บทที่ 34 - ทางออกของปัญหา

บทที่ 34 - ทางออกของปัญหา

สามวันต่อมา มีแขกกลุ่มหนึ่งมาเยือนบ้านของเย่ว์เหิง

แขกกลุ่มนี้ไม่ใช่ผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ พวกเขาได้ติดต่อเย่ว์เหิงล่วงหน้าเพื่อขอเข้าพบแล้ว

เย่ว์เหิงนัดหมายให้มาพบกันที่บ้าน

หลังจากเชิญแขกนั่งลง เขาก็เปิดบทสนทนาตรงประเด็นทันที “ผู้จัดการจาง พวกคุณมาหาผมมีธุระอะไรครับ?”

ผู้มาเยือนมีทั้งหมดสี่คน

ชายวัยกลางคนบุคลิกปราดเปรียว ชายชราท่าทางภูมิฐานคงแก่เรียน ชายสวมแว่นในชุดสูทภูมิฐาน

และหญิงสาววัยทำงานหน้าตาดีอีกหนึ่งคน

พวกเขาคือตัวแทนที่ทางโรงประมูลไท่เป่าส่งมา

ชายวัยกลางคนที่เย่ว์เหิงเอ่ยถาม ก็คือจางซิงเถิง ผู้จัดการทั่วไปของโรงประมูลแห่งนี้นั่นเอง

ส่วนอีกสามคนที่เหลือคือหัวหน้าผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมิน ที่ปรึกษาทางกฎหมาย และผู้ช่วยผู้จัดการทั่วไปของโรงประมูลไท่เป่า

“คุณเย่ว์ครับ”

จางซิงเถิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ก่อนอื่นผมขออนุญาตเป็นตัวแทนของโรงประมูลไท่เป่า แสดงความขอโทษอย่างสุดซึ้งต่อคุณครับ!”

แม้เย่ว์เหิงจะยังเป็นผู้เยาว์ แต่เขาก็ยังคงใช้คำนำหน้าอย่างให้เกียรติ แถมท่าทีในการขอโทษก็จริงใจเป็นอย่างยิ่ง

เย่ว์เหิงยิ้มบางๆ

เมื่อวานนี้เอง เขาเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากสถานีตำรวจ

เจ้าหน้าที่ตำรวจคนที่เคยจดบันทึกคำให้การของเขาบอกว่า คดีนี้คลี่คลายกระจ่างชัดแล้ว

หลังจากเถาเฉิงเซวียน ผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินของโรงประมูลไท่เป่าถูกพาตัวไปสอบสวน เขาก็ไม่ได้ขัดขืนใดๆ ทั้งสิ้น ไม่ต้องรอให้เจ้าหน้าที่ต้องเปลืองแรงสอบปากคำ เขาก็สารภาพสิ่งที่ตัวเองทำออกมาจนหมดเปลือกราวกับเทถั่วออกจากกระบอก

เขาอาศัยตำแหน่งหน้าที่อันเป็นสิทธิพิเศษ สมรู้ร่วมคิดกับพวกมิจฉาชีพข้างนอก ใช้วิธีประเมินราคาให้ต่ำกว่าความเป็นจริงและกดราคาซื้อ เพื่อหลอกลวงเอาของเก่าของลูกค้าไป

ผู้สมรู้ร่วมคิดของเถาเฉิงเซวียน หรือก็คือชายร่างอ้วนที่อยากจะซื้อแจกันอวี้หูชุนในวันนั้น อดีตเคยหากินด้วยการต้มตุ๋นหลอกลวงอยู่แถวถนนเมี่ยวโฮ่ว พอโดนกวาดล้างไปหลายครั้งก็ผันตัวมาทำเรื่องผิดกฎหมายแบบลับๆ แทน

พวกเขาสองคนไม่ได้ทำเรื่องพรรค์นี้เป็นครั้งแรก ก่อนหน้านี้ก็เคยหลอกลวงลูกค้าที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวมาแล้วหลายราย

มูลค่าความเสียหายสูงถึงหลักล้าน!

ส่วนเจ้าคนผอมที่แอบปีนเข้าบ้านเย่ว์เหิง ก็คือลูกน้องของชายร่างอ้วนนั่นเอง

ที่น่าสนใจก็คือ ชายร่างอ้วนหลอกเย่ว์เหิงไม่สำเร็จ เถาเฉิงเซวียนก็ล้มเลิกแผนการไปแล้ว

แต่ตัวชายร่างอ้วนเองต่างหากที่เกิดความโลภ

มันสั่งให้ลูกน้องไปสะกดรอยตามเย่ว์เหิง แล้วรอจังหวะกลางคืนค่อยแอบเข้าไปขโมย!

สุดท้ายกลับโดนเย่ว์เหิงตลบหลัง สาวไส้ลากยาวจนโดนจับกันถ้วนหน้า

เถาเฉิงเซวียนซวยนิดหน่อยที่โดนร่างแหไปด้วย

แต่ที่ซวยกว่าคือบริษัทประมูลไท่เป่า

สำหรับโรงประมูลที่ถูกกฎหมาย ชื่อเสียงความน่าเชื่อถือก็เปรียบเสมือนชีวิต

หากสูญเสียชื่อเสียงไป ก็เท่ากับใกล้ถึงเวลาปิดกิจการแล้ว

ตอนนี้เกิดเรื่องอื้อฉาวใหญ่โตขนาดนี้ แม้ทางบริษัทจะถูกปิดบังและไม่มีส่วนรู้เห็น แต่ก็ยากที่จะปัดความรับผิดชอบไปได้!

ลองคิดดูสิว่า หากเรื่องนี้แดงออกไป วันข้างหน้าใครจะกล้านำของมีค่าของตระกูลมาให้พวกเขาประเมินและประมูลอีก?

ที่ร้ายแรงกว่านั้นคือ โรงประมูลไท่เป่ามีการเรียกเก็บค่าประเมินด้วย

หากลูกค้าที่เคยเสียเงินค่าประเมินให้พวกเขาในอดีตได้รู้เรื่องนี้เข้า ปฏิกิริยาของพวกเขาจะเป็นอย่างไรก็พอจะเดาได้!

ในสถานการณ์เช่นนี้ โรงประมูลไท่เป่าจึงจำใจต้องส่งคนมาเจรจากับเย่ว์เหิง

เพื่อปิดปากเย่ว์เหิง!

“เพื่อเป็นการแสดงความขอโทษจากทางบริษัท และเพื่อจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย”

จางซิงเถิงพูดต่อ “เรามีสองทางเลือกให้คุณพิจารณาครับ”

“ทางเลือกแรก บนพื้นฐานของการเซ็นสัญญาปกปิดความลับ เรายินดีจ่ายค่าทำขวัญให้คุณจำนวนห้าแสนหยวนครับ”

“ทางเลือกที่สอง เรารับซื้อแจกันอวี้หูชุนกระเบื้องเคลือบสีฟ้าขาวลายบัวก้านขดที่คุณครอบครองอยู่ในราคาการันตีขั้นต่ำครับ!”

เย่ว์เหิงถาม “ทางเลือกที่สองมีรายละเอียดอย่างไรครับ?”

จางซิงเถิงอธิบายอย่างละเอียด

ทางเลือกที่สองของโรงประมูลไท่เป่าก็คือ พวกเขาจะรับซื้อแจกันอวี้หูชุนของเย่ว์เหิงไว้ในราคาการันตีขั้นต่ำที่ 15 ล้านหยวนก่อน

จากนั้นพวกเขาจะนำมันไปประมูลในงานประมูลฤดูใบไม้ร่วงเดือนกันยายน

หากราคาที่ประมูลได้สูงกว่า 15 ล้านหยวน ส่วนต่างทั้งหมดจะตกเป็นของเย่ว์เหิง

แต่ถ้าหากแจกันอวี้หูชุนเกิดประมูลไม่ออก โรงประมูลไท่เป่าก็จะไม่ขอคืนสินค้า

สรุปสั้นๆ คือไม่ว่าจะประมูลออกหรือไม่

เย่ว์เหิงก็จะได้เงินการันตี 15 ล้านหยวนไปครอง!

แน่นอนว่าเงื่อนไขสำคัญก็คือ แจกันอวี้หูชุนกระเบื้องเคลือบสีฟ้าขาวลายบัวก้านขดสมัยหย่งเล่อใบนี้ของเย่ว์เหิง จะต้องเป็นของแท้

อันที่จริงนี่ถือเป็นทางออกที่วิน-วินทั้งสองฝ่าย

เย่ว์เหิงไม่เสียเปรียบ ส่วนโรงประมูลไท่เป่าก็ยังมีโอกาสได้ค่าคอมมิชชัน — ซึ่งเก็บจากผู้ซื้อ

ในสถานการณ์ปกติ เพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงความเสี่ยง โรงประมูลจะไม่มีทางเสนอเงื่อนไขที่เอื้อประโยชน์ให้ลูกค้าขนาดนี้แน่นอน

ใครใช้ให้เย่ว์เหิงกุมจุดอ่อนของพวกเขาไว้ได้ล่ะ!

หลังจากอธิบายจบ ในใจของจางซิงเถิงก็มีความรู้สึกซับซ้อนอย่างมาก

ไท่เป่าคือบริษัทประมูลที่ใหญ่ที่สุดในไท่เจียง แม้จะนำไปเทียบกับโรงประมูลระดับโลกอย่างซัทเทบีส์หรือคริสตี้ส์ไม่ได้ แต่ก็ถือว่ามีอิทธิพลในท้องถิ่นไม่น้อย

ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถสืบประวัติของเย่ว์เหิงซึ่งเป็นผู้เสียหายได้รวดเร็วปานนี้

ทางไท่เป่าเคยคิดจะใช้วิธีการทั่วไปในการแก้ปัญหา

ด้วยวิธีการที่ใช้ต้นทุนต่ำ

แต่หลังจากสืบประวัติแล้ว สุดท้ายพวกเขาก็เลือกที่จะแสดงความจริงใจออกมา

แม้เย่ว์เหิงจะยังเป็นเพียงผู้เยาว์ และมีพื้นเพครอบครัวที่ธรรมดาสามัญก็ตาม

แต่เขากลับมีสถานะที่พิเศษมากอย่างหนึ่ง

อันดับหนึ่งของการสอบเข้ามัธยมปลายของเมืองไท่เจียงในปีนี้!

สถานะนี้เปรียบเสมือนเครื่องรางคุ้มภัยและเกราะทองคำ ที่ทำให้โรงประมูลไท่เป่าไม่กล้าวู่วาม

นอกจากนี้ จากข้อมูลที่พวกเขาสืบทราบมา เย่ว์เหิงไม่ใช่เด็กหนุ่มธรรมดาๆ เลย

เกิดเย่ว์เหิงโวยวายเอาเรื่องขึ้นมา รับรองว่าได้ติดอันดับคำค้นหายอดฮิตในพริบตาแน่!

สื่อมวลชนต้องชอบข่าวแบบนี้มากๆ แน่นอน

บรรดาผู้มีอำนาจเบื้องหลังโรงประมูลไท่เป่า ไม่ว่าจะสามารถปิดข่าวได้หรือไม่ แต่พวกเขาก็ไม่มีทางยอมแบกรับผลกรรมที่พวกตนก่อไว้อย่างแน่นอน!

ดังนั้นการใช้ไม้อ่อนกับเย่ว์เหิง จึงกลายเป็นทางเลือกที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เย่ว์เหิงเองก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจจากฝั่งไท่เป่า

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ทางเลือกนี้ก็ดีครับ แต่ผมมีข้อแม้อีกข้อหนึ่ง”

จางซิงเถิงมีสีหน้าจริงจังขึ้น “เชิญว่ามาเลยครับ”

“ผมหวังว่าพวกคุณจะช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ อย่าให้ใครรู้ว่าผมเป็นเจ้าของแจกันอวี้หูชุนใบนี้”

คำตอบของเย่ว์เหิงทำให้จางซิงเถิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เรื่องนี้ไม่มีปัญหาแน่นอนครับ”

“เราสามารถเซ็นสัญญากันได้เลยครับ!”

เย่ว์เหิงปิดปากให้โรงประมูลไท่เป่า ทางโรงประมูลไท่เป่าก็รักษาความลับให้เย่ว์เหิง

ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์

ดังนั้นเย่ว์เหิงจึงหยิบแจกันอวี้หูชุนกระเบื้องเคลือบสีฟ้าขาวลายบัวก้านขดออกมา เพื่อให้อีกฝ่ายทำการตรวจสอบ

ผู้ที่รับหน้าที่ตรวจสอบคือชายชราผมหงอกขาวท่านนั้น

เขาประคองแจกันอวี้หูชุนขึ้นมาพิจารณาอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมง สุดท้ายก็เอ่ยด้วยความมั่นใจว่า “เป็นของแท้ล้ำค่าอย่างแน่นอน สภาพความสมบูรณ์ดีกว่าใบที่คริสตี้ส์เคยประมูลไปเสียอีก”

จางซิงเถิงเผยรอยยิ้มออกมา — งานนี้ไม่ขาดทุนแล้ว

เมื่อได้รับการยืนยันว่าเป็นของแท้ เย่ว์เหิงก็เซ็นสัญญาที่เกี่ยวข้องกับทางโรงประมูลไท่เป่า

เงิน 15 ล้านหยวนถูกโอนเข้าบัญชีธนาคารของเขาในเวลาต่อมา!

ในระหว่างกระบวนการเซ็นสัญญา ทั้งสองฝ่ายต่างก็ทำเป็นมองข้ามสถานะความเป็นผู้เยาว์ของเย่ว์เหิงไปอย่างรู้กัน

หากว่ากันตามหลักความจริงแล้ว การเซ็นสัญญาแบบนี้ถือว่ามีความเสี่ยงทางกฎหมาย

ที่ปรึกษาทางกฎหมายของโรงประมูลไท่เป่าย่อมต้องรู้เรื่องนี้ดี แต่เห็นได้ชัดว่าจางซิงเถิงไม่ได้ใส่ใจ

เขาอุ้มแจกันอวี้หูชุนด้วยตัวเอง ก่อนจะนำทีมกล่าวลาเย่ว์เหิงและจากไป

เมื่อกลับมาถึงรถเบนซ์ที่จอดอยู่ด้านนอก ผู้จัดการทั่วไปของบริษัทประมูลไท่เป่าผู้นี้ก็ถอนหายใจยาว

เรื่องราวถือว่าคลี่คลายไปได้ด้วยดี

แม้จะยังมีปัญหาตามมาให้ตามเช็ดตามล้างอีกไม่น้อย แต่ระเบิดลูกใหญ่ที่สุดถูกกู้ไปแล้ว เรื่องอื่นๆ ก็จัดการได้ง่ายขึ้น

ทว่าถึงกระนั้น ในใจของจางซิงเถิงก็ยังคงคุกรุ่นไปด้วยความโกรธ

เขาเกลียดชังตัวต้นเหตุอย่างเถาเฉิงเซวียนเข้ากระดูกดำ!

อันที่จริงนอกจากจางซิงเถิงแล้ว ยังมีอีกคนหนึ่งที่ยังคงเคียดแค้นเถาเฉิงเซวียนไม่หาย

[จบแล้ว]