บทที่ 20 เทพโลหิตสิ้นสูญ ยมโลกผงาด

บทที่ 20 เทพโลหิตสิ้นสูญ ยมโลกผงาด

นี่คือหญิงสาวชนพื้นเมืองที่แต่งกายแปลกตาเป็นอย่างยิ่ง

อย่างน้อยก็เมื่อเทียบกับฝูงชนพื้นเมืองที่มีเพียงเสื้อผ้าหยาบๆ ไว้ปกปิดร่างกาย

ใบหน้าที่ค่อนข้างคล้ำแต่ทว่างดงามไร้ที่ติของเธอรับกับเสื้อคลุมสีเลือดที่ดูหรูหราเล็กน้อย

สิ่งนี้ทำให้เธอโดดเด่นท่ามกลางหมู่ชนพื้นเมือง

เมื่อเห็นหญิงสาวถูกพามาอยู่เบื้องหน้าอู๋เฟิงเพียงลำพัง

ชนพื้นเมืองที่หวาดกลัวจากการเข่นฆ่าก่อนหน้านี้ก็เกิดการจลาจลขึ้นทันที

หากทหารเดนตายทะลวงทัพไม่ไหวพริบดีและลงมือสังหารผู้ประท้วงไปสองสามคนในทันที

การสังหารหมู่ก็อาจจะเกิดขึ้นอีกครั้ง

นี่ไม่ใช่สิ่งที่อู๋เฟิงอยากเห็นอย่างแน่นอน

อย่างไรเสีย คนเหล่านี้ก็คือว่าที่ผู้ศรัทธาของเขา

"พวกเขาห่วงใยเธอมากสินะ?"

สถาบันได้จัดการเรียนการสอนภาษาของระนาบมิติพิรุณโลหิตอย่างเข้มข้นก่อนที่พวกเขาจะเข้ามา

แม้อู๋เฟิงจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจเล็กน้อยเวลาพูด

แต่มันก็เพียงพอที่จะสื่อสารได้

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสามารถสื่อสารได้

อลิซก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

เพราะพวกคนเถื่อนที่บุกเข้ามาในชุมชนก่อนหน้านี้ไม่สามารถสื่อสารได้เลย

พวกเขารู้เพียงแค่วิธีการขับไล่และเข่นฆ่าผู้คนเท่านั้น

"นายท่าน โปรดอย่าโทษพวกเขาเลย พวกเขาเป็นเพียงคนธรรมดา ดิฉันคืออลิซ นักบวชหญิงประจำชุมชนแห่งนี้ หากท่านมีสิ่งใดประสงค์ โปรดบอกดิฉัน ดิฉันจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อสนองความต้องการของท่าน"

ขณะที่พูด อลิซก็มองไปที่มิโนทอร์อันเดดด้วยความหวาดกลัว

ต้องยอมรับว่า แม้ความแข็งแกร่งของมิโนทอร์อันเดดจะไม่ได้มีอะไรน่าพูดถึงนัก

แต่มันก็ยังดูน่าเกรงขามอยู่ดี

เห็นได้ชัดว่าอลิซไม่เคยเห็นสัตว์ประหลาดหัววัวเช่นนี้มาก่อน

"นักบวชหญิงงั้นหรือ? พวกเธอเคารพบูชาใครล่ะ?"

"นายท่าน โลกนี้มีเทพเจ้าเพียงองค์เดียวเท่านั้น คือ เทพโลหิตอาคูริชิ" อลิซกล่าวอย่างนอบน้อม

อู๋เฟิงแอบส่ายหน้า

ดูเหมือนว่านักบวชหญิงตัวเล็กๆ ในพื้นที่ห่างไกลเช่นนี้จะยังไม่รู้ข่าวการสิ้นสูญของเทพโลหิต

"เทพโลหิตได้สิ้นสูญไปแล้ว!"

คำพูดอันน่าตกตะลึงของอู๋เฟิงเปิดเผยความจริง

แต่อู๋เฟิงพบว่าอีกฝ่ายไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย

ไม่มีทางเลือกอื่น เขาต้องพิสูจน์ให้เธอเห็นด้วยตาตัวเอง

ท้ายที่สุดแล้ว ในการจะสร้างความศรัทธาใหม่ขึ้นมา จำเป็นต้องทำลายความศรัทธาเดิมให้สิ้นซากเสียก่อน

ภายใต้คำสั่งของอู๋เฟิง

รูปสลักสูงสามเมตรถูกมิโนทอร์อันเดดแบกออกมาจากชุมชน

มันถูกโยนลงบนลานกว้างต่อหน้าชนพื้นเมือง

เมื่อเห็นภาพนี้ ไม่ใช่แค่ชาวบ้านธรรมดาที่ถูกควบคุมตัวอยู่เท่านั้น

แม้แต่อลิซในฐานะนักบวชหญิงก็แทบจะทนดูไม่ได้

อย่างไรก็ตาม ภายใต้คำเตือนด้วยเลือดก่อนหน้านี้

ท้ายที่สุดก็ไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อน

"นายท่าน นี่เป็นการลบหลู่เทพโลหิต เทพโลหิตจะประทานบทลงโทษจากสวรรค์ลงมา" อลิซกล่าวพลางมองรูปสลักบนพื้นด้วยความปวดร้าว

"คุณอลิซ อันที่จริงเราก็อยู่ในสายอาชีพเดียวกัน ฉันก็เป็นนักบวชเหมือนกัน แต่ฉันไม่ได้เคารพบูชาเทพโลหิต หากแต่เป็นองค์เทพอธิบดีแห่งยมโลก และขอพูดซ้ำอีกครั้ง เทพโลหิตของพวกเธอได้สิ้นสูญไปแล้ว"

พูดจบ ท่ามกลางสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อของชาวบ้านทุกคนและอลิซ อู๋เฟิง

ก็ดึงพลังศักดิ์สิทธิ์เพียงเสี้ยวหนึ่ง และเรียกสายฟ้าสีเลือดฟาดลงมาจากฟากฟ้า

ทำลายรูปสลักเทพโลหิตบนพื้นจนแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เมื่อเห็นเช่นนี้ อลิซก็เงียบไป

ชาวบ้านก็เงียบเช่นกัน

ชาวบ้านต่างตกตะลึงกับปาฏิหาริย์ของอู๋เฟิงที่เรียกสายฟ้าจากสวรรค์ลงมาได้

ในขณะที่อลิซกำลังครุ่นคิดถึงความจริงในคำพูดของอู๋เฟิง

อันที่จริง เกี่ยวกับเรื่องที่เทพโลหิตสิ้นสูญ

เธอเริ่มที่จะเชื่อมันแล้ว

เพราะตั้งแต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ไม่ว่าเธอจะสวดภาวนาอย่างไร เธอก็ไม่ได้รับการตอบสนองใดๆ จากเทพโลหิตเลย

นี่คือสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงได้ส่งข้อความผ่านเหยี่ยวโลหิตไปสอบถามกับอาร์ชบิชอปประจำภูมิภาคนี้โดยเฉพาะ

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอไม่ได้รับการตอบกลับมาเป็นเวลานานแล้ว

การกระทำของอู๋เฟิงในตอนนี้ย่อมอธิบายทุกอย่างได้อย่างชัดเจน

เพราะหากเทพโลหิตยังคงอยู่ รูปสลักย่อมเป็นสิ่งที่ไม่มีวันถูกทำลายได้ในโลกนี้

อย่าว่าแต่สายฟ้าเพียงสายเดียวเลย

ต่อให้มีสายฟ้าเป็นร้อยเป็นพันสาย ก็ไม่อาจสร้างความเสียหายใดๆ ให้กับรูปสลักได้

สิ่งที่เขาพูดอาจเป็นความจริง

อลิซคิดด้วยความเศร้าโศก

อู๋เฟิงเองก็สังเกตเห็นแววตาที่วูบไหวของอลิซ

เขาจึงตัดสินใจเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งเสียดายพลังศักดิ์สิทธิ์

เขาต้องรีบสร้างกลุ่มผู้ศรัทธาชนพื้นเมืองของตนเองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่เขาจะได้รับพลังศักดิ์สิทธิ์อย่างมั่นคง

อู๋เฟิงโบกมือเบาๆ และชนพื้นเมืองที่ได้รับบาดเจ็บจากการถูกขับไล่ก่อนหน้านี้

ก็เริ่มเปล่งแสงออกมา

เพียงไม่นาน บาดแผลภายนอกทั้งหมดของพวกเขาก็หายเป็นปลิดทิ้ง

"เทพโลหิตสิ้นสูญ ยมโลกผงาด นี่คือพระคุณที่องค์เทพอธิบดีแห่งยมโลกประทานให้แก่พวกเจ้า จงขอบพระคุณเสีย"

สิ้นคำของอู๋เฟิง ชนพื้นเมืองที่บาดแผลหายดีแล้วต่างคุกเข่าลงบนพื้นทีละคน

ด้วยพฤติกรรมเลียนแบบ แม้แต่ชนพื้นเมืองที่ไม่ได้รับบาดเจ็บก็ยังคุกเข่าลงตามๆ กันไป

เมื่อเห็นภาพนี้ อู๋เฟิงก็แอบพยักหน้า

แม้เขาจะยังไม่สัมผัสได้ถึงพลังศรัทธาที่เกิดขึ้น

แต่ตราบใดที่ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ย่อมมีผู้ศรัทธาในองค์เทพอธิบดีแห่งยมโลก ซึ่งก็หมายถึงผู้ศรัทธาของเขานั่นเอง

อย่างไรก็ตาม เพื่อให้ทุกอย่างสำเร็จลุล่วง จำเป็นต้องมีตัวเชื่อมโยง

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ อู๋เฟิงก็มองไปที่อลิซซึ่งกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น

ในตอนนี้ อลิซก็กำลังอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงเช่นกัน

หากการเรียกสายฟ้าเป็นเรื่องบังเอิญ

สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้ย่อมเป็นปาฏิหาริย์อย่างแท้จริง

แต่ในฐานะผู้ศรัทธาระดับสูงของเทพโลหิต

เธอยังไม่อาจยอมรับความศรัทธาใหม่ได้ในตอนนี้

อู๋เฟิงก็มองออกเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่สำคัญ

เขาไม่จำเป็นต้องให้อลิซศรัทธาในตัวเขาก็ได้

สิ่งที่เขาต้องการคือสถานะนักบวชหญิงของอลิซต่างหาก