ตอนที่ 20 : ความโกรธของผู้เล่น
ตอนที่ 20 : ความโกรธของผู้เล่น
เผชิญหน้ากับนักขี่หมาป่าผีที่ดุร้าย ผู้เล่นได้วางความขุ่นเคืองส่วนตัวกับอีกฝ่ายในขณะที่พวกเขาก่อตั้งทีมที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
พวกเขาไม่แสดงสัญญาณของความกลัว แม้ว่าจำนวนของพวกเขาแทบจะไม่สามารถเปรียบเทียบกับนักขี่หมาป่าผี
ด้วยเสียงโห่ร้องปลุกความฮึกเฮิมในการต่อสู้ ผู้เล่นพุ่งเข้าใส่นักขี่หมาป่าผีอีกครั้ง
“ทำลายผู้ทรยศของเป่ยฉีแม้ว่ามันจะหมายถึงการเสียสละชีวิตของเราเอง นี่คือความตายอันมีเกียรติของเรา!”
การจ้องมองของเย่เสี่ยวเออร์เล็งไปที่ผู้บัญชาการสุดยอดผีในด้านหน้า โดยที่มันสวมเกราะหนักและขี่บนหลังของปีศาจไฟ เย่เสี่ยวเออร์กระโดดอย่างฉับพลันเพื่อเปิดการโจมตีมันอย่างรวดเร็ว
เมื่อมันเห็นการโจมตีของเย่เสี่ยวเออร์ ผู้บัญชาการสุดยอดผีแสดงออกถึงการดูถูกขณะที่เอื้อมมือไปด้านหลังและกำมือไว้แน่นในดาบขนาดยักษ์
“ตาย!”
เมื่อภาพเงาของเย่เสี่ยวเออร์ปรากฏขึ้นใกล้ศัตรู แต่ดันมีดาบเฉือนมาอย่างกระทันหันกระทบกับศีรษะของเธอด้วยพลังงานระเบิดออกมา ภาพต่อหน้าเธอเริ่มจางหายไปในความมืด
[คุณถูกฆ่าโดยผู้บัญชาการสุดยอดผี เวลาเกิดใหม่คือ 3 ชั่วโมง]
“เสี่ยวเออร์”
เย่เฉินผู้ถูกรายล้อมจากศัตรูจำนวนมากรู้สึกโกรธแค้นเมื่อเขาเห็นว่าน้องสาวของเขาถูกฆ่าตาย เขาตะโกนด้วยความโกรธขณะที่พุ่งเข้าหาผู้บัญชาการสุดยอดผี
เมื่อเห็นว่าเย่เฉินพุ่งเข้าใส่แนวรบศัตรู สหายของเขาก็เข้าไปด้านหน้าเพื่อช่วยเหลือเขาในการสังหารศัตรูที่อยู่ด้านหน้า
“ในการจะล้มกองทัพศัตรู พวกเราต้องกำจัดผู้บัญชาการของพวกมัน พี่น้อง อย่ากลัวตาย พวกเราจะนำผู้บัญชาการผีสุดยอดลงไปกับเราด้วย” โดยที่เฉินซีหยูตระหนักถึงสถานการณ์ เขาได้ตะโกนออกไปขณะที่ทีมของเขาติดตามเขาเพื่อพุ่งเข้าหาผู้บัญชาการสุดยอดผีด้วยเจตนาสังหาร
ทันทีที่พวกเขาวิ่งเหมือนคนบ้าไปในทิศทางของผู้บัญชาการสุดยอดผีเพื่อให้แน่ใจว่าจะฆ่าได้ กองกำลังทั้งสามมีความเห็นสอดคล้องกันว่าแม้ว่าพวกเขาจะตาย พวกเขาก็จำนำผู้บัญชาการสุดอยอดผีไปกับพวกเขาด้วย
ในการประทะแบบแตกหัก ผู้เล่นจำนวนมากที่ไม่ได้ซื้ออาวุธจากร้านค้าโดยใช้อาวุธเริ่มต้นเริ่มมีอาวุธแตกสลายจากการใช้งานหนักเกินไป อย่างไรก็ตามพวกเขายังคงสงบโดยต่อสู้ต่อไปด้วยการหยิบหินขึ้นมาจากพื้นดินหรือแมะกระทั่งสู้ด้วยมือเปล่าๆ
นักขี่หมาป่าผีตกตะลึงด้วยท่าทางการต่อสู้ท่าบ้าคลั่งของผู้เล่น จากการต่อสู้ทั้งหมดของพวกเขา นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบกับกลุ่มคนบ้าเช่นนี้
จากการที่ผู้เล่นหลายคนเสียชีวิตไปนับไม่ถ้วน แต่นักขี่หมาป่าผีก็มีการสูญเสียนู้สู้หลายคนเช่นกัน
การต่อสู้ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นขณะที่มันยังคงมีการต่อสู้อยู่ แม้แต่ผู้บัญชาการสุดยอดผีก็ไม่มีช่วงอิสระที่จะผ่อนคลาย
ในที่สุดเมื่อผู้เล่นฟันแทงไปอย่างต่อเนื่องที่แนวรบศัตรู เส้นทางไปข้างหน้าผู้บัญชาการสุดยอดผีก็ได้รับการเคลียร์
แม้ว่าผู้เล่นหลายคนจะพุ่งเข้าหาเขา ผู้บัญชาการสุดยอดผีก็ไม่ตื่นตระหนก แทนที่เขากลับควงดาบและฟันไปข้างหน้าอย่างแรง ในการเหวี่ยงแบบพริบตาของใบมีดมืด ผู้เล่นก็ถูกจัดการไปทันที
“ทรงพลังมาก”
ใบหน้าของเฉินซีหยูเคร่งเครียดเมื่อเขาเห็นกำลังของผู้บัญชาการสุดยอดผี
“จัดการมันด้วยจำนวน ไม่ต้องไปสนจัยนักขี่หมาป่าผี เพียงแค่ฆ่าบัญชาการของมัน” หวู่กัวอี้คำรามขณะที่เขาพุ่งเข้าไปผู้บัญชาการสุดยอดผี
ต้องเผชิญกับการโจมตีของผู้เล่นหลายร้อยคน รูม่านตาของผู้บัญชาการสุดยอดผีหรี่ แต่มันก็ยังฟันไปหลายครั้งเพื่อทำลายผู้เล่นที่กำลังมาถึงอีกครั้ง
เป็นอีกครั้งที่ผู้เล่นก็ยังคงไม่หวาดกลัวในขณะที่พวกเขายังคงมุ่งหน้าไปยังผู้บัญชาการสุดยอดผีด้วยเสียงโห่ร้องของความโกรธ
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ผู้บัญชาการสุดยอดผีในที่สุดก็ไม่สามารถสู้กับจำนวนผู้เล่นจำนวนมากและถูกล้อมรอบให้อยู่ตรงกลาง
การโจมตีอย่างบ้าคลั่งโจมตีไปที่มัน แม้แต่ผู้เล่นที่สูญเสียอาวุธของพวกเขาก็พยายามที่จะปีนขึ้นไปบนสัตย์ขี่ปีศาจเพื่อที่จะกัดผู้บัญชาการสุดยอดผี
แม้ว่าการโจมตีของผู้เล่นจะรุนแรง แต่ก็ไม่มีอะไรมากเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวืตระดับบอสที่มีความแข็งแกร่งและความสามารถที่เหนือกว่าพวกเขา เมื่อความโกรธประทุขึ้นในสายตาของผู้บัญชาการสุดยอดผี มีแสงสีเขียวเปล่งประกายขึ้นโดยที่ล้อมรองร่างกายของมัน
“คว๊ากกกกก”
ด้วยการคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวของผู้บัญชการสุดยอดผี แสงสีเขียวประทุขึ้นอย่างกะทันหันและผู้เล่นที่อยู่รอบๆก็ถูกพัดกระเด็น
ในเวลานี้ผู้บัญชาการสุดยอดผีคลั่งไปแล้ว มันยกดาบขึ้นก่อนที่จะฟันลงไป โดยฆ่าผู้เล่นทุกคนที่อยู่รอบตัวมัน ในเวลาเดียวกันสัตย์ขี่ปีศาจของมันก็ยกเท้าขึ้นโดยกระทืบลงไปที่พื้นทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนพื้นดิน ทำให้ผู้เล่นส่วนเสียสมดุมล้มลงไปที่พื้น
นักขี่หมาป่าผีที่อยู่รอบตัวผู้เล่นได้ใช้โอกาสนี้เพื่อบุกเข้าไปขบวนรบของผู้เล่นเพื่อฆ่าผู้เล่น
ด้วยเหตุนี้ผู้เล่นหลายคนจึงเสียชีวิตและเข้าสู่ช่วงเกิดคูลดาวน์
เมื่อมีผู้เล่นเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ผู้บัญชาการสุดยอดผีโบกมือเพื่อให้กองทัพนักขี่หมาป่าผีหยุดการโจมตีทันที
ในขณะที่มันยังขี่อยู่บนสัตย์ขี่ปีศาจ ผู้บัญชาการสุดยอดผีจ้องลงไปที่หวังต้าเมิ่งผู้ที่ยืนอย่างโดดเดี่ยวโดยเป็นผู้เล่นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่
“บอกฉันมาทำไมพวกแกถึงมาที่นี่”
“บอกไว้เลยนะไอ้ตัวใหญ่ แกคิดว่าฉันจะกลัวพวกทรยศแบบแกงั่นเหรอ?” หวังต้าเมิ่งเตะขาหน้าของสัตย์ขี่ปีศาจ แต่จบลงด้วยการทำให้ตัวเองเจ็บปวด
“ฉันสามารถไว้ชีวิตแกได้ หากแกบอกเหตุผลที่พวกแกมาที่นี่” ผู้บัญชาการสุดยอดผีจ้องที่หวังต้าเมิ่งอย่างเย็นชาในขณะที่เขาถามอีกครั้ง
“ฉันเป็นทายาทแห่งราชาเป่ยฉี สำหรับเหตุผลที่เรามากันที่นี่ มันก็เห็นได้ชัดว่าเราเพื่อมาเอาหัวของคุณไงล่ะ”
คำตอบของหวังต้าเมิ่งทำให้ผู้บัญชาการสุดยอดผีมองดวงสายตาถมึง “ราชาแห่งเป่ยฉีตายแล้ว และเขาจะมีลูกหลานได้ยังไง แกกล้าโกหกฉันอย่างงั้นเหรอ”
หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านั้น หวังต้าเมิ่งไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอีกต่อไป เขาก้าวไปข้างหน้าโดยไม่มีการหวาดกลัว และกระโจนเข้าไปด้วยกริชในมือขณะที่เขาพยายามกรุชหัวของผู้บัญชาการสุดยอดผผีด้วยกำลังทั้งหมดที่มี
เคร้งงง
การโจมตีของเขากระทบหมวกเหล็กของผู้บัญชาการสุดยอดผี ซึ่งไม่ได้สร้างความเสียหายเลยให้ผู้บัญชาการโดยทำให้แค่ผู้บัญชาการเอียงศีรษะ
สะท้อนให้เห็นในดวงตาที่เบิกกว้างของหวังต้าเมิ่งว่า ผู้บัญชาการสุดยอดผีใช้มือขวาเหวี่ยงไปอย่างสุดพลังและจับยกไปที่คอของหวังต้าเมิ่งชูกลางอากาศ
“โอกาสสุดท้าย”
“คุณคิดว่าฉันกลัวเหรอ? ฉันจะดีเหมือนใหม่ในสามชั่วโมง” หวังต้าเมิ่งพยายามยกขาที่ห้อยและมุ่งเป้าไปที่หน้าอกของผู้บัญชาการสุดยอดผี
แกร็กกก
ผู้บัญชาการสุดยอดผีไม่ได้ให้โอกาสอีกต่อไป เขาบีบคอเจ้าเด็กนี้อย่างรวดเร็วจนมันหัก