บทที่ 70 - การโจมตีจิตวิญญาณอย่างหนัก
บทที่ 70 - การโจมตีจิตวิญญาณอย่างหนัก
บทที่ 70 - การโจมตีจิตวิญญาณอย่างหนัก
“เอา เอา!”
เถียนเถียนแสดงออกถึงความอาลัยอาวรณ์ต่อหมอนหยกเขียวรูปเด็กน้อยอย่างรุนแรง ถึงขนาดยอมเสียน้ำตาหยดแหมะๆ
เย่ว์เหิงจึงต้องยอมให้ซูเสี่ยวเหวินวางเธอกลับลงไป
ปรากฏว่าพอยัยหนูน้อยได้กอดหมอนเด็กน้อยปุ๊บ เธอก็ยิ้มร่าทั้งน้ำตาทันที เปลี่ยนอารมณ์ไวปานพลิกฝ่ามือจนน่าทึ่ง
เย่ว์เหิงหัวเราะขื่น “พี่เสี่ยวเหวิน พี่กลับไปก่อนเถอะครับ ดึกมากแล้ว”
“อืม”
ซูเสี่ยวเหวินใช้ทิชชู่เปียกเช็ดน้ำมูกน้ำตาบนใบหน้าของเถียนเถียนให้อย่างอ่อนโยน แล้วกล่าวว่า “ฉันอาบน้ำให้แกแล้วนะคะ ให้แกเข้านอนเร็วหน่อยก็ดี เถียนเถียนน้ากลับก่อนนะ”
“แอ้!”
เถียนเถียนฟุบตัวลงบนหมอนเด็กน้อย หันหน้ามาโบกมือลาซูเสี่ยวเหวิน
ดูเป็นเด็กว่าง่ายขึ้นมาเชียว
พอซูเสี่ยวเหวินเดินออกไป เย่ว์เหิงก็ตบก้นยัยหนูน้อยเบาๆ “หนูควรจะนอนได้แล้วนะ พรุ่งนี้ค่อยเล่นต่อเถอะ”
อันที่จริงเขาเตรียมจะเอาหมอนเด็กน้อยใบนี้ไปซ่อน
ในเมื่อยังศึกษาวัตถุวิเศษชิ้นนี้ไม่ทะลุปรุโปร่ง เย่ว์เหิงก็ไม่คิดจะให้เถียนเถียนแตะต้องมันอีก
ทว่าวินาทีต่อมา เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ!
กลิ่นอายอันคุ้นเคยสายหนึ่ง แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเถียนเถียน กระตุ้นเส้นประสาทที่อ่อนไหวที่สุดของเย่ว์เหิงในเสี้ยววินาที
ราชินีเผ่าแมลง!
ยัยหนูน้อยลื่นไหลลงมาจากหมอนหยกเขียวรูปเด็กน้อย
เธอยืนหยัดแหงนหน้ามองเย่ว์เหิง นัยน์ตาสีดำขลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มอันลี้ลับและน่าขนลุก!
สีหน้าของเย่ว์เหิงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “แกตื่นแล้วเหรอ?”
ตั้งแต่ที่ทำสนธิสัญญาสันติภาพกับเขา ราชินีเผ่าแมลงก็เข้าสู่การหลับใหล
จนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว
เย่ว์เหิงหลงคิดไปว่ามันจะหลับใหลต่อไปไม่ตื่นเสียอีก
นึกไม่ถึงว่าจะจู่ๆ ก็ตื่นขึ้นมาในตอนนี้
“ใช่”
เสียงของราชินีเผ่าแมลงดังก้องในหัวของเย่ว์เหิง “โชคของแกนี่ดีจริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้วัตถุวิเศษชิ้นที่สองมาเร็วขนาดนี้ ทำให้ข้าประหลาดใจมาก”
เย่ว์เหิงถาม “แกต้องการอะไร?”
คำตอบของราชินีเผ่าแมลงนั้นเรียบง่าย “ข้าต้องการวัตถุวิเศษชิ้นนี้”
เย่ว์เหิงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ไม่มีทาง!”
ยิ่งราชินีเผ่าแมลงต้องการมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งให้ไม่ได้เด็ดขาด
แม้ว่าราชินีเผ่าแมลงจะสาบานต่อหน้าจิตสำนึกแห่งมหาจักรวาลว่าจะไม่รุกรานกันแล้วก็ตาม
แต่สำหรับศัตรูตัวฉกาจของเผ่าพันธุ์มนุษย์ผู้นี้ เย่ว์เหิงยังคงระมัดระวังตัวอย่างถึงที่สุดเสมอ
เขาไม่อาจแน่ใจได้เลยว่า ราชินีเผ่าแมลงจะยอมปฏิบัติตามข้อตกลงของทั้งสองฝ่ายอย่างซื่อสัตย์ตลอดไป
หากตัดมูลค่าของวัตถุวิเศษทิ้งไป
เย่ว์เหิงก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหากมอบหมอนหยกเขียวรูปเด็กน้อยชิ้นนี้ให้กับราชินีเผ่าแมลง จะเกิดผลลัพธ์เช่นไรตามมา
ลองถามใจตัวเองดูสิ ว่าเขาจะยอมให้มันไปได้อย่างไร?
“ข้าไม่ได้จะเอาวัตถุวิเศษชิ้นนี้ไปเปล่าๆ หรอกนะ”
ราชินีเผ่าแมลงกล่าว “ข้ามีสิ่งที่แกต้องการ!”
เย่ว์เหิงแค่นหัวเราะเยาะ
“ถ้าข้าเดาไม่ผิด แกได้หลอมรวม ฮ่าวเทียน ไปแล้วสินะ”
สายตาที่เย่ว์เหิงใช้มองมัน คมกริบขึ้นมาในพริบตา!
นี่คือความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเย่ว์เหิง นอกเหนือจากการกลับชาติมาเกิด นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าราชินีเผ่าแมลงจะมองทะลุปรุโปร่ง
ราชินีเผ่าแมลงรู้จัก “ฮ่าวเทียน”
เขาพบว่าตัวเองประเมินอีกฝ่ายต่ำเกินไปเสียแล้ว
ราชินีเผ่าแมลงหัวเราะอย่างได้ใจ “และข้าเดาว่า แกยังไม่รู้วิธีที่จะเพิ่มระดับการหลอมรวมกับดาราสถิตด้วย”
เย่ว์เหิงนิ่งเงียบ
การหลอมรวมดาราสถิตก็เรื่องหนึ่ง การผสานมันเข้ากับตัวเองอย่างสมบูรณ์ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ในชาติก่อน ผู้มีพลังพิเศษที่สามารถหลอมรวมดาราสถิตได้มีไม่ถึงตัวเลขสองหลักด้วยซ้ำ ประสบการณ์ที่พวกเขาสามารถบอกเล่าต่อได้ก็มีน้อยนิดจนน่าสงสาร
และต่างก็ยังคงคลำทางค้นคว้ากันอยู่ทั้งนั้น
นี่คือปัญหาใหญ่ที่เย่ว์เหิงกำลังเผชิญหน้าอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย
“วัตถุวิเศษชิ้นนี้ตกเป็นของข้า”
ราชินีเผ่าแมลงมั่นใจในชัยชนะ “ส่วนข้าจะบอกวิธีหลอมรวมดาราสถิตแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ให้กับแก!”
เย่ว์เหิงจำต้องยอมรับว่า ตัวเองเริ่มรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาจริงๆ แล้ว
ถ้าเขาสามารถหลอมรวมดาราสถิตได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาก็จะสามารถทะลวงขีดจำกัดจากชาติก่อน และก้าวขึ้นสู่ระดับชีวิตที่สูงขึ้นไปอีกขั้นได้
ระดับเก้าไม่ใช่จุดสูงสุดของพลังพิเศษ
มนุษยชาติรู้เรื่องนี้มานานแล้ว เพียงแต่ยังไม่มีใครสามารถก้าวข้ามระดับเก้าไปได้เลยต่างหาก
“ฉัน ปฏิเสธ!”
ด้วยพลังใจอันแข็งแกร่ง ทำให้เย่ว์เหิงสามารถสะกดกลั้นความโลภในใจเอาไว้ได้
ยังคงเป็นประโยคเดิม—ยิ่งมันต้องการมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งให้ไม่ได้เด็ดขาด!
“เจ้าลิงโง่เง่า!”
เห็นได้ชัดว่าราชินีเผ่าแมลงนึกไม่ถึงว่าเย่ว์เหิงจะดื้อด้านได้ขนาดนี้ น้ำเสียงของมันแฝงความโกรธเกรี้ยวเอาไว้ “นี่คือการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม แกก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไร ทำไมถึงปฏิเสธ?”
เย่ว์เหิงไม่ตอบ
เขาเพียงแค่หยิบหมอนหยกเขียวรูปเด็กน้อยนั่นมา
ซ่อนไว้ด้านหลังตัวเอง
การกระทำ ย่อมเสียงดังกว่าคำพูดเสมอ!
ราชินีเผ่าแมลงจ้องเขม็งไปที่เย่ว์เหิง ในแววตาราวกับมีเพลิงนรกกำลังลุกโชน
ทว่าเย่ว์เหิงกลับมีสีหน้าเรียบเฉยอย่างไม่แยแส
ต่อให้ไม่มีสนธิสัญญาไม่รุกรานกัน ราชินีเผ่าแมลงก็อย่าหวังว่าจะมาแย่งชิงของของเขาไปได้
ราชินีเผ่าแมลงถลึงตาใส่เขาอย่างเคียดแค้น
จู่ๆ มันก็ยกมือเล็กๆ ขึ้นมาตบหน้าผากตัวเอง
เงาดาราสถิตทั้งห้าดวง ปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของมันอย่างกะทันหัน!
ฉากนี้ เย่ว์เหิงเคยเห็นมาแล้ว
กำลังอวดเบ่งงั้นสิ?
“สายเสริมพลังกาย, สายพลังต้นกำเนิด, สายพลังชีวิต, สายพลังจิต และสายเครื่องจักรกล”
ราชินีเผ่าแมลงกล่าว “ข้าจะช่วยแกปลุกพรสวรรค์พลังพิเศษขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง แค่นี้พอใจหรือยัง?”
หืม?
นี่เป็นอีกเรื่องที่เย่ว์เหิงไม่คาดคิดมาก่อน
ราชินีเผ่าแมลงถึงกับมีความสามารถแบบนี้ด้วย!
เย่ว์เหิงปลุกพรสวรรค์พลังพิเศษขึ้นมาได้ถึงสองสายแล้ว ถ้าปลุกเพิ่มได้อีกสายหนึ่ง...
แถมยังสามารถเลือกได้เองด้วย!
เขาเริ่มลังเล
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เย่ว์เหิงก็ถามขึ้น “ฉันปลุกพลังมาสองสายแล้ว ยังจะปลุกเพิ่มได้อีกเหรอ?”
ราชินีเผ่าแมลง “ข้าหลอมรวมดาราสถิตห้าดวง และปลุกพรสวรรค์พลังพิเศษได้สี่สายแล้ว”
การโจมตีจิตวิญญาณอย่างหนัก!
เย่ว์เหิงสูดลมหายใจเข้าลึก จู่ๆ ก็รู้สึกอยากจะสบถด่าบรรพบุรุษใครสักคนขึ้นมาตงิดๆ
“ตอนนี้ข้าแค่ตื่นขึ้นมาเพียงชั่วคราวเท่านั้น”
ราชินีเผ่าแมลงกล่าวต่อไป “วัตถุวิเศษชิ้นนี้สามารถช่วยให้ข้าตื่นขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์ แกไม่อยากให้ข้ารีบๆ ไสหัวไปจากดาวดวงนี้ ไปให้พ้นจากกาแล็กซีทางช้างเผือกให้ไวๆ หรือไง?”
เย่ว์เหิงจำต้องยอมรับว่า เขาสั่นคลอนแล้วจริงๆ
เมื่อเทียบกับวิธีหลอมรวมดาราสถิตแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ และการช่วยปลุกพรสวรรค์พลังพิเศษสายใหม่แล้ว
ข้อเสนอในตอนนี้ของราชินีเผ่าแมลง กลับทำให้เย่ว์เหิงหวั่นไหวได้มากกว่า
เขาอยากจะส่งเทพเจ้าแห่งความโชคร้ายตัวนี้ไปให้พ้นๆ หน้ามากกว่าใครเพื่อน!
“ข้าจะบอกความจริงให้รู้เอาไว้”
ราชินีเผ่าแมลงรู้จักวิธีตีเหล็กตอนกำลังร้อนอย่างชัดเจน “ข้าไม่ได้ต้องการวัตถุวิเศษแค่ชิ้นเดียวหรอกนะ มีเท่าไหร่ข้าก็เอาหมด และแกต้องเป็นคนหามาให้ข้า”
“ตามหลักการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม ข้าจะมอบสิ่งที่แกปรารถนามากที่สุดให้”
“อย่างเช่น เคล็ดวิชาการฝึกฝนของสายพลังพิเศษทั้งห้าของมนุษยชาติพวกแก ผลการวิจัยทางเทคโนโลยีทั้งหมดที่สมาพันธ์แห่งดวงดาวสั่งสมมานับพันปี...”
สีหน้าของเย่ว์เหิงเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง “แกไปเอาความรู้พวกนี้มาจากไหน?”
เสียงหัวเราะของราชินีเผ่าแมลงดังก้องในหัวของเขา “ข้ามีสิทธิการเข้าถึงระดับเก้าของสมองกลอัจฉริยะส่วนกลางแห่งสมาพันธ์แห่งดวงดาวและเครือข่ายดวงดาวไงล่ะ”
เย่ว์เหิงตระหนักได้ในทันที “เซียวเจิน!”
ผู้ทรยศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติผู้นี้ ได้ขายความลับสูงสุดของสมาพันธ์ดวงดาวให้กับเผ่าแมลง!
นี่คือเหตุผลที่ทำให้สมาพันธ์แห่งดวงดาวพ่ายแพ้ในสงครามกับเผ่าแมลงอย่างต่อเนื่อง ทหารนับไม่ถ้วนต้องเสียสละชีวิต สูญเสียกาแล็กซีนอกทางช้างเผือกไปจนหมด และถูกพวกแมลงบุกมาตีถึงหน้าบ้าน
“ความจริงแล้ว ข้ารู้อะไรมากกว่าที่แกคิดเสียอีกนะ”
ราชินีเผ่าแมลงพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “อย่างเช่น ปฏิบัติการลอบสังหารราชา ไงล่ะ”
ลอบสังหารราชา!
หัวใจของเย่ว์เหิงปั่นป่วนราวกับมีคลื่นพายุโหมกระหน่ำอีกครั้ง
ปฏิบัติการลอบสังหารราชา คือแผนการโจมตีตอบโต้แบบยอมตายแลกชีวิต ซึ่งจัดตั้งขึ้นมาเพื่อรับมือกับราชินีเผ่าแมลงโดยเฉพาะ เป็นการรวบรวมขุมกำลังและทรัพยากรที่สำคัญที่สุดของมนุษยชาติ และยอมแลกกับทุกสิ่งทุกอย่าง
ส่วนสำคัญที่สุดของแผน ซึ่งรวมถึงรหัสปฏิบัติการ “ลอบสังหารราชา” ถือเป็นความลับขั้นสูงสุด
มีเพียงห้าคนเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้!
ในทางสาธารณะ ทางสมาพันธ์ดวงดาวได้ประกาศให้เป็น สงครามพิทักษ์ทางช้างเผือกครั้งที่สาม
แต่ราชินีเผ่าแมลงกลับรู้เรื่อง “ลอบสังหารราชา” ด้วย
นั่นหมายความว่าก่อนที่มันจะตายตกไปตามกันพร้อมกับเย่ว์เหิง มันก็ล่วงรู้ข้อมูลข่าวสารลับสุดยอดของสมาพันธ์ดวงดาวไปหมดแล้ว!
เย่ว์เหิงหวนนึกถึงเรื่องนี้
ในตอนที่เขาฝ่าด่านพุ่งทะยานเข้าไปถึงตัวราชินีเผ่าแมลงและจุดชนวนระเบิดปฏิสสาร มันดูจะราบรื่นเกินไปหน่อยแล้ว!
แต่นี่มันเพราะอะไรกัน?
เย่ว์เหิงมองไปยังราชินีเผ่าแมลงตรงหน้า ความคิดของเขาสับสนวุ่นวายไปหมด
การโจมตีจิตวิญญาณอย่างหนักหน่วงถาโถมเข้ามาอีกครั้ง!
ราชินีเผ่าแมลงยกมือขึ้นปิดปากพลางหาวหวอดๆ “ข้าเหนื่อยแล้ว อยากจะนอนแล้วล่ะ”
“ไว้พรุ่งนี้คืนค่อยคุยกันต่อก็แล้วกัน”
[จบแล้ว]