ตอนที่ 454 ฮั่วฉู่แค่นเสียงหึเย็นชา ปล่อยให้ทุกคนตีความหมายของมันกันเอาเอง

ตอนที่ 454 ฮั่วฉู่แค่นเสียงหึเย็นชา ปล่อยให้ทุกคนตีความหมายของมันกันเอาเอง

...

หลังจากถูกปล่อยตัว เว่ยซานก็เดินออกมาพร้อมกับจินเคอและคนอื่นๆ ทันทีที่มาถึงประตู เธอพลันได้ยินเสียงของอิงซิงเจวี๋ยดังขึ้น

"เธอควรจะแก้ขนิสัยที่พอเริ่มสนุกแล้วจะเอาแต่เฝ้าสังเกตการณ์ได้แล้วนะ"

เว่ยซานหันไปสบตาเขา เธอไม่ได้แปลกใจเลยสักนิดที่อิงซิงเจวี๋ยรู้ทันนิสัยของเธอ แต่ที่ทำให้เธอแปลกใจคือทำไมเขาถึงเลือกที่จะพูดมันออกมาต่อหน้าเธอเช่นนี้

กลุ่มคนที่ทำหน้าที่คุ้มกันอยู่ด้านหลังก้าวเข้ามาขวางสายตาของทั้งคู่ทันที

"ฉันไม่ได้คุยกับคนของสถาบันการทหารจักรวรรดิสักหน่อย" อิงซิงเจวี๋ยเอ่ยอย่างราบเรียบพลางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

"คนของสถาบันการทหารต๋าโมเค่อซือก็ไม่ได้ครับ" เจ้าหน้าที่คุ้มกันเอ่ยเสียงเรียบราวกับหุ่นยนต์ "ผมเรียนถามเบื้องบนมาเรียบร้อยแล้ว"

"งั้นพวกเราไม่คุยก็ได้" เว่ยซานโบกมือให้อิงซิงเจวี๋ยก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เจ้าหน้าที่คุ้มกัน: "..." คราวหน้าฉันต้องถามให้ชัดเจนแล้วว่า บทลงโทษสำหรับคนที่พูดคุยกับคนของสถาบันการทหารต๋าโมเค่อซือคืออะไรกันแน่

เขารู้สึกว่าไม่ควรปล่อยให้อิงซิงเจวี๋ยติดต่อกับคนของสถาบันการทหารต๋าโมเค่อซือ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับทหารเดี่ยวคนนี้

...

สำหรับการประลองฝีมือในวันรุ่งขึ้น เดิมทีฮั่วฉู่ตั้งใจจะสั่งสอนเว่ยซานให้เข็ดหลาบ แต่ผลการสุ่มทีมกลับกลายเป็นว่าทหารเดี่ยวทั้งสามคนของสถาบันการทหารต๋าโมเค่อซือได้อยู่ร่วมทีมเดียวกัน

"ทีมของพวกเขาเข้าขากันได้ดีมาโดยตลอดนะ" อาจารย์คนหนึ่งเอ่ยข้อสังเกต

"ต่อให้เข้าขากันดีแค่ไหน พวกเขาก็ยังเป็นแค่นักเรียนทหารปีหนึ่งอยู่ดี" ฮั่วฉู่เคยดูการแข่งของพวกเขาและย่อมรู้เรื่องนี้ดี แต่ นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาเปลี่ยนใจที่จะสั่งสอนคนทีขาดเจตจำนงในการต่อสู้

เขาคิดเอาเองว่า ทันทีที่เธอเผชิญหน้ากับความล้มเหลว เธอคงจะยอมแพ้ไปง่ายๆ เหมือนอย่างเมื่อวาน

ทว่าในท้ายที่สุดแล้ว เว่ยซานก็แค่ไม่ค่อยได้สัมผัสกับความล้มเหลวภายในลานประลองมากนักต่างหาก

ตอนที่ 232: ปฏิกิริยาต่อต้าน

หลังจากการแข่งขันของทีมที่สองจบลง เมื่อถึงตาของทีมเว่ยซาน ฮั่วฉู่จงใจเปลี่ยนตัวอาจารย์ให้เป็นทหารเดี่ยวสายหุ่นรบระดับเบากลางทั้งหมด

เห็นได้ชัดว่า ฮั่วฉู่รู้ซึ้งถึงความเข้าขาของทั้งสามคนจากต๋าโมเค่อซือยามเมื่ออยู่ร่วมกัน ในขณะที่คนอื่นอาจจะไม่ยอมผ่อนปรนให้นิสัยชอบสังเกตการณ์ในช่วงแรกของเว่ยซาน แต่ฮั่วเซวียนซานและเหลียวหรูหนิงจะต้องพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อช่วงชิงโอกาสทุกอย่างให้เธอก่อนแน่นอน

ดังนั้นในการประลองนัดนี้ ฮั่วฉู่จึงไม่คิดจะเปิดโอกาสใดๆ ให้เว่ยซานเลย

วัตถุประสงค์ที่สำคัญที่สุดของการฝึกซ้อมร่วมคือการทำให้นักเรียนทหารเหล่านี้เข้าใจถึงการร่วมมือกัน และเพื่อให้การร่วมมือกันบรรลุผลลัพธ์ที่ดีที่สุด แต่ละบุคคลจะต้องเรียนรู้ที่จะเสียสละ ข้อบกพร่องอย่างของเว่ยซาน หากไม่ได้รับการแก้ไข ก็มีแต่จะฉุดรั้งคนอื่นให้ตกต่ำลงในอนาคต

เป็นไปตามคาด ทันทีที่ลงสนาม ฮั่วเซวียนซานและเหลียวหรูหนิงก็ถูกอาจารย์อีกสองคนรุกคืบกดดันจนขยับเขยื้อนไม่ได้ ไม่มีโอกาสยื่นมือเข้ามาช่วยเว่ยซานได้เลยแม้แต่น้อย

"ทหารเดี่ยวที่ยอดเยี่ยม ไม่ได้ต้องการแค่ความแข็งแกร่งเฉพาะตัวที่ไร้เทียมทานเท่านั้น" ฮั่วฉู่ยืนเผชิญหน้ากับเว่ยซาน ดาบของทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศพร้อมกับที่คำพูดของเขาดังเข้าหูเธอ "เธอต้องเรียนรู้ที่จะร่วมมือกับเพื่อนร่วมทีมด้วย"

"ครูฝึกคะ เปิดโอกาสให้ฉันหน่อยสิ" น้ำเสียงของเว่ยซานฟังดูผ่อนคลาย และหากมองข้ามจังหวะที่เธอแทงเข่าสวนขึ้นมาข้างหน้าอย่างดุดันในวินาทีนั้น มันคงจะฟังดูเหมือนการชวนคุยสัพเพเหระทั่วไป "ปล่อยให้ฉันได้ร่วมมือกับเพื่อนร่วมทีมเถอะค่ะ"

ฮั่วฉู่ไม่ได้หลบ เขาแทงเข่าสวนกลับไปปะทะกันตรงๆ เสียงหุ่นรบกระแทกกันดังสนั่นหวั่นไหวมาจากใจกลางสนามฝึกซ้อมในทันที

การปะทะกันระหว่างเข่าต่อเข่า—ไม่ต้องบอกก็รู้ นักเรียนทหารทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างรู้ซึ้งถึงความรู้สึกเจ็บแปลบนั้นดี แค่นั่งดูก็รู้สึกเสียวแปลบจนเจ็บแทนแล้ว

ทว่าคู่กรณีทั้งสองคนที่กำลังพัวพันอยู่กับการต่อสู้กลับไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดนั้นเลย ในหัวคิดเพียงแต่กระบวนท่าถัดไปที่จะลงมือเท่านั้น

ฮั่วฉู่และเว่ยซานถอนเข่าที่ปะทะกันออกพร้อมกับรั้งดาบกลับ ฮั่วฉู่ใช้ดาบเล่มหนึ่งค้ำยันพื้นเอาไว้ และจู่ๆ ก็ตวัดขาอีกข้างเตะกวาดเข้าใส่หัวของเว่ยซานอย่างรวดเร็ว

หากถูกเตะเข้าจังๆ เธอคงจะตกอยู่ในสภาวะระบบการเคลื่อนไหวเป็นอัมพาตชั่วคราว เว่ยซานเอียงท่อนบนหลบตามสัญชาตญาณ พลางยกดาบขึ้นสกัดกั้นลูกเตะของเขา จากนั้นก็สืบเท้าเข้าโจมตีช่วงล่างของอีกฝ่าย

ภายในห้องโดยสารหุ่นรบ ฮั่วฉู่แค่นยิ้มหยัน ยังอ่อนหัดนัก แค่เปลี่ยนจากรับเป็นรุกมันยังไม่พอหรอก ดาบของเขาตวัดฟันเสยจากล่างขึ้นบนเข้าใส่เว่ยซาน และในขณะที่เธอพยายามจะต้านทานเอาไว้ มืออีกข้างของเขากลับไวกว่าใบมีด ซัดเข้าใส่เธออย่างจัง

เมื่อถูกการโจมตีอย่างสุดกำลังของครูฝึกซัดเข้าให้ เว่ยซานก็อดไม่ได้ที่จะถอยกวาดไปด้านหลังอย่างโซเซ เธอพยายามเหวี่ยงดาบซวีหมีในมือเพื่อต้านทานการฟันซ้ำที่จะตามมา

ในชั่วพริบตานั้น รูม่านตาของฮั่วฉู่พลันขยายกว้าง—ท่วงท่าการเหวี่ยงดาบของเธอผิดพลาด!

"เชี่ยเอ๊ย!" เซียวอีไลที่นั่งยองๆ อยู่บนพื้น อดไม่ได้ที่จะโพล่งอุทานออกมาเมื่อเห็นสถานการณ์ในสนามประลอง

ดาบของเว่ยซานหลุดลอยออกไป ทุกคนต่างเฝ้ารอให้เธอต้านทานการโจมตีของครูฝึก ทว่าเธอกลับขว้างดาบของตัวเองไปทางด้านหลัง ดาบซวีหมีคลี่ออกกลายสภาพเป็นใบมีดทรงพัดหลายชิ้นพุ่งเข้าจู่โจมอาจารย์ที่กำลังพัวพันอยู่กับฮั่วเซวียนซานที่ด้านหลังของเธอ

ฮั่วเซวียนซานเชี่ยวชาญการใช้ศรน้ำแข็งและการโจมตีระยะไกล ดังนั้นอาจารย์คนนั้นจึงเอาแต่บีบระยะห่างเข้ามาเพื่อไม่ให้เขาได้ใช้วิชาที่ถนัด ส่วนนักเรียนทหารอีกสองคนในสนาม คนหนึ่งกำลังถูกครูฝึกฮั่วสั่งสอน ส่วนอีกคนก็เป็นทหารเดี่ยวสายหุ่นรบหนัก จึงไม่มีอะไรต้องกังวล

อาจารย์คนนี้เพ่งสมาธิทั้งหมดไปกับการจัดการฮั่วเซวียนซาน ใครจะไปคาดคิดว่าจู่ๆ จะมีคนอื่นในสนามขว้างดาบพุ่งตรงมาหาแบบนี้ นี่มันแทบจะไม่ต่างอะไรจากการโจมตีระยะกึ่งไกลเลยสักนิด!

การเบี่ยงเบนความสนใจจากดาบที่เว่ยซานขว้างมา ทำให้ฮั่วเซวียนซานสบโอกาสและเปิดฉากโต้กลับในระยะประชิดทันที บีบให้อาจารย์คนนั้นต้องล่าถอยไปหลายก้าว

อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ย่อมต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน เว่ยซานรับการฟันของฮั่วฉู่เข้าไปเต็มๆ แต่เธอคำนวณเอาไว้แล้วว่าครูฝึกคงไม่ลงมือถึงขั้นเอาชีวิต หุ่นรบอู๋ฉางทนรับแรงกระแทกเอาไว้ได้ อย่างมากที่สุดเธอก็แค่ได้รับบาดเจ็บภายในเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

"เว่ยซาน รับ!" ฮั่วเซวียนซานดึงใบมีดทรงพัดทั้งสองชิ้นออกจากตัวอาจารย์แล้วขว้างกลับไปให้เธอ

เว่ยซานย่อตัวกลิ้งไปบนพื้นเพื่อรับดาบกลับคืนมา เธอเงยหน้าขึ้นมองฮั่วฉู่ "ครูฝึกคะ การร่วมมือของฝั่งคุณเองก็ไม่ได้ไร้รอยต่อเหมือนกันนะ"

"เจ้าเล่ห์นักนะ" ฮั่วฉู่ตั้งดาบตรงตรงหน้า กลิ่นอายรอบตัวเริ่มปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง แรงกดดันในสนามประลองเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ "แต่เรื่องมันจบลงแค่นี้แหละ"

ทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ไกลนัก แม้ว่าอีกสี่คนจะยังคงต่อสู้กันอย่างดุเดือดอยู่ใกล้ๆ แต่สายตาส่วนใหญ่กลับถูกดึงดูดมาที่เว่ยซานและฮั่วฉู่

นกตัวหนึ่งบินผ่านหน้าต่างสนามฝึกซ้อม ดูเหมือนมันจะตกใจกับเสียงอึกทึกครึกโครมด้านใน จึงรีบสยายปีกบินหนีไปอย่างรวดเร็ว

ในสนามประลอง เว่ยซานและฮั่วฉู่ปะทะฝีมือกันไปหลายกระบวนท่าแล้ว ดาบต่อดาบชนกันตรงๆ โดยไม่มีช่องว่างให้ใช้ลูกไม้ตุกติกใดๆ

แรงของเขาเยอะเกินไปแล้ว

เว่ยซานแอบคลายมือออกเงียบๆ เพื่อบรรเทาอาการเจ็บแปลบจากการปะทะ

...

"ตกรอบไปหนึ่งแล้ว" จี้ชูอวี่มองดูอาจารย์ที่ถูกฮั่วเซวียนซานต้อนจนหลุดออกนอกเส้นเขตสนาม และเริ่มเข้าใจถึงแผนการของเว่ยซานในการประลองครั้งนี้แล้ว