บทที่ 460 - แผนการของตลาดอวิ๋นชิวซานยามราตรี

บทที่ 460 - แผนการของตลาดอวิ๋นชิวซานยามราตรี

ชายชราพยักหน้ารัวๆ "ท่านเจ้าตลาดวางใจได้ ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ"

ชายสวมหมวกฟางจึงพูดต่อ "ได้ยินลูกน้องรายงานมาว่า เมื่อหนึ่งเดือนก่อน มียอดฝีมือระดับหยวนอิงมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ รอบนอกตลาดด้วยรึ? แถมยังทำร้ายเหวินหยวน น้องชายข้าจนบาดเจ็บอีก?"

ชายชรารีบรายงาน "ตอนที่คนผู้นั้นเข้ามา เขาจงใจปิดบังระดับพลังเอาไว้ ลูกน้องฝีมือไม่ถึง เลยไม่ทันสังเกตเห็น จนกระทั่งตอนที่เขาจะไป ถึงได้สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายระดับหยวนอิงขอรับ"

"พอนายท่านรองเห็นว่าคนผู้นั้นบาดเจ็บหนัก ก็เลยรีบตามออกไป"

"ส่วนหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น ข้าน้อยก็ไม่ทราบแล้วขอรับ รู้แค่ว่าเจ็ดวันต่อมา นายท่านรองกลับมาในสภาพบาดเจ็บ สั่งห้ามไม่ให้ใครรบกวน แล้วก็เก็บตัวฝึกฝนไปเลยขอรับ"

ชายสวมหมวกฟางหรี่ตาลง แววตาแฝงความเย็นชา "แม้เหวินหยวนจะเพิ่งทะลวงผ่านระดับหยวนอิงมาได้ไม่นาน แต่เคล็ดวิชาที่เขาฝึกฝนก็เป็นถึงระดับสุดยอด ฝีมือก็ไม่ธรรมดาเลยนะ"

"คนผู้นั้นบาดเจ็บหนักขนาดนั้น ยังสามารถทำร้ายเหวินหยวนได้อีก ดูท่าคงมีเบื้องหลังไม่ธรรมดาแน่ๆ!"

"เหวินหยวนได้บอกไหม ว่าคนผู้นั้นเป็นผู้อาวุโสของตระกูลไหน?"

ชายชราค้อมตัวลง ตอบอย่างนอบน้อมว่า "ตอนที่นายท่านรองกลับมา นอกจากอาการบาดเจ็บแล้ว ยังดูมีท่าทีสงสัยด้วยขอรับ บอกว่าคนผู้นั้นเป็นหน้าใหม่ ลักษณะเคล็ดวิชาก็แปลกประหลาด ไม่น่าจะใช่คนของขุมกำลังไหนในมู่อวิ๋นโจวเลย สั่งให้ข้าน้อยส่งคนไปสืบข่าวอย่างลับๆ ให้มากขึ้นขอรับ"

ชายสวมหมวกฟางครุ่นคิด "ลักษณะเคล็ดวิชาแปลกประหลาดงั้นรึ? ดี ข้าเข้าใจแล้ว ก็ทำตามที่เหวินหยวนสั่งก็แล้วกัน"

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เจ้าไปได้!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ชายชราก็มีสีหน้าลังเล ไม่ยอมจากไป

"ท่านเจ้าตลาด มีเรื่องแปลกประหลาดเรื่องหนึ่ง ข้าน้อยไม่รู้ว่าควรจะรายงานดีหรือไม่"

"หืม? ว่ามาสิ!" ชายสวมหมวกฟางเอามือไพล่หลัง

ชายชราจึงเริ่มรายงาน "ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ที่ลานแลกเปลี่ยนรอบนอก มีผู้ชี้ทางหลายคน เอาโอสถจวี้หยวนระดับสูงจำนวนมาก มาแลกเป็นโอสถจวี้หยวนระดับต่ำกับผู้ฝึกตนทั่วไปขอรับ"

"ในโลกผู้ฝึกตน ปกติแล้วจะมีแต่เอาโอสถระดับต่ำไปแลกโอสถระดับสูง ต่อให้มีการแลกเปลี่ยนแบบนี้ ก็คงเพื่อความสะดวกเท่านั้น แต่เรื่องแบบนี้ ข้าน้อยเพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรกเลยขอรับ"

ชายสวมหมวกฟางชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะถามว่า "โอ้? มีเรื่องแบบนี้ด้วยรึ? จำนวนเยอะไหม?"

ชายชรามีสีหน้าเคร่งเครียด "เท่าที่ข้าน้อยประเมินดู โอสถจวี้หยวนระดับสูงที่หลุดออกมาจากผู้ชี้ทางเหล่านั้น มีไม่ต่ำกว่าหมื่นเม็ดเลยนะขอรับ"

ชายสวมหมวกฟางดูประหลาดใจ "เยอะขนาดนั้นเชียว? ฝีมือของขุมกำลังไหนกันล่ะ?"

ชายชรารีบส่ายหน้า ตอบอย่างรวดเร็วว่า "ข้าน้อยแค่รู้สึกว่ามันแปลกๆ ก็เลยยังไม่ได้สั่งให้คนไปสืบดูขอรับ"

"ถ้าท่านเจ้าตลาดเห็นสมควร ข้าน้อยจะสั่งให้คนไปสืบเดี๋ยวนี้เลยขอรับ"

ชายสวมหมวกฟางโบกมือ "ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอก แค่ให้คนไปสืบดูว่า ช่วงนี้มีขุมกำลังไหนติดต่อกับผู้ฝึกตนอิสระบ่อยๆ บ้างก็พอ"

"โอสถจวี้หยวนระดับต่ำ แม้จะมีพิษโอสถตกค้างอยู่บ้าง แต่สรรพคุณในการฝึกฝนก็ไม่ได้แย่อะไร สำหรับผู้ฝึกตนอิสระส่วนใหญ่ แล้วก็ศิษย์สายนอกของขุมกำลังต่างๆ มันยังเป็นที่ต้องการมากอยู่"

"การที่สามารถเอาโอสถจวี้หยวนระดับสูงออกมาได้เยอะขนาดนี้ ก็คงหนีไม่พ้นขุมกำลังพวกนั้นแหละ ไล่สืบดูทีละแห่งก็พอ! ดูท่า... ภายใต้ความสงบสุขของมู่อวิ๋นโจว คงมีคลื่นใต้น้ำก่อตัวขึ้นแล้วล่ะสิ"

ชายชราอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมาย

"ท่านเจ้าตลาดหมายความว่า มีขุมกำลังบางแห่งกำลังแอบรวบรวมผู้ฝึกตนอิสระระดับจู้จีขั้นต่ำอยู่หรือขอรับ?"

ชายสวมหมวกฟางตอบอย่างเรียบเฉย "โอสถจวี้หยวน แม้จะเป็นสกุลเงินสากล แต่มันก็เป็นทรัพยากรสิ้นเปลืองสำหรับการฝึกฝนด้วยเหมือนกัน"

"นอกจากห้าขุมกำลังใหญ่ และขุมกำลังที่อยู่ใต้สังกัดแล้ว จะมีใครที่ไหนสามารถปรุงโอสถพวกนี้ได้เป็นจำนวนมากล่ะ?"

ชายชราพยักหน้า "ท่านเจ้าตลาดวางใจเถอะ ข้าน้อยรู้แล้วว่าจะต้องทำยังไง แล้วพวกผู้ชี้ทางพวกนั้นล่ะขอรับ จะต้องเข้าไปห้ามปราบ แล้วลงโทษพวกเขาไหมขอรับ?"

ชายสวมหมวกฟางโบกมือ ตอบทันควัน "ห้ามปราบ? ไม่ต้องหรอก ก็แค่มดปลวกลูกกระจ๊อกเท่านั้น"

"พวกเขากำลังแอบแลกโอสถจวี้หยวนระดับต่ำกันอยู่ไม่ใช่รึ? ก็ดีเลย... ถือโอกาสนี้ สั่งให้คนเอาโอสถระดับต่ำในห้องยา ออกไปเทขายให้หมดเลย"

"โอสถจวี้หยวนระดับสูง จะได้ช่วยให้ผู้คนฝึกฝนได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องพิษโอสถตกค้าง โลกนี้ คนเก่งคือผู้ชนะ การมีผู้ฝึกตนระดับจินตานเพิ่มขึ้น ย่อมดีกว่าการมีคนเยอะแต่ไร้ประโยชน์"

ชายชราเข้าใจความหมายทันที รีบค้อมตัวรับคำ "ท่านเจ้าตลาดปราดเปรื่องยิ่งนัก ข้าน้อยจะไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!"

พูดจบ ชายชราก็หันหลังเดินจากไป

ชายสวมหมวกฟางยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองดูน้ำขึ้นน้ำลงอยู่ไกลๆ

ครู่ต่อมา เขาก็นั่งลงขัดสมาธิ พริบตาเดียว พลังวิญญาณฟ้าดินก็พุ่งเข้ามาหา ถูกเขาดูดกลืนเข้าสู่ทะเลปราณตันเถียนราวกับปลาวาฬดูดน้ำ

ในฐานะเจ้าของตลาดอวิ๋นชิวซานยามราตรี ข้อมูลข่าวสารที่เขามี ย่อมต้องมากมายมหาศาลอยู่แล้ว

แต่ถึงจะเยอะแค่ไหน ก็ใช่ว่าจะรู้ทุกอย่าง

เขาจะไปรู้ได้อย่างไร ว่าโอสถจวี้หยวนระดับสูงจำนวนมหาศาลพวกนั้น ไม่ใช่ฝีมือของขุมกำลังใดๆ เลย

แต่เป็น... ฝีมือของผู้ฝึกตนระดับจู้จีเพียงคนเดียวต่างหาก

...

ส่วนซูสือเอ้อร์ในตอนนั้น ก็ไปสมทบกับโหวซื่อไห่ แล้วผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายมาที่ลานแลกเปลี่ยนที่ห้า ซึ่งเป็นที่ตั้งของหอโอสถวิเศษ

เกาะแห่งนี้ มีขนาดใหญ่กว่าเกาะรอบนอกมาก

ด้านหนึ่งของเกาะ มีภูเขาสูงร้อยจั้งตั้งตระหง่านอยู่สามลูก

เหนือยอดเขา มีรอยประทับค่ายกลลอยอยู่ลางๆ

ตามไหล่เขา ต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจี อุดมสมบูรณ์

พลังวิญญาณฟ้าดิน เข้มข้นกว่าที่อื่นมาก จนแทบจะมองเห็นเป็นเส้นใยพลังวิญญาณสีขาวบางๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่ตามต้นไม้

ตั้งแต่ตีนเขาจนถึงยอดเขา มองเห็นปากถ้ำขนาดเล็กใหญ่เรียงรายอยู่ชัดเจน

จำนวนไม่เยอะมาก รวมๆ แล้วก็ประมาณสามสี่สิบถ้ำ

ถ้ำส่วนใหญ่ถูกปกคลุมไปด้วยค่ายกล แสดงว่ามีเจ้าของแล้ว

"นี่น่ะรึ ถ้ำที่ตลาดอวิ๋นชิวซานยามราตรีเปิดให้เช่า? พลังวิญญาณฟ้าดินหนาแน่นขนาดนี้ ถ้าได้มาเก็บตัวฝึกฝนที่นี่ ผลลัพธ์ต้องดีแน่ๆ"

"คิดไม่ถึงเลยว่า ข้าจะถูกผนึกมาสี่ร้อยปี มู่อวิ๋นโจวถึงได้มีขุมกำลังที่แข็งแกร่งอย่างตลาดอวิ๋นชิวซานยามราตรีโผล่มาได้!"

ทันทีที่เดินออกมาจากค่ายกล โหวซื่อไห่ก็มองไปที่ภูเขาสามลูกที่อยู่ไกลๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง

ซูสือเอ้อร์ยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้มีท่าทีแปลกใจอะไร

การแลกเปลี่ยนตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา มีทั้งทรัพยากรสำหรับการฝึกฝนมากมาย แล้วก็ข่าวลือแปลกๆ อีกเพียบ

ตอนนี้ เขาอาจจะไม่ได้รู้เรื่องของตลาดอวิ๋นชิวซานยามราตรี และภาพรวมของมู่อวิ๋นโจวแบบทะลุปรุโปร่ง แต่ก็พอจะรู้เรื่องราวต่างๆ มาเจ็ดแปดส่วนแล้ว

แม้แต่ข้อมูลลับของขุมกำลังต่างๆ อย่างตำหนักเงามาร ตระกูลต้วนมู่ แล้วก็สำนักเทียนเหยี่ยนหวนซิง เขาก็รวบรวมมาได้ไม่น้อยเลย

"ตลาดอวิ๋นชิวซานยามราตรีแห่งนี้ ไม่ธรรมดาจริงๆ แม้จะเปิดทำการแค่ทุกๆ สิบปี แต่การที่มีถ้ำพักพิงแบบนี้อยู่ ย่อมดึงดูดผู้ฝึกตนให้มาปักหลักอยู่ที่นี่ได้ไม่น้อยเลย"

"การที่ผู้ฝึกตนมาเก็บตัวฝึกฝนที่นี่ ไม่เพียงแต่จะต้องพึ่งพาการดูแลจากตลาดอวิ๋นชิวซานยามราตรีเท่านั้น แต่ถ้าตลาดอวิ๋นชิวซานยามราตรีมีภัย พวกเขาก็จะเป็นกำลังเสริมที่มองไม่เห็นอีกด้วย!"

"ช่างเป็นแผนการที่แยบยลจริงๆ!"

ซูสือเอ้อร์กล่าวอย่างเรียบเฉย สายตาจับจ้องไปที่กลุ่มอาคารที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งดูเหมือนเมืองขนาดย่อมๆ

กลุ่มอาคารเหล่านี้ บ้างก็เป็นตึกใหญ่ บ้างก็แบ่งเป็นร้านค้าย่อยๆ

ซึ่งนอกจากโรงน้ำชา โรงเตี๊ยมที่เอาไว้ให้ผู้ฝึกตนพักผ่อนหย่อนใจแล้ว ก็จะเป็นร้านขายทรัพยากรสำหรับการฝึกฝนต่างๆ

แต่ทว่า เมื่อเทียบกับเขตรอบนอกแล้ว ที่นี่ดูใหญ่โตและเป็นระเบียบกว่ามาก แถมยังมีสมบัติสำเร็จรูปขายอยู่เพียบ

ไม่ว่าจะเป็นอาวุธ ยันต์ โอสถ และอื่นๆ อีกมากมาย...

ผู้ฝึกตนที่เดินพลุกพล่านอยู่ที่นี่ กลับน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด

ในกลุ่มอาคาร เห็นแค่เงาคนเดินผ่านไปมาประปราย

และในเขตแบบนี้ ตลาดอวิ๋นชิวซานยามราตรีก็มีเกาะอยู่ถึงหกเกาะเลยทีเดียว

(จบแล้ว)