ตอนที่ 5 ผู้เล่นพิเศษ

ตอนที่ 5 ผู้เล่นพิเศษ

‘เอาล่ะ...!’

มินฮยอคทำได้เยี่ยมที่เดียว

จินฮวานได้ทดลองเล่นจนรู้ว่าสามารถกินรามยอนได้ถึง 100 ถ้วยในเกม ตามที่เขากล่าวไว้ แม้ผู้เล่นจะกินหลังจากความอิ่มเต็ม 100 % ตัวละครก็จะไม่ได้รับผลกระทบใด

โรคบูลิเมียของมินฮยอคถือเรื่องทางจิตวิทยา นั่นหมายความว่าแม้เขาจะอิ่มไปแล้ว แต่สมองก็จะบอกว่าหิวอยู่ตลอดเวลา แต่มันแตกต่างกันเเมื่อเทียบกับตัวละครในเกมที่อิ่มแล้ว

เขากินขนมปังแข็งทั้ง 10 ก้อนตรงหน้าวาเลน จากนั้น... เขาเดินอย่างจริงจังไปที่ลานฝึก

มันดูราวกับจะเข้าต่อสู้กับบอสตัวสุดท้าย

‘เราต้องกินมัน... แป้ง... ขนมปัง!’

ปึก!

หุ่นไล่กาถูกหวดอีกครั้ง

***

นี่นับเป็นครั้งที่ 4 แล้ว และเขาได้หวดไปถึง 200 ครั้ง

เขากินขนมปังไป 32 ก้อนก่อนหน้านี้ มี 2 ก้อนพิเศษเพราะวาเลนเอาให้ด้วยความชื่นชอบ

มีการแจ้งเตือนเด้งขึ้นก่อนหน้านี้

[ความสัมพันธ์กับวาเลนเพิ่มขึ้น 1]

กล่าวคือ เขาแค่หวดดาบไม้ กิน และก็ได้รับความสัมพันธ์เพิ่มขึ้น

มันเป็นเรื่องที่ประหลาด รวมถึงขนมปังยังดูรสชาติดีอีกด้วย!

ขณะที่หวดครั้งที่ 50 ครบ...

[พละกำลังเพิ่มขึ้น + 1]

‘หือ?’

มินฮยอคเอียงศีรษะด้วยความสงสัยเมื่อหน้าต่างข้อความเด้งขึ้น

(มินฮยอค)

เลเวล : 1

อาชีพ : ไม่มี

พลังชีวิต : 57 มานา : 50

กำลัง : 7 ความคล่องแคล่ว : 5 ความแข็งแกร่ง : 5

ความรอบรู้ : 5 สติปัญญา : 5

ความอิ่ม : 100%

คะแนนพิเศษ : 0

พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้นจริง

มินฮยอคตัดสินใจถามผู้ฝึกสอนวาเลน

“อาจารย์”

“โอ้ นายหวดอีก 50 ครั้งเสร็จแล้วเหรอ? นายนี้อัจฉริยะจริง ๆ!”

วาเลนชอบมินฮยอคมาก

“ดีมาก นี่ของนาย ครั้งนี้ฉันจะให้เพิ่มอีก 3 ชิ้น”

“ขอบคุณมากครับ!”

มินฮยอคก้มหัว 90 องศา

“อาจารย์ ผมมีคำถาม”

“เอาเลย นายสามารถถามได้ทุกอย่าง”

“ทำไมค่าพละกำลังของผมถึงเพิ่มขึ้น 1 แต้มครับ?”

“อืม”

ดูเหมือนวาเลนจะรู้ว่าทำไม

“นายจะได้รับรางวัลพิเศษจากการหวดหุ่นไล่กาซ้ำหลายครั้ง แต่ก็ไม่ค่อยแนะนำเท่าไหร่หรอก”

“หืม? ทำไมเหรอครับ?”

“ถ้านายออกไปจากอาโด และฆ่ามอนสเตอร์ นายจะได้รับเลเวลง่ายกว่า ทั้งยังได้ 5 แต้มพิเศษต่อเลเวล นั่นคือเหตุผลทำไมคนอื่นถึงไม่ทำมัน”

“อ๋อ ตามที่ผมคาดไว้เลยอาจารย์ รู้ไหมว่าคุณน่ะทั้งหล่อและก็รอบรู้ไปหมด”

“ไอ้หนุ่ม! พูดได้ไม่เลวนี่หว่า!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

[ความสัมพันธ์กับวาเลนเพิ่มขึ้น]

เขาสังเกตเห็นกล่องแจ้งเตือน

สำหรับมินฮยอค เขาเป็นคนเดียวที่ให้อาหาร และเปรียบเสมือนผู้ช่วยชีวิต เขาเป็นคนที่รู้สึกอยากขอบคุณที่สุด

‘เรายังได้ขนมปังเพิ่มจากการชมเขาเล็กน้อยด้วยสิ!’

การกินคือความสุข และเป็นเหตุผลเดียวที่เขาเล่นเกม เขากำลังเล่นมันอย่างสนุกสนาน มันจึงไม่แปลกที่จะได้รับความชื่นชอบ และรางวัลเพิ่มเติม

งับ งับ งับ

มินฮยอคเริ่มกิน และกินเสร็จอย่างรวดเร็ว

“ขนมปัง! ขนมปัง! ขนมปัง!”

เขาร้องเพลงประหลาดขณะเดินไปยังหุ่นไล่กา

***

ลีมินฮวา คือสมาชิกทีมผู้เล่นพิเศษของเอเธนส์คนใหม่

เธอแสดงความชื่นชมออกมาโดยไม่รู้ตัว

“เขาทำแบบนั้นได้ยังไง... เขาทำสิ่งที่ยากขนาดนั้นได้ยังไง? โอ้ ไม่น่าเชื่อว่าจะกินหมดภายในคำเดียว ระวังจะจะติดคอเอา”

วิธีที่เธอตอบสนองราวกับกำลังดูการแข่งขันเบสบอล

อึก

เธอกลืนน้ำลายลงคอ และจากนั้น...

“ลีมินฮวา”

“อ๊ะ ค่ะ หัวหน้าทีมปาร์ค!”

ลีมินฮวายืนขึ้นพร้อมรีบเช็ดน้ำลายอย่างรวดเร็ว

“คุณกำลังดูบ้าอะไรอยู่? ไม่พอยังทำเสียงประหลาดด้วย”

“ฟืด... น-นั่น...”

หัวหน้าปาร์คมิงยุนมองตามสายตาของลีมินฮวาไปที่หน้าจอ

บนหน้าจอ เขาเห็นผู้เล่นชายคนหนึ่งกำลังน้ำตาตกบนขนมปังแข็งก้อนแล้วก้อนเล่า

หัวปาร์คขมวดคิ้ว

“คุณรู้ใช่ไหมแผนกนี้ใช้สำหรับดูผู้เล่นพิเศษ? พวกเราไม่ใช่แผนกมานั่งดูผู้เล่นนั่งกินโชว์หรอกนะ”

เขาเป็นที่รู้จักกันดีว่าเข้มงวดและพิถีพิถัน

“ข-เขาเป็นผู้เล่นพิเศษค่ะ”

“อะไรนะ?”

“มันไม่ใช่เรื่องปกติที่จะมีผู้เล่นได้รางวัลจากการหวดหุ่นไล่กา 200 ครั้งใช่ไหมคะ?”

“ถูกต้อง”

“ผู้เล่นพิสดารคนนั้นหวดหุ่นไล่กาไป 200 ครั้งค่ะ”

“ขนาดนั้นเชียวเหรอ? อืม... ผู้เล่นคนนั้นคงได้รับเบาะแสพิลึกจากกระดานสนทนาของเอเธนส์งั้นเหรอ?”

มันคือสิ่งที่ทราบทั่วกันในหมู่ผู้เล่น ถ้าหวดหุ่นไล่กาต่อเนื่องหลายครั้ง คุณจะได้รับความสามารถเพิ่ม แต่ต้องตีหลายครั้งมาก ยิ่งหวดมากเท่าไหร่ก็ได้รางวัลดีขึ้น อันที่จริงมันค่อนข้างไร้ค่ามาก

“แต่ผู้เล่นคนนี้พิเศษ”

“พิเศษ? อืม มีผู้เล่นมากมายที่คล้ายคลึงกับเขา”

“ไม่ใช่แบบนั้น ฉันรู้สึกว่าที่เขาหวดหุ่นไล่กาก็เพื่อได้กินบางอย่าง”

“อะไรนะ... ใครมันบ้าพอที่จะหวดหุ่นไล่กาเพื่อขนมปังแข็ง?”

“ค-คนนี้ไงคะ”

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น หัวหน้าทีมปาร์คนั่งลงข้างลีมินฮวาเพื่อดู

จากนั้นได้ตั้งหน้าตั้งตามองดู ชายคนนั้นเหงื่อออกหนักมากแต่กลับยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อกินขนมปังแข็ง

อึก-

หัวหน้านทีมปาร์ค และมินฮวาน้ำลายไหล

“อ๊ะ? ทำไมฉันหยุดดูไม่ได้เลยนะ?”

มันแปลกมากจริง ๆ

มันราวกับจิตวิญญาณของคุณถูกดูดเข้าไปในนั้น และยังดูต่ออย่างไม่มีเหตุผล

“มันเหมือนเขาหวดหุ่นไล่กาเพื่อต้องการจะกินแค่นั้น ฉันไม่เคยเห็นผู้เล่นแบบนี้มาก่อนเลย”

“ก็จริง เป็นเธอคงไม่ตีหุ่นไล่กายี่สิบยกถึงสองวันติดเพื่อรางวัลพิเศษหรอกมั้ง?”

“ใช่ค่ะ แต่เขากินขนมปังนั่นไปถึง 20 ชุดแล้วนี่? นั่นอย่างน้อยก็เหวี่ยงดาบนับพันครั้งเลยนะ”

“ง... งั้นเหรอ?”

หัวหน้าทีมปาร์คคลายเนคคไทก่อนจะเอนหลังผ่อนคลาย

“คุณมินฮวา”

“ค่ะ หัวหน้า?”

“พวกเรากินขนมปังสักหน่อยไหม?”

เขากำลังบอกว่าให้มินฮวาไปซื้อขนมปังมากิน

***