บทที่ 2 - ตัวป่วนประจำบ้านมาเยือน วันคืนอันแสนสุขจบสิ้นแล้ว

"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเป็นเสิ่นฉีแน่ๆ!" ฟู่ฉิงถามต่อ "คุณยังพบอะไรอีกไหม อย่างเช่นปกติแล้วเสิ่นฉีได้แสดงพรสวรรค์ด้านเครื่องดนตรีหรือการร้องเพลงออกมาบ้างหรือเปล่า?"

หลี่ฮวนเกอตอบ "อันนั้นก็ไม่มีนะ แค่บางครั้งก็ฮัมเพลงทำนองแปลกๆ ออกมาสองสามประโยค แต่ฉันฟังออกว่าเขามีสัมผัสทางดนตรีที่ดีมาก"

"ดังนั้นคุณเลยกำลังเดิมพันว่าเสิ่นฉีมีความสามารถบางอย่างที่คุณไม่รู้ และอยากให้เขาแสดงมันออกมาผ่านรายการเรียลลิตี้โชว์แบบถ่ายทอดสด? จากนั้นก็ดันเขาให้เป็นนักร้องในสังกัดเหรอ?"

หลี่ฮวนเกอส่ายหน้าเบาๆ

"นั่นเป็นเรื่องที่ไม่แน่นอนทั้งนั้น แต่รายการ คุณแม่ไปทำงาน เป็นรายการที่มีมูลค่าสูงมาก และบังเอิญว่าเสิ่นฉีกับเสี่ยวคุนก็เหมาะสมพอดี ถึงแม้เสิ่นฉีจะไม่มีความสามารถพิเศษอะไร แต่อย่างน้อยเขาก็ตรงกับภาพลักษณ์คุณพ่อสุดหล่อที่ดูอบอุ่นและมีความรู้"

"นั่นก็จริงนะ จะว่าไปก็ต้องชมเลยว่าคืนนี้เมนูหมูเปรี้ยวหวานที่เสิ่นฉีทำมันสุดยอดจริงๆ!"

"แถมแบบนี้ยังทำให้ฉันได้เห็นเวลาที่เสิ่นฉีกับเสี่ยวคุนอยู่ด้วยกันที่บ้านด้วย" หลี่ฮวนเกอกล่าวเสริม

จู่ๆ ฟู่ฉิงก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ปากก็บอกว่าแต่งงานตามสัญญา ฉันว่าคุณเริ่มมีความรู้สึกดีๆ ให้เสิ่นฉีจากการอยู่ด้วยกันทุกวัน แล้วอยากจะดันเสิ่นฉีขึ้นมาเป็นตัวจริงมากกว่ามั้ง?"

"อย่าพูดเหลวไหลน่า! ทั้งหมดก็เพื่อเด็กทั้งนั้นแหละ!" หลี่ฮวนเกอหน้าแดงระเรื่อ "แล้วก็เพื่อบริษัทของเราด้วย"

ฟู่ฉิงถามด้วยความกังวล "ถ้าเกิดเสิ่นฉีจับได้ว่าตัวเองถูกแอบถ่ายแล้วโมโหขึ้นมาจะทำยังไง?"

"หึ ... เสิ่นฉีไม่เคยโกรธเลยสักครั้ง เขาเห็นแก่เงินแถมยังขี้เหนียว อย่างมากก็แค่ชดเชยเงินให้เขาสักหน่อยก็สิ้นเรื่อง"

"หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ"

...

เสิ่นฉีนอนพลิกไปพลิกมา กระสับกระส่ายตลอดทั้งคืน

ความฝันอันสูงสุดในชีวิตเพิ่งจะได้เสวยสุขมาแค่สามปี ก็จะถูกประกาศจบสิ้นลงแล้วเหรอ?

รุ่งสาง เสิ่นฉีที่ตาแดงก่ำก็ลุกพรวดขึ้นมานั่งทันที

"ผมมองโลกในแง่ร้ายเกินไปแล้ว วันคืนอันแสนสุขยังไม่จบลงหรอก แค่เจออุปสรรคชั่วคราวเท่านั้น!"

"หลี่ฮวนเกอเป็นนักธุรกิจที่เก่งกาจ เธอมีความสามารถในการรับแรงกดดันสูงมาก!"

"เธอไม่ล้มลงง่ายๆ แบบนี้หรอก!"

"ต่อให้การบริหารบริษัทจะมีปัญหา หรือแม้แต่จะล้มละลาย วันคืนอันแสนสุขของผมก็ยังไม่จบลงอยู่ดี!"

เสิ่นฉีนึกถึงภาพของหลี่ฮวนเกอตอนที่ยืนอยู่บนเวที ช่างเจิดจรัสและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดใจ

"ใช่ๆๆ ... ตัวเธอเองก็เป็นถึงราชินีนักร้อง!"

"เธอยังหาเงินได้อีกเยอะ!"

"ไม่ว่ายังไงก็คงไม่ขาดเงินหยุมหยิมของผมหรอกมั้ง ..."

"ใช่ ... ไหมนะ?"

จู่ๆ แสงไฟหน้ารถก็สว่างวาบขึ้นที่ด้านนอก เสิ่นฉีสวมเสื้อคลุมแล้วเดินมาที่หน้าต่าง

เด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินลงมาจากรถ เสิ่นฉีเห็นหลี่ฮวนเกอรีบย่อตัวลงไปกอดเด็กผู้ชายคนนั้นด้วยความตื่นเต้น ในที่สุดหัวใจที่แขวนต่องแต่งก็หล่นตุบลงพื้น

"เสิ่นเสี่ยวคุน ... เขามาแล้ว ..."

การมาถึงของเสิ่นเสี่ยวคุน ทำให้เสิ่นฉีทึกทักไปเองว่าบริษัทของหลี่ฮวนเกอมีปัญหาจริงๆ เพราะยังไงซะเรื่องสองเรื่องนี้หลี่ฮวนเกอก็เป็นคนเล่าให้เขาฟังต่อเนื่องกัน

"เวรกรรมแท้ๆ ..."

เสิ่นฉีรู้สึกว่าจะนั่งรอความตายแบบนี้ไม่ได้แล้ว ต้องคิดหาวิธีทำให้บริษัทของหลี่ฮวนเกอกลับมาดีขึ้น วันคืนอันแสนสุขจะได้ดำเนินต่อไป

ในขณะเดียวกันก็ต้องไม่แสดงความสามารถของตัวเองออกมา แบบนี้ถึงจะสามารถใช้ชีวิตแบบนอนตีพุงกินแรงภรรยาต่อไปได้เรื่อยๆ

ควรจะทำยังไงดีนะ?

เสิ่นฉีล้างหน้าแปรงฟันลวกๆ แล้วเดินเข้าครัวไปทำอาหารเช้า

อาหารเช้าสุดประณีต ครบถ้วนด้วยโภชนาการ สีสัน กลิ่น และรสชาติ

ไม่นานนัก หลี่ฮวนเกอกับเสิ่นเสี่ยวคุนก็เดินลงมา

ต้องยอมรับเลยว่า แม้เสิ่นเสี่ยวคุนจะอายุแค่ห้าขวบ แต่ก็สามารถใช้คำว่าหล่อเหลามาอธิบายได้เลย

ผิวพรรณขาวสะอาด ผมดำขลับเป็นเงางาม จมูกโด่ง คิ้วเข้มตาโต ดูฉลาดหลักแหลม ดูแข็งแรงกว่าเด็กในวัยเดียวกันมาก

"คุณคือพ่อของผมเหรอ?" เสิ่นเสี่ยวคุนจ้องมองเสิ่นฉีพลางเอ่ยถาม

หลี่ฮวนเกอกะพริบตาปริบๆ เป็นเชิงส่งซิก เสิ่นฉีลอบถอนหายใจในใจ ก่อนจะฉีกยิ้มที่คิดว่าดูเป็นมิตรที่สุดออกไป แถมยังอ้าแขนกว้างเพื่อรอรับอ้อมกอด

"ใช่ ฉันเป็นพ่อของนายเอง!"

หลี่ฮวนเกอลูบหัวเสิ่นเสี่ยวคุนเบาๆ "ไปกอดคุณพ่อสิลูก!"

เสิ่นเสี่ยวคุนสะบัดหน้าหนี "ยังเร็วไปหน่อย ก่อนที่เราจะยอมรับกันจริงๆ ผมต้องทำสัญญาข้อตกลงกับเขาก่อน!"

เสิ่นเสี่ยวคุนเดินผ่านตัวเสิ่นฉีไปนั่งที่โต๊ะ หยิบปากกาขึ้นมาเริ่มเขียนอะไรบางอย่าง

เสิ่นฉีหันขวับไปมองด้วยความตกตะลึง

"ตอนนี้ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าเขาเป็นลูกแท้ๆ ของคุณ ฉากแรกพบของเราเหมือนกับเมื่อสามปีก่อนเป๊ะเลย เริ่มต้นด้วยกระดาษสัญญาหนึ่งแผ่นเนี่ย!"

หลี่ฮวนเกอตวัดค้อนใส่เสิ่นฉี

"แบบนี้สิดี โตไปเด็กจะได้ไม่เสียเปรียบใครตอนอยู่ข้างนอก!"

"แต่ตอนนี้ผมกำลังเสียเปรียบอยู่นะ มีคนให้ดูแลเพิ่มขึ้น เงินก็ลดลง แถมยังต้องเลื่อนจ่ายอีก รองเท้าผ้าใบที่ผมเล็งไว้ก็ต้องเลื่อนออกไปอีกแล้ว ..." เสิ่นฉีพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น

หลี่ฮวนเกอยักไหล่ให้เสิ่นฉี "ช่วยไม่ได้ การเติบโตของเด็กสำคัญที่สุด ตอนนี้คุณต้องหัดเป็นพ่อที่ดีได้แล้ว! การศึกษาของเสี่ยวคุนก็เป็นหน้าที่ของคุณเหมือนกัน ..."

เสิ่นฉีถึงกับปวดหัวตึ้บ

ดูเหมือนเสิ่นเสี่ยวคุนจะพอใจกับฝีมือทำอาหารของเสิ่นฉีมาก ถึงขั้นเอ่ยปากชมเสิ่นฉีออกมาประโยคหนึ่ง

"ไม่เลว รักษามาตรฐานต่อไปนะ!"

เสิ่นฉีหน้าดำทะมึน "เฮอะ! เจ้าเด็กผีคนนี้นี่ ..."

หลี่ฮวนเกอถลึงตาใส่ทันที

"ระวังคำพูดหน่อย เด็กจะจำไปใช้นะ!"

เสิ่นฉีเริ่มจะซึมเศร้าจริงๆ แล้ว เขาเอ่ยปากถามอย่างระมัดระวัง

"ฮวนเกอ บริษัทของคุณมีปัญหาจริงๆ เหรอ ... ร้ายแรงไหม?"

หลี่ฮวนเกอถอนหายใจแล้ววางตะเกียบลง

"ขอแค่ที่บ้านสงบสุข เรื่องที่บริษัทฉันก็จัดการได้"

ในเวลาเจ็ดวัน เสิ่นฉีก็ทำความเข้าใจเสิ่นเสี่ยวคุนได้เกือบทั้งหมด

จะอธิบายความเป็นเสิ่นเสี่ยวคุนยังไงดีนะ?

เด็กคนนี้มันเป็นผู้ใหญ่ในร่างเด็กชัดๆ ทั้งที่อายุแค่ห้าขวบ แต่กลับรู้เรื่องเยอะแยะไปหมด ชอบเอามือไพล่หลังทำท่าทางแก่แดดแก่ลมเป็นประจำ บางครั้งเวลาไม่พอใจก็ยังมาสั่งสอนคนอื่นอีกต่างหาก

ที่น่าพูดถึงก็คือ เสิ่นเสี่ยวคุนมีความสามารถหลากหลายมาก หากมองในมุมนี้ เสิ่นเสี่ยวคุนก็คือ "ลูกบ้านอื่น" ที่คนเขาลือกันอย่างไม่ต้องสงสัย

หลี่ฮวนเกอฉวยโอกาสตอนที่เสิ่นเสี่ยวคุนไม่อยู่ แอบบอกเรื่องหนึ่งกับเสิ่นฉี

"ฉันต้องไปทำงานต่างเมืองสักพัก จะกลับเมื่อไหร่ก็ยังบอกไม่ได้ ขั้นตอนการเข้าเรียนของเสี่ยวคุนกำลังดำเนินการอยู่ เพราะงั้นช่วงนี้ต้องฝากคุณดูแลเสี่ยวคุนที่บ้านไปก่อน ถือโอกาสกระชับความสัมพันธ์พ่อลูกไปด้วยเลย"

"คุณห้ามบอกความจริงกับเสี่ยวคุนเด็ดขาดนะ ต้องแสดงให้เขาเห็นว่าคุณคือพ่อของเขาจริงๆ ..."

เสิ่นฉีถึงกับอ้าปากค้าง

"มีอย่างที่ไหนกัน เด็กเพิ่งจะมาถึงคุณก็ทิ้งภาระซะแล้ว?"

"หืม?" หลี่ฮวนเกอถามด้วยความไม่พอใจ "ในสัญญาเขียนไว้ว่ายังไง? คุณดูแลเรื่องในบ้าน ฉันจัดการเรื่องนอกบ้าน ตอนนี้ฉันจะออกไปจัดการเรื่องนอกบ้าน คุณดูแลเรื่องในบ้านแล้วจะไม่พอใจได้ยังไง? หักเงินนะจะบอกให้!"

"ผม ..."

หลี่ฮวนเกอโยนกุญแจรถให้เสิ่นฉี

"มาเป็นคนขับรถให้ฉันช่วงบ่ายนี้ ขับรถไปส่งฉันเคลียร์ธุระที่บริษัทก่อน แล้วค่อยไปห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อของขวัญติดไม้ติดมือไปให้ลูกค้าหน่อย"

ทั้งสองคนพาเสิ่นเสี่ยวคุนออกจากบ้านไปได้ไม่ทันไร ประตูคฤหาสน์ก็ถูกเปิดออก

สาวสวยหุ่นเพรียวพาสตาฟในชุดทำงานของรายการ คุณแม่ไปทำงาน หลายคนเดินเข้ามา

ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวและเพื่อนสนิทที่สุดของหลี่ฮวนเกอ ฟู่ฉิงมักจะมากินข้าวที่นี่บ่อยๆ เธอจึงคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี

"ติดตั้งกล้องให้ครอบคลุมทุกมุมมองแบบไม่มีจุดบอด ต้องมั่นใจว่ากล้องทุกห้องถ่ายเห็นทุกซอกทุกมุม!"

"ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมา พวกคุณอาจจะไม่มีเวลาเข้ามาจัดฉากใหม่นะ!"

"ทำเวลาหน่อย!"

...

[จบแล้ว]