บทที่ 140 - บดขยี้ไร้ปรานี

บทที่ 140 - บดขยี้ไร้ปรานี

“ข้างหน้าคือค่ายทหารอาเค่อซ่าครับ”

ทหารพม่าหนุ่มที่ทำหน้าที่นำทางหยุดฝีเท้าลง เขามองหน้าเย่ว์เหิงด้วยความหวาดกลัว

ขาทั้งสองข้างของเขาสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด

ไม่ได้เป็นเพราะต้องเดินเท้าบุกป่าฝ่าดงมาเป็นสิบกิโลเมตรหรอกนะ

ในฐานะคนท้องถิ่น ทหารพม่าหนุ่มคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมแถวนี้เป็นอย่างดี และชินกับการเดินป่าเป็นระยะทางไกลๆ แล้ว

การมาถึงที่นี่แทบจะไม่ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าเลยด้วยซ้ำ

เขาแค่กลัว

กลัวว่าเย่ว์เหิงจะไม่รักษาสัญญา

และฆ่าเขาปิดปาก!

สายตาของเย่ว์เหิง ทอดมองไปยังฐานที่มั่นเขตแดนของกองทัพทุนคินที่อยู่เบื้องหน้า

ที่นี่ไม่มีมลพิษจากเมืองสมัยใหม่และโรงงานอุตสาหกรรม ท้องฟ้าจึงดูสดใสกระจ่างตาเป็นพิเศษ

ภายใต้แสงดาวระยิบระยับที่สาดส่องลงมา

ค่ายทหารที่สร้างอิงแอบกับภูเขาก็ปรากฏแก่สายตาของเย่ว์เหิง

พื้นที่ของค่ายทหารแห่งนี้ไม่ได้กว้างขวางมากนัก

มีรั้วที่ทำจากเสาไม้และลวดหนามล้อมรอบบ้านพักชั่วคราวที่เรียงรายกันเป็นแถว

ทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตกของค่าย มีหอสังเกตการณ์ตั้งตระหง่านอยู่ฝั่งละหนึ่งป้อม

บนหอสังเกตการณ์มีการติดตั้งไฟฉายแรงสูง โดยมีทหารยามคอยควบคุมให้สาดส่องไปรอบๆ ค่ายอย่างต่อเนื่อง

เพื่อป้องกันศัตรูบุกรุก

ดูเหมือนจะมีการป้องกันที่แน่นหนา แต่ในสายตาของเย่ว์เหิงกลับเต็มไปด้วยช่องโหว่!

เขาหันไปพูดกับทหารพม่าหนุ่ม “มาถ่ายรูปกันหน่อย”

ทหารพม่าหนุ่ม: “ห๊ะ?”

เย่ว์เหิงใช้ค่ายทหารอาเค่อซ่าเป็นฉากหลัง

ให้เหลียงคุนกอดคอทหารพม่าหนุ่มเอาไว้

จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา เปิดโหมดถ่ายภาพกลางคืน “พวกคุณสองคนยิ้มหน่อยสิ”

เหลียงคุนยิ้มโชว์ฟันขาวพร้อมกับชูสองนิ้วเป็นตัววี

ส่วนทหารพม่าหนุ่มที่ถูกบังคับให้เข้ากล้อง

ทำได้เพียงฝืนยิ้มที่ดูเหมือนจะร้องไห้ซะมากกว่าออกมา

เขาเข้าใจเจตนาของเย่ว์เหิงแล้ว—นี่มันกำลังเก็บหลักฐานว่าเขาเป็นคนทรยศชัดๆ!

อันที่จริงต่อให้ไม่มีรูปถ่ายเป็นหลักฐาน

ทหารพม่าหนุ่มก็ไม่กล้าแพร่งพรายเรื่องในคืนนี้ออกไปแม้แต่ครึ่งคำหรอก

ไม่เช่นนั้นเขาต้องตายแน่!

เมื่อนึกถึงความโหดเหี้ยมของนายพลทุนคิน ทหารพม่าหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้ง

แชะ!

ภาพถูกบันทึกเอาไว้แล้ว

เย่ว์เหิงส่งสายตาให้เหลียงคุน

เหลียงคุนเข้าใจทันที เขาสับสันมือลงบนท้ายทอยของทหารพม่าหนุ่มอย่างแรง

ทหารพม่าหนุ่มตาเหลือกขึ้นบน และสลบเหมือดไปในทันที

เหลียงคุนมือไวคว้าร่างเขาไว้ได้ทัน แล้วค่อยๆ วางเขาลงกับพื้น เพื่อไม่ให้เกิดเสียงดัง

ก่อนจะถามขึ้น “จะปล่อยเขาไปแบบนี้เลยเหรอ?”

เหลียงคุนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เย่ว์เหิงไม่ใช่คนใจอ่อนมีเมตตาสักหน่อย

เขาเห็นกับตาว่าเย่ว์เหิงฆ่าทหารพม่าไปเป็นร้อยคนแล้ว

แม่นยำทุกนัด!

เย่ว์เหิงพยักหน้า

ถ้าคิดจะฆ่าปิดปากล่ะก็

เขาก็คงลงมือไปตั้งแต่แรกแล้ว ไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลาถ่ายรูปเก็บหลักฐานหรอก

ก่อนหน้านี้เย่ว์เหิงได้รับปากกับทหารพม่านายนี้ไว้แล้ว

ในเมื่ออีกฝ่ายยอมให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี และไม่ได้ตุกติกอะไรเลย

เขาก็ต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้สิ

นี่คือหลักการในการใช้ชีวิตของเย่ว์เหิง!

ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบไหน เขาก็ยึดมั่นในจุดยืนของตัวเองมาโดยตลอด

ความยึดมั่นนี้แหละ ที่ทำให้เย่ว์เหิงไม่เคยหลงทางในชีวิต

และในชาตินี้ก็ไม่ข้อยกเว้นเช่นกัน

หลังจากจัดการปัญหาเล็กๆ นี้เสร็จ เย่ว์เหิงก็ปล่อยแมลงปีกแข็งกลไกทั้งหกตัวออกมา

ภายใต้การควบคุมด้วยจิตสำนึกของเขา

แมลงปีกแข็งกลไกทั้งหกก็กระพือปีกบินลอบเข้าไปในค่ายทหารอาเค่อซ่าจากทิศทางที่แตกต่างกัน

ในสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ การพรางตัวของแมลงปีกแข็งกลไกถือว่ายอดเยี่ยมมาก

ต่อให้มีคนบังเอิญเห็นมันเข้าในระหว่างที่กำลังสอดแนมอยู่

พวกเขาก็คงไม่ทันได้สนใจมันด้วยซ้ำ

แถมด้วยขนาดตัวที่เล็กจิ๋ว ยังทำให้แมลงปีกแข็งกลไกสามารถลอบเข้าไปในตัวอาคารและห้องต่างๆ ได้อย่างง่ายดาย

ทหารยามบนหอสังเกตการณ์ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ เลย

ใช้เวลาเพียงไม่ถึงสิบนาที เย่ว์เหิงก็รับรู้สถานการณ์ภายในค่ายทหารอาเค่อซ่าได้คร่าวๆ แล้ว

เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

ภายในฐานที่มั่นเขตแดนของกองทัพทุนคินนั้น ว่างเปล่ากว่าที่คิด มีทหารพักผ่อนอยู่ในค่ายเพียงร้อยกว่านายเท่านั้น

ทั้งๆ ที่ที่นี่มีทหารประจำการอยู่ถึงหนึ่งกองพันเชียวนะ!

เย่ว์เหิงเดาว่ากองกำลังหลักของศัตรูคงถูกส่งออกไปหมดแล้ว และเป้าหมายก็เพื่อออกตามล่าตัวเขากับเหลียงคุนนั่นเอง!

และตอนนี้เย่ว์เหิงก็มาปรากฏตัวถึงหน้าประตูบ้านแล้ว

เขาพูดกับเหลียงคุน “คุณรออยู่ที่นี่นะ รอผมกลับมาก่อนค่อยไป”

แม้ว่าน้ำเสียงของเย่ว์เหิงจะดูราบเรียบ แต่เหลียงคุนก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่าที่แฝงอยู่

เขารู้ดีว่าในการต่อสู้ระดับนี้

ตัวเองคงมีประโยชน์แค่หยิบมือเดียว

เผลอๆ จะกลายเป็นตัวถ่วงของเย่ว์เหิงซะด้วยซ้ำ

เขาจึงตอบตกลงสั้นๆ อย่างว่าง่าย “ตกลงครับ!”

เย่ว์เหิงปลดซองกระสุนและระเบิดมือสองสามลูกที่ห้อยอยู่บนตัวเหลียงคุนออก ก่อนจะถือปืน AK47 แล้วเดินอาดๆ เข้าไปหาค่ายทหารที่อยู่เบื้องหน้า

เนื่องจากเขาไม่ได้พยายามปกปิดการเคลื่อนไหวของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

จึงถูกทหารยามที่เฝ้าอยู่หน้าประตูค่ายพบเห็นในเวลาไม่นานนัก

“อะคานิด้า!”

ทหารยามสองนายยกปืนไรเฟิลจู่โจมขึ้น พร้อมกับตะโกนถามเย่ว์เหิงเสียงดังลั่น

แสงไฟจากหอสังเกตการณ์ก็สาดส่องตามมาทันที

แต่เพราะเย่ว์เหิงสวมเครื่องแบบของทหารพม่าอยู่ พวกเขาจึงไม่ได้เปิดฉากยิงในทันที

ปัง! ปัง! ปัง!

แต่คนที่เปิดฉากยิงก่อนคือเย่ว์เหิง

ทุกครั้งที่เขาลั่นไก จะต้องมีหัวของทหารพม่าระเบิดกระจุยกลายเป็นละอองเลือดทันที

แม่นยำจนน่าขนลุก

ทหารยามที่เฝ้าประตูค่ายและทหารบนหอสังเกตการณ์ กลายเป็นเหยื่อสังเวยกลุ่มแรกในศึกครั้งนี้!

เสียงปืนที่ดังก้องกังวาน ได้ทำลายความเงียบสงบของค่ายทหารอาเค่อซ่าลงอย่างสิ้นเชิง

ฐานที่มั่นเขตแดนของกองทัพทุนคินแห่งนี้ กลายสภาพเป็นรังมดที่ถูกน้ำเดือดราดรดในพริบตา

ปั่นป่วนไปหมด!

เหล่าทหารพม่าที่กำลังหลับใหลอยู่ในค่ายต่างก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ

บางคนก็ตะโกนโหวกเหวกโวยวายเป็นภาษาพม่า บางคนก็รีบลุกลี้ลุกลนสวมเสื้อผ้ากางเกง และมีบางคนที่วิ่งเท้าเปล่าไปที่ชั้นวางอาวุธ

เพล้ง!

หน้าต่างกระจกบานหนึ่งถูกกระสุนยิงแตก ตามมาด้วยระเบิดมือที่ถูกโยนเข้าไปทีละลูก

ตูม! ตูม! ตูม!

ห้องพักทหารแห่งนี้กลายเป็นขุมนรกบนดินในพริบตา

เย่ว์เหิงเดินเล่นอยู่ในค่ายทหารอย่างสบายอารมณ์

ศัตรูคนใดก็ตามที่ปรากฏขึ้นในระยะสายตาของเขา

จะได้รับการทักทายจากกระสุนปืนไรเฟิลอานุภาพปานกลางขนาด 7.62×39 มม. ในทันที!

ไม่เข้าที่หัว ก็เข้าที่หัวใจ

บางครั้งเขาก็จะหยุดชะงัก เพื่อโยนระเบิดลูกเกลี้ยงออกไปสักสองสามลูก

ระเบิดจนทหารพม่าร้องโอดโอยครวญคราง!

ไม่ใช่ว่าจะไม่มีใครสามารถตอบโต้เย่ว์เหิงได้อย่างมีประสิทธิภาพเลยหรอกนะ

ทว่ากระสุนที่พวกเขายิงออกมา ไม่ถูกเย่ว์เหิงหลบพ้น ก็ถูกบาเรียพลังงานที่คอยปกป้องเขาอยู่ขวางกั้นไว้จนหมด

แม้แต่เส้นขนก็ยังไม่ร่วงเลยสักเส้นเดียว

ในขณะที่กระสุนของเย่ว์เหิง กลับสามารถปลิดชีพพวกเขาได้อย่างง่ายดาย!

การต่อสู้ในครั้งนี้ ตกเป็นฝ่ายเย่ว์เหิงที่ได้เปรียบอยู่ฝ่ายเดียวตั้งแต่เริ่ม

เป็นการบดขยี้อย่างสมบูรณ์แบบ

ใช้เวลาเพียงไม่นาน ทหารพม่าที่เหลือรอดก็ถึงกับสติแตก!

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นถึงทหารชั้นยอดของกองทัพทุนคินก็ตามที

แต่นั่นก็เป็นแค่การเปรียบเทียบในหมู่ทหารด้วยกันเท่านั้น

เมื่อปราศจากความมุ่งมั่นในการต่อสู้ที่หล่อหลอมด้วยเลือดและเหล็กกล้า เมื่อต้องเผชิญกับความตายอันน่าสยดสยองของเพื่อนร่วมรบ และศัตรูที่แข็งแกร่งราวกับเทพเจ้า

พวกเขาต่างก็พากันวิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปคนละทิศคนละทาง

เย่ว์เหิงเมินเฉยต่อพวกทหารเลวพวกนี้ เขาเดินตรงไปยังศูนย์บัญชาการที่ตั้งอยู่ใจกลางค่ายทันที

ในขณะที่เดินไป เย่ว์เหิงก็หยิบซองกระสุนอันใหม่ออกมา

เขาใช้ซองกระสุนใหม่ดันสลักยึดซองกระสุนของปืน AK47 แล้วดันซองกระสุนเก่าไปข้างหน้าจนหลุดออก

ก่อนจะใส่ซองกระสุนใหม่เข้าไปแทนที่ในพริบตา

ทุกท่วงท่าลื่นไหลต่อเนื่อง ใช้เวลาเพียงพริบตาเดียวก็บรรจุกระสุนเสร็จสรรพ

เนื่องจากในรังเพลิงยังมีกระสุนค้างอยู่นัดหนึ่ง จึงไม่ต้องเสียเวลาดึงสลักเพื่อขึ้นลำกล้องใหม่เลย

ซึ่งช่วยรักษาความต่อเนื่องในการยิงปืนไว้ได้อย่างเต็มที่

วิธีการเปลี่ยนซองกระสุนที่สุดแสนจะเท่บาดใจแบบนี้ เย่ว์เหิงไม่ได้เป็นคนคิดค้นขึ้นมาเองหรอกนะ

เขาแค่เคยเห็นในคลิปวิดีโอบนอินเทอร์เน็ต แล้วเอามาลองใช้จริงในการต่อสู้ที่ผ่านมา

และตอนนี้เขาก็ใช้มันได้อย่างคล่องแคล่วและชำนาญแล้ว

ปัง! ปัง!

ปืน AK47 พ่นไฟออกมาระลอกใหม่ ทหารพม่าที่เพิ่งวิ่งพุ่งออกมาจากศูนย์บัญชาการก็ล้มลงไปนอนกองกับพื้นทันที

ศูนย์บัญชาการของค่ายทหารอาเค่อซ่าตั้งอยู่ในอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กสองชั้น บนดาดฟ้ามีการขึงตาข่ายพรางตาเอาไว้ และยังมีเสาอากาศติดตั้งอยู่จำนวนมาก

แถมข้างๆ ศูนย์บัญชาการยังมีเฮลิคอปเตอร์ขนส่งจอดอยู่อีกหนึ่งลำด้วย!

เดิมทีเย่ว์เหิงตั้งใจจะใช้แผนเด็ดหัวแม่ทัพ

แต่หลังจากส่งแมลงปีกแข็งกลไกเข้าไปสอดแนม ก็พบว่าการป้องกันภายในนั้นหละหลวมมาก

แผนเด็ดหัวแม่ทัพจึงกลายเป็นแผนบุกทะลวงไปโดยปริยาย

เบื้องหน้าของเขาคือป้อมปราการแห่งสุดท้ายของศัตรู!

จู่ๆ เขาก็เอียงคอหลบ

หัวกระสุนนัดหนึ่งเฉี่ยวผ่านบาเรียพลังงานไป

ประกายไฟจากแม่เหล็กไฟฟ้าที่สว่างวาบขึ้นในพริบตา เป็นเครื่องพิสูจน์ได้ว่าอานุภาพของมันเหนือกว่ากระสุนปืนไรเฟิลทั่วไปมาก

ปัง!

จากนั้นเย่ว์เหิงถึงได้ยินเสียงปืนดังมาจากภายในศูนย์บัญชาการ

สไนเปอร์!

เขาหันปากกระบอกปืนไปทางหน้าต่างชั้นสอง แล้วกราดยิงใส่ชุดใหญ่โดยไม่ลังเล

จนกระทั่งไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ดังมาจากข้างบนอีก

เย่ว์เหิงเร่งฝีเท้าวิ่งเข้าใส่ศูนย์บัญชาการ พร้อมกับโยนปืน AK47 ที่กระสุนหมดเกลี้ยงทิ้งไป

แล้วเปลี่ยนมาใช้ปืนพกเบเร็ตต้าแทน

M9 กระบอกนี้ เขาได้มาจากหัวหน้าหน่วยทหารพม่าคนหนึ่ง

สภาพยังดีและได้รับการดูแลมาอย่างดีเยี่ยม

ในวินาทีที่เขากระโจนเข้าไปในตัวอาคาร เย่ว์เหิงก็เหนี่ยวไกปืนอย่างต่อเนื่อง

ปัง! ปัง!

ทหารพม่าสองนายที่ซ่อนตัวอยู่ตรงมุมห้อง ร้องโหยหวนก่อนจะล้มลงไปจมกองเลือด

ต่อให้ไม่มีภาพมุมมองจากแมลงปีกแข็งกลไกคอยช่วย ด้วยทักษะ “ตาข่ายจิตสำนึก” จาก [เคล็ดวิชาต่อสู้ด้วยพลังจิต] ก็ทำให้เย่ว์เหิงสามารถรับรู้ถึงตำแหน่งของศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ในระยะประชิดได้ล่วงหน้าอยู่ดี

คิดจะลอบโจมตีสวนกลับงั้นเหรอ?

ฝันไปเถอะ

ที่นี่มีเพียงการบดขยี้ที่ราบคาบและไร้ความปรานีเท่านั้น!

[จบแล้ว]