บทที่ 65 - ความรักที่มาอย่างกะทันหัน

บทที่ 65 - ความรักที่มาอย่างกะทันหัน

"บาร์เยว่หยาง" ตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของถนนคนเดินย่านการค้าที่คึกคักที่สุดในเมืองหลีจิน เป็นบาร์ยอดฮิตที่บรรดานักมายากลมักจะมารวมตัวกัน นอกจากนี้ พวกนักวาดภาพ นักดนตรี คนทำวิดีโอมัลติมีเดีย... ก็ชอบมาสังสรรค์กันที่นี่ นานวันเข้า ที่นี่จึงค่อยๆ กลายเป็นบาร์ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและอบอวลไปด้วยบรรยากาศทางศิลปะวัฒนธรรม

เจียวเยวี่ยอวิ๋นมีเพื่อนฝูงมากมายที่นี่ เธอหวังว่าเปียนมู่จะสามารถเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในวงสังคมของเธอได้

เปียนมู่สั่งไวน์ผลไม้ดีกรีอ่อนมาแก้วหนึ่ง แค่จิบเป็นพิธีก็พอแล้ว ดึกดื่นค่ำมืดแบบนี้ ชายโสดหญิงโสดมานั่งดื่มด้วยกัน เขาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไหร่

เนื้อแห้งดูน่าสนใจดี เปียนมู่เลยสั่งมาจานเล็กๆ ผลไม้ก็เลือกสับปะรดหั่นเต๋า ส่วนอย่างอื่นไม่ได้สั่งเลย

เจียวเยวี่ยอวิ๋นสั่งเหล้าฝรั่งมาแก้วหนึ่ง ของว่างแกล้มเหล้าเป็นไก่ป๊อปกับปลาแห้งทอดกรอบ ส่วนผลไม้เป็นพายเลมอนแอปเปิ้ล

ที่นั่งของทั้งสองคนอยู่ใกล้กับมุมร้าน พื้นที่ค่อนข้างสูง วิสัยทัศน์ดีมาก สามารถมองเห็นการแสดงมายากล การร้องรำทำเพลง และลูกค้าที่กำลังเต้นรำเบาๆ ได้อย่างชัดเจน

"บรรยากาศที่นี่ พอจะชินไหมคะ?"

"ก็ดีครับ เร่าร้อนแต่ไม่หนวกหู ดีกว่าที่ผมจินตนาการไว้เยอะเลย! ของว่างที่นี่อร่อยมากครับ ดูรู้เลยว่าตั้งใจทำ" เปียนมู่ปรับตัวได้เร็วทีเดียว

"คุณพูดถูกเลยค่ะ ของว่างแกล้มเหล้าพวกนี้ดูเหมือนจะทำง่ายๆ แต่ความจริงแล้วล้วนเป็นฝีมือของเชฟชื่อดังที่ตั้งใจปรุงแต่งขึ้นมา เงินเดือนของคนพวกนั้นสูงมากเลยนะคะ ลูกค้ากินแล้วชอบ แต่ไปหาซื้อข้างนอกไม่ได้หรอกค่ะ ซึ่งนี่ก็เป็นอีกวิธีหนึ่งในการดึงดูดลูกค้าประจำให้เหนียวแน่น"

"ทำเต็มเวลา? หรือว่าพาร์ทไทม์ครับ?" เปียนมู่ถามด้วยรอยยิ้ม

"ครึ่งๆ ค่ะ! จัดสรรเวลาไม่ให้ตรงกัน ก็ไม่เสียงานเสียการ"

"เป็นแบบนี้นี่เอง เถ้าแก่ช่างใส่ใจจริงๆ ทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ จัดการได้ดีเยี่ยมเลย มิน่าล่ะถึงได้รวย!" เปียนมู่ตอบด้วยรอยยิ้ม

"คุณชอบก็ดีแล้วค่ะ! ฉันยังกลัวว่าคุณจะไม่ชินกับที่นี่ซะอีก!"

"ก็ดีครับ ความจริงแล้ว สถานที่แบบนี้ผมก็เคยมาแค่ไม่กี่ครั้งเอง ตอนนั้นก็แค่อยากรู้อยากเห็น ตามเพื่อนไปเที่ยวเล่นสนุกๆ สถานที่พวกนั้นหนวกหูกว่าที่นี่เยอะ น่ารำคาญจะตาย"

"งั้นเหรอคะ! คุณชอบก็ดีแล้ว บนเวทีนั่นคือคุณเฮนรี่จาง นักมายากลชื่อดัง เขาเป็นคนดีมากเลยนะคะ เดี๋ยวฉันจะแนะนำให้รู้จัก อย่ามัวแต่หมกตัวอยู่ในโลกของการแพทย์เลย นานวันเข้าระวังสมองจะทื่อเอานะคะ ชีวิตมันต้องมีสีสันสิคะ!"

"ครับ! แต่ว่า ผมต้องหาเงินให้ได้ก่อนสิ เทียบกับคุณไม่ได้หรอกครับ!"

"ฉันรำคาญที่สุดเวลาคนพูดเรื่องนี้ ชีวิตของฉันมันก็เป็นผลจากความพยายามของฉันเหมือนกัน ไม่ใช่ทุกอย่างจะหล่นมาจากฟ้าอย่างที่พวกคุณคิดหรอกนะคะ อ้อ! ที่ฮุยคังเป็นยังไงบ้างคะ ตัดสินใจจะย้ายงานหรือยัง?" เจียวเยวี่ยอวิ๋นถามด้วยความห่วงใย

"ก็ดีครับ รอกลับไปหาจังหวะลาออกแล้วค่อยมาทำงานที่นี่"

"หาจังหวะ?! หมายความว่าไงคะ ฟังดูเหมือนกำลังทำลับๆ ล่อๆ เลย"

"ช่วยไม่ได้นี่ครับ! เมืองเล็กๆ ก็มีปัญหาของเมืองเล็กๆ" ระหว่างที่พูด เปียนมู่ก็นำเรื่องของผู้อำนวยการหม่า ควงอีเหิง และคนอื่นๆ มาเล่าให้ฟังคร่าวๆ

"อ้อ... ฟังดูโรคจิตนิดๆ นะคะ สมกับคำโบราณที่ว่า บ่อตื้นเต่าเยอะ! อยากฟังคำแนะนำของฉันไหมคะ?"

"ว่ามาสิครับ!"

"ลองพิจารณาดู... มาทำงานที่บริษัทเราไหมคะ?"

"อะไรนะครับ?! ไปทำงานบริษัทคุณ สายงานก็ไม่ตรงกันนี่ครับ!" เปียนมู่ตอบด้วยความประหลาดใจ

"ไม่หรอกค่ะ บริษัทผลิตยายักษ์ใหญ่ คุณอาจจะยังไม่ค่อยได้สัมผัส ความครบวงจรของที่นั่นสูงกว่าโรงพยาบาลทั่วไปมากเลยนะคะ ในบริษัทของเรา มีแพทย์เฉพาะทางแบบคุณเยอะแยะไปหมด มีตำแหน่งงานหลากหลายรูปแบบให้ทำ และส่วนใหญ่ก็มีดีกรีระดับปริญญาเอกด้วยนะคะ หมอเหลียวจินเซิงที่คุณพูดถึง ก็เคยมาทำพาร์ทไทม์ที่บริษัทเราเหมือนกัน ต่อมาโครงการถูกยกเลิกกะทันหัน เขาไม่อยากรับเงินเดือนสูงๆ ฟรีๆ ก็เลยลาออกไป"

"จริงเหรอครับ? คนการศึกษาน้อยอย่างผม จะไปทำอะไรที่บริษัทคุณได้ล่ะครับ?"

"อย่าเพิ่งดูถูกตัวเองไปสิคะ ฝ่ายบุคคลของเราแอบสืบประวัติคุณมาตั้งนานแล้ว ในด้านเทคนิค เขาให้คะแนนคุณตั้ง 81.5 คะแนนเชียวนะ คุณอาจจะไม่รู้ โดยปกติแล้ว คะแนนระดับนี้ยากมากที่จะเกิน 73 คะแนน พอเทียบกันแล้ว คุณก็รู้แล้วใช่ไหมคะว่าตัวเองเก่งแค่ไหน!" ระหว่างที่พูด ใบหน้าของเจียวเยวี่ยอวิ๋นก็ปรากฏรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ ซึ่งทำให้เธอดูงดงามและน่ารักเป็นพิเศษ

เปียนมู่อดไม่ได้ที่จะหวั่นไหวในใจ และเผลอมองเธอไปอีกสองสามครั้ง

คืนนี้เจียวเยวี่ยอวิ๋นแต่งตัวสบายๆ แต่ถ้าสังเกตดีๆ ก็จะเห็นว่า การจับคู่เสื้อผ้า การแต่งหน้า การเลือกเครื่องประดับ... ล้วนแฝงไปด้วยความรู้สึกของ "ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่งเพื่อคนที่ตัวเองรัก"

"ในใจเธอคงจะภูมิใจในตัวฉันแน่ๆ... เห็นได้ชัดว่า เธอเห็นฉันเป็นคนสำคัญแล้ว... ก็ดีอยู่หรอก แต่ว่า... ฐานะทางบ้านเราสองคนมันต่างกันเกินไป พ่อแม่เธอจะยอมรับหมอแผนจีนจนๆ อย่างฉันได้เหรอ?! เฮ้อ! ใจลอยไปไกลแล้ว คิดมากไปแล้ว..." เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของเปียนมู่ก็เริ่มจะดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติแล้ว

เจียวเยวี่ยอวิ๋นฉลาดแค่ไหน! ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีใจให้เปียนมู่ สนามแม่เหล็กแห่งความรักของคนสองคนย่อมเกิดการสั่นพ้องอย่างเป็นธรรมชาติและไม่อาจอธิบายได้ ไม่ต้องพูด ไม่ต้องถาม ขอเพียงสายตาสบกัน ประกายไฟเล็กๆ ที่สวยงามก็สว่างวาบขึ้นในใจของทั้งสองฝ่ายอย่างรู้กัน

เจียวเยวี่ยอวิ๋นแอบดีใจอยู่ในใจ

"ไม่คิดเลยว่าบริษัทคุณจะสนใจผมด้วย แล้วผมจะไปทำอะไรที่บริษัทคุณได้ล่ะครับ?" เปียนมู่ถามต่อ

"ปัจจุบันเรามีโปรเจกต์ใหญ่โปรเจกต์หนึ่ง เกี่ยวกับยาแผนจีน ขาดแพทย์แผนจีนมืออาชีพที่มีพรสวรรค์แบบคุณพอดี ยิ่งไปกว่านั้น คุณยังรู้เรื่องยาดีอีกด้วย ส่วนตำแหน่งหน้าที่ ก็คือที่ปรึกษาโครงการฝ่ายเทคนิคไงล่ะคะ! ฟังจากที่หัวหน้าบอก ในปีแรกจะให้เงินเดือนพื้นฐาน 150,000 หยวน ค่าตอบแทนโครงการและโบนัสคิดแยกต่างหาก ยิ่งคุณมีผลงานทางเทคนิคมากเท่าไหร่ โบนัสก็จะยิ่งสูงขึ้น นอกจากนี้ คุณยังเคยช่วยเจ้านายของเราแก้ปัญหาไม่ใช่เหรอคะ? พวกเขาก็ต้องเห็นคุณค่าของคุณมากขึ้นด้วยเหตุนี้แน่ๆ"

ทางเลือกในการทำงานใหม่ที่โผล่มาอย่างกะทันหัน ทำให้เปียนมู่ตั้งตัวไม่ทัน

"ไม่ใช่สิ? นี่มันกะทันหันเกินไปแล้ว ปกติคุยเล่นกัน คุณก็ไม่เคยพูดถึงเลยนี่นา? ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่ครับ?"

"คุณนี่นะ ปกติก็เอาแต่ทุ่มเทให้กับงานตรวจผู้ป่วย ในหัวมีแต่เรื่องผู้ป่วย จะเอาเวลาที่ไหนมาสนใจฉันล่ะคะ บางเรื่อง ฉันเป็นผู้หญิง จะให้พูดตรงๆ เกินไปก็คงไม่ดีใช่ไหมคะ? มันก็ดูยังไงอยู่นะ ช่วงนี้ ผู้บริหารระดับสูงหลายคนเรียกฉันไปคุย ให้ฉันช่วยเกลี้ยกล่อมคุณ อย่างน้อยที่สุด ก็ต้องพยายามดึงตัวคุณมาทำงานพาร์ทไทม์ที่บริษัทเราให้ได้ นี่มันตรงใจฉันพอดีเลย ตอนนี้ฉันกำลังคุยกับคุณแบบกึ่งงานกึ่งส่วนตัว ฉันก็เลยกล้าเปิดปากไงล่ะคะ!"

"อ้อ เรื่องเป็นแบบนี้นี่เอง งั้นคุณก็หวังให้ผมรีบไปทำงานที่นั่นเร็วๆ ใช่ไหมล่ะครับ?" เปียนมู่แกล้งพูดยิ้มๆ

"เชอะ! แกล้งหลอกถามคนอื่น ไม่คุยด้วยแล้ว!"

เมื่อเห็นท่าทางเอียงอายของเจียวเยวี่ยอวิ๋น หัวใจของเปียนมู่ก็สั่นไหว ความรู้สึกหวานละมุนค่อยๆ ซึมซาบเข้ามาในใจ

เปียนมู่มีความสุขมาก!

พูดจากใจจริง เปียนมู่ชอบเจียวเยวี่ยอวิ๋นมากจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะฐานะทางบ้านที่ต่างกันมากเกินไป เขาคงจะแสดงความรู้สึกออกไปตั้งนานแล้ว

ความรักที่มาอย่างกะทันหัน แต่ความรู้สึกนั้นมันช่างงดงามเหลือเกิน

ยิ่งถึงเวลาแบบนี้ เขากลับไม่รู้ว่าจะคุยอะไรต่อดี

ความรู้สึกของเจียวเยวี่ยอวิ๋นในตอนนี้ก็คล้ายกับเปียนมู่ ความจริงแล้ว ถึงแม้จะชอบ แต่หลายๆ เรื่องเธอก็ยังคิดไม่ตก เมื่อความรักมาถึง เธอก็เริ่มจะทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน

เจียวเยวี่ยอวิ๋นเคยมีแฟนมาก่อน เมื่อเทียบกับเปียนมู่ ผู้ชายคนนั้นดูตื้นเขินและเสแสร้งไปหน่อย เธอทำตัวได้เป็นธรรมชาติมาก แต่ค่อยๆ เธอก็พบว่า เรื่องแบบนี้ ยิ่งทำตัวเป็นธรรมชาติ ก็ยิ่งไม่ได้แปลว่ามีความรักจริงๆ

แต่วันนี้ความรู้สึกมันต่างออกไป จู่ๆ เธอก็เริ่มทำตัวไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาแล้ว บางที นี่อาจจะเป็นสัญญาณของความรักที่แท้จริงก็ได้

เจียวเยวี่ยอวิ๋นใจเต้นระรัว ความรู้สึกแบบนี้ดีจังเลย!

(จบแล้ว)