขา ถูกหมัดนี้บดขยี้จนกลายเป็นเพียงเศษเนื้อและเศษกระดูกไปหมดแล้ว

"เป็นไปได้ยังไง"

"มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้สิ"

ปรมาจารย์ยุทธ์และมหาปรมาจารย์ยุทธ์ที่เหลือต่างเบิกตากว้าง

แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

หมัดเดียวฆ่ามหาปรมาจารย์ยุทธ์ได้

แถมสภาพศพยังน่าอนาถขนาดนี้

มันเหนือความคาดหมายของพวกเขาไปไกลลิบ

ไอ้หมอนี่มันเป็นใครกันแน่ ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าวะ

"บุกเข้าไปพร้อมกันเลย"

มหาปรมาจารย์ยุทธ์อีกคนตะโกนลั่น

ปรมาจารย์ยุทธ์อีกสามคนที่อยู่ข้างๆ ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว

ทั้งสี่คนพุ่งเข้าโจมตีจากทิศทางที่ต่างกัน เพื่อปิดล้อมและสังหารต้วนหลิงเซียว

"ไม่เจียมตัวเอาเสียเลย"

ต้วนหลิงเซียวปล่อยหมัดออกไปราวกับมังกรผงาด รัวหมัดออกไปสี่ครั้งติด

ปัง ปัง ปัง ปัง

เสียงระเบิดดังกึกก้องขึ้นแทบจะพร้อมกันสี่ครั้ง

ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสี่คนที่พุ่งเข้ามา ก็ถูกชกจนหน้าอกทะลุเป็นรูโหว่

ลงไปทัวร์นรกพร้อมกันทั้งหมด

พวกเขาล้วนพบกับจุดจบเดียวกับมหาปรมาจารย์ยุทธ์คนก่อนหน้านี้

"ให้ตายเถอะ"

ผู้คนรอบด้านต่างอ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

แม่ร่วง

นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

น่ากลัวยิ่งกว่าเรื่องผีในเดอะช็อคซะอีก

น่ากลัวยิ่งกว่าตื่นมากลางดึกแล้วเจอยายนอนอยู่ข้างๆ ซะอีก

น่ากลัวยิ่งกว่าผู้ชายแมนๆ ฝันว่ากำลังขี้แต่ดันขี้หดกลับเข้าไปในตูดซะอีก

เอ๊ะ ไม่สิ อันหลังน่ากลัวกว่าเยอะ

ทุกคนต่างตกตะลึง

ภาพที่เห็นราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ทำเอาทุกคนได้แต่สบถคำหยาบออกมาเพื่อระบายความตื่นตระหนกในใจ

"เขาเป็นใครกัน"

"ฝีมือร้ายกาจขนาดนี้ ไม่มีทางที่จะเป็นคนไร้ชื่อเสียงแน่"

มีคนตะโกนถามเสียงหลง

"เชี่ยเอ๊ย ข้าพอนึกออกแล้ว"

"หลิงเทียนแห่งเจียงหนาน ต้องเป็นเขาแน่ๆ"

"ช่วงที่ผ่านมานี้ คนที่ลงมือฆ่าคนตรงไปตรงมาแถมยังอายุรุ่นราวคราวนี้ ก็ไม่มีใครอื่นอีกแล้วนอกจากเขา"

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีคนร้องตะโกนขึ้นมา

"หลิงเทียนงั้นหรือ"

"เขาคือคนที่แซ่หลิงคนนั้นน่ะหรือ"

"หลิงเทียนแห่งเจียงหนานที่สร้างความปั่นป่วนวุ่นวายไปทั่วทั้งมณฑลตงหนานคนนั้นน่ะหรือ"

ผู้คนจำนวนมากร้องอุทานด้วยความตกใจ

ที่นี่อยู่ใกล้กับบริเวณที่อุกกาบาตจากนอกโลกตกลงมา ส่วนใหญ่ล้วนเป็นยอดฝีมือในแวดวงวิทยายุทธ์

รวมไปถึงคนของตระกูลใหญ่ผู้มีอิทธิพลและมีฐานะทางสังคม

ดังนั้นช่องทางการรับข่าวสารของพวกเขาจึงกว้างขวางและรวดเร็วมาก

แม้ทางฝั่งมณฑลตงหนานจะจงใจปิดบังข่าว

แต่เวลาผ่านไปหลายวัน ประกอบกับวีรกรรมที่ต้วนหลิงเซียวได้ก่อไว้นั้นมันสะเทือนเลื่อนลั่นเกินไป

จนกลายเป็นกระแสวิพากษ์วิจารณ์ไปทั่วทั้งเมือง

ข่าวลือเหล่านี้ย่อมต้องแพร่สะพัดมาถึงหูของขั้วอำนาจใหญ่ในมณฑลหูเทียนและมณฑลอื่นๆ อย่างแน่นอน

หกตระกูลใหญ่และสามแก๊งอิทธิพลในเมืองเจียงหนานถูกกวาดล้าง

คุณหนูตระกูลเหอแห่งเกาะฮ่องกงถูกบีบคอจนตาย

โหวบูรพาทักษิณลูกบุญธรรมของเยี่ยจิ้นเฉิงถูกฆ่า

ประธานสมาคมวิทยายุทธ์แห่งมณฑลตงหนานถูกฆ่า

น้องชายแท้ๆ ของแม่ทัพชีฉางหลงผู้กุมอำนาจทางการทหารก็ถูกฆ่าตายเช่นกัน

แต่ละเรื่อง

แต่ละเหตุการณ์

ล้วนแต่เป็นเรื่องใหญ่ระดับที่ทำให้คนธรรมดาตกใจจนหัวใจวายตายได้ทั้งสิ้น

แต่ผู้ก่อเหตุและตัวการสำคัญกลับเป็นคนคนเดียวกันทั้งหมด

แล้วแบบนี้จะไม่ให้ทุกคนตกตะลึงได้อย่างไร

ใครจะยังคงความสงบเยือกเย็นอยู่ได้ล่ะ

"เขาเก่งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

หลินจื่อเซี่ยอ้าปากค้าง ดวงตาคู่สวยเปล่งประกาย

ใบหูของเธอแดงซ่านขึ้นมาเล็กน้อย

นั่นก็เป็นเพราะว่าตอนแรกเธอเผลอดูถูกต้วนหลิงเซียวไปเสียสนิทเลยน่ะสิ

เงียบ

เงียบกริบจนน่าขนลุก

ทุกคนต่างนิ่งเงียบกริบ

คิดไม่ถึงเลยว่าต้วนหลิงเซียวจะเดินทางจากมณฑลตงหนานมาถึงมณฑลหูเทียนได้

"ดูเหมือนว่าเขาเองก็มาเพื่อแย่งชิงอุกกาบาตจากนอกโลกก้อนนั้นสินะ"

"แต่คนที่มาวันนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นศัตรูของเขาทั้งนั้นเลยนะ"

"ตอนนี้ตัวตนของเขาถูกเปิดเผยแล้ว คาดว่าคงต้องเผชิญกับวิกฤตที่ตามมาอีกไม่จบไม่สิ้นแน่"

"โดนล้อมรอบด้วยศัตรู หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ เขาคงตกอยู่ในอันตรายแล้วล่ะ"

ผู้คนต่างจับจ้องไปที่ต้วนหลิงเซียวพลางซุบซิบนินทากันเบาๆ

"รนหาที่ตายนัก"

"ข้าไม่สนหรอกว่าแกเป็นใคร หน้าไหนที่กล้าแตะต้องน้องชายของข้า มันต้องตาย"

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นดุจพยัคฆ์คำรามลั่นป่าก็ดังกึกก้องขึ้น

เสียงระเบิดดังกึกก้อง คลื่นพลังวิทยายุทธ์อันแข็งแกร่งสั่นสะเทือนจนทำเอาแก้วหูของทุกคนดังอื้ออึง

"น้องพี่"

ชายวัยกลางคนผู้มีกลิ่นอายแข็งแกร่ง สวมชุดจงซานและรองเท้าหนัง ก้าวเท้ายาวๆ เดินเข้ามา

ร่างกายของเขาแผ่กลิ่นอายของผู้ทรงอำนาจออกมา

ด้านหลังของเขายังมีกลุ่มคนเดินตามมาติดๆ

และเมื่อเห็นใบหน้าของเขา หลายคนก็มีสีหน้าเคารพนบนอบขึ้นมาทันที

ต้วนเทียนหยา กรรมการบริหารแห่งกรมวิทยายุทธ์ส่วนกลาง

"พ่อแม่ของต้วนเทียนหยาตายไปตั้งแต่เขายังเด็ก เขาต้องใช้ชีวิตอยู่กับน้องชายเพียงสองคน แม้จะเป็นพี่น้องกัน แต่ความผูกพันก็เหมือนพ่อลูกนั่นแหละ"

"พี่ชายคนโตก็เหมือนพ่อ ตอนนี้ต้วนเชียนเริ่นถูกฆ่า เขาคงไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แน่"

"ต้วนเชียนเริ่นเป็นแค่เจ้าสำนักขวงซานั่นไม่เท่าไหร่ แต่พี่ชายของเขานี่สิไม่ธรรมดาเลย"

"ไม่อย่างนั้นจะมีใครยอมให้ต้วนเชียนเริ่นทำตัวกร่างไปทั่วในมณฑลหูเทียนได้ล่ะ"

ทุกคนต่างส่ายหน้า

วินาทีที่เห็นต้วนเทียนหยาปรากฏตัว ทุกคนก็รู้ได้ทันทีว่า

เรื่องนี้ไม่อาจจบลงง่ายๆ แน่

"บัดซบ"

"กล้าฆ่าน้องชายของข้า ก็เอาชีวิตของแกมาสังเวยซะ"

ต้วนเทียนหยาตะโกนลั่น ใบหน้าของเขาเย็นชาถึงขีดสุด

"กรรมการต้วน รอก่อน ขอข้าแจมด้วยคน"

"ไอ้สารเลวแซ่หลิงคนนี้มันเคยบังอาจฆ่าคนของหอการค้าตงอิ๋งของข้า วันนี้มันก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิตเช่นกัน"

ทันทีที่สิ้นเสียงของต้วนเทียนหยา จู่ๆ ก็มีเสียงตะคอกเย็นชาดังมาจากไม่ไกลนัก

เป็นเสียงของคนตงอิ๋ง

[จบแล้ว]