THW ตอนที่ 293: ทางหลวงหมายเลข 127

THW ตอนที่ 293: ทางหลวงหมายเลข 127

หลังจากข้ามแม่น้ำเคนตักกี้ เย่เทียนและคนอื่นๆ ก็ได้เข้าสู่เมืองลอว์เรนซ์เบิร์กอย่างรวดเร็ว บนทางหลวงหมายเลข 127 ทางตะวันตกของเมือง วิ่งจากเหนือลงใต้

เย่เทียนและคนอื่นๆ ไม่ได้ตั้งใจจะพักในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ แต่ขับมุ่งตะวันตกตามถนนวัตฟอร์ด ปรารถนาที่จะเริ่มการผจญภัยบนทางหลวงหมายเลข 127 ให้เร็วเท่าที่จะเร็วได้

และเมื่อพวกเขากำลังจะขึ้นไปบนทางหลวงหมายเลข 127 ผ่านทางหน้าต่างรถ เย่เทียนก็ได้เห็นฟอร์ดแรพเตอร์ที่กำลังลากพ่วงท้ายติดหลังคากำลังขับไปยังทิศทางเดียวกับพวกเขา ซึ่งเป้าหมายของอีกฝ่ายน่าจะเป็นที่เดียวกัน ซึ่งก็คือทางหลวงหมายเลข 127

เมื่อเห็นกระบะที่คุ้นตา เย่เทียนก็พลันแสดงรอยยิ้มที่รู้กันออกมา

ขณะเดียวกัน

คนขับรถกระบะคันนี้ก็ได้มีรอยยิ้มกว้างเช่นกัน

เป็นโบวี่นั่นเองที่ขับกระบะคันนี้ เขามาถึงที่นี่แล้ว พร้อมที่จะเริ่มต่อสู้ไปพร้อมกับเย่เทียน เตรียมที่จะกวาดล้างสมบัติทุกชิ้นบนทางหลวงหมายเลข 127 อย่างบ้าคลั่ง!

เมื่อหลายวันก่อน พวกเขาได้ติดต่อกันลับๆ โดยไร้ซึ่งการขัดขวาง

ระหว่างข้อความที่ส่งหากันอย่างต่อเนื่อง พวกเขาก็ได้วางแผนการร่วมมือที่สมบูรณ์แบบออกมา ทำให้กระบวนการเป็นไปอย่างไร้ที่ติมากขึ้น!

โบวี่รู้ว่าเย่เทียนอยู่ที่ไหนอย่างชัดเจน ในช่วงสองวันที่ผ่านมา เคนตักกี้ล้วนแต่เต็มไปด้วยข่าวของเขา เขาถูกนำไปทำข่าวจากหลายแง่มุมจนยากที่จะไม่รู้ได้!

ดังนั้น โบวี่จึงรู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาควรจะโผล่มา และไม่จำเป็นต้องให้เย่เทียนเตือนเขา!

เย่เทียนใช้มือถือที่ไม่ได้ลงทะเบียนเพื่อติดต่อกับโบวี่เป็นพิเศษ

ดังนั้นต่อให้เป็นตำรวจเองก็ไม่รู้ว่าเขามีมือถือเครื่องนี้อยู่ แน่นอนว่ารวมถึงผู้ติดตามของเขาด้วย!

นี่เป็นแผนที่เย่เทียนวางไว้เมื่อนานมาแล้ว เขารู้ดีว่าใบหน้าของเขาเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางแล้ว และไม่มีที่ให้ซ่อนเมื่อเขาเดินไปที่นั่น! นอกเสียจากว่าจะปลอมตัว!

ด้านหลังเขาเต็มไปด้วยตำรวจ FBI และเหล่านักข่าว ทำให้การล่าสมบัติเป็นเรื่องลำบาก! ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ล้วนตกอยู่ในสายตาของคนพวกนี้ มันจึงยากที่จะเก็บเป็นความลับได้!

ไม่ประหลาดใจเลยว่าที่เหล่าเจ้าของแผงลอย พ่อค้าของโบราณ และนักขุดสมบัติมืออาชีพในทางหลวงหมายเลข 127 จะรู้ว่าพวกเขากำลังมุ่งหน้าเพื่อผจญภัยบนทางหลวงหมายเลข 127!

คนพวกนี้ต่างก็พากันลับมีดของพวกเขา พร้อมที่ฆ่าเขาแล้ว!

คาดว่าของที่เขาให้ความสนใจ อีกฝ่ายคงจะตั้งราคาสูงเสียดฟ้า รวมถึงภาพวาดโฆษณาที่จะถูกประเมินเกินจริงว่าเป็นผลงานของปิกัสโซ่!

รวมถึงยังต้องมีคนที่ใจกล้าพร้อมที่จะคว้าอาหารและตัดหัวของพวกเขากลางทาง! พร้อมที่จะขโมยสมบัติไปจากมือของเขาเพื่อสร้างโชค!

ซึ่งเหตุผลของเรื่องทั้งหมดก็เพราะเขาคือมหาเศรษฐี และเป็นที่รู้จักว่ามีสายตาแหลมคม! ดังนั้นจึงตกเป็นเป้าความสนใจของทุกคน

ในเวลาแบบนี้ โบวี่ เด็กหนุ่มในความมืด เหมือนว่าจะมีความสำคัญอย่างมาก!

เขาเป็นกำลังหลักที่จะกวาดล้างทางหลวงหมายเลข 127 และสร้างโชคในคราวนี้!

ตราบเท่าที่เป็นของที่เย่เทียนค้นพบ หากเขาไม่สามารถได้มันมาในราคาต่ำ จากนั้นเขาก็จะถอยออกมา และไม่เข้าไปพัวพันต่อ!

จากนั้นเขาก็จะส่งข้อความให้กับโบวี่ทันที แล้วโบวี่ก็จะขึ้นเวทีแทนเขาในฐานะคาวบอยเท็กซัสผู้อารมณ์ร้อน และเก็บกวาดของชิ้นนั้นด้วยราคาที่สูงกว่าเล็กน้อย เพื่อบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้อย่างรวดเร็ว สำเร็จงานที่วางไว้โดยที่ไม่มีใครรู้จัก!

นี่เป็นการร่วมมือที่ไร้รอยต่อ เย่เทียนเชื่ออย่างสุดใจว่าการเก็บเกี่ยวครั้งนี้จะนำกำไรมาให้เขามหาศาล และสมบัติล้ำค่าจะไม่สามารถหนีไปจากมือของเขาได้!

หลังจากทริปมุ่งลงใต้นี้ โบวี่เองก็จะสร้างกำไรก้อนโตได้เช่นกัน! นับเป็นข้อตกลงครั้งใหญ่!

และนี่จะไม่สร้างความสนใจให้กับทุกคน เป็นการสร้างกำไรแบบเงียบๆ!

หากว่าเจอสมบัติมีค่า นั่นก็คือโอกาสดี เมื่อเป็นแบบนั้น เย่เทียนก็จะหยิบมันด้วยตัวเองทันที ต่อให้ต้องใช้เงินเพิ่มขึ้นหน่อย มันก็ไม่ใช่ปัญหา ดีกว่าปล่อยให้เวลาเลยผ่านพร้อมกับปัญหามากมาย!

ตอนนี้ทุกอย่างพร้อมแล้ว เหลือก็แค่ลมตะวันออกเท่านั้น!

และลมตะวันออกก็อยู่ตรงหน้าเขานี่เอง ตราบเท่าที่ย่างเท้าเข้าไปในทางหลวงหมายเลข 127 ลมตะวันออกก็จะพัดโบกขึ้นมาทันที!

เมื่อคิดอย่างนี้ เย่เทียนก็พลันยิ้มกว้างกว่าเดิม!

ขณะกำลังคิด เสียงของเจสันก็ดังมา

“สตีเวน นายเห็นไหม? ฟอร์ดแรพเตอร์ที่พ่วงท้าย RV น่ะ นั่นจะต้องเป็นของโบวี่ คาวบอยเท็กซัสคนนั้นแน่ ฉันคิดไม่ถึงว่าเขาเองก็จะมาที่ลอว์เรนซ์เบิร์กด้วย!”

เจสันยังคงถูกเก็บอยู่ในความมืดในครั้งนี้ เขาไม่รู้ว่าโบวี่เองก็เป็นพวกเดียวกันด้วย ดังนั้นความเป็นปฏิปักษ์ของเขาจึงแข็งแกร่งมาก!

นอกจากเย่เทียนกับโบวี่แล้ว คนเดียวที่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ก็คือเดวิด!

ดังนั้นเย่เทียนจึงไม่รู้สึกประหลาดใจยามได้ยินคำพูดนี้ของเจสัน พร้อมกับยิ้มและตอบกลับไปว่า

“ทางหลวงหมายเลข 127 เป็นตลาดลานบ้านที่ใหญ่ที่สุดในโลก มันไม่แปลกที่คาวบอยเท็กซัสนั่นจะอยู่ที่นี่ พวกเราเองก็จะต้องเจอกับคนรู้จักคนอื่นอีกแน่ ตราบเท่าที่เป็นนักล่าสมบัติมืออาชีพ ก็ไม่มีใครหรอกที่จะพลาดงานนี้!”

ขณะกำลังคุย ป้ายทางหลวงหมายเลข 127 พร้อมกับไฟจราจรก็ปรากฏขึ้นข้างหน้า ห่างออกไปสิบเมตร!

เมื่อเห็นทางตรงที่มุ่งสู่ใต้ เย่เทียนก็พลันพูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้นว่า

“พวก การเดินทางบนทางหลวงหมายเลข 127 ได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว!”

“พวกเราต้องการกวาดทางหลวงหมายเลข 127 และนำสมบัติทั้งหมดกลับนิวยอร์ก!”

เสียงตื่นเต้นของเจสันดังขึ้นมาทันที เด็กคนนี้คนกำลังเต้นอยู่แน่ และเขาก็ลืมเรื่องเกี่ยวกับโบวี่ในทันที!

เมื่อเสียงของเขาจบลง SUV ทั้งสามก็พลันมุ่งตรงไปยังทางหลวงหมายเลข 127 และเริ่มการผจญภัยเพื่อพิชิตทางหลวงนี้

ตำรวจ FBI และเหล่านักข่าวทั้งหลายพากันขับตามหลังมุ่งตรงสู่ทางหลวงนี้ นี่แทบจะเป็นการขับจากเหนือจรดใต้ของอเมริกา ตามเย่เทียนและคนอื่นๆ มุ่งลงใต้

ทางหลวงหมายเลข 127 ในเมืองลอว์เรนซ์เบิร์กค่อนข้างกว้าง มันมีถนน 6 เลน และไม่มีรถมากนักบนถนน มันเป็นทางเรียบตรงไปยังป่าที่อยู่ห่างออกไป เหมาะสำหรับการแข่งรถทางตรงมาก

เมื่อต้องขับบนทางหลวงเช่นนี้ ไม่มีใครที่ไม่รู้สึกคันไม้คันมือ และเจสันกับวอล์กเกอร์ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น!

แทบจะทันทีที่พวกเขาเข้าสู่ทางหลวงหมายเลข 127 ความเร็วของพวกเขาก็เพิ่มขึ้นทันที และเริ่มคำรามมุ่งสู่ใต้ด้วยความเร็วราวๆ 70 ไมล์!

หากไม่ใช่เพราะมีตำรวจตามหลัง ความเร็วของพวกเขาคงเร็วกว่านี้แน่!

แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นกังวลเกินไป ต่อให้พวกเขาจะขับมากกว่า 100 ไมล์ ก็คาดว่าตำรวจเคนตักกี้จะทำเป็นหลับตาข้าง และทำเป็นมองไม่เห็น!

เหล่าตำรวจพวกนี้ล้วนรอไม่ไหวที่จะให้เย่เทียนออกจากเคนตักกี้ไปให้ไวๆ พวกเขาจะไปกล้าหยุดเขาและปล่อยให้อยู่ที่นี่ต่อได้ยังไง

นอกจากนี้แล้ว ก็ใช่ว่าเขาจะเป็นคนขับสักหน่อย ต่อให้ตำรวจเคนตักกี้ต้องการจับเขายัดเข้ากรง เขาก็ยังคงบริสุทธิ์ และไม่มีเหตุผลให้ถูกถูกจับ! แถมมันยังมีแต่จะนำปัญหามาให้กับเคนตักกี้ไม่จบไม่สิ้น! มีแต่จะเพิ่มอันตรายขึ้นเท่านั้น!

มองไปที่ SUV ทั้งสามคันที่กำลังขับด้วยความเร็วข้างหน้า ตำรวจและ FBI ที่ตามมาข้างหลัง สีหน้าของพวกเขาก็ได้จริงจังอย่างมาก และไม่มีใครมีสีหน้าดีๆ อยู่เลย

“สำหรับช่วงเวลาต่อจากนี้ไป คงต้องให้พวกจากสามรัฐทางใต้เป็นคนต้องกังวลแทนแล้ว ปล่อยให้พวกเขาปวดหัวไปเถอะ! โรคระบาดจากนิวยอร์กอยู่ที่นี่แล้ว พวกนายพร้อมกันหรือยัง?”

“ด้วยวิธีการที่โหดเหี้ยมของสตีเวน รวมกับความป่าเถื่อนของเฮลล์แองเจิ้ลที่พร้อมจะล้างแค้น พวกสามรัฐทางใต้นั่นจะต้องเป็นบ้ากันอย่างแน่นอน!”

“ใครจะไปควบคุมพวกเขาได้กัน! ตราบเท่าที่พวกเวรนี่ออกจากเคนตักกี้ พวกเราก็เท่ากับเป็นอิสระ ที่เหลือก็แค่รอดูโชว์ดีๆ แค่นั้นพอ!”

ขบวนยังคงเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และไม่ถึงห้านาที มันก็ได้มาถึงชานเมืองทางใต้ของลอว์เรนซ์เบิร์ก และกำลังจะออกจากเมือง

ในจังหวะนี้ เจสันที่ขับนำข้างหน้าก็ได้พูดผ่านวิทยุออกมาว่า

“สตีเวน มันมีแผงลอยลานบ้านอยู่บนถนนข้างหน้า ราวๆ ห้าหกแผง นายจะลงไปดูหน่อยไหม?”

เมื่อได้ยินอย่างนี้ เย่เทียนก็ตอบกลับด้วยความสนใจทันที

“ดูสิ! นี่เป็นตลาดแรกที่เจอบนทางหลวงหมายเลข 127 เลย สามารถลงไปหาซื้อของเพื่อเป็นที่ระลึกได้! แถมบางทีอาจจะเจอสมบัติที่นี่ก็ได้!”

“โอเค!”

เจสันและวอล์กเกอร์ตอบเป็นเสียงเดียวกัน และขับไปยังตลาดลานบ้านนั้น พร้อมกับรถฮัมเมอร์ที่ขับตามข้างหลังติดๆ

ขณะเดียวกัน ขบวนรถตำรวจและรถนักข่าวก็ขับตามหลังมาเช่นกัน!