บทที่ 21 - เสิ่นซิ่วซิ่ว

บทที่ 21 - เสิ่นซิ่วซิ่ว

พูดไปก็แปลก ตอนนี้หลี่เทียนหมิงรู้สึกชอบมองคนสวยเอามากๆ

มีคำกล่าวที่ว่า หากมีหัวใจที่รักในศิลปะ ก็ย่อมมีสายตาที่มองเห็นความงาม

ในสายตาของหลี่เทียนหมิง ผู้หญิงสวยก็เปรียบเสมือนงานศิลปะชิ้นหนึ่ง

ตอนที่ได้เจอถังเสี่ยวอวี่เมื่อวาน หลี่เทียนหมิงก็รู้สึกแบบนั้น ความสวยที่มาพร้อมกับความเย็นชาของเธอมันดึงดูดความสนใจของเขาได้เสมอ

แต่หลี่เทียนหมิงก็ไม่ใช่พวกที่ชอบแสดงออกอะไรแบบนั้นให้ใครเห็น เขายังคงเก็บอาการไว้เป็นอย่างดี

ดังนั้นเขาจึงแกล้งทำเป็นหันหน้าหนีแล้วกลับไปให้ความสนใจกับของสะสมของเสิ่นอวี้หลงต่อ

หลังจากที่กลุ่มนักศึกษาเข้ามาในพิพิธภัณฑ์ พวกเขาก็กระจายตัวกันออกไปเป็นกลุ่มเล็กๆ

ตอนนี้หลี่เทียนหมิงกำลังยืนดูตู้จัดแสดงใบหนึ่ง ภายในตู้มีของที่มีลักษณะคล้ายลูกปัดวางอยู่

ลูกปัดเม็ดนี้มีขนาดเล็กมาก เป็นรูปทรงรี มีสีเขียวหม่นๆ ดูเผินๆ จะเห็นว่ามีรอยด่างๆ อยู่บ้าง ตรงกลางมีรูเจาะที่ค่อนข้างใหญ่ กินพื้นที่ไปถึงหนึ่งในสามของลูกปัดทั้งหมด

หลี่เทียนหมิงแอบใช้ระบบประเมินลูกปัดเม็ดนี้อย่างเงียบๆ ผลลัพธ์ที่ได้ทำเอาเขาต้องตะลึง เพราะมันสามารถขายได้ราคาสูงถึงสิบเอ็ดล้านหยวนเลยทีเดียว

นี่เป็นผลลัพธ์ที่น่าทึ่งมาก เพราะเท่าที่หลี่เทียนหมิงรู้ ของแบบนี้มีหลงเหลืออยู่บนโลกค่อนข้างเยอะ ปกติแล้วราคาก็จะอยู่แค่ราวๆ หนึ่งถึงสองล้านหยวนเท่านั้น

แต่ลูกปัดเม็ดนี้ ถือว่าเป็นหนึ่งในของสะสมที่ล้ำค่าที่สุดในพิพิธภัณฑ์อวี้หลงแห่งนี้เลยก็ว่าได้

"คุณสนใจลูกปัดเม็ดนี้เหรอคะ"

เสียงใสๆ ดังขึ้นที่ข้างหูของหลี่เทียนหมิง

หลี่เทียนหมิงหันไปมอง ก็เห็นว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มหญิงสาวสวยที่เพิ่งเข้ามานั่นเอง

หญิงสาวคนนี้มีผิวขาวเนียน หน้าตาสวยงาม ดวงตากลมโตเป็นประกาย เธอสวมชุดเดรสสีขาวทับด้วยเสื้อคลุมตัวเล็กๆ ดูมีชีวิตชีวาและเต็มไปด้วยความสดใสของวัยรุ่น

พวกเขายืนอยู่ใกล้กันมากจนหลี่เทียนหมิงได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก น่าจะเป็นกลิ่นของน้ำหอมราคาแพง ซึ่งหอมมากทีเดียว

การที่นักศึกษาสามารถใช้น้ำหอมแบบนี้ได้ แสดงว่าที่บ้านต้องมีฐานะดีมากแน่ๆ

"ครับ นี่คือลูกปัดสุยโหว หายากมากเลยนะที่ยังคงสภาพสมบูรณ์แบบนี้ได้" หลี่เทียนหมิงตอบพร้อมรอยยิ้ม

ในตอนนั้นเอง นักศึกษาชายที่ยืนอยู่ข้างๆ หญิงสาวก็ขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้นว่า "ลูกปัดสุยโหวอะไรกัน ป้ายในตู้ก็เขียนอยู่ชัดๆ ว่าเป็นลูกปัดหลิวหลีแห่งยุคจ้านกั๋ว คุณอย่ามาทำเป็นรู้ดีไปหน่อยเลย"

นักศึกษาชายคนนี้หน้าตาหล่อเหลาและรูปร่างสูงโปร่ง แต่กิริยาท่าทางและคำพูดคำจาดูยังเด็กและใจร้อนตามประสาวัยรุ่น

หลี่เทียนหมิงไม่ได้ถือสา เขาอธิบายต่อว่า "ความจริงแล้วชื่อเต็มๆ ของมันก็คือ ลูกปัดหลิวหลีดวงตาแมลงปอแห่งยุคจ้านกั๋ว พวกคุณลองดูสิ ลูกปัดเม็ดนี้เป็นทรงรี มีจุดสีน้ำเงินบนพื้นสีขาว ดูคล้ายกับดวงตาของแมลงปอ"

"ส่วนลูกปัดสุยโหวเป็นชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่ง ซึ่งมีตำนานเล่าขานกันมาว่า..."

หลี่เทียนหมิงหันไปมองหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ ก็เห็นว่าเธอกำลังจ้องมองเขาอยู่ เขาจึงยิ้มบางๆ แล้วเล่าต่อ

"ในสมัยชุนชิว ผู้ครองแคว้นสุยได้ออกเดินทางท่องเที่ยว แล้วไปเจองูยักษ์ตัวหนึ่งกำลังบาดเจ็บอยู่ เขาเกิดความสงสารจึงสั่งให้คนนำยาไปรักษาจนงูยักษ์ตัวนั้นหายดี งูยักษ์จึงมอบลูกปัดวิเศษเม็ดนี้ให้เป็นการตอบแทน"

เสียงของหลี่เทียนหมิงดังฟังชัดในพิพิธภัณฑ์ที่เงียบสงบ ทำให้นักศึกษาที่อยู่ใกล้ๆ หันมาสนใจและเดินเข้ามารวมกลุ่มกัน

นักศึกษาคนหนึ่งถามขึ้นว่า "นี่คือลูกปัดวิเศษเหรอ ดูยังไงก็ไม่น่าจะใช่ลูกปัดวิเศษเลยนะ"

หลี่เทียนหมิงส่ายหน้า "เวลาผ่านไปหลายพันปี สีและแสงเงาของมันก็เลยจางลงไปมาก ถ้าเป็นตอนที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ มันคงจะเปล่งประกายสวยงามมากแน่ๆ แต่จะว่าไปแล้ว ลูกปัดเม็ดนี้ถือว่าอยู่ในสภาพที่ดีมาก ถึงแม้ในประเทศเราจะมีการค้นพบลูกปัดชนิดนี้ค่อนข้างเยอะ แต่ที่สภาพสมบูรณ์ขนาดนี้มีนับชิ้นได้เลย"

"แล้วคุณคิดว่าลูกปัดเม็ดนี้ราคาเท่าไหร่คะ" หญิงสาวถามขึ้นมา

หลี่เทียนหมิงชะงักไปนิดเมื่อเจอคำถามนี้ พอเขาเห็นแววตาซุกซนของหญิงสาว เขาก็ตอบไปแบบสบายๆ ว่า "ถ้าให้ผมเอาไปขาย ราคาน่าจะเกินตัวเลขนี้ครับ"

พูดจบหลี่เทียนหมิงก็ชูนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

หญิงสาวถามต่อ "หนึ่งล้านหยวนเหรอคะ"

หลี่เทียนหมิงส่ายหน้า

"งั้นก็...สิบล้านหยวนเหรอคะ"

หลี่เทียนหมิงยิ้มแล้วพยักหน้า

กลุ่มนักศึกษาที่ยืนมุงดูอยู่พากันร้องอื้อหือด้วยความตกใจ

"โห! จริงดิ ลูกปัดธรรมดาๆ เม็ดนี้ราคาแพงขนาดนั้นเลยเหรอ"

ครั้งนี้แม้แต่หญิงสาวยังแสดงสีหน้าตกใจ เธอหันไปมองลูกปัดสุยโหวเม็ดนั้นอีกครั้ง

ที่หญิงสาวตกใจไม่ได้เป็นเพราะลูกปัดเม็ดนี้มีราคาแพงลิ่ว แต่เธอไม่คิดว่าผู้ชายตรงหน้าที่ดูอายุมากกว่าเธอไม่กี่ปีจะสามารถประเมินราคาลูกปัดได้อย่างแม่นยำขนาดนี้

หญิงสาวคนนี้มีชื่อว่า เสิ่นซิ่วซิ่ว ซึ่งเป็นลูกสาวของเสิ่นอวี้หลงนั่นเอง

ตอนนี้เธอเป็นนักศึกษาปีสอง คณะประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยปินโจว ซึ่งอยู่ห่างจากพิพิธภัณฑ์อวี้หลงไปแค่สองช่วงตึก

วันนี้เสิ่นซิ่วซิ่วตั้งใจชวนเพื่อนๆ มาเที่ยวที่นี่ เหตุผลแรกคือมันตรงกับสายวิชาที่เรียน ส่วนเหตุผลที่สองคือเพื่อฆ่าเวลาเล่น

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เสิ่นซิ่วซิ่วไม่ได้บอกเพื่อนๆ ว่าพิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นของพ่อเธอเอง

ตอนที่เสิ่นซิ่วซิ่วเดินเข้ามาในพิพิธภัณฑ์และเห็นหลี่เทียนหมิง เธอก็รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย

เพราะคนที่มาเดินพิพิธภัณฑ์อวี้หลงส่วนใหญ่จะเป็นผู้สูงอายุ แต่หลี่เทียนหมิงดูเหมือนจะอายุแค่ยี่สิบต้นๆ ไม่น่าจะมาสนใจของสะสมพวกนี้เลย

และเสิ่นซิ่วซิ่วก็สังเกตเห็นว่าหลี่เทียนหมิงกำลังให้ความสนใจลูกปัดเม็ดนี้เป็นพิเศษ ซึ่งเป็นของที่พ่อเธอรักมาก เธอจึงเดินเข้ามาทักทาย

เรื่องราคาของลูกปัดหลิวหลีแห่งยุคจ้านกั๋วเม็ดนี้ เสิ่นซิ่วซิ่วเคยถามเสิ่นอวี้หลงพ่อของเธอมาแล้ว

เสิ่นอวี้หลงบอกลูกสาวด้วยความภูมิใจว่า ลูกปัดเม็ดนี้อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์มาก ตอนที่ซื้อมาเมื่อแปดปีก่อนเขาจ่ายไปสามล้านกว่าหยวน ตอนนี้ถ้านำไปขายน่าจะได้ราคามากกว่าสิบล้านหยวนอย่างแน่นอน

[จบแล้ว]