บทที่ 13 - สองพ่อลูกกลายเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการต้มขี้

ประโยคจริงจังที่เสิ่นฉีพูดออกมายังคงดังก้องอยู่ในหัวของหลี่ฮวนเกออย่างต่อเนื่อง การดูแลแม่และนายให้ดีนั่นแหละคืองานของฉัน!

ใช่แล้ว เสิ่นฉีทำแบบนั้นมาตลอด เขาทุ่มเททำในสิ่งที่เขาควรทำหลังจากที่ได้รับเงินไปแล้ว

ผลงานอย่างเพลง ราชินีนักร้อง ไม่ได้อยู่ในข้อตกลงของการแต่งงานเลย

ต่อให้หลี่ฮวนเกอจะรู้สึกว่าเสิ่นฉีรักเธอ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะสามารถยึดครองและบังคับเอาผลงานของเขามาได้โดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยน

เรื่องนี้เธอไม่เคยว้าวุ่นใจเลย

สิ่งที่ทำให้เธอกระวนกระวายใจก็คือคำพูดเหล่านั้นของเสิ่นฉีต่างหาก

ตกลงว่าเสิ่นฉี ... รักเธอเข้าแล้วจริงๆ งั้นเหรอ?

...

แสงแดดยามบ่ายช่างอบอุ่น มันสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่จนทำให้กีตาร์ของเสิ่นเสี่ยวคุนเป็นประกายระยิบระยับ

เสิ่นฉีกับเสิ่นเสี่ยวคุนนั่งเผชิญหน้ากันอยู่คนละฝั่งของโต๊ะน้ำชา ท่าทางของทั้งผู้ใหญ่และเด็กดูเหมือนกำลังเจรจาธุรกิจกันจริงๆ

เสิ่นเสี่ยวคุนขมวดคิ้วใช้ความคิดอยู่พักหนึ่งราวกับเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อย

"สรุปก็คือคุณสามารถช่วยแม่ได้ แต่คุณไม่อยากเปิดเผยความสามารถมากมายของคุณออกมา ใช่ไหม?"

เสิ่นฉีพยักหน้า ประโยคที่เขาพูดออกมาทำเอาชาวเน็ตหลายคนรู้สึกทั้งฉุนทั้งขำ

"ความใฝ่ฝันสูงสุดในชีวิตของฉันก็คือการหาผู้หญิงที่สวย หุ่นดี มีสง่าราศี และรวยแบบแม่ของแกเพื่อเกาะกินแล้วก็นอนเปื่อย วันว่างๆ ก็ดื่มเหล้าดูหนังกับแม่แก ... "

"แต่แม่แกบ้างานเกินไป ถ้าเกิดเธอรู้ว่าฉันเป็นอัจฉริยะล่ะก็ คนนิสัยเผด็จการอย่างเธอต้องลากฉันไปทำงานที่บริษัทของเธอแน่ๆ"

"ถ้าเป็นแบบนั้น รูปแบบชีวิตที่ฉันพอใจที่สุดในตอนนี้ก็จะถูกทำลายลง"

[ให้ตายสิ เกาะผู้หญิงกินแท้ๆ แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเขาน่ารักจังเลยนะ?]

[ทุกคนมีสิทธิ์เลือกวิถีชีวิตของตัวเอง เสิ่นฉีมีความสามารถพอที่จะเกาะผู้หญิงกินได้ คนอื่นก็ไม่มีสิทธิ์ไปว่าอะไรเขานี่นา]

[พวกแกว่ามันย้อนแย้งไหมล่ะ? เสิ่นฉีรักหลี่ฮวนเกอมากและอยากช่วยเธอ แต่ก็ตัดใจทิ้งชีวิตอันแสนสบายของตัวเองไม่ลงเหมือนกัน]

[ตอนนี้ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าสองพ่อลูกคู่นี้จะปรึกษากันจนได้ข้อสรุปแบบไหนออกมา]

ภายในห้องส่ง ความอิจฉาของจั๋วอีอีแสดงออกทางสีหน้าอย่างชัดเจน

ความอยากรู้อยากเห็นของหลี่ฮวนเกอก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาอย่างรุนแรงเช่นกัน

ส่วนไป๋ชิงเหอกับหลินเซียวลู่กำลังริษยาจนแทบคลั่ง

"พูดซะดูดีเชียว แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ได้ทำอะไรเพื่อฮวนเกอเลยไม่ใช่เหรอ? ก็แค่อยากได้ตั๋วทานข้าวฟรีระยะยาวเท่านั้นแหละ"

"คนแบบเสิ่นฉีนี่แหละที่ฉันดูถูกที่สุด ถ้าเขาเป็นสามีของฉันล่ะก็ ฉันจะไล่เขาเตลิดออกจากบ้านไปเลย"

จั๋วอีอีกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกสายตาของหลี่ฮวนเกอห้ามเอาไว้เสียก่อน

หลี่ฮวนเกอกำลังตั้งตารอดูว่าการถ่ายทอดสดของสองครอบครัวนี้ในอีกสองวันข้างหน้าจะมีสภาพเป็นยังไง

"ครูไป๋กับราชินีจอเงินหลินพูดถูกค่ะ เสิ่นฉีไม่ได้เรื่องเลยสักอย่าง แต่ทำไงได้ล่ะคะก็คนมันชอบไปแล้วนี่นา"

กำปั้นของทั้งสองคนเหมือนทุบลงบนปุยฝ้าย พวกเธอจึงจำใจเงียบลงด้วยความรู้สึกขัดใจ

ฟางเฉี่ยนหัวเราะ "ตอนนี้เสิ่นฉีกับเสี่ยวคุนกำลังปรึกษากันอยู่นี่คะ? ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะมีวิธีดีๆ ก็ได้นะ"

หลีเหล่ยก็เสริมขึ้นมาว่า "งั้นพวกเราก็มาตั้งตารอดูการถ่ายทอดสดกันต่อไปเถอะครับ"

...

"เพราะงั้นปัญหาในตอนนี้ก็คือ จะทำยังไงให้ผลงานของคุณไปถึงมือแม่ หรือไปถึงมือบริษัทของแม่โดยที่แม่ไม่รู้ตัว ... "

"แผนกสร้างสรรค์!" เสิ่นฉีโพล่งขึ้นมา

"ใช่ๆๆ ... แผนกสร้างสรรค์!" เสิ่นเสี่ยวคุนทำท่าครุ่นคิด

เสิ่นฉีมองดูท่าทางขมวดคิ้วเกาหัวของเสิ่นเสี่ยวคุนแล้วก็อดขำไม่ได้ ไอ้เด็กแก่แดดคนนี้ทำตัวเหมือนผู้ใหญ่จริงๆ ขาดก็แค่บุหรี่สักมวนตอนใช้ความคิดเท่านั้นแหละ

"เอาล่ะ ฉันคิดวิธีออกตั้งนานแล้ว!"

"หา?" เสิ่นเสี่ยวคุนมองเสิ่นฉีด้วยความประหลาดใจ

เสิ่นฉียิ้ม "ก่อนแกจะกลับมา แม่แกบอกฉันว่าช่วงนี้บริษัทเจออุปสรรค แถมยังจะหักเงินค่า ... เอ้ย ... เงินค่าใช้จ่ายในบ้านของฉัน แล้วก็จะจ่ายช้าลงด้วย ... "

"แบบนั้นคงสยองสำหรับคุณน่าดูเลยสิ ก็คุณมันทั้งขี้เหนียวแถมยังหน้าเงินนี่นา" เสิ่นเสี่ยวคุนพยักหน้าเห็นด้วย

[ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า แทงใจดำสุดๆ]

[ไอ้หนูคนนี้ลากเอาความในใจของพ่อออกมาแฉซะหมดเปลือกเลย]

[ฉันชอบเสี่ยวคุนจังเลย การถ่ายทอดสดครอบครัวฮวนเกอนี่มันสนุกจริงๆ]

หลี่ฮวนเกอกลั้นหัวเราะไม่อยู่จนเผลอหลุดเสียง "พรืด" ออกมา

บรรยากาศในห้องส่งเปลี่ยนเป็นสนุกสนานเฮฮาขึ้นมาทันที

...

"เพราะงั้นช่วงนี้ฉันก็เลยคิดวิธีดีๆ ออกมาได้วิธีนึง!" เสิ่นฉีพูดด้วยความมั่นใจ

"รีบพูดมาสิ!" ดวงตาของเสิ่นเสี่ยวคุนเป็นประกาย

"เรียกพ่อก่อนสิแล้วฉันจะบอก!" เสิ่นฉีหัวเราะหึๆ

"คุณ ... " ใบหน้าของเสิ่นเสี่ยวคุนดำทะมึนลงทันที

เสิ่นฉีลุกพรวดขึ้นยืน "งั้นเรื่องนี้เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลังแล้วกัน"

"เอ๊ะๆๆ?" เสิ่นเสี่ยวคุนรีบดึงเสิ่นฉีเอาไว้ "คุณแน่ใจนะว่าถ้าผมเรียกแล้วคุณจะทำได้จริงๆ?"

"แน่นอนสิ!"

"พะ ... พ่อ ... "

ใบหน้าของเสิ่นเสี่ยวคุนแดงระเรื่อ ยอมก้มหัวอันหยิ่งทะนงลงในที่สุด

"กร๊ากฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ... "

เสียงหัวเราะอย่างเบิกบานใจของเสิ่นฉีดังก้องไปทั่วทั้งคฤหาสน์

ช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยคำว่า "หน้าไม่อาย" "น่าสนุก" "โคตรเจ๋ง" ...

บรรยากาศในห้องส่งเต็มไปด้วยความสนุกสนาน

หลี่ฮวนเกอถึงกับหัวเราะเสียงดังออกมาอย่างหาดูได้ยาก

แต่ก็ยังมีบางคนที่จิตใจมืดบอดอยู่เช่นกัน

...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

เสิ่นฉีกับเสิ่นเสี่ยวคุนนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ หัวขนาดใหญ่และขนาดเล็กสองหัวสุมเข้าหากัน ดวงตาสี่ดวงจ้องเขม็งไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

ท่ามกลางความอยากรู้อยากเห็นของชาวเน็ตนับไม่ถ้วน ภาพถูกซูมเข้าไปใกล้จนปรากฏภาพหน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นบนหน้าจอใหญ่

"นี่มัน ... แพลตฟอร์มซื้อขายเพลงออริจินัล ... เว็บไซต์เถาเกอนี่นา!" จั๋วอีอีร้องอุทาน

แต่ก็ยังมีบางคนที่ยังคงงุนงง

ดวงตาของหลี่ฮวนเกอเป็นประกายขึ้นมาทันที ในน้ำเสียงที่อธิบายแฝงความภาคภูมิใจเอาไว้อย่างไม่รู้ตัว

และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่หลี่ฮวนเกอรู้สึกภูมิใจในตัวเสิ่นฉีต่อหน้าคนนอก!

"มีทั้งเนื้อเพลง โน้ตเพลง และการแบ่งสัดส่วนเครื่องดนตรีสำหรับเรียบเรียงดนตรีที่สมบูรณ์แบบ แม้กระทั่งเดโม่ของเพลงก็ทำเสร็จหมดแล้ว ทุกอย่างถูกอัปโหลดเป็นไฟล์อิเล็กทรอนิกส์! แถมยังมีหมายเหตุรายละเอียดบางอย่างที่นักร้องต้องระวังตอนร้องเพลงด้วย ... "

หลี่ฮวนเกอสัมผัสได้ถึงความใส่ใจและในขณะเดียวกันก็สัมผัสได้ถึงความฉลาดแกมโกงของเสิ่นฉีด้วย

ทุกคนเห็นชื่อนักแต่งเพลงที่เสิ่นฉีใช้สมัครในเว็บไซต์เถาเกอ ... ผู้อยู่เบื้องหลังการต้มขี้!

"พรืด ... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ... "

จั๋วอีอีชี้ไปที่หน้าจอใหญ่แล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊าก

"โปรดอภัยที่ฉันความรู้น้อย คำว่าผู้อยู่เบื้องหลังมันเขียนด้วยคำว่าต้มขี้มาตลอดเลยเหรอคะเนี่ย?"

ผู้ชมในห้องส่งต่างพากันหัวเราะเสียงดังลั่น

เสิ่นเสี่ยวคุนในหน้าจอก็ดูมีความสุขและพึงพอใจมากเช่นกัน

"ถ้าทำแบบนี้แม่ก็จะไม่รู้ว่าคุณเป็นคนเขียนเพลงนี้ คุณสามารถใช้ชื่อผู้อยู่เบื้องหลังการต้มขี้ส่งข้อความส่วนตัวไปหาฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์หรือบัญชีของแม่ได้เลย ตอนนี้เหลือปัญหาแค่สองอย่างเท่านั้น"

"ข้อแรก คุณตั้งราคาไว้ที่ห้าหมื่นหยวน เพลงนี้จะต้องมีคนมากดขอซื้อเยอะแน่ๆ"

เสิ่นฉีหัวเราะ "เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง ถ้าฝั่งฉันไม่กดยอมรับการซื้อขาย การซื้อขายก็ไม่สำเร็จหรอก"

เสิ่นเสี่ยวคุนพยักหน้า

"งั้นก็เหลือปัญหาข้อที่สอง ... "

"ว่ามาสิ"

"ในเมื่อคุณแต่งเนื้อเพลงได้ดีขนาดนี้ ดูยังไงก็ไม่ใช่คนไม่มีการศึกษา แล้วทำไมถึงเขียนคำว่าผู้อยู่เบื้องหลังผิดเป็นคำว่าต้มขี้ไปได้ล่ะ?"

" ... "

[ข้าน้อยขอคารวะ! เป็นแบบอย่างของพวกเราเลยจริงๆ!]

[เป็นเหมือนที่เสิ่นฉีพูดจริงๆ เขาเต็มใจที่จะเป็นวัวแก่ไถนาอยู่เบื้องหลังจริงๆ ด้วย ฉันซาบซึ้งใจมากเลย]

[ถึงพ่อลูกคู่นี้จะไม่ใช่พ่อลูกสายเลือดเดียวกัน ถึงวิธีการอยู่ร่วมกันจะดูแปลกๆ แต่ก็สัมผัสได้ถึงความรักที่เต็มเปี่ยมเลยนะ]

[ประกาศหาคู่ผู้ชายแบบเสิ่นฉีทั่วประเทศ ประกาศตามหาลูกชายแบบเสี่ยวคุนด้วยเงินก้อนโตทั่วประเทศ]

[อิจฉาราชินีฮวนเกอจังเลย เธอคือผู้ชนะในชีวิตชัดๆ]

[จบแล้ว]