บทที่ 120 - ช่วงนี้ว่างเกินไปหรือเปล่า?

บทที่ 120 - ช่วงนี้ว่างเกินไปหรือเปล่า?

เวลาสองทุ่ม

สำหรับใครหลายคน ช่วงเวลานี้ยังห่างไกลจากการเริ่มต้นชีวิตยามค่ำคืนอยู่มาก

ทว่าภายในเขตอุตสาหกรรมเก่าเมืองไท่เจียงที่เคยเจริญรุ่งเรือง กลับเงียบสงัดราวกับป่าช้า ไร้ซึ่งเสียงคำรามของเครื่องจักรกล แสงไฟจากเสาไฟถนนที่ทรุดโทรมไปตามกาลเวลาสาดส่องลงบนพื้นถนนที่พังทลายอย่างเลือนราง

แมวป่าตัวหนึ่งกำลังคุ้ยเขี่ยหาอาหารในกองขยะริมทาง แต่ผลลัพธ์กลับทำให้มันต้องผิดหวัง

แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีโรงงานบางแห่งที่ยังคงเปิดไฟสว่างไสว

หนึ่งในนั้นคือโรงงานแปรรูปฮาร์ดแวร์ซินไท่

ไฟในโรงงานหลักของโรงงานนี้สว่างจ้า สาดส่องลงบนพื้นโล่งกว้างจนเห็นได้ชัดเจนทุกซอกทุกมุม

หุ่นพลาสติกตัวหนึ่ง ยืนโดดเดี่ยวอยู่กลางห้อง

ดูน่าสะพรึงกลัวอย่างบอกไม่ถูก

ในระยะห่างออกไปสามสิบเมตร เย่ว์เหิงยกปืนยาวสีเทาเงินขึ้น เล็งไปที่หุ่นตัวนั้น

ปืนกระบอกนี้ในมือเขาดูแปลกตามาก มันถูกออกแบบมาให้เป็นชิ้นส่วนประกอบเข้าด้วยกัน แบ่งออกเป็นสามส่วนหลักคือ ลำกล้องปืน พานท้ายปืน และซองกระสุน

แม้จะมีไกปืน แต่ก็ไม่มีโครงสร้างกลไกการยิงจำพวกเข็มแทงชนวนอยู่เลย

นี่คือปืนยาวแม่เหล็กไฟฟ้าที่เย่ว์เหิงประดิษฐ์ขึ้นมาเอง!

ปืนยาวแม่เหล็กไฟฟ้าคืออาวุธที่พัฒนาต่อยอดมาจากปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้า อาศัยพลังแม่เหล็กไฟฟ้าขับเคลื่อนกระสุนไปตามรางนำวิถี โดยมีส่วนประกอบหลักสามส่วนคือ แหล่งพลังงาน เครื่องเร่งความเร็ว และสวิตช์

แม้ว่าในปัจจุบัน ประเทศมหาอำนาจสองสามประเทศรวมถึงแผ่นดินเสินโจว จะเชี่ยวชาญเทคโนโลยีการสร้างปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้าแล้วก็ตาม

แต่การศึกษาวิจัยเกี่ยวกับปืนยาวแม่เหล็กไฟฟ้าก็ยังคงถูกจำกัดอยู่แต่ในห้องทดลอง

ยังห่างไกลจากการนำมาใช้งานจริงอีกมาก

ตราบใดที่เทคโนโลยีแบตเตอรี่ยังไม่มีการพัฒนาอย่างก้าวกระโดด อาวุธประเภทนี้ก็คงมีให้เห็นแค่ในภาพยนตร์ไซไฟและวิดีโอเกมเท่านั้น

ในยุคแห่งทะเลดวงดาวในอนาคต ปืนยาวแม่เหล็กไฟฟ้าของแท้ได้ถูกผลิตออกสู่ตลาดเป็นจำนวนมากแล้ว

และมีหลากหลายรุ่นให้เลือกสรร

ในฐานะปรมาจารย์เครื่องจักรกลระดับเก้า เย่ว์เหิงมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับปืนยาวแม่เหล็กไฟฟ้าและปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้าเป็นอย่างดี

แต่การจะสร้างปืนยาวแม่เหล็กไฟฟ้าที่ล้ำยุคไปหลายร้อยปีด้วยเทคโนโลยีในยุคนี้

มันก็เหมือนกับการเพ้อฝันกลางวันนั่นแหละ

แต่พลังพิเศษสายเครื่องจักรกลที่เย่ว์เหิงครอบครอง กลับสามารถแก้ไขปัญหาทางเทคนิคส่วนใหญ่ได้

ปืนยาวแม่เหล็กไฟฟ้าที่เขาออกแบบและประกอบขึ้นมาเองกระบอกนี้ ไม่มีโมดูลพลังงานเลยแม้แต่น้อย พลังแม่เหล็กไฟฟ้าที่เปลี่ยนสภาพมาจากพลังพิเศษสายเครื่องจักรกลของเขา คือแหล่งพลังงานขับเคลื่อนที่ทรงพลังที่สุด

ในเวลานี้ กลุ่มก้อนพลังงานผสานที่เกิดจากการ “ถักทอพลังงาน” ได้ปกคลุมลำกล้องปืนทั้งหมดไว้แล้ว

กระสุนที่สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษถูกบรรจุเข้าไปในรางนำวิถีภายใน

ประกายแสงไฟฟ้าสีฟ้าอมน้ำเงิน เปล่งประกายวาบขึ้นบนพื้นผิวปืนอย่างเงียบเชียบ

ไม่มีกล้องเล็ง เย่ว์เหิงอาศัย “ดวงตาแห่งจิตใจ” ในการล็อกเป้าหมาย ก่อนจะลั่นไกปืน

กระสุนโลหะถูกยิงออกจากลำกล้องด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียงหลายเท่าตัว ภายใต้แรงขับเคลื่อนจากพลังแม่เหล็กไฟฟ้าที่ปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน

พุ่งเข้าใส่เป้าหมายเบื้องหน้าในชั่วพริบตา

เปรี้ยง!

หุ่นพลาสติกที่เหลียงคุนซื้อมาจากร้านรับซื้อของเก่าในราคาสิบกว่าหยวนแตกกระจายเป็นชิ้นๆ เศษซากปลิวว่อนไปกระแทกกำแพงรอบด้าน

ส่งเสียงดังเป๊าะแป๊ะ!

ขณะเดียวกัน ภายในห้องรักษาความปลอดภัยของโรงงานแปรรูปฮาร์ดแวร์ซินไท่ ลุงฉินที่กำลังจิบเหล้าพร้อมกับดูโทรทัศน์ไปด้วยก็สะดุ้งตกใจ

ตีนไก่ในมือร่วงหล่นลงพื้น ก่อนจะถูกสุนัขพันธุ์อัลเซเชียนที่หมอบอยู่ข้างๆ งับเข้าปากไป

ลุงฉินหันไปมองทางต้นเสียงโดยสัญชาตญาณ

ก่อนจะทำทีเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หยิบเนื้อวัวตุ๋นขึ้นมาอีกชิ้น

แล้วยัดเข้าปาก

เสียงดังโครมครามที่ดังมาจากในโรงงานนั้นไม่เบาเลย

ไม่ใช่ว่าลุงฉินไม่อยากทำหน้าที่ของตัวเองหรอกนะ

แต่เพราะเขาเคยถูกกำชับเอาไว้แล้วต่างหาก

ว่าต่อให้เถ้าแก่ที่เช่าโรงงานจะมาทำอะไรในนี้ ก็ห้ามเข้าไปยุ่งย่ามหรือถามอะไรทั้งสิ้น

อย่าสอดรู้สอดเห็น

หน้าที่ของเขาก็คือเฝ้าโรงงานตอนที่ไม่มีคนอยู่ ไม่ให้ใครหน้าไหนแอบเข้ามาทำลายข้าวของ

ลุงฉินได้เงินเดือนสองเท่า แถมยังได้สุนัขอัลเซเชียนตัวเบ้อเริ่มมาเป็นเพื่อนอีกสองตัว

แกรู้ดีว่าควรจะวางตัวยังไงถึงจะถูกต้อง

ลุงฉินหยิบรีโมตขึ้นมาเร่งเสียงโทรทัศน์ แล้วหันไปจดจ่ออยู่กับละครที่กำลังฉายอยู่

นางเอกในเรื่องนี้หน้าตาสะสวยชะมัด

ภายในโรงงาน เย่ว์เหิงที่เพิ่งจะทดสอบยิงปืนเสร็จเป็นครั้งแรก

รู้สึกไม่ค่อยพอใจกับผลงานชิ้นใหม่ของตัวเองนัก

แม้ว่าอานุภาพจะรุนแรงแล้วก็เถอะ

แต่ความแม่นยำยังไม่ดีพอ แถมยังใช้เวลาชาร์จพลังนานเกินไป

ถ้าเอาไปยิงเป้าหมายที่อยู่นิ่งๆ ผลลัพธ์ถือว่ายอดเยี่ยมมาก

แต่ถ้าเอาไปจัดการกับสัตว์กลายพันธุ์ โดยเฉพาะสัตว์ป่ากลายพันธุ์ที่เคลื่อนไหวรวดเร็ว ข้อเสียพวกนี้จะเห็นชัดเจนเกินไป!

ต้องนำไปปรับปรุงแก้ไข

ปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้าในปัจจุบัน แบ่งออกเป็นปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบขดลวด ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบรางคู่ ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบความร้อน และปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบรีคอนเนกชัน

ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าล่าสัตว์ร้ายกระบอกนี้ของเย่ว์เหิง ใช้หลักการของปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบขดลวด อาศัยเส้นใยพลังงานแบบคู่ขนานแทนการทำงานของขดลวดเร่งความเร็ว เพื่อส่งกระสุนในท่อเหล็กออกไป

การควบคุมและความเสถียรยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

ต้องเป็นปืนยาวแม่เหล็กไฟฟ้าที่ใช้หลักการของปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบรางคู่และปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบรีคอนเนกชันเท่านั้น ถึงจะตอบโจทย์ความต้องการของเย่ว์เหิงได้อย่างแท้จริง

ทว่าปืนยาวแม่เหล็กไฟฟ้าทั้งสองประเภทนั้น เหนือขีดจำกัดความสามารถของเย่ว์เหิงในปัจจุบันไปมาก

ดังนั้นปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบขดลวดถึงจะดูห่วยแตกไปหน่อย แต่ก็พอถูไถใช้งานไปได้ก่อน

ถึงจะมีข้อบกพร่องอยู่เยอะ แต่ในด้านพลังทำลายล้างนั้นไร้ที่ติ สามารถยิงสัตว์ประหลาดให้ร่วงได้นัดละตัวจริงๆ

แถมปืนกระบอกนี้ยังสามารถถอดประกอบได้อย่างสมบูรณ์ พกไปพร้อมกับกระสุนผ่านเครื่องสแกนของสถานีรถไฟความเร็วสูงได้สบายๆ

ถ้าจำเป็น จะทำลำกล้องให้ใหญ่กว่านี้ก็ได้

เปลี่ยนเป็นปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้าขนาดย่อมไปเลย!

เย่ว์เหิงทำการทดสอบต่อไปจนลำกล้องปืนเกือบจะพัง ถึงได้ยอมหยุด

ลำกล้องปืนสามารถเปลี่ยนได้ง่ายมาก แถมยังมีต้นทุนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

ซึ่งนี่ก็ถือเป็นข้อดีอย่างหนึ่ง

พอเห็นว่าได้เวลาแล้ว เขาก็จัดการถอดประกอบปืนยาวแม่เหล็กไฟฟ้าเก็บใส่กระเป๋าที่เตรียมมา

จากนั้นก็ปิดสวิตช์ไฟในโรงงาน

ตอนที่เย่ว์เหิงขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าผ่านป้อมยาม

เขาก็จอดรถแล้วเคาะกระจกหน้าต่าง

ลุงฉินรีบลุกขึ้นมาเปิดหน้าต่าง พร้อมกับยิ้มประจบ “เถ้าแก่ มีอะไรให้รับใช้ไหมครับ?”

แม้เย่ว์เหิงจะดูอายุน้อย

แต่แกก็ไม่กล้าแสดงท่าทีเพิกเฉยหรือเสียมารยาทเลยแม้แต่น้อย

นี่มันบ่อเงินบ่อทองเลยนะเว้ย!

“ลำบากหน่อยนะ”

เย่ว์เหิงหยิบบุหรี่จงฮวาซองหนึ่งยื่นให้ลุงฉิน “พรุ่งนี้ช่วยเข้าไปทำความสะอาดข้างในโรงงานหน่อยนะ เก็บกวาดขยะไปทิ้งด้วย”

ลุงฉินตบหน้าอกรับรอง “เถ้าแก่วางใจได้เลยครับ ผมรับรองว่าจะกวาดให้สะอาดเอี่ยมอ่องเลย!”

เย่ว์เหิงยิ้มบางๆ ก่อนจะขี่รถออกจากโรงงานแปรรูปไป

ช่วงหลายวันหลังจากนั้น เขาก็เริ่มลงมือปรับปรุงปืนแม่เหล็กไฟฟ้าล่าสัตว์ร้ายตามผลการทดสอบ

การปรับปรุงดำเนินไปอย่างราบรื่น

แต่เย่ว์เหิงยังคงรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง

นั่นก็เพราะสวี่จิ้งชูบอกเขาว่า พ่อของเธอที่ไปทำงานต่างถิ่นบ่อยๆ ได้ย้ายกลับมาทำงานที่ไท่เจียงแล้ว

คราวหน้าถ้าเธออยากจะออกไปเที่ยวกับเย่ว์เหิงอีก ก็คงจะไม่สะดวกแล้วล่ะ

อาจจะเป็นเพราะอยากจะปลอบใจเย่ว์เหิงล่ะมั้ง เด็กสาวเลยส่งกลอนมาให้เขาสองวรรคในวีแชต

กลอนนั้นกล่าวไว้ว่า: หากสองเรามีรักแท้ต่อกันเนิ่นนาน จะยึดติดอะไรกับการต้องอยู่ด้วยกันทุกเช้าค่ำ!

เย่ว์เหิงมองดูชุดชั้นในที่เพิ่งเปลี่ยนเมื่อเช้าแล้วถอนหายใจ

อยากจะแต่งกลอนบ้างเหมือนกัน: ตื่นเช้ามาซัก...

ช่างเถอะ

ค่ำวันนั้น ขณะที่เย่ว์เหิงกำลังวุ่นอยู่กับการสร้างชิ้นส่วนอะไหล่ในเวิร์กชอปเครื่องจักรกล

จู่ๆ เถียนเถียนก็วิ่งลงมาหา

เย่ว์เหิงรู้ทันทีว่ามีความผิดปกติเกิดขึ้น——นี่ไม่ใช่แม่หนูน้อยของเขาแล้ว

“ช่วงนี้ว่างเกินไปหรือเปล่า?”

เสียงของราชินีดังก้องขึ้นในห้วงจิตสำนึกของเย่ว์เหิง “ข้อมูลของข้าให้ไปเปล่าประโยชน์เลยหรือไง?”

เย่ว์เหิงหรี่ตาลง วางประแจในมือลงบนโต๊ะ

ก่อนจะประสานสายตากับนาง

“ฉันอยากจะทำอะไร มันก็ไม่จำเป็นต้องให้เธอมาชี้นิ้วสั่ง!”

บรรยากาศภายในห้องใต้ดิน

พลันตึงเครียดขึ้นมาทันที!

[จบแล้ว]