บทที่ 285 ถึงเวลาชาวตกแห้วลุกขึ้นมาร้องเพลง
บทที่ 285 ถึงเวลาชาวตกแห้วลุกขึ้นมาร้องเพลง
บทที่ 285 ถึงเวลาชาวตกแห้วลุกขึ้นมาร้องเพลง
เสียงตะโกนดังลั่นของนักศึกษาหลายคนกลางฝูงชน
ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงในผืนน้ำอันสงบนิ่ง
เพียงชั่วพริบตา ก็ทำให้เกิดคลื่นกระเพื่อมไปทั่วทุกทิศ
เมื่อคนอื่น ๆ ได้ยินคำพูดเหล่านั้น ทุกคนก็พลันฮึกเหิมขึ้นมาทันที
ฝูงชนเริ่มเกิดความวุ่นวาย
เสียงพูดคุยดังขึ้นระงมไม่ขาดสาย
“ใช่สิ! เกือบลืมไปเลยว่าพวกเราจ่ายเงินแล้วนี่นา ทำไมจะลงไปตกเองไม่ได้?”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ถึงฉันจะไม่ได้จ่ายเงิน แต่ฉันเอาเตาปิ้งย่างมาด้วยนะ! พวกนายตกปลา ส่วนฉันย่างให้ ดีลนี้คุ้มไหมล่ะ?”
“สวิงจะไปสู้กระทะได้ยังไง? เดี๋ยวถ้าปลากระโดดออกมาจากหลุมน้ำแข็ง ฉันฟาดด้วยกระทะทีเดียว รับรองสลบแน่!”
“ตกปลามาตั้งหลายปี ยังไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อนเลย ต้องมันสุด ๆ แน่! ต้องขอบคุณไอเฉินจริง ๆ!”
“……”
เมื่อเสียงเห็นด้วยดังโหมขึ้นมาราวกับคลื่นทะเล
รอยยิ้มลำพองใจของหูกุ้ยก็ค่อย ๆ แข็งค้างอยู่บนใบหน้า
เขามองไปทางหลุมน้ำแข็งที่ไอเฉินอยู่ด้วยความร้อนรน
ก็เห็นว่าฝูงปลาเหล่านั้นไม่เพียงไม่กระจายตัวหนีไป
กลับยิ่งเบียดเสียดกันพุ่งขึ้นมาข้างนอกอย่างบ้าคลั่ง
ถึงขั้นมีปลาตัวเล็กบางตัวถูกปลาตัวใหญ่เบียดจนเด้งขึ้นมาดิ้นพราดบนผิวน้ำแข็ง
ภาพนี้ทำให้เขาร้อนใจจนแทบเป็นบ้า
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมปลาเหล่านี้ถึงคลั่งขนาดนี้
แต่เขารู้ดีว่า
ทันทีที่คนพวกนี้ลงไปตกปลาหรือช้อนปลา
เขาจะต้องขาดทุนจนไม่เหลืออะไรแน่นอน
อย่าว่าแต่สามชั่วโมงตามกำหนดเดิมเลย
เกรงว่าไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
ปลาในทะเลสาบน้ำแข็งก็คงถูกกวาดจนเกลี้ยง!
หูกุ้ยเหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง
เขาพุ่งพรวดไปข้างหน้าฝูงชนทันที
กางแขนทั้งสองข้างออก ขวางทางทุกคนเอาไว้
แล้วแหกปากตะโกนลั่น
“ไม่ได้ ๆ! ตอนนี้พวกแกไปตกไม่ได้!”
“ทำไม!”
นักศึกษาชายร่างหนาคนหนึ่งในฝูงชนตะโกนขึ้นมาอย่างเดือดดาล
“ไอ้พ่อค้าหน้าเลือด! พวกเราจ่ายเงินแล้ว แกบอกว่าไม่คืนเงิน ตอนนี้ยังมีหน้าอะไรมาขวางพวกเราอีก?”
หูกุ้ยหน้าแดงก่ำ
ดวงตาเล็ก ๆ กลอกไปมาอย่างลนลาน
พยายามมองหาข้ออ้างจากในฝูงชน
“ฉันบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้! ตอนนี้หิมะยังตกอยู่ ฉันต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของพวกแก!”
“พูดบ้าอะไรของแก!”
ด้านหน้าฝูงชนมีคนสวนกลับด้วยความโมโหทันที
“เมื่อกี้ตอนที่ไอเฉินไปตกปลา ทำไมแกไม่ห่วงเรื่องความปลอดภัยบ้างล่ะ? แล้วเมื่อกี้แกก็พูดเองกับปากว่าพวกเราไปได้ทุกเมื่อ ตอนนี้คิดจะกลับคำงั้นเหรอ?”
สีหน้าของหูกุ้ยแข็งค้างไปทันที
พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
แต่ไม่นานนัก เขาก็เหลือบไปเห็นคันเบ็ดในมือของทุกคน
ดวงตาพลันเป็นประกาย
ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้
“ไม่ได้ ๆ! เมื่อกี้ไอเฉินทำคันเบ็ดพังไปหมดแล้ว ถ้าพวกแกยังเอาไปให้เขายืมอีก คันเบ็ดของฉันไม่พังหมดเลยหรือไง?”
“คันเบ็ดของฉันราคาหลายร้อยหยวนต่อคันนะ! ค่าเสียหายฝั่งไอเฉินยังไม่ได้คิดให้ชัดเลย ถ้าพวกแกจะไป ก็จ่ายค่าเสียหายมาก่อน!”
“ไม่งั้นฉันจะเรียก รปภ. แล้วนะ! สวนหิมะแห่งนี้ไม่ใช่ที่ให้พวกแกมาทำอะไรตามใจชอบ!”
คำพูดนี้ทำให้ฝูงชนลังเลขึ้นมาชั่วขณะ
ทุกคนมองหน้ากันไปมา
เริ่มตัดสินใจไม่ถูก
เมื่อหูกุ้ยเห็นเช่นนั้น
เขาก็แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง ยืดอกขึ้น
วางท่าราวกับไม่มีใครขัดคำสั่งเขาได้
ในใจยังแอบถ่มน้ำลายอย่างดูแคลน
เด็กนักศึกษาที่ยังไม่เคยออกไปเจอสังคมพวกนี้
ถ้าไม่ขู่ให้กลัวสักหน่อย