บทที่ 100 - เพลงเด็กร้องยากเหรอ? เชี่ยเอ๊ย หมอนี่มันหลอดไฟสั่งการด้วยเสียงกลับชาติมาเกิดชัดๆ!
บทที่ 100 - เพลงเด็กร้องยากเหรอ? เชี่ยเอ๊ย หมอนี่มันหลอดไฟสั่งการด้วยเสียงกลับชาติมาเกิดชัดๆ!
เสิ่นฉียังคงอินอยู่กับบรรยากาศที่ตัวเองสร้างขึ้นมา พอโดนเสิ่นเสี่ยวคุนพุ่งพรวดเข้ามาก็ถึงกับสะดุ้งโหยง
"นายทำบ้าอะไรเนี่ย"
เสิ่นเสี่ยวคุนขยี้ตา ร้องไห้สะอึกสะอื้น
"ผมรู้สึกมาตลอดเลยว่าผมขาดความรักความอบอุ่นจากครอบครัว นอกจากแม่แล้ว ผมก็ไม่เคยสัมผัสได้ถึงความรักจากญาติพี่น้องคนไหนเลย!"
"ในความทรงจำของผมไม่มีปู่กับย่า..."
เสิ่นฉีถอนหายใจ "ตายหมดแล้ว..."
"ในความทรงจำของผมไม่มีตาและยาย..."
เสิ่นฉีปรายตามองปฏิทินบนผนัง "ใกล้แล้วล่ะ"
"ในความทรงจำของผมไม่มีลุง ป้า น้า อา..."
เสิ่นฉีตอบเสียงเรียบ "ไม่เห็นจะจำเป็นเลย!"
"ในความทรงจำของผมไม่มีพ่อ..."
เสิ่นฉีถลึงตาใส่เสิ่นเสี่ยวคุน "ในชีวิตจริงมีก็พอแล้วโว้ย!"
เสิ่นเสี่ยวคุนลุกขึ้นยืน "ก็ได้!"
[แค่นี้ก็เลิกร้องไห้แล้วเหรอ ไม่ต้องโอ๋เลยเนี่ยนะ]
[ระบบความคิดของเสี่ยวคุนไม่ใช่ระบบความคิดของเด็กทั่วไปเลย มิน่าเสิ่นฉีถึงปฏิบัติกับเขาเหมือนผู้ใหญ่]
[ก่อนหน้านี้ราชินีจอเงินสองคนยังบอกว่าการปฏิบัติกับเสี่ยวคุนเหมือนผู้ใหญ่เป็นเรื่องไม่ถูกต้องไม่ใช่เหรอ พอมาดูตอนนี้ จริงๆ แล้วไม่ควรทำกับเสี่ยวคุนเหมือนเด็กต่างหากล่ะ]
[เด็กคนนี้แก่แดดมาก ฉันรู้สึกว่าเขาเป็นผู้ใหญ่กว่าฉันอีก เสิ่นฉีฉันขอไปเป็นลูกสาวนายได้ไหม]
...
"เก้าเพลงแล้วนะ! ปาเข้าไปเก้าเพลงแล้ว! เสิ่นฉีนี่เก่งกาจเกินไปแล้วจริงๆ!" จั๋วอีอีถอนหายใจด้วยความทึ่ง "ความสามารถในการสร้างสรรค์ระดับนี้ ฉันไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลย!"
หลินเซียวลู่เบ้ปาก "ก็แค่เพลงเด็กทั้งนั้นแหละ!"
จั๋วอีอีรีบเถียงกลับทันที
"เพลงเด็กแล้วมันทำไมล่ะคะ! ถึงทำนองจะดูเรียบง่ายร้องตามง่าย ดูเหมือนไม่ยาก แต่ความยากมันอยู่ที่การทำให้เด็กๆ ชื่นชอบต่างหากล่ะ!"
"มีแต่คนที่มีความรักให้เด็กๆ อยู่ในใจเท่านั้นแหละ ถึงจะเขียนเพลงเด็กดีๆ ออกมาได้!"
ไป๋ชิงเหอก็เป็นนักร้องเหมือนกัน เธอคิดว่าสิ่งที่จั๋วอีอีพูดนั้นถูกต้อง
ตอนที่เรียนร้องเพลง อาจารย์เคยบอกเธอว่า เพลงเด็กดูเหมือนจะง่ายที่สุด แต่การจะเขียนเพลงเด็กให้ออกมาดีนั้นยากที่สุด
ความยากอยู่ที่ต้องเข้าใจหลักจิตวิทยาของเด็ก มิฉะนั้นนักแต่งเพลงก็จะคิดไปเองว่าเด็กน่าจะชอบ แต่จริงๆ แล้วเขียนเพลงที่ฮิตติดหูเด็กๆ ไม่ได้เลย
มันก็เหมือนกับเพลงป๊อปนั่นแหละ บางเพลงเพราะมาก แต่กลับส่งไปไม่ถึงกลางใจคนฟัง เพลงแบบนั้นก็ไม่มีทางกลายเป็นเพลงคลาสสิกขึ้นหิ้งได้หรอก
"ก็เพราะดีจริงๆ นั่นแหละค่ะ แต่ก็แค่เพราะอย่างเดียวเท่านั้นแหละ" ไป๋ชิงเหออดไม่ได้ที่จะพูดกระแนะกระแหน
หลี่ฮวนเกอไม่อยากจะเสวนากับสองคนนี้เลยสักนิด
ไปพูดเรื่องน้ำแข็งให้แมลงฤดูร้อนฟังงั้นเหรอ
ไปสีซอให้ควายฟังงั้นเหรอ
หลี่ฮวนเกอไม่เคยทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอก
...
"ทั้งสองท่าน เป็นยังไงบ้างครับ"
เสิ่นฉีมองจินกุ้ยจื่อและหม่าอิ๋นอิ๋นด้วยรอยยิ้ม
ทั้งสองคนพยักหน้ารัวๆ
หม่าอิ๋นอิ๋นเอ่ยขึ้น
"เพราะมากเลยค่ะ ทุกเพลงเหมาะสมไปหมดเลย"
"ทั้งเก้าเพลงนี้พวกเรารับหมดเลยนะคะ! แต่อัลบั้มหนึ่งต้องใช้สิบเพลง คุณพอจะเอาออกมาอีกสักเพลงได้ไหมคะ"
จินกุ้ยจื่อกลอกตาไปมา นึกถึงจุดประสงค์ของหลี่ฮวนเกอขึ้นมาได้
"เสิ่นฉีคะ เพลงสุดท้ายขอแบบที่ร้องยากๆ หน่อยได้ไหมคะ"
เสิ่นฉีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ
"งั้นต่อไป ผมจะเริ่มโชว์... เอ้อ... แสดงฝีมือที่แท้จริงให้ดูแล้วนะครับ!"
เสิ่นฉีกลับไปนั่งหน้าเปียโนอีกครั้ง ใบหน้าฉายแววความลึกล้ำ
"เพลงนี้เจ๋งมากเลยนะ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กหนุ่มผู้กล้าหาญที่ไปปราบมังกรวายร้ายเพื่อช่วยเหลือเจ้าหญิง!"
"เพลงนี้ร้องยากมาก ถ้าพวกคุณจะทำอัลบั้มเพลงเด็กชุดนี้ ผมแนะนำให้พวกคุณใช้คอมพิวเตอร์สังเคราะห์เสียงเอาก็แล้วกัน"
[เหอะ... ทุกครั้งก็ต้องอวยเพลงตัวเองก่อนตลอด ครั้งนี้เริ่มอวยความยากแล้วเหรอ]
[ก็แค่เพลงเด็ก จะยากสักแค่ไหนกันเชียว ฉันในฐานะเด็กอายุ 360 เดือน ไม่เห็นจะอยู่ในสายตาเลย]
[บนโลกใบนี้ไม่มีเพลงเด็กเพลงไหนที่ฉันร้องไม่ได้หรอก! เสิ่นฉีนายงัดมาเลยดีกว่า!]
[เพลงก่อนหน้านี้ยังไม่เห็นจะยากเลย เพลงนี้มันจะยากไปถึงไหนกัน]
พอเสิ่นฉีพูดแบบนี้ จินกุ้ยจื่อและหม่าอิ๋นอิ๋นก็เริ่มอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา
ภายในสตูดิโอ หลินเซียวลู่แค่นหัวเราะ "เพลงเด็กที่คนอื่นร้องไม่ได้ ก็ต้องไม่มีคนชอบฟังอยู่แล้วล่ะค่ะ"
ไป๋ชิงเหอพยักหน้า "พูดตามตรง ฉันก็ไม่คิดว่าเพลงเด็กมันจะร้องยากตรงไหนนะคะ"
หลี่ฮวนเกอและจั๋วอีอีไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จ้องมองหน้าจอด้วยความอยากรู้อยากเห็นและตั้งตารอ
ในหน้าจอ เสิ่นฉีเริ่มบรรเลงดนตรีท่อนอินโทรแล้ว
เมื่อเสียงเปียโนจังหวะสนุกสนานดังขึ้น จู่ๆ เสิ่นฉีก็เปล่งเสียงร้องออกมาด้วยเสียงเล็กๆ แหลมๆ แบบเด็กผู้หญิง
"นานมาแล้ว~ มีมังกรยักษ์ปรากฏตัวขึ้นมา~"
"นำพาความหายนะและลักพาตัวเจ้าหญิงหายลับไป~"
[???]
[นี่เสียงเสิ่นฉีแน่เหรอ นี่มันเสียงลูกสาวฉันชัดๆ!]
[ผู้ชายอกสามศอกกลับทำเสียงนุ่มนิ่มแบบเด็กผู้หญิงได้เนี่ยนะ หรือนี่คือความยากของเพลงนี้]
[ร้องเพลงเด็กก็กลายร่างเป็นเด็กไปเลยเหรอ]
"อาณาจักรกำลังตกอยู่ในอันตราย~ ใครกันคือผู้ที่กล้าหาญที่สุดในปฐพี~"
"มีผู้กล้าคนหนึ่งรุดหน้ามา~ แล้วตะโกนเสียงดังว่า~~~"
[กลับมาเป็นเสียงปกติของเสิ่นฉีแล้ว]
[สลับเสียงได้เนียนกริบเลยอะ]
[เพราะจัง! รักเลยรักเลย!]
...
หลินเซียวลู่และไป๋ชิงเหอแอบหัวเราะเยาะอยู่ในใจ
"ก็แค่จังหวะพูดเร็วขึ้นนิดหน่อย แล้วก็แค่เก่งเรื่องดัดเสียงเป็นเด็กผู้หญิงเท่านั้นแหละ"
"ดูเหมือนความยากจะไม่เท่าไหร่นะ..."
แต่ในตอนนั้นเอง จู่ๆ เสิ่นฉีก็ดัดเสียงร้องเป็นเสียงของเด็กหนุ่มผู้มุ่งมั่น
"ข้าจะพกดาบเล่มที่ดีที่สุดไป~ ข้ามภูเขาที่สูงที่สุดไป~"
"บุกเข้าไปในป่าที่ลึกที่สุด แล้วพาเจ้าหญิงกลับมาให้จงได้~~~"
[นี่เปลี่ยนเป็นเสียงของเด็กหนุ่มผู้กล้าหาญอีกแล้ว!]
[เชี่ยเอ๊ย! ร้ายกาจอยู่นะเนี่ย!]
[เพิ่งเริ่มเพลงก็ซัดไปสามเสียงแล้วเหรอ]
[โอเค ฉันยอมรับว่าร้องยาก!]
"พระราชาดีพระทัยยิ่งนัก~ รีบตรัสถามชื่อเสียงเรียงนามของเขา~"
"ชายหนุ่มครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง~ ก่อนจะตอบไปว่า~"
"ฝ่าบาท ข้ามีนามว่า ด๋าลาเปิงปา ปันเต๋อเป้ยตี๋ ปู่ตัวปี่ลูเวิง~"
"ขออีกทีสิ~"
"ด๋าลาเปิงปา ปันเต๋อเป้ยตี๋ ปู่ตัวปี่ลูเวิง~"
"ใช่ ด๋าลาเปิงปา ปันเต๋อเป้ยตี๋ ปู่ตัวปี่ลูเวิง หรือเปล่า~"
"ใช่แล้วๆ~ ด๋าลาเปิงปา ปันเต๋อเป้ยตี๋ ปู่ตัวปี่ลูเวิง~"
ตู้ม!
หลายคนที่กำลังตั้งใจฟังอยู่ ถึงกับสมองระเบิดตู้ม
[เชี่ยเอ๊ย! เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นวะ!]
[นี่มันเสียงสนทนาระหว่างพระราชาผู้ทรงอำนาจกับเด็กหนุ่มนี่นา! สลับเสียงเร็วโคตรๆ!]
[เสิ่นฉีมันเป็นหลอดไฟสั่งการด้วยเสียงกลับชาติมาเกิดหรือไงวะ เขาทำได้ยังไงเนี่ย!]
[เดี๋ยวนะ... พวกนายไม่ได้สนใจชื่อของเด็กหนุ่มเลยเหรอ นี่มันชื่อที่เหมือนเอาหน้ากลิ้งบนแป้นพิมพ์ชัดๆ]
หลี่ฮวนเกอ จั๋วอีอี และไป๋ชิงเหอ ทั้งสามคนลุกพรวดขึ้นยืนพร้อมกันทันที
ในฐานะนักร้อง ในฐานะนักร้องที่มีทักษะการร้องเพลงยอดเยี่ยม ทั้งสามคนมีความไวต่อเสียงและการร้องเพลงเป็นอย่างมาก!
เสียงเด็กผู้หญิง เสียงบรรยาย เสียงเด็กหนุ่ม เสียงพระราชา... สี่โทนเสียงสลับสับเปลี่ยนแบบไร้รอยต่อ!
ทักษะแบบนี้มันยากเกินไปแล้ว!
หลินเซียวลู่ถึงแม้จะไม่ค่อยสันทัดเรื่องดนตรีนัก เธอก็พอจะฟังออกเหมือนกัน
แต่เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทั้งสามคนถึงต้องรีแอ็กชันแรงขนาดนั้น
ก็แค่ดัดเสียงเปลี่ยนโทนไม่ใช่เหรอ
ฉันก็เคยพากย์เสียงในหนังการ์ตูนมาตั้งหลายเรื่องนะ
...
จินกุ้ยจื่อและหม่าอิ๋นอิ๋นขนลุกซู่ไปทั้งตัว!
ทั้งสองคนราวกับทำอะไรไม่ถูก ได้แต่จ้องมองเสิ่นฉี และตั้งใจฟังการร้องเพลงของเสิ่นฉี
เสิ่นเสี่ยวคุนก็อึ้งไปเลย
เสิ่นฉีถูกคนหลายคนสิงร่างอยู่หรือเปล่าเนี่ย
เขาทำได้ยังไง
คนทั้งเน็ตต่างก็ตั้งคำถามเดียวกัน: เขาทำได้ยังไง
จั๋วอีอีถอนหายใจ "มิน่าล่ะเสิ่นฉีถึงแนะนำให้ใช้คอมพิวเตอร์สังเคราะห์เสียงเอา..."
ในบทเพลงของเสิ่นฉี เรื่องราวถูกค่อยๆ คลี่คลายออก
ผู้กล้าขี่ม้าออกจากปราสาท เอาชนะสัตว์ประหลาดที่เข้ามาโจมตี ได้รับเหรียญทองสิบสองเหรียญ และค่อยๆ อัปเลเวล
ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกม RPG ไม่มีผิด
"ผู้กล้าชักดาบวิเศษออกมา~ มังกรยักษ์จึงเอ่ยว่า~~~"
"ข้าคือ คุนเซี่ยงปู้ถ่า ข่าถีเข่าเท่อ ซูหว่าซีลาซง~"
...
"คุนเซี่ยงปู้ถ่า ข่าถีเข่าเท่อ ซูหว่าซีลาซง~"
"ใช่ คุนเท่อผาย ถีฉินเข่าต้านถ่า ซูต๋าหม่าลาซง หรือเปล่า~"
"ไม่ใช่ มันคือ คุนเซี่ยงปู้ถ่า ข่าถีเข่าเท่อ ซูหว่าซีลาซง~"
...
[เชี่ยเอ๊ย!]
[เชี่ยเอ๊ย!]
[เชี่ยเอ๊ย!]
[เชี่ยเอ๊ย!]
...
เสิ่นเสี่ยวคุน: แม่งเอ๊ย!
จินกุ้ยจื่อ, หม่าอิ๋นอิ๋น: ซี๊ด...
...
ภายในสตูดิโอ
หลินเซียวลู่: ???
ไป๋ชิงเหอ: เชี่ย!
จั๋วอีอี: แม่ร่วงเอ๊ย!
หลี่ฮวนเกอ: เชี่ยเอ๊ย!
...
[จบแล้ว]