บทที่ 217 พูดถึงหิมะ ลูกเรียนกลอนโบราณเกี่ยวกับฤดูหนาวบทไหนมาบ้าง
บทที่ 217 พูดถึงหิมะ ลูกเรียนกลอนโบราณเกี่ยวกับฤดูหนาวบทไหนมาบ้าง
บทที่ 217 พูดถึงหิมะ ลูกเรียนกลอนโบราณเกี่ยวกับฤดูหนาวบทไหนมาบ้าง
หวังจื่อเซวียนหันกลับไปมอง
เมื่อเห็นว่าพ่อยังคงไล่ตามเขาไม่เลิก
ในใจก็พลันตึงเครียดขึ้นมา
เขารีบวิ่งอ้อมไปตามริมทะเลสาบทันที
ไม่นานนัก
เขาก็วิ่งปรู๊ดไปถึงอีกฝั่งของทะเลสาบน้ำแข็ง
เวลานี้
หวังเหลยเพิ่งมาถึงจุดที่เขาเคยยืนอยู่เมื่อครู่พอดี
สองพ่อลูกยืนจ้องหน้ากัน
โดยมีทะเลสาบน้ำแข็งคั่นกลาง
“เจ้าเด็กเวร หยุดอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวนี้! ไม่ต้องวิ่งแล้ว!”
หวังเหลยใช้สองมือยันเข่า
หอบหายใจแรง ๆ พลางตะโกนออกมา
เห็นได้ชัดว่าเขาถึงขีดจำกัดของพละกำลังแล้ว
ต่อให้หวังจื่อเซวียนวิ่งต่อ
เขาก็คงไม่มีแรงไล่ตามอีกแล้ว
หวังจื่อเซวียนหยุดฝีเท้าลง
เขารู้ดีว่า
ถ้าพ่ออยากอ้อมผ่านทะเลสาบผืนนี้
คงไม่มีทางไล่ตามเขาทันในเวลาอันสั้นแน่นอน
ส่วนหวังเหลยในตอนนี้
กลับยังไม่ทันรู้ตัวเลยว่าเบื้องหน้าคือทะเลสาบน้ำแข็ง
ดวงตาของเขาจ้องหวังจื่อเซวียนเขม็ง
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่วิ่งแล้ว
เขาก็ยกเท้าขึ้น เตรียมจะเดินตรงข้ามไปทันที
แต่ในเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะเหยียบลงบนพื้นทะเลสาบ
ทีมงานถ่ายทำที่อยู่ด้านหลังก็รีบเอ่ยเตือนขึ้นมา
“คุณพ่อของหวังจื่อเซวียนครับ ข้างหน้านั่นเป็นทะเลสาบน้ำแข็งนะครับ คุณแน่ใจว่าจะขึ้นไปเหรอครับ ระวังไว้หน่อยดีกว่า”
หวังเหลยถึงเพิ่งได้สติกลับมา
เขาเริ่มลังเลขึ้นมาเล็กน้อย
จะให้เขาเดินบนพื้นทะเลสาบนั่น
ด้วยความกล้าของเขาแล้ว ก็ยังไม่ค่อยกล้าเท่าไหร่จริง ๆ
แต่ในตอนนั้นเอง
หวังจื่อเซวียนที่อยู่อีกฝั่งของทะเลสาบก็โบกแขน
ก่อนจะแหกปากตะโกนเสียงดังว่า
“พ่อ ผมไม่วิ่งแล้ว ผมจะยืนอยู่ตรงนี้แหละ!”
“พ่อห้ามเดินบนทะเลสาบนั่นเด็ดขาดนะ!”
“รูปร่างแบบพ่อน่ะ ถ้าขึ้นไปยืนบนนั้น ไม่แน่อาจร่วงลงไปในทะเลสาบก็ได้!”
เมื่อหวังเหลยได้ยินคำนี้
เขาก็ถลึงตามองหวังจื่อเซวียนอย่างดุดัน
เดิมทีเขายังลังเลไม่ตัดสินใจ
แต่พอถูกยั่วแบบนี้
ความไม่ยอมแพ้ก็พลันพุ่งขึ้นมาในอก
“อากาศทางเหนือหนาวขนาดนี้ ผิวน้ำต้องแข็งตัวแน่นมากอยู่แล้ว”
“ต่อให้ฉันอ้วนกว่านี้อีกหน่อย มันจะรับน้ำหนักฉันไม่ไหวได้ยังไง”
พูดพลาง
เขาก็ยื่นเท้าข้างหนึ่งออกไป
ลองเหยียบผิวน้ำแข็งอย่างระมัดระวัง
หลังจากกระทืบแรง ๆ อยู่สองสามที
เมื่อเห็นว่าพื้นน้ำแข็งไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย
เขาก็ค่อย ๆ วางใจลงเล็กน้อย
จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น
แค่นเสียงเย็นใส่หวังจื่อเซวียน
“เจ้าเด็กเวร แกยืนอยู่ตรงนั้นอย่าขยับก็แล้วกัน”
“รอฉันข้ามไปก่อนเถอะ แล้วแกจะได้รู้ว่าฉันจะจัดการแกยังไง!”
ทันทีที่พูดจบ
ยังไม่ทันที่ทีมงานถ่ายทำจะห้ามได้ทัน
หวังเหลยก็ก้าวยาว ๆ ขึ้นไปบนผิวน้ำแข็งเสียแล้ว
ตอนแรกเดินไปสองก้าวก็ยังไม่มีอะไรผิดปกติ
หวังเหลยจึงผ่อนคลายความระแวงลงทั้งหมด
ฝีเท้าของเขาเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แต่พอเดินต่อไปอีกสองก้าว
เขากลับรู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องใต้ฝ่าเท้า
ผิวน้ำแข็งนี้เหมือนจู่ ๆ ก็ถูกทาน้ำมันหนา ๆ เอาไว้
ทุกก้าวที่เหยียบลงไปลื่นอย่างรุนแรง
ไม่นานนัก
เขาก็เหมือนหุ่นเชิดที่เสียการทรงตัว
ร่างกายแกว่งไปซ้ายทีขวาที
เซไปข้างหน้าทีถอยหลังทีอย่างควบคุมไม่ได้
“โอ๊ย ๆ ๆ~”
หวังเหลยร้องโวยวายอย่างตื่นตระหนก
สองมือโบกสะเปะสะปะอยู่กลางอากาศ
พยายามรักษาสมดุลของตัวเองเอาไว้
แต่ทุกอย่างล้วนไร้ประโยชน์
ได้ยินเพียงเสียง “ตุ้บ” ดังขึ้น
เขานั่งก้นจ้ำเบ้าลงบนผิวน้ำแข็งอย่างแรง
จากนั้นยังไถลไปตามผิวน้ำแข็งอีกเกือบครึ่งเมตร
สภาพดูน่าขำราวกับลูกโบว์ลิ่งที่หลุดการควบคุม
เมื่อทีมงานถ่ายทำเห็นภาพนี้
ก็ได้แต่ยกมือตบหน้าผากอย่างจนใจ
ที่เขาเตือนให้ระวังน่ะ
ประเด็นสำคัญคือผิวน้ำแข็งมันลื่นเกินไปต่างหาก
ไม่ได้กังวลว่าอีกฝ่ายจะตกลงไปในทะเลสาบเสียหน่อย!
ในห้องไลฟ์
ผู้ชมจำนวนไม่น้อยต่างพากันหัวเราะอย่างสะใจ
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ จริงด้วย ความสุขของคนเรามักตั้งอยู่บนความเจ็บปวดของคนอื่นเสมอ]
[หวังเหลย: ชีวิตนี้ของฉันเหมือนเดินอยู่บนน้ำแข็งบาง ๆ จริง ๆ]
[โย่ว ๆ ๆ ไม่เคยดูออกเลยนะเนี่ย ที่แท้หวังเหลยก็เต้นสตรีตแดนซ์เป็นด้วย ฮ่า ๆ ๆ ๆ]
[จริง สตรีตแดนซ์แบบนี้แถวบ้านฉัน ถ้าไม่มีสองหมื่นก็เรียนไม่ได้หรอก นี่เต้นดีกว่าลูกชายฉันอีก]
[อันนี้ฉันขำไม่ออกจริง ๆ ครั้งก่อนลื่นล้มทีหนึ่ง ฟันฉันหลุดไปสองซี่เลย]
[ฉันดูออกแล้ว ท่านี้ของหวังจื่อเซวียนเรียกว่าแผนยั่วยุ!]
หวังจื่อเซวียนมองสภาพพ่อที่ทั้งน่าเวทนาและน่าขำอยู่บนผิวน้ำแข็ง
เขาอดไม่ได้ที่จะกุมท้องหัวเราะออกมา
“พ่อ ทำไมจู่ ๆ พ่อถึงเต้นขึ้นมาล่ะ?”
หวังเหลยทั้งร้อนใจทั้งโมโห
เขาพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นจากผิวน้ำแข็ง
แต่ทุกครั้งที่เกือบจะยืนขึ้นได้
ก็ลื่นล้มลงไปอย่างแรงอีกครั้ง
หลังจากพยายามอยู่หลายรอบแต่ไม่สำเร็จ
เขาก็หมดแรงโดยสมบูรณ์
ทำได้เพียงนอนแผ่หมดสภาพอยู่บนผิวน้ำแข็ง
มองท้องฟ้าอย่างจนปัญญา
…
อีกด้านหนึ่ง
บรรยากาศทางฝั่งจางเยี่ยนกับจื่อหานกลับเงียบสงบกว่ามาก
ทั้งสองคนกำลังค่อย ๆ เดินเข้าไปในสวนหิมะและน้ำแข็ง
เมื่อเห็นสถานการณ์ของสองครอบครัวข้างหน้า
จางเยี่ยนก็ส่ายหน้าเบา ๆ
ในใจอดถอนหายใจไม่ได้
นี่แหละนะ
ปกติไม่อบรมลูกให้ดี
พอออกมาข้างนอกก็ปล่อยตัววิ่งเล่นส่งเสียงดัง
ทำให้ผู้ใหญ่เหนื่อยใจเกินไปแล้วจริง ๆ
ในสถานที่ที่คนเยอะแบบนี้
เด็กไม่วิ่งวุ่นไปทั่ว
นั่นแหละดีที่สุด
เธอก้มลงมองจื่อหานที่อยู่ข้างกาย
เมื่อเห็นลูกสาวก้มหน้าลงเล็กน้อย
เดินตามหลังเธอมาเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร
ท่าทางว่าง่ายแบบนี้
ทำให้เธอพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ในสายตาของจางเยี่ยน
การเล่นปาหิมะทั้งไม่ปลอดภัยและไม่มีความหมายอะไรนัก
แทนที่จะวิ่งเล่นบ้าคลั่งอยู่ท่ามกลางหิมะและน้ำแข็ง
สู้หาสถานที่เงียบ ๆ สักแห่ง
แล้วนั่งชมทิวทัศน์รอบ ๆ กับลูกสาวอย่างสงบจะดีกว่า
ทว่า
จางเยี่ยนไม่ได้สังเกตเลยว่า
สายตาของจื่อหานมักแอบมองไปทางเด็ก ๆ รอบตัวที่กำลังกระโดดโลดเต้น
เล่นสนุกหยอกล้อกับผู้ใหญ่เป็นครั้งคราว
ในดวงตานั้นเต็มไปด้วยความอิจฉาและความปรารถนา
ไม่นานนัก
จางเยี่ยนก็พาจื่อหานมานั่งลงในศาลาแห่งหนึ่ง
ด้านนอกศาลา
หิมะขาวโพลนปกคลุมไปทั่ว
ประติมากรรมน้ำแข็งใสแวววาวสะท้อนประกายระยิบระยับ
จางเยี่ยนมองไปรอบ ๆ หนึ่งรอบ
ก่อนจะหันไปมองจื่อหาน
เมื่อเห็นว่าลูกสาวเอาแต่ก้มหน้าไม่พูดไม่จา
เธอก็อดขมวดคิ้วถามไม่ได้
“จื่อหาน ลูกเป็นอะไรไป?”
“ทำไมดูไม่ค่อยมีความสุขเลย?”
“ลูกดูสิ วิวหิมะรอบ ๆ สวยขนาดนี้”
จื่อหานค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
สายตากวาดผ่านทิวทัศน์หิมะตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
เมื่อเทียบกับการนั่งนิ่ง ๆ แบบนี้
เธออยากเป็นเหมือนเด็กคนอื่น ๆ มากกว่า
ได้เล่นอย่างเต็มที่บนลานหิมะ
ปั้นตุ๊กตาหิมะ
เล่นปาหิมะ
สำรวจสิ่งแปลกใหม่ต่าง ๆ ในสวนแห่งนี้
แต่ในตอนนั้นเอง
จางเยี่ยนก็เปลี่ยนหัวข้อขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“จื่อหาน พูดถึงหิมะแล้ว ลูกเรียนกลอนโบราณเกี่ยวกับฤดูหนาวบทไหนมาบ้าง?”
“ลองท่องให้แม่ฟังหน่อยสิ”
จื่อหานชะงักไปเล็กน้อย
ประกายในดวงตาเล็ก ๆ ของเธอหม่นลงไปอีกนิด
จางเยี่ยนนึกว่าจื่อหานลืมไปแล้ว
จึงพูดต่อว่า
“แค่นี้ก็ลืมแล้วเหรอ?”
“แม่เพิ่งให้ลูกท่องไปเมื่อสัปดาห์ก่อนเองนะ”
แม้จื่อหานจะไม่ค่อยเต็มใจนัก
แต่สุดท้ายก็ยังท่องออกมาเสียงเบา
“ขุนเขานับพันไร้นกโผบิน เส้นทางหมื่นสายไร้รอยผู้คน”
“เรือลำน้อย ชายชราสวมหมวกฟางและเสื้อคลุมจากหญ้า”
“ตกปลาเดียวดาย ท่ามกลางหิมะแม่น้ำหนาว…”
เมื่อได้ยินลูกสาวท่องกลอนโบราณออกมาได้
คิ้วที่ขมวดอยู่ของจางเยี่ยนก็ค่อย ๆ คลายลง
“ก็ถูกแล้วนี่นา เพิ่งท่องไปเมื่อสัปดาห์ก่อน จะลืมไปได้ยังไง”
“อีกอย่าง พอมองทิวทัศน์หิมะรอบ ๆ แบบนี้ กลอนบทนี้ก็เข้ากับบรรยากาศมาก ลูกก็ควรนึกออกได้อยู่แล้ว”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น
จื่อหานกลับอดแย้งไม่ได้
“แม่คะ รอบ ๆ คึกคักขนาดนี้ กลอนบทนี้เข้ากับบรรยากาศตรงไหนเหรอคะ?”
ยังไม่ทันที่จางเยี่ยนจะพูดอะไร
ทีมงานถ่ายทำที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยเตือนเสียงเบาว่า
“คุณแม่ของจื่อหานครับ สวนหิมะและน้ำแข็งแห่งนี้ใหญ่มากนะครับ แถมยังมีเครื่องเล่นกับกิจกรรมสนุก ๆ อีกตั้งเยอะ”
“ตอนนี้คนยังไม่เยอะมาก ทำไมคุณไม่พาจื่อหานไปเล่นหน่อยล่ะครับ?”
“นั่งเฉย ๆ อยู่ตรงนี้ มันน่าเบื่อออกนะครับ”
จางเยี่ยนยิ้มแล้วอธิบายว่า
“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ”
“นั่งตรงนี้ชมวิวหิมะ แล้วทบทวนความรู้ให้จื่อหานไปด้วยก็ดีเหมือนกัน”
“ในที่ที่เต็มไปด้วยหิมะและน้ำแข็งแบบนี้ ฉันไม่ค่อยวางใจให้เล่นเท่าไหร่”
“อีกอย่าง จื่อหานก็ไม่ได้บอกฉันว่าอยากไปเล่นด้วย”
“เธอคงไม่ได้สนใจมากนักหรอกค่ะ”
“เธอไม่เหมือนเด็กผู้ชายพวกนั้นที่ชอบวิ่งเล่นกระโดดโลดเต้น”
เธอเพิ่งพูดจบ
ในสวนหิมะและน้ำแข็งก็มีเสียงประกาศดังขึ้นทันที
“เรียนผู้มาเที่ยวทุกท่าน การแข่งขันปั้นตุ๊กตาหิมะกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว”
“ผู้ที่สนใจสามารถเข้าร่วมได้เลยนะคะ”
“ผลงานที่ปั้นออกมาได้ดี จะได้รับของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ สุดประณีตด้วยค่ะ!”
ดวงตาของจื่อหานสว่างวาบขึ้นมาทันที
เมื่อกี้แม่บอกว่าเธอไม่ได้พูดนี่นา
งั้นตอนนี้ก็พูดเลยแล้วกัน
เธอรีบเอ่ยปากอย่างอดใจไม่ไหวว่า
“แม่คะ พวกเราไปปั้นตุ๊กตาหิมะกันเถอะ!”
พูดจบ
โดยไม่รอให้จางเยี่ยนตอบกลับ
เธอก็หันหลังวิ่งออกจากศาลาไปทันที
จางเยี่ยนรีบลุกขึ้น
ตั้งใจจะเรียกเธอไว้
แต่เสียงประกาศกลบเสียงตะโกนของเธอจนหมด
จื่อหานวิ่งออกไปไกลโดยไม่หันกลับมาเลย