บทที่ 1: ทะลุมิติสู่โลกหงฮวง ข้าคือบุตรแห่งหยวนเฟิ่ง

บทที่ 1: ทะลุมิติสู่โลกหงฮวง ข้าคือบุตรแห่งหยวนเฟิ่ง

“...” หลังจากย่อยข้อมูลจากความทรงจำสืบทอดแล้ว หลินหยางก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ใช่แล้ว เขาทะลุมิติมา แต่กลับไม่เหมือนกับคนอื่น เวลาที่คนอื่นทะลุมิติมา พวกเขามักจะได้เป็นมหาเทพแต่กำเนิด อย่างเช่นซานชิง หมิงเหอ หรือไม่ก็หงอวิ๋น

ทว่าเขากลับเป็นเพียงแค่ไข่ฟองหนึ่ง

แน่นอนว่าไข่ใบนี้ย่อมไม่ธรรมดา

เขาคือไข่หงสา

และตอนนี้เขาก็กำลังแช่ตัวอยู่ในหินหนืดของภูเขาไฟอมตะ

“ข้าคือบุตรแห่งหยวนเฟิ่ง แต่ทำไมข้าถึงไม่ได้เป็นขงเซวียนกันล่ะ หรือเป็นจินชื่อต้าเผิงเตียวก็ยังดี!” หลินหยางคร่ำครวญอยู่ในใจ

ไข่หงสาใบนี้มีสถานะไม่ต่างอะไรกับขงเซวียนและจินชื่อต้าเผิงเตียว พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นบุตรแห่งหยวนเฟิ่ง

ทว่าสิ่งที่แตกต่างจากทั้งสองคนนั้นคือ ขงเซวียนกับจินชื่อต้าเผิงเตียวเป็นไข่ที่หยวนเฟิ่งให้กำเนิดขึ้นที่ด้านนอกของภูเขาไฟอมตะ

ทว่าเขาคือไข่ที่หยวนเฟิ่งให้กำเนิดหลังจากที่นางกลับมายังภูเขาไฟอมตะแล้ว

เขาแช่อยู่ในหินหนืดของภูเขาไฟอมตะ ดูดซับพลังงานภายในภูเขาไฟแห่งนี้เพื่อหล่อเลี้ยงตัวเองอยู่ตลอดเวลา

ลองคิดดูสิว่าหากเขาได้รับการบำรุงหล่อเลี้ยงเช่นนี้ต่อไป พลังของเขาจะมหาศาลเพียงใดเมื่อหลินหยางฟักตัวออกมา

ต่อให้ไม่สามารถเทียบชั้นกับบรรดามหาเทพแต่กำเนิดเหล่านั้นได้ แต่ก็คงตามหลังอยู่ไม่ไกลนัก

“ติ๊ง!”

และในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนอันไพเราะก็ดังขึ้น “ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ระบบตัวเลือกระดับเทพทำการผูกมัดสำเร็จแล้ว”

“ระบบตัวเลือกระดับเทพกำลังออกภารกิจมือใหม่: จงจำแลงกายเป็นมนุษย์และถือกำเนิดขึ้นในทันที เพื่อก้าวขึ้นเป็นนายเหนือหัวคนใหม่แห่งเผ่าเฟิ่งหวง”

“ทางเลือกที่หนึ่ง: ยอมรับภารกิจ รางวัล: บัวขาวชำระล้างสิบสองชั้น”

“ทางเลือกที่สอง: ปฏิเสธภารกิจ รางวัล: หนึ่งในธงเบญจธาตุแต่กำเนิด ธงแสงอัคคีหลีตี้”

หลินหยางสะดุ้งตกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดีใจอย่างล้นเหลือในทันที

ระบบตัวเลือกระดับเทพ นี่คงเป็นนิ้วทองคำของเขาสินะ ดูเหมือนว่านิยายในชาติก่อนที่เคยอ่านจะเป็นเรื่องจริง ผู้ทะลุมิติทุกคนย่อมต้องมีนิ้วทองคำติดตัวเป็นมาตรฐานอยู่แล้ว

ระบบตัวเลือกระดับเทพ ตราบใดที่เขาเลือกและทำภารกิจที่เลือกจนสำเร็จ เขาก็จะได้รับรางวัลอย่างนั้นหรือ

หลินหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อวิเคราะห์ภารกิจที่ระบบมอบให้และทางเลือกทั้งสองข้อ

เขาตัดสินใจเลือกข้อสองอย่างเด็ดขาด

ปฏิเสธภารกิจ!

จำแลงกายเป็นมนุษย์แล้วถือกำเนิดขึ้น เพื่อก้าวเป็นนายเหนือหัวคนใหม่แห่งเผ่าเฟิ่งหวง ภารกิจนี้ดูเย้ายวนใจเป็นอย่างมาก แต่หากใจเย็นลงแล้วลองตรึกตรองให้ดี เขาก็จะเข้าใจได้

ในความเป็นจริง การได้เป็นผู้นำคนใหม่แห่งเผ่าเฟิ่งหวงนั้น เป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้วสำหรับหลินหยาง

ในฐานะบุตรแห่งหยวนเฟิ่ง แถมยังถือกำเนิดภายในภูเขาไฟอมตะ หากเขาออกมากลายร่าง เขาย่อมได้เป็นผู้นำคนใหม่แห่งเผ่าเฟิ่งหวงอย่างไม่มีข้อกังขา

ไม่จำเป็นต้องคิดให้มากความเลยด้วยซ้ำ

ในทางกลับกัน ภารกิจนี้กลับซ่อนหลุมพรางเอาไว้ หากเขาเลือกที่จะยอมรับภารกิจ แล้วจำแลงกายเป็นมนุษย์เพื่อถือกำเนิดในทันที

เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่รากฐานของเขาจะไม่เพียงพอ และต้นกำเนิดรวมถึงพรสวรรค์ของเขาก็จะต้องลดทอนลงไปอย่างมหาศาล

ดังนั้นเขาจึงควรที่จะบ่มเพาะตัวเองต่อไป

หลินหยางไม่ได้รีบร้อนอะไร

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ที่ทำทางเลือกแรกสำเร็จ รางวัลได้ถูกแจกจ่ายแล้ว” เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น

หลินหยางสัมผัสได้ถึงมิติลี้ลับที่เปิดออกต่อหน้าเขาในทันที

นี่คือมิติของระบบ รางวัลที่ระบบมอบให้จะถูกเก็บเอาไว้ในนี้ หากหลินหยางต้องการใช้งานสิ่งใด เขาก็สามารถดึงมันออกมาได้เพียงแค่คิด

และในตอนนี้ สิ่งของชิ้นแรกที่ถูกเก็บอยู่ในมิติระบบแห่งนี้ ก็ย่อมต้องเป็นธงแสงอัคคีหลีตี้ซึ่งเป็นรางวัลในครั้งนี้

ธงแสงอัคคีหลีตี้คือธงประจำทิศใต้ในหมู่ธงเบญจธาตุแต่กำเนิด

ไม่เพียงแต่จะเป็นสมบัติวิญญาณแต่กำเนิดระดับยอดเยี่ยมที่มีพลังป้องกันไร้เทียมทาน แต่มันยังสอดคล้องกับธาตุไฟในหมวดเบญจธาตุอีกด้วย

การโบกสะบัดธงผืนนี้จะช่วยให้สามารถควบคุมธาตุไฟ และครอบครองพลังอำนาจอันน่าเหลือเชื่อ

หลินหยางเองก็รู้สึกอิจฉาเมื่อได้เห็นธงแสงอัคคีหลีตี้ ทว่าน่าเสียดายที่เขายังเป็นเพียงแค่ไข่ใบหนึ่งเท่านั้น

เขายังไม่ได้จำแลงกายเป็นมนุษย์ ทั้งยังไม่ได้ควบแน่นหยวนเสินของตน ดังนั้นแม้จะมีของวิเศษอยู่ตรงหน้า เขาก็ยังไม่สามารถใช้งานมันได้

“ธงแสงอัคคีหลีตี้ ธงผืนนี้เดิมทีเป็นของเผ่าเฟิ่งหวง มันคือของวิเศษของท่านแม่หยวนเฟิ่ง”

หลินหยางคิดในใจ “แต่ในภายหลัง ธงผืนนี้กลับตกไปอยู่ในมือของเหล่าจื่อที่หน้าผาแบ่งสมบัติ...”

หลินหยางรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อลอบคิดให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

หากธงผืนนี้ตกมาอยู่ในมือเขา มันจะไม่นำพาวิบากกรรมอันใหญ่หลวงมาให้เขารึ

ท้ายที่สุดแล้ว การที่ธงผืนนี้จะถูกส่งต่อจากมือของหยวนเฟิ่งไปยังมือของเหล่าจื่อได้ ย่อมต้องผ่านมือของหงจวินมาก่อน

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ในตอนนี้ธงผืนนี้ควรจะอยู่กับหงจวิน

แต่เขากลับได้มันมาครอบครองเสียเอง

นี่เขาขโมยธงแสงอัคคีหลีตี้มาจากหงจวินอย่างนั้นหรือ

หลินหยางรู้สึกหวั่นใจเล็กน้อยว่าอสนีบาตเทพจื่อเซียวจะผ่าลงมาจากฟากฟ้าและฟาดใส่เขา

แต่ในตอนนั้นเอง หัวใจของหลินหยางก็ไหวสะท้าน ก่อนที่เขาจะเริ่มหัวเราะออกมา

เขาคิดมากเกินไปแล้ว

เขาไม่ได้ขโมยธงแสงอัคคีหลีตี้มาสักหน่อย ระบบต่างหากที่ขโมยมา!

ถึงแม้หงจวินจะทรงพลังอย่างมากในโลกหงฮวง

แต่เขาไม่มีระบบคอยคุ้มกะลาหัวอยู่หรอกหรือ

แล้วจะมีอะไรให้ต้องกลัวนักหนาเล่า!

หลินหยางไม่เชื่ออย่างแท้จริงว่าด้วยความช่วยเหลือจากระบบ เขาจะยังคงเป็นตัวไร้ค่าในชาตินี้ต่อไป

สักวันหนึ่ง ข้าอยากให้ท้องฟ้านี้มิอาจบดบังสายตาข้าได้อีก และผืนดินนี้มิอาจฝังกลบหัวใจข้าได้อีกต่อไป

ข้าอยากให้สรรพชีวิตเข้าใจในเจตนารมณ์ของข้า และอยากให้พระพุทธะทั้งปวงต้อง... เอาเถอะ อันที่จริงหลินหยางก็ไม่ได้มีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่อะไรนัก เขาเพียงแค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและสุขสบายในชาตินี้ก็เท่านั้น

แบบนั้นก็คงจะดีไม่น้อย

ส่วนเรื่องการฝืนลิขิตสวรรค์น่ะหรือ หากไม่จำเป็น แล้วจะหาเรื่องใส่ตัวไปทำไม

หลินหยางไม่ได้วางแผนที่จะทำให้ตัวเองต้องเหนื่อยจนเกินไป

ก็เหมือนกับตอนนี้ ที่ได้แช่ตัวอยู่ในทะเลสาบหินหนืดของภูเขาไฟอมตะ หลินหยางรู้สึกสบายตัวเป็นอย่างมาก

ทั่วทั้งร่างรู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลาย สุขสบายลึกลงไปถึงจิตวิญญาณ

“ความทรงจำสืบทอดของหยวนเฟิ่ง...” อย่างไรก็ตาม หลินหยางก็ไม่ได้แค่นอนเฉยๆ

ไม่ว่าจะอย่างไร โลกหงฮวงก็ยังคงเป็นโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กอยู่วันยังค่ำ

ในท้ายที่สุด เขาก็ต้องจำแลงกายเป็นมนุษย์แล้วปรากฏตัวออกมาอยู่ดี

สักวันหนึ่ง เขาก็ต้องเผชิญกับความโหดร้ายของโลกใบนี้

ท้ายที่สุดแล้ว เขาคือบุตรแห่งหยวนเฟิ่ง ผู้นำคนใหม่ในอนาคตของเผ่าเฟิ่งหวง เขามีภารกิจที่ติดตัวมาแต่กำเนิด

นั่นคือการปกป้องเผ่าเฟิ่งหวง

ดังนั้น หลินหยางจึงรู้สึกว่าจำเป็นที่จะต้องพยายามทุกวิถีทางเพื่อยกระดับความแข็งแกร่งของตนเอง

และความทรงจำสืบทอดที่หยวนเฟิ่งทิ้งไว้ให้ ก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการทำสิ่งนั้นในตอนนี้

ความทรงจำสืบทอดของหยวนเฟิ่งนั้นกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตราวกับทะเลหมอกควัน บรรจุข้อมูลเอาไว้อย่างมหาศาล นี่คือสมบัติล้ำค่าอย่างแท้จริง

แค่กวาดสายตาดูคร่าวๆ ก็คงต้องใช้เวลาไม่รู้ตั้งเท่าไร ส่วนเรื่องทำความเข้าใจนั้น คงไม่ต้องพูดถึง

หากเขาสามารถทำความเข้าใจมันได้อย่างถ่องแท้ หลินหยางก็จะเป็นหยวนเฟิ่งคนต่อไป

ก้าวขึ้นไปสู่จุดสูงสุดในระดับเดียวกับหยวนเฟิ่ง หรือแม้กระทั่งก้าวข้ามขีดจำกัดของนาง แข็งแกร่งยิ่งกว่าหยวนเฟิ่งเสียอีก

ทว่าเป้าหมายในปัจจุบันของหลินหยางนั้นชัดเจนมาก เขาต้องการเพียงแค่วิธีการบ่มเพาะ วิธีที่จะช่วยให้เขาสามารถฝึกฝนบ่มเพาะพลังได้ตั้งแต่ก่อนที่จะถือกำเนิด

ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น หลังจากค้นหาอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดหลินหยางก็พบกับเคล็ดวิชาบ่มเพาะที่เขาต้องการ

เคล็ดนิพพานหงสา

หรือจะให้ถูกก็คือ ส่วนหนึ่งของเคล็ดนิพพานหงสาที่เน้นไปที่การบ่มเพาะหยวนเสิน

“ด้วยการเสริมความแข็งแกร่งและควบแน่นดวงวิญญาณ เพื่อแปรเปลี่ยนมันให้กลายเป็นหยวนเสินงั้นหรือ?” หลินหยางตรวจสอบความทรงจำสืบทอดส่วนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า และหลังจากที่แน่ใจแล้วว่าไม่มีปัญหาใดๆ เขาจึงเริ่มลงมือบ่มเพาะ

ขั้นแรก ผ่านการทำสมาธิ หลินหยางก็สามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของดวงวิญญาณตนเองได้อย่างรวดเร็ว

มันไม่ใช่ร่างมนุษย์จากชาติก่อนของเขาอีกต่อไปแล้ว ทว่าเป็นหงสาตัวหนึ่ง แม้จะดูเลือนราง ทว่ากลับทรงพลังเป็นอย่างยิ่ง

มันครอบครองทั้งปราณอันดุดันของสัตว์นักล่า และความสง่างามหยิ่งทะนงแต่กำเนิดของเผ่าพันธุ์หงสา

หงสาจะพำนักบนต้นอู๋ถงเท่านั้น จะกินเพียงเมล็ดไผ่เท่านั้น และจะดื่มเพียงน้ำจากน้ำพุอันหอมหวานเท่านั้น แล้วเช่นนี้จะไม่ให้พวกมันเย่อหยิ่งและสูงส่งได้อย่างไรเล่า

หลินหยางปฏิบัติตามวิธีการในเคล็ดนิพพานหงสา และค่อยๆ ควบคุมดวงวิญญาณของตนเองได้ทีละน้อย

หลังจากเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดก็ไม่อาจทราบได้ ในที่สุดหลินหยางก็สามารถควบคุมดวงวิญญาณของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

หลังจากนั้น เขาก็ยังคงเสริมความแข็งแกร่งให้ดวงวิญญาณอย่างต่อเนื่อง และเริ่มแปรสภาพดวงวิญญาณของตนให้กลายเป็นหยวนเสิน