บทที่ 230 - แกมันก็เก่งแต่ในบ้าน พอเจอเด็กผู้หญิงสวยๆ เข้าหน่อยก็ไปไม่เป็นเลย
บทที่ 230 - แกมันก็เก่งแต่ในบ้าน พอเจอเด็กผู้หญิงสวยๆ เข้าหน่อยก็ไปไม่เป็นเลย
อัดมันให้ยับเลยงั้นเหรอ
เสิ่นเสี่ยวคุนถึงกับชะงักไปเหมือนกัน
ต่อให้ไม่ได้ไปออกรายการวาไรตี้ แค่พ่อพาลูกไปร่วมกิจกรรมธรรมดาๆ ในสังคม พ่อสามารถสอนลูกว่าให้อัดมันให้ยับได้ด้วยเหรอ
เสิ่นเสี่ยวคุนเริ่มเกิดความสงสัยขึ้นมา
ต่อให้ชาวเน็ตจะค่อนข้างคุ้นเคยกับเสิ่นฉีแล้วก็ตาม แต่ก็อดที่จะชะงักไปไม่ได้เหมือนกัน
สีหน้าของผู้สังเกตการณ์อีกสามคนในห้องส่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย ต่างก็แอบชำเลืองมองหลี่ฮวนเกอ
หลี่ฮวนเกอมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้พูดอะไรออกมา ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ลูกบ้านพวกคุณเล่นพูดว่าหัวเซี่ยล้าหลังบ้างล่ะ แถมยังบอกว่าคนหัวเซี่ยเป็นลูกหลานของพวกคุณบ้างล่ะ ...
แล้วฉันพูดอะไรสักคำหรือยัง
ถ้าพวกคุณกล้าพูดอะไรออกมา ฉันก็จะด่าสวนกลับไปแน่!
และแล้วผู้สังเกตการณ์ทั้งสามคนก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมาเลยจริงๆ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้หลี่ฮวนเกอรู้สึกระแวดระวังมากยิ่งขึ้น
ดูเหมือนว่าทั้งสามคนนี้จะมีระดับเหนือกว่าหลินเซียวลู่ ไป๋ชิงเหอ และซูซิงจู๋เสียอีก!
...
หลังจากนั้นภาพในไลฟ์สดก็สลับไปมาระหว่างสี่ครอบครัวที่กำลังนั่งรถเดินทางไปยังรีสอร์ต
ระหว่างนี้ทั้งสี่ครอบครัวก็ได้รับฟังคำอธิบายจากผู้ช่วยประจำครอบครัวของตน ทำให้เข้าใจรายละเอียดของรายการต่อไปมากยิ่งขึ้น
ชาวเน็ตในไลฟ์สดก็ได้รับรู้ข้อมูลของทั้งสี่ครอบครัวมากขึ้นเช่นกัน
แต่หลายคนก็ยังคงจับจ้องไปที่ห้องส่ง ผู้สังเกตการณ์ทั้งสี่คนที่ต่างก็มีจุดเด่นของตัวเองล้วนเข้าใจเรื่องรายการวาไรตี้เป็นอย่างดี พวกเธอรู้ดีว่าเวลานี้ต้องพูดคุยโต้ตอบกันเพื่อให้ผู้ชมได้รู้จักพวกเธอมากขึ้น พร้อมกับแฝงความตั้งใจที่จะหยั่งเชิงกันและกันไปด้วย
แม้หลี่จีฮีจะแต่งตัวเซ็กซี่แต่ใบหน้าของเธอกลับดูใสซื่อบริสุทธิ์มาก
"คิมแจกีเป็นผู้ชายที่รักและเอาใจใส่คนอื่นมากค่ะ ตอนที่เรารู้จักและคบกันแรกๆ เขาก็เป็นแบบนั้น และตอนนี้แต่งงานกันมาหลายปี เขาก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย"
แอชลีย์หัวเราะร่วน "เจมส์เป็นหนุ่มนักกล้ามสายฟิตเนสค่ะ แต่เขาก็อ่อนโยนกับฉันมาก อยู่ข้างๆ เขาแล้วรู้สึกปลอดภัยสุดๆ ไปเลย"
ฮิบะ โซราเนอิดูเงียบขรึมและพูดจานุ่มนวล
"โคมูระ อิโซจิสามีของฉันเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนมากเวลาอยู่ที่บ้าน แต่บางครั้งเวลาอยู่ข้างนอกเขาก็ดูแข็งกร้าว ซึ่งฉันชอบมากเลยค่ะ!"
หลี่ฮวนเกอยิ้มแย้มสดใสพลางเอ่ยชมครอบครัวของคนอื่นเป็นระยะๆ
หลี่จีฮีถามด้วยความอยากรู้ "ฮวนเกอเทียนโฮ่วคะ แล้วสามีของคุณเป็นคนยังไงเหรอคะ"
หลี่ฮวนเกอยิ้ม "เกรงว่าคนทั้งหัวเซี่ยน่าจะรู้ดีว่าเขาเป็นคนยังไง ถ้าให้ฉันเล่าสามวันสามคืนก็คงไม่จบหรอกค่ะ เพราะงั้นพวกคุณก็คอยดูต่อไปก็แล้วกันนะคะ"
[พูดได้ถูกต้องที่สุดเลย ถึงตอนนั้นระวังจะตกใจตายกันหมดนะพวกสาวสวยชาวต่างชาติ!]
[ทุกคนอย่าไปหลงเชื่อพวกผู้สังเกตการณ์นะ บนโลกนี้ไม่มีผู้ชายคนไหนหรอกที่ตอนเพิ่งรู้จักกับตอนที่รู้จักกันมาหลายปีแล้วจะทำตัวเหมือนเดิมเป๊ะน่ะ]
[ใช่ๆๆ เมื่อสองวันก่อนครอบครัวเราไปเที่ยวกัน ระหว่างทางรถเสีย สามีฉันซ่อมไม่ได้ ฉันก็เลยนึกถึงตอนที่เพิ่งรู้จักกันใหม่ๆ ทุกครั้งที่ออกไปเที่ยวแล้วรถเสีย เราก็หาโรงแรมเล็กๆ นอนพักคืนนึง พอตื่นเช้ามารถก็ซ่อมเสร็จแล้ว แต่ปรากฏว่าสามีฉันบอกว่าตอนนี้แต่งงานกันแล้ว รถมันเสียจริงๆ]
[อย่าพูดถึงเลย ตอนที่ฉันกับสามีรู้จักกันใหม่ๆ เราให้เกียรติซึ่งกันและกันมาก ตอนนี้พัฒนาไปถึงขั้นเอาฉี่ฉีดใส่กันแล้ว แต่ฉันแพ้ตลอดเลย เพราะไอ้เครื่องพ่นน้ำนี่มันใช้ยากชะมัด!]
...
ผู้สังเกตการณ์อีกสามคนถูกดึงดูดความสนใจไปที่ช่องคอมเมนต์ ในรายการวาไรตี้ของประเทศพวกเธอไม่มีทางมีช่องคอมเมนต์ตลกๆ ของชาวเน็ตหัวเซี่ยแบบนี้แน่นอน
ชั่วขณะหนึ่งผู้สังเกตการณ์ทั้งสามคนหัวเราะกันจนตัวงอ หน้าอกหน้าใจสั่นกระเพื่อมไปหมด
ผู้ชมต่างก็ได้กำไรสายตากันไปเต็มๆ
แต่ในขณะเดียวกันพวกเธอก็ดูเหมือนจะได้เรียนรู้ข้อมูลบางอย่างของเสิ่นฉีไปด้วย
ความสามารถเยอะงั้นเหรอ
จะเยอะแค่ไหนกันเชียว
รักและเอาใจใส่ภรรยางั้นเหรอ
จะรักและเอาใจใส่สักแค่ไหนกัน
รูปร่างกำยำล่ำสันงั้นเหรอ
จะล่ำสันได้สักแค่ไหนกันเชียว
อะไรนะ
เขาเป็นผู้ทะลุมิติงั้นเหรอ
ชิ ... คนหัวเซี่ยนี่ชอบโม้จริงๆ เลย!
จุดหมายปลายทางของทั้งสี่ครอบครัวคือรีสอร์ตที่ชื่อว่าอีอวิ๋นซานจวง ฝั่งเสิ่นฉีอยู่ใกล้ที่สุด แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องขับรถถึงหนึ่งชั่วโมง
สี่สิบนาทีต่อมา รถก็แล่นออกจากใจกลางเมืองเต้าเฉิง ท้องทุ่งนา เนินเขา และหมู่บ้านอันกว้างใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้า
เสิ่นเสี่ยวคุนดูเหมือนจะชื่นชอบสถานที่ที่เป็นธรรมชาติแบบนี้มาก เขาดูตื่นเต้นสุดๆ
รถวิ่งต่อไปอีกกว่าครึ่งชั่วโมงก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นเล็กๆ และมาถึงบริเวณตีนเขา
ประตูทางเข้าอีอวิ๋นซานจวงปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว
"พี่ฉี เสี่ยวคุน พวกเราถึงจุดหมายแล้วค่ะ"
หลินหว่านอธิบายพร้อมกับช่วยเปิดประตูรถ
"ตามข้อกำหนด เราจะต้องมารวมตัวกันที่นี่ จากนั้นก็เริ่มการทดสอบแรกกันเลยค่ะ!"
"บททดสอบคืออะไร ฟ่านเสียนไม่ได้บอกฉันไว้หรอกนะ!"
เสิ่นฉีถามยิ้มๆ "เธอเป็นแฟนเขาไม่ใช่เหรอ เรื่องแค่นี้ก็ไม่ยอมบอกเธอเหรอเนี่ย"
หลินหว่านยิ้มตอบ "นี่เป็นบททดสอบของรายการค่ะ ห้ามเปิดเผยล่วงหน้าเด็ดขาด เพราะกลัวว่าจะมีคนโกงน่ะค่ะ"
เสิ่นฉีเบะปาก "แม้แต่ฉันก็ไม่ได้เหรอเนี่ย ความรู้สึกมันชืดชาไปแล้วสินะ ..."
"พรืด ..."
หลังจากนั้นครอบครัวกลุ่มที่สองก็มาถึง
ร่างสูงใหญ่ของเจมส์ก้าวลงมาจากรถ ภาพแรกที่เขาเห็นก็คือเสิ่นฉีกับเสิ่นเสี่ยวคุน
เสิ่นฉียืนอยู่ตรงนั้นพลางยิ้มให้เจมส์
ทั้งสองคนทักทายกันอย่างเรียบง่าย
"สวัสดีครับ!"
"จากนี้ไปฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"
"ได้เลยครับ!"
เสิ่นฉีไม่พูดอะไรมาก และเจมส์ก็ดูเหมือนจะไม่อยากพูดอะไรมากเช่นกัน
มีอาหน้าแดงระเรื่อ เธอรีบดึงกางเกงขาสั้นของเจมส์ "คุณพ่อคะ เด็กคนนั้นหล่อจังเลยค่ะ!"
เสิ่นเสี่ยวคุนชะงักไปนิดก่อนจะหันหน้าหนี
เสิ่นฉีมองเสิ่นเสี่ยวคุนอย่างอึ้งๆ
ไอ้เด็กนี่ทำตัวแปลกๆ แฮะ
เสิ่นฉีหันไปมองมีอาที่ดูเหมือนตุ๊กตาฝรั่ง
เสิ่นเสี่ยวคุนมักจะทำตัวแก่แดดแก่ลมเหมือนผู้ใหญ่ หรือว่าจะโตเป็นหนุ่มก่อนวัยกันนะ
พอโดนเด็กผู้หญิงฝรั่งหน้าตาน่ารักชมเข้าหน่อยก็เลยเขินงั้นเหรอ
เจมส์ย่อตัวลงลูบหัวมีอาพลางเอ่ยอย่างเอ็นดู
"ถ้ามีอาชอบก็กล้าๆ เข้าไปทำความรู้จักกับเขาเลยสิลูก!"
มีอาพยักหน้ารับอย่างแข็งขันก่อนจะส่งยิ้มกว้างให้เสิ่นเสี่ยวคุน
หน้าของเสิ่นเสี่ยวคุนแดงแปร๊ดขึ้นมาทันที เขารีบหลบไปซ่อนอยู่ข้างหลังเสิ่นฉี
เหตุการณ์นี้ทำเอาชาวเน็ตขำกันจนปอดโยก
[กล้าดีนักนะ! ถึงกับมาหยอกล้อเซิ่งจื่อเชียวเหรอ!]
[เซิ่งจื่อออกจะดูดุดันมาตลอด ทำไมพอเจอเด็กฝรั่งหน้าตาน่ารักเข้าหน่อยถึงได้เขินขนาดนี้ล่ะ]
[เด็กสมัยนี้โตไวกันจังเลยนะ ประเทศอเมริกานี่เปิดกว้างจริงๆ]
[หึ! เหตุผลที่ตอนนี้ฉันยังหาแฟนไม่ได้ ก็เพราะมีคนจองไว้ตั้งแต่เด็กๆ แบบนี้ไง พอถึงคิวฉันก็เลยไม่เหลือแล้ว]
[กลุ่มฮวนฉีขอคัดค้านการที่เซิ่งจื่อจะมีภรรยาเป็นชาวต่างชาตินะ!]
...
มีอาเดินเข้าไปหาเสิ่นเสี่ยวคุนพร้อมกับยื่นมือที่ดูเหมือนรากบัวออกมา
"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อมีอา ปีนี้อายุเจ็ดขวบ ฉันเป็นชาวอเมริกา แล้วเธอชื่ออะไรเหรอ"
ใบหน้าหล่อเหลาของเสิ่นเสี่ยวคุนแดงยิ่งกว่าเดิม เขาพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
เสิ่นฉีโมโหจนแอบเตะก้นเสิ่นเสี่ยวคุนเบาๆ พลางเอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า
"ไอ้ลูกไม่ได้เรื่อง แกมันก็เก่งแต่ในบ้านนั่นแหละ!"
"เมื่อกี้ยังทำเก่งอยู่เลย พอเจอเด็กผู้หญิงสวยๆ เข้าหน่อยก็ใบ้กินเลยเหรอ"
"ลูกผู้ชายห้ามปอดแหกเด็ดขาด ยิ่งอยู่ต่อหน้าเด็กผู้หญิงยิ่งห้ามปอดแหกเข้าใจไหม!"
เสิ่นฉีผลักเสิ่นเสี่ยวคุนไปข้างหน้า
"ไป! ไปคุยกับเขาหน่อยสิ!"
เสิ่นเสี่ยวคุนถึงกับมึนงงไปเลย
ส่วนชาวเน็ตก็หัวเราะกันเป็นบ้าเป็นหลัง
[พี่ชาย นายสอนเด็กแบบนี้มันถูกแล้วจริงๆ เหรอ]
[พี่ฉีก็ยังเป็นพี่ฉีที่ไม่เหมือนใครอยู่ดี]
[จะกลัวอะไรล่ะ ผู้หญิงกับผู้ชายเป็นเพื่อนกัน ต่อให้เกิดอะไรขึ้น ฝ่ายชายก็ไม่เสียเปรียบสักหน่อย]
[เดี๋ยวๆ ... มิตรภาพอันแสนบริสุทธิ์ของเด็กๆ ที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องสกปรกในปากพวกนายไปได้เนี่ย]
...
ในที่สุดเสิ่นเสี่ยวคุนก็ยื่นมือออกไปจับมือกับมีอา
"ฉัน ... ฉันชื่อเสิ่นเสี่ยวคุน ... ยินดีที่ได้รู้จัก"
แต่ตอนที่จะดึงมือกลับ เสิ่นเสี่ยวคุนกลับดึงไม่ออก
มีอาเผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ เธอจับมือเสิ่นเสี่ยวคุนแน่นพลางจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มกว้าง
"เธอมาเป็นแฟนฉันได้ไหม"
[จบแล้ว]