บทที่ 158 อสูรปีศาจไร้เทียมทาน! อายุขัยนับสิบล้านปี (ฟรี)

บทที่ 158 อสูรปีศาจไร้เทียมทาน! อายุขัยนับสิบล้านปี

อสูรวานรจินซือแตกต่างจากอสูรตัวอื่นในเขตหมอกมายา

อสูรตัวอื่นส่วนใหญ่พบกับซูมู่ตั้งแต่ยังอ่อนแอ

แม้ว่าจะมีบางตัวที่แข็งแกร่งอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เทียบเท่าอสูรวานรจินซือ

ก่อนที่มันจะถูกซูมู่ฝึกให้เชื่อง ระดับพลังของมันอยู่ที่ระดับสี่ขั้นสูงสุด และเป็นถึงจ้าวแห่งดินแดนต้องห้าม

จากวิธีที่มันรวบรวมเกาะทั้งเก้าสิบเก้าแห่งของมหาสมุทรไท่เว่ยเป็นพวก แสดงให้เห็นว่ามันโหดเหี้ยมเพียงใด

ในสายตามนุษย์ มันคืออสูรปีศาจที่แท้จริง

ด้วยเหตุนี้ พลังอาฆาตของมันจึงรุนแรงยิ่งนัก

จ้าวอีแร้งทูเคยดูแคลนมันมาก่อน แต่ตอนนี้เมื่อมันจับตัวจ้าวอีแร้งทูได้ มันจะปล่อยให้ศัตรูรอดไปได้อย่างไร

มันถอนขนของจ้าวอีแร้งทูจนเกลี้ยงไปหมดแล้วยังรู้สึกไม่พอใจ

เสียงฉีกขาดดังขึ้น!

โลหิตพุ่งกระจาย

อสูรวานรจินซือฉีกปีกของจ้าวอีแร้งทูขาดออกจากร่าง

เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดแหลมเสียดแทงดังออกจากปากของจ้าวอีแร้งทู

“ไอ้ขนกระจอก! เจ้าไม่เคยโอ้อวดว่าบินเก่งหรอกหรือ ข้าจะถอนขนเจ้าจนหมด ฉีกปีกเจ้าทิ้ง มาดูกันว่าเจ้าจะบินได้อย่างไร!”

อสูรวานรจินซือออกแรงอีกครั้ง ฉีกปีกอีกข้างของจ้าวอีแร้งทูขาดออก

ตุ้บ!

ร่างของจ้าวอีแร้งทูร่วงลงสู่พื้น ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้อีก

โลหิตไหลทะลักออกจากร่างของมัน จนแผ่นดินรอบข้างกลายเป็นสีแดงฉาน

เหล่าสิ่งมีชีวิตรอบตัวต่างหวาดผวา

ความป่าเถื่อนของอสูรวานรจินซือช่างน่าสะพรึงกลัว

แม้แต่พวกอสูรของเขตหมอกมายาเองก็เริ่มคิดว่า ที่ผ่านมา พวกตนเมตตาเกินไปหรือไม่?

ในฐานะฝ่ายที่ถูกล้อมโจมตี พวกมันต้องยอมรับว่าการเห็นอสูรวานรจินซือจัดการศัตรูเช่นนี้ทำให้พวกมันรู้สึกสะใจไม่น้อย

“ข้านึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องต้องทำที่เขตแดน ข้าขอตัวก่อน!”

จ้าวหมาป่าจุ่ยเห็นสถานการณ์ไม่ดี หันหลังวิ่งหนีทันที

“ท่านวานร ข้าโง่เขลาไม่รู้ความว่าท่านอยู่ในเขตหมอกมายา ข้าขอลา!”

“โปรดเมตตาข้าและปล่อยข้าไปเถอะ!”

ถัดมา จ้าวจามรีเฮยเห่ากับจ้าวอาชาภูติรีบหนีเอาตัวรอดเช่นกัน

เจ้าลิงนี่ดุร้ายเกินไป

พวกมันรวมพลังกันอาจจะต้านทานมันได้ แต่พวกมันไม่คิดจะทำแบบนั้น

พวกมันมาเพื่อดูว่ามีผลประโยชน์ให้แย่งชิงหรือไม่ ไม่ได้ตั้งใจจะสู้ตายที่นี่

เมื่อเห็นว่าเรื่องราวไม่เป็นไปตามแผน พวกมันจึงเลือกที่จะหนีเป็นอย่างแรก

อสูรวานรจินซือยังยุ่งอยู่กับการจัดการจ้าวอีแร้งทู จึงไม่มีเวลาขัดขวางพวกมัน

แต่เมื่อจ้าวอสรพิษวารีทองคำพยายามจะหนี อสูรวานรจินซือก็จัดการจ้าวอีแร้งทูเสร็จแล้ว

“ไอ้ปลาไหล! เจ้าคิดจะหนีหรือ?”

มันคว้าตัวจ้าวอสรพิษวารีทองคำไว้

มือขวาของมันเสียบเข้าไปในร่างของจ้าวอสรพิษวารีทองคำ ทำให้มันไม่อาจหนีไปไหนได้

จ้าวอสรพิษวารีทองคำตกใจกลัวสุดขีด “โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้ารู้ความผิดของข้าแล้ว!”

โลกใบนี้ หากต้องการจัดการกับทรราช วิธีที่ดีที่สุดก็คือโหดเหี้ยมยิ่งกว่าพวกมัน

แม้ว่าจ้าวอสรพิษวารีทองคำจะเคยพ่ายแพ้ให้ซูมู่มาก่อน แต่มันไม่เคยหวาดกลัวถึงเพียงนี้

มันยังกล้ากลับมาแก้แค้นซูมู่

ทว่าครั้งนี้มันกลับหวาดกลัวสุดขีด!

เมื่อเผชิญหน้ากับอสูรวานรจินซือ จ้าวอสรพิษวารีทองคำถึงกับหวาดกลัวจนสุดขีด

มันรู้ดีว่าเจ้าลิงตัวนี้เป็นพวกทำอะไรไม่เกรงใจใครอย่างแท้จริง

“ร้องขอชีวิตไปก็ไร้ประโยชน์ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ว่าในพวกเจ้าทั้งหมด เจ้าคือไอ้ปลาไหลที่ร้ายที่สุด”

อสูรวานรจินซือแสยะยิ้มเย็นชา “เทพต้นไม้ใจดีเกินไป ครั้งก่อนเมตตาไว้ชีวิตเจ้า แต่เจ้ากลับไม่สำนึก ซ้ำยังไปชักนำพวกเศษสวะพวกนี้มา คิดอาจหาญมาล้างแค้นเทพต้นไม้”

“สิ่งมีชีวิตเช่นเจ้า ไม่มีค่าคู่ควรจะมีชีวิตอยู่ต่อไป”

“ไม่ ข้าสำนึกผิดแล้ว…” จ้าวอสรพิษวารีทองคำร้องอย่างหวาดกลัว

ทว่าอสูรวานรจินซือไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความเมตตา

ตลอดชีวิตของมัน มีเพียงแค่กฎเดียวหากไม่มายุ่งกับมัน ถือเป็นโชคดีของเจ้า แต่หากเจ้าคิดจะยุ่งกับมัน เจ้าต้องตาย!

และในโลกนี้ มีเพียงเทพต้นไม้เท่านั้นที่มันยอมศิโรราบ

เสียงฉีกกระชากดังสนั่น!

อสูรวานรจินซือใช้กรงเล็บกระชากเส้นเอ็นมังกรออกจากร่างของจ้าวอสรพิษวารีทองคำ

“อ๊ากกกกกก!!!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนของมันสะท้อนไปทั่วบริเวณ

อสูรวานรจินซือมองเส้นเอ็นมังกรในมืออย่างพึงพอใจ ก่อนหัวเราะลั่น “หึ เส้นเอ็นมังกรเส้นนี้ดีนัก เอาไว้ทำเป็นสายคาดเอวให้ข้านี่ล่ะ!”

ไม่จบเพียงเท่านั้น

มันแทงกรงเล็บเข้าไปในร่างของจ้าวอสรพิษวารีทองคำอีกครั้ง ก่อนควักเอาแก่นพลังภายในออกมา

นี่คือเนื้อแท้ของมันแก่นพลังมังกรทอง!

“ดี…ของดีเช่นนี้ ยกให้เทพต้นไม้เป็นเครื่องบรรณาการก็ดี” อสูรวานรจินซือเอ่ยอย่างพอใจ

พลังชีวิตของจ้าวอสรพิษวารีทองคำพลันอ่อนแรงลงถึงขีดสุด

มันหมดสิ้นซึ่งเรี่ยวแรงใดๆ อีกต่อไป

อสูรวานรจินซือจึงสะบัดมือโยนร่างของมันออกไป

ตุ้บ!

ร่างของจ้าวอสรพิษวารีทองคำกระแทกลงท่ามกลางกองทัพหมอกมายา

“ข้ายังไม่เคยกินเนื้อมังกรมาก่อน เอามันไปต้มเสีย!” อสูรวานรจินซือสั่งการเสียงดัง

ขณะเดียวกัน กองทัพหมอกมายาก็ได้เปิดฉากโจมตีอย่างเต็มกำลัง

กองทัพอสูรกิ้งก่าเฮยเจียถูกทำลายย่อยยับ

แม้แต่จ้าวอสูรกิ้งก่าเฮยเจียทั้งเจ็ดตัวก็ถูกจับกุมตัวไว้หมด

พวกมันสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง

เมื่อเห็นจุดจบของจ้าวอสรพิษวารีทองคำ พวกมันก็ถึงกับสิ้นหวังอย่างที่สุด

พวกมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อชะตากรรมของตนเอง

ในขณะเดียวกัน พวกมันก็เต็มไปด้วยความเสียใจ

ทำไมพวกมันถึงโง่เขลาจนบังอาจคิดต่อกรกับเขตหมอกมายา?

ยามราตรีมาเยือน

ศึกสงครามจบสิ้นลงแล้ว

กองทัพหมอกมายาบุกเข้ายึดเขตแดนของอสูรกิ้งก่าเฮยเจีย

พวกอสูรกิ้งก่าเฮยเจียทั้งหมด ไม่ถูกจับก็ถูกฆ่าไปแล้ว

อสูรกิ้งก่าเฮยเจียหลายหมื่นตัว ถูกจับกุมและถูกกองทัพหมอกมายานำตัวไปยังเขตหมอกมายา

โลกใต้ดินของเขตหมอกมายายังคงว่างพอที่จะรองรับพวกมันได้ทั้งหมด

แน่นอนว่า ชะตากรรมของพวกมันไม่มีทางสดใสเป็นแน่…

เมื่อพวกอสูรกิ้งก่าเฮยเจียถูกนำไปยังโลกใต้ดินของเขตหมอกมายา พวกมันคงหนีไม่พ้นต้องกลายเป็นแรงงานทาส

ขณะเดียวกัน

ภายในเขตแดนของจ้าวอสรพิษวารีทองคำ พลันเกิดกลิ่นหอมประหลาดตลบอบอวลไปทั่ว

กลิ่นหอมนั้นทำให้ผู้ที่สูดดมรู้สึกโล่งสบายทั่วร่าง เลือดลมไหลเวียนสะดวก

ท่ามกลางกองทัพหมอกมายาอันยิ่งใหญ่ มีหม้อเหล็กขนาดมหึมาเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าสองจั้งตั้งอยู่

ภายในหม้อ… คือร่างของอสรพิษวารีทองคำที่ถูกลอกเกล็ดไปจนหมด

กลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว มันคือกลิ่นของเนื้อมังกรที่กำลังถูกต้ม!

ที่เขตหมอกมายา

เมื่อซูมู่สัมผัสได้ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในเขตแดนของจ้าวอสรพิษวารีทองคำ เขาก็อดส่ายหัวไม่ได้

“เจ้า! เจ้าลิงบ้าบอนี่…”

เขาเองยังไม่เคยลิ้มลองรสชาติของเนื้อมังกรเลย แต่ตอนนี้กลับยิ่งไม่มีโอกาสกินเข้าไปใหญ่

ในทางกลับกัน โลหิตหลัวโหวกับเหล่าผู้นำกองทัพหมอกมายากลับสามารถลิ้มรสความอร่อยนี้ได้

อย่างไรก็ตาม ต้องยอมรับว่าอสูรวานรจินซือไม่ได้ทำให้เขาผิดหวังเลยแม้แต่น้อย พลังต่อสู้ของมันแข็งแกร่งเกินคาด

ในระดับเดียวกัน มันแทบจะไร้เทียมทาน

ซูมู่ถึงกับสงสัยว่า ต่อให้เป็นอสูรระดับห้าขั้นกลาง อาจจะยังไม่ใช่คู่มือของมันด้วยซ้ำ

“แต่ลิงตัวนี้มีพลังอาฆาตรุนแรงเกินไป…”

ซูมู่ไม่ได้ผ่อนคลายเช่นเดียวกับเหล่าผู้บัญชาการของเขตหมอกมายา ซึ่งคิดว่าทุกอย่างจบลงแล้ว

โลหิตหลัวโหวลงมืออย่างอำมหิตถึงเพียงนี้ ย่อมกระตุ้นความโกรธของยอดฝีมือแห่งที่ราบสูงคุนหลุนอย่างแน่นอน

ซูมู่สัมผัสได้ถึงบางสิ่ง… ภายในส่วนลึกของที่ราบสูงคุนหลุน มีเจตจำนงอันน่าสะพรึงกลัวกำลังก่อตัวขึ้น

นี่คือสิ่งที่น่าหวาดหวั่นที่สุดที่เขาเคยสัมผัสมา

“เจตจำนงนี้… อาจเป็นของอสูรระดับหก…”

หากเป็นเช่นนั้น ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ ซูมู่มั่นใจว่าสามารถปกป้องตนเองได้

แต่จะสามารถปกป้องเหล่าสิ่งมีชีวิตอื่นในเขตหมอกมายาหรือไม่นั้น ยังไม่แน่ชัด

กระนั้น ยังมีเรื่องที่น่ายินดีอยู่บ้าง

ชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ของกองทัพหมอกมายาได้นำพาอายุขัยมหาศาลมาสู่ซูมู่!

ห้าดินแดนใหญ่รุมโจมตีกองทัพหมอกมายา

แต่ดินแดนของอสูรกิ้งก่าเฮยเจียกลับถูกทำลายแทบทั้งหมด

ส่วนอีกสี่ดินแดนก็ได้รับความเสียหายอย่างหนัก

แม้แต่จ้าวอสรพิษวารีทองคำ ซึ่งเป็นถึงจ้าวอสูรระดับสูงสุด ยังถูกฆ่าตาย

เมื่อเปรียบเทียบสงครามครั้งนี้กับสงครามทำลายนครหนานจ้าวแล้ว ถือว่าเรื่องราวที่ผ่านมายังเทียบไม่ได้เลย!

【อายุขัย: 12,000,000 ปี】

เมื่อเห็นจำนวนอายุขัยของตนเอง ซูมู่ถึงกับตื่นเต้นจนใจเต้นระรัว

ซูมู่พลันใช้จิตสัมผัสมองไปยัง ร่างทองคำไร้เทียมทาน ของโลหิตหลัวโหว

ตั้งแต่แรกที่เขาเห็นโลหิตหลัวโหว เขาก็อิจฉาความสามารถอันน่าทึ่งนี้แล้ว

แต่การจะคัดลอกความสามารถนี้ จำเป็นต้องใช้ถึงสามล้านปีของอายุขัย

ก่อนหน้านี้เขาไม่มีอายุขัยมากพอ

แต่ตอนนี้ เขาทำได้แล้ว!

“ร่างทองคำไร้เทียมทาน คัดลอก!”

ทันใดนั้น!

ร่างของซูมู่เริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

ไม่เพียงแค่นั้น…

“เศษเสี้ยววัฏจักร คัดลอก!”

อีกสามล้านปีของอายุขัยถูกใช้ไปในพริบตา!