ตอนที่ 175 เรียกค่าเสียหายหนึ่งดอลลาร์! ฟ้องกลับคาเตอร์ในข้อหาหมิ่นประมาทโดยเจตนา!
ตอนที่ 175 เรียกค่าเสียหายหนึ่งดอลลาร์! ฟ้องกลับคาเตอร์ในข้อหาหมิ่นประมาทโดยเจตนา!
“ถึงตาคุณแล้วเหรอ?”
โฮวาร์ดเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว แววตาเต็มไปด้วยความตกใจและหวาดกลัว
“แก……แกคิดจะทำอะไร?!”
เขารู้สึกโดยสัญชาตญาณว่ามีอันตรายร้ายแรงกำลังคืบคลานเข้ามา!
“อย่าตื่นเต้นไปเลย คุณโฮวาร์ด”
รอยยิ้มบนใบหน้าหลินเฟิงกลับมาอีกครั้ง เพียงแต่ในรอยยิ้มนั้นมีแววหยอกล้อเหมือนแมวไล่จับหนู
“ผมเป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย แน่นอนว่าจะไม่ทำอะไรบุคลากรของรัฐผู้น่าเคารพอย่างพวกคุณ”
เขาลุกขึ้น แล้วค่อยๆ เดินไปยืนตรงหน้าโฮวาร์ด ก้มมองเขาจากที่สูง
“ผมแค่อยากรบกวนทุกท่าน ช่วยฝากคำพูดไปถึงคุณคาเตอร์ แอนเดอร์สันหน่อย”
“บอกเขาว่า……”
น้ำเสียงของหลินเฟิงกดต่ำลง แฝงโทนสั่งการที่ไม่อาจโต้แย้งได้
“เกมของเขาจบแล้ว”
“ตอนนี้ ถึงตาผมกำหนดกติกาเกมแล้ว”
พูดจบ หลินเฟิงไม่มองเขาอีกแม้แต่ครั้งเดียว แล้วหันไปพูดกับหัวหน้าฝ่ายกฎหมายของตัวเองว่า:
“ทนายหวัง เชิญแขกกลับ”
“ครับ หัวหน้า”
ทนายหวังพยักหน้า แล้วทำท่าเชิญต่อคณะสอบสวนที่เสียขวัญ
“ทุกท่าน ประตูอยู่ทางนั้นครับ”
โฮวาร์ดและลูกน้องของเขาหลายคน ราวกับได้รับการอภัยโทษ รีบหนีออกจากห้องประชุมที่ทำให้พวกเขาหายใจแทบไม่ออกนั้นอย่างลนลาน
ตอนมาตั้งท่าดีแค่ไหน ตอนกลับก็ยิ่งหมดสภาพเท่านั้น
มองแผ่นหลังที่หงอยๆ ของพวกเขา ซูมู่เสวี่ยกับลั่วอวี่ก็อดยิ้มออกมาอย่างสะใจไม่ได้
“สะใจสุดๆ!” ซูมู่เสวี่ยกำหมัดขาวสะอาดพลางพูด “พวกที่อาศัยอำนาจคนอื่นแบบนี้ก็สมควรถูกสั่งสอนแบบนี้แหละ!”
ลั่วอวี่ก็เช่นกัน ดวงตาสวยเป็นประกาย มองแผ่นหลังของหลินเฟิงอย่างเต็มไปด้วยความชื่นชม
ผู้ชายคนนี้ มักจะสร้างปาฏิหาริย์ที่ทำให้คนตะลึงในยามสิ้นหวังได้เสมอ
ทว่า บนใบหน้าของหลินเฟิงกลับไม่มีความยินดีของผู้ชนะเลยแม้แต่น้อย
ในสายตาเขา เรื่องนี้เป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น
การโต้กลับที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
“ทนายหวัง”
หลินเฟิงหันกลับมา สายตาเฉียบคมขึ้นทันที
“หมากของอีกฝ่ายใช้หมดแล้ว ตอนนี้ ถึงตาเราเดินเกมแล้ว”
“หัวหน้า มีอะไรสั่งได้เลยครับ”
สีหน้าของทนายหวังเคร่งขรึมขึ้นอย่างยิ่ง เขารู้ว่าศึกจริงกำลังจะเริ่มแล้ว
“อย่างแรก”
หลินเฟิงชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้วเป็นข้อแรก
“ให้ยื่นฟ้องต่อศาลแขวงลอสแอนเจลิสในนามของซิงเหอเหวินอวี๋ทันที”
“ฟ้องคาเตอร์ แอนเดอร์สัน ทั้งตัวเขาเอง และจิ้งสืออิ่งเย่ที่เขาเป็นตัวแทน”
“ข้อหาคือ หมิ่นประมาททางธุรกิจ แจ้งเบาะแสเท็จโดยเจตนา และการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรม!”
ได้ยินดังนั้น แววตาของซูมู่เสวี่ยก็เป็นประกาย!
ใช่แล้ว!
ในเมื่อคาเตอร์กล้าทำ ก็ต้องกล้ารับ!
ต้องให้เขาจ่ายราคาทางกฎหมายสำหรับการกระทำอันต่ำช้าของตัวเอง!
“ครับหัวหน้า แล้วเรื่องจำนวนเงินค่าเสียหายล่ะครับ……” ทนายหวังถามอย่างมืออาชีพ
“จำนวนเงินค่าเสียหาย?”
หลินเฟิงยิ้ม รอยยิ้มเหมือนหมาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์
“ผมจะเอาเขา……”
“หนึ่งดอลลาร์”
“อะไรนะ?!”
ซูมู่เสวี่ยกับลั่วอวี่ต่างก็ตะลึง
หนึ่งดอลลาร์?
ลงทุนลงแรงใหญ่ขนาดนี้ ทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ เพื่อเรียกค่าเสียหายแค่หนึ่งดอลลาร์?
ทนายหวังกลับเข้าใจเจตนาของหลินเฟิงในเสี้ยววินาที แววตาวาบประกายตื่นเต้นขึ้นมาทันที!
ฉลาด!
ฉลาดเกินไปแล้ว!
ถ้าเรียกค่าเสียหายเป็นตัวเลขมหาศาล อีกฝ่ายก็สามารถยื้อคดี ร้องว่าตัวเองจน หรือแม้แต่หาความสงสารจากคนที่ไม่รู้ความจริงได้
แต่ถ้าเรียกแค่หนึ่งดอลลาร์ ความหมายก็จะต่างออกไปโดยสิ้นเชิง!
นี่หมายความว่า ผมไม่ได้ต้องการเงินคุณเลย!
สิ่งที่ผมต้องการ คือทำให้คุณชื่อเสียงย่อยยับ!
สิ่งที่ผมต้องการ คือปักคุณตายบนเสาแห่งความอับอายทางกฎหมาย!
นี่คือการเหยียดหยามที่ถึงขีดสุด!
“เข้าใจแล้วครับหัวหน้า!” ทนายหวังพยักหน้าหนักแน่น “ผมจะไปร่างคำฟ้องเดี๋ยวนี้!”
“อย่างที่สอง”
หลินเฟิงชูนิ้วที่สอง สายตายิ่งเย็นชาลง
“เอาทุกอย่างที่เราเจอวันนี้ ทั้งการที่คาเตอร์ยกเลิกงานเลี้ยง ประกาศคำสั่งแบนทั้งอุตสาหกรรม ไปจนถึงทั้งกระบวนการที่เขาสั่งให้หน่วยงานสรรพากรมาสอบสวนวันนี้ มาจัดทำเป็นรายงานไทม์ไลน์แบบละเอียด”
“จำไว้ว่า ต้องแนบหลักฐานทั้งหมด รวมถึงภาพหน้าจอข้อความภายในที่เราได้รับ วิดีโอบันทึกงานปาร์ตี้เมื่อคืน และภาพช็อตใบหน้าสุดฮาแบบชัดๆ ของพวกคณะสอบสวนในห้องประชุมเมื่อครู่นี้ด้วย”
มุมปากของหลินเฟิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มโหดเหี้ยม
“เอารายงานฉบับนี้ พร้อมสำเนาคำฟ้องของเรา ส่งไปที่นิวยอร์กไทมส์ วอชิงตันโพสต์ ลอสแอนเจลิสไทมส์……สื่อกระแสหลักทั้งหมดที่เราติดต่อได้!”
“บอกพวกเขาว่า ผมมีข่าวเอ็กซ์คลูซีฟเรื่อง ‘ทรราชแห่งฮอลลีวูดใช้ประโยชน์จากอำนาจรัฐข่มเหงผู้ท้าชิงหน้าใหม่อย่างไร’ พวกเขาต้องสนใจแน่”
“อ้อ”
หลินเฟิงเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงเสริมอีกประโยค
“อย่าลืมส่ง ‘ค่าตอบแทนเบาะแส’ จำนวนหนึ่งแสนดอลลาร์ให้บรรณาธิการของแต่ละสื่อด้วย”
“เวลาพวกเขาเขียนข่าว จะได้ตั้งใจหน่อย ช่วยตั้งพาดหัวให้…เร้าใจขึ้นอีกหน่อย”
“ซี้ด——”
ซูมู่เสวี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก
แผนนี้มันตัดไฟแต่ต้นลมอย่างแท้จริง!
ไม่เพียงโจมตีเขาในทางกฎหมาย แต่ยังจะทำลายชื่อเสียงเขาในกระแสสังคมให้สิ้นซาก!
ภาพลักษณ์ “ผู้นำอุตสาหกรรม” ที่คาเตอร์ แอนเดอร์สันสร้างมาทั้งชีวิต เกรงว่าจะพังทลายลงในคืนเดียว!
“หลินเฟิง……คุณนี่จะ……” ซูมู่เสวี่ยมองหลินเฟิง แวบหนึ่งถึงกับไม่รู้จะพูดอะไร
“จะเอาชีวิตเขา?”
หลินเฟิงพูดแทนเธอ เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองท้องฟ้าแจ่มใสด้านนอก สายตาลุ่มลึก
“ไม่ ผมไม่เอาชีวิตเขาหรอก”
“สิ่งที่ผมต้องการ คือดึงเขาลงมาจากบัลลังก์ที่เขาภูมิใจนักหนา ด้วยมือของผมเอง”
“แล้วให้เขาได้แต่มองตาค้าง ว่าผมจะขึ้นไปนั่งบนตำแหน่งนั้นได้ยังไง”
“นี่แหละคือความสนุกที่สุดของผม”
ทีมงานของทนายหวังรับคำสั่งแล้วรีบออกไป ประสิทธิภาพน่ากลัวมาก
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คำฟ้องก็ถูกยื่นถึงศาลเรียบร้อยแล้ว
อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา กล่องอีเมลของสื่อใหญ่ทั่วอเมริกาก็ได้รับชุดข่าวแฉ “จัดเต็มด้วยความจริงใจ” จากซิงเหอเหวินอวี๋
ซูมู่เสวี่ยมองใบหน้าด้านข้างอันหล่อเหลาของหลินเฟิงที่แฝงความชั่วร้ายเล็กๆ พลางเอ่ยถามขึ้นกะทันหัน:
“คาเตอร์จะรับมือยังไง? เขาหยั่งรากลึกในฮอลลีวูด มีเส้นสายกว้างขวางขนาดนั้น ไม่น่าจะนั่งรอให้โดนเล่นงานเฉยๆ นะ?”
เมื่อหลินเฟิงได้ยินก็หันกลับมามองเธอแวบหนึ่ง แล้วพลันยิ้ม
“รับมือ?”
“ตอนนี้เขาน่าจะไม่มีเวลาคิดว่าจะรับมือยังไงแล้ว”
หลินเฟิงหยิบมือถือ เปิดหน้าจอแอปหุ้นแบบเรียลไทม์ แล้วยื่นให้ซูมู่เสวี่ย
“ตอนนี้เขาน่าจะกำลังคิด……”
“จะอธิบายกับผู้ถือหุ้นยังไง ว่าทำไมหุ้นของจิ้งสืออิ่งเย่ พอเปิดตลาดไปแค่หนึ่งชั่วโมง ก็เริ่มรูดลงอย่างบ้าคลั่งแบบไร้สัญญาณเตือน!”
(จบตอน)