บทที่ 34 - พัฒนาลีกออฟเลเจนด์ สร้างทีมอีสปอร์ต

"ไม่ขายสเตตัส? ไม่ขายอุปกรณ์?" หลี่เฮ่าถามย้ำด้วยความไม่เชื่อหูตัวเอง

"งั้น... พี่โม่ หรือว่าเราจะกลับไปใช้ระบบเก็บค่าแอร์ไทม์? แบบพวกเกมยุคดึกดำบรรพ์ที่คิดเงินตามเวลาเล่นงั้นเหรอพี่"

หลินโม่ส่ายหน้าอีกครั้ง รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งกว้างขึ้น

"ไม่ได้เก็บค่าแอร์ไทม์ด้วย"

คราวนี้ จางเหว่ยกับหลี่เฮ่าถึงกับเอ๋อรับประทานไปเลย มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ต่างฝ่ายต่างเห็นความกังวลและความงุนงงฉายชัดอยู่ในดวงตาของอีกฝ่าย

"พี่โม่ พี่ล้อเล่นป่าวเนี่ย?" จางเหว่ยถามอย่างสับสน "ไม่ขายสเตตัส ไม่ขายของ แล้วก็ไม่เก็บค่าแอร์ไทม์... แล้วพวกเราจะเอาอะไรแดกล่ะพี่?!"

หลี่เฮ่าก็ร้อนรนไม่แพ้กัน "ใช่เลยพี่โม่! นี่... นี่พี่คิดจะเปิดมูลนิธิการกุศล หรือจะทำเกมแจกฟรีเอาโล่เหรอพี่?"

"สตูดิโอเราเพิ่งจะตั้งไข่ได้กำไรจาก 'เจิงถู' มานิดหน่อย สายป่านยังไม่ยาวพอจะมาผลาญเล่นแบบนี้นะพี่!"

พวกเขาคิดหัวแทบแตกก็คิดไม่ออก ว่าเกมที่ปราศจากการขายค่าสเตตัส และไม่เก็บเงินค่าเวลาเล่น มันจะมีหน้าตาการทำกำไรแบบไหน

หรือว่าพี่แกคิดจะทำบุญเอาบุญจริงๆ วะเนี่ย?

หลินโมทมองดูสภาพกระวนกระวายเหมือนไฟลนก้นของทั้งสองคนแล้ว ก็หลุดขำออกมาในที่สุด

"ใจเย็นๆ น่า" เขาโบกมือให้ทั้งคู่สงบสติอารมณ์ลง "ฉันมีแผนของฉันอยู่แล้ว"

"เกมนี้ มันมีวิธีดูดเงินที่เป็นเอกลักษณ์ของมันเอง แถมยังเป็นวิธีที่จะทำให้เกมเมอร์ทั่วโลกคลั่งไคล้จนยอมเปย์ให้อย่างเต็มใจด้วยซ้ำ"

"และเมื่อไหร่ที่มันติดลมบน พลังทำลายล้างของมันจะรุนแรงเกินกว่าที่พวกนายจะจินตนาการได้เลยล่ะ!"

แม้หลินโม่จะไม่ได้ลงลึกถึงรายละเอียด แต่ความมั่นใจอันเปี่ยมล้นที่ฉายชัดออกมา ก็เปรียบเสมือนยาชูกำลังชั้นดี ที่ทำให้จางเหว่ยและหลี่เฮ่าคลายความกังวลลงไปได้เปราะหนึ่ง

ในเมื่อพี่โม่พูดแบบนี้ มันก็ต้องมีดีอะไรสักอย่างซ่อนอยู่แน่ๆ

หลินโม่เว้นจังหวะไปนิดนึง ก่อนจะหันไปสั่งหลี่เฮ่า "เพราะงั้นนะ ไอ้หนู นายไปร่างประกาศรับสมัครงานเพิ่มที"

"บอกไปว่า 'เกมซายน์' กำลังต้องการบุคลากรระดับมันสมองที่มีความเข้าใจลึกซึ้งเกี่ยวกับการแข่งขันอีสปอร์ต มีประสบการณ์ด้านการจัดการ วางแผน และดำเนินงานทัวร์นาเมนต์ เสนอเงินเดือนให้แบบจัดเต็ม"

พอได้ยินคำสั่ง หลี่เฮ่าก็สตั้นไปอีกรอบ ความกังวลที่เพิ่งจะมอดดับไปเมื่อครู่ ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง:

"พี่โม่... จะหาคนมาทำอีสปอร์ตเหรอพี่? แต่เมื่อกี้พี่เพิ่งบอกเองนะ ว่าไอ้เกม 'ลีกออฟเลเจนด์' อะไรเนี่ย มันไม่ขายสเตตัส ไม่เก็บค่าแอร์ไทม์ไม่ใช่เหรอ?"

"แล้วมัน... มันจะเอาไปจัดแข่งอีสปอร์ตได้ยังไง? มันจะดึงดูดคนดูได้เหรอพี่"

ก็เพราะวงการเกมในโลกนี้ คำว่า 'การแข่งขัน' มันผูกติดอยู่กับความโหดของไอเทม ความแรงของสกิล และการจับคู่อาชีพที่แพ้ทางกันเท่านั้นเอง

นั่นหมายความว่า การจะลงแข่งได้ คุณต้องมีของระดับท็อป และอัปเกรดตัวละครมาแบบสุดลิ่มทิ่มประตู

คนที่จะมีสิทธิ์ลงแข่ง ก็มีแค่พวกสุลต่านตัวท็อปๆ ไม่กี่คนในเซิร์ฟเวอร์เท่านั้น

มันแทบจะตัดขาดจากผู้เล่นระดับรากหญ้าโดยสิ้นเชิง และยิ่งไม่ต้องพูดถึงคำว่าความเท่าเทียมเลยแม้แต่น้อย

นี่แหละคือเหตุผลหลักที่ทำให้วงการอีสปอร์ตของโลกนี้มันไม่ยอมโตสักที

ในมุมมองของเขา 'เจิงถู' ก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

เกมที่เน้นความสะใจแบบเถื่อนๆ เอาสเตตัสข่มกันให้ตายไปข้าง ถึงคนเล่นจะมันส์สะใจ แต่มันก็ห่างไกลจากคำว่า 'การแข่งขันเชิงกีฬา' ไปไกลลิบ

ถึงเขาจะไม่รู้ว่า ลีกออฟเลเจนด์ หน้าตามันเป็นยังไงก็เถอะ

แต่เกมใจบุญที่ไม่เน้นสเตตัส ไม่เก็บค่าเล่น มันจะมีความเป็นอีสปอร์ตสักแค่ไหนกันเชียว? จะมีคนยอมเสียเวลามาดูแข่งเหรอ?

"เอาเวลาไปนั่งงมเรื่องนี้ สู้เราจัดสงครามแคว้นใน 'เจิงถู' บ่อยๆ ให้พวกสุลต่านได้ซัดกันนัวๆ โกยเงินเข้ากระเป๋าเราเนื้อๆ ไม่ดีกว่าเหรอพี่" หลี่เฮ่าบ่นอุบอิบ

หลินโม่มองดูสีหน้างุนงงของหลี่เฮ่า แล้วก็กระตุกยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ฉันมีวิธีของฉันน่า"

"นายมีหน้าที่แค่กระจายข่าวรับสมัครงานออกไป คนที่ฉันต้องการคือระดับหัวกะทิเท่านั้น"

"เรื่องเงินเดือน อัดฉีดให้เต็มที่ ไม่ต้องงก"

หลี่เฮ่าเห็นหลินโม่มั่นใจขนาดนั้น ถึงในใจจะยังเต็มไปด้วยคำถามนับพัน แต่ก็ไม่กล้าซักไซ้ต่อ

"รับทราบครับพี่โม่!" เขาพยักหน้ารับคำแข็งขัน "ผมจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้เลย!"

ในเมื่อพี่โม่สั่งมา เขาก็แค่ทำตามให้เป๊ะที่สุดก็พอ!

ตามน้ำพี่โม่ไป ไม่มีหลงทางแน่นอน!

หลินโม่มองดูแผ่นหลังของทั้งสองคนที่เดินออกไป ก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง

เงินจาก 'เจิงถู' น่ะ ยังไงก็ต้องกอบโกย

และต้องกอบโกยให้ไวที่สุด หนักที่สุด และตรงจุดที่สุดด้วย

แต่นั่น มันก็เป็นแค่บันไดขั้นแรก เป็นแค่เครื่องมือในการระดมทุนตั้งต้นของเขาเท่านั้น

ทว่า 'ลีกออฟเลเจนด์' ต่างหาก

และสิ่งที่มันเป็นตัวแทน คือตลาดอีสปอร์ตอันไร้ขีดจำกัด ที่พร้อมจะสั่นสะเทือนวงการเกมของโลกใบนี้...

หรือเผลอๆ อาจจะสร้างปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมรูปแบบใหม่ขึ้นมาเลยก็เป็นได้!

'เจิงถู' อาจจะหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ แต่มันก็เป็นแค่กระแสวูบวาบ

ในขณะที่ 'ลีกออฟเลเจนด์' ดูเผินๆ เหมือนจะไม่ค่อยเน้นดูดเงินเท่าไหร่ สกินนึงก็ขายแค่หลักสิบหลักร้อย

แต่ในความเป็นจริง ขอแค่มีฐานผู้เล่นแน่นพอ สกินตัวท็อปแค่สกินเดียว ก็อาจจะฟันกำไรได้มหาศาลกว่ายอดเติมเงินทั้งเซิร์ฟเวอร์ของ 'เจิงถู' ซะอีก

ที่เด็ดที่สุดคือ ใน 'เจิงถู' พอพวกสุลต่านอัปเกรดของจนตันแล้ว พวกเขาก็แทบจะหยุดเปย์ทันที จนกว่าจะมีแพตช์ใหม่อัปเดตเข้ามา

แต่พอมีแพตช์ใหม่ ของที่เคยเป็นของเทพในแพตช์เก่า มันก็กลายเป็นขยะไปในพริบตา

ต่างกับสกิน ที่มันขายได้เรื่อยๆ ไม่มีวันหมดอายุ

ไม่ว่าตัวเกมจะอัปเดตไปกี่ซีซัน สกินสวยๆ ก็ยังคงมีมูลค่าในตัวมันเองเสมอ

แต่เงื่อนไขสำคัญของความสำเร็จทั้งหมดนี้ ก็คือ ฐานผู้เล่นต้องยิ่งใหญ่ระดับโลก

ถึงตอนนี้หลินโม่จะฟันกำไรจาก 'เจิงถู' มาได้ไม่น้อย แต่มันก็ยังไม่พอสำหรับการทุ่มงบโปรโมตเกมใหม่แบบปูพรมอยู่ดี

ถึงกระนั้น เขาก็มีแผนเด็ดอยู่ในใจแล้ว

ขอแค่ใช้งบประมาณเพียงหยิบมือ เขาก็สามารถสร้างกระแสไวรัลโปรโมตเกมได้อย่างถล่มทลาย

ดังนั้น สิ่งที่เขาต้องการด่วนที่สุดในตอนนี้ ก็คือทีมงานจัดแข่งอีสปอร์ตระดับพระกาฬนั่นเอง

...

ตลอดช่วงหลายวันมานี้ กล่องอีเมลรับสมัครงานของ 'เกมซายน์' แทบจะระเบิดเพราะปริมาณเรซูเม่ที่หลั่งไหลเข้ามา

กองเรซูเม่ที่หลี่เฮ่าคัดกรองมาให้ ก็วางเป็นตั้งๆ อยู่บนโต๊ะทำงานของหลินโม่

แต่หลังจากที่หลินโม่เรียกมาสัมภาษณ์ด้วยตัวเองไปหลายสิบคน คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดเป็นปมแน่นขึ้นเรื่อยๆ

"เชิญคนต่อไป" เขานวดขมับด้วยความเหนื่อยล้า

ไอ้พวกที่เสนอหน้ามาอ้างว่าเป็น 'ผู้เชี่ยวชาญด้านอีสปอร์ต' เนี่ย ถ้าไม่เป็นพวกนักวิชาการดีแต่ปาก ก็เป็นแค่ 'โปรเพลเยอร์' ที่เล่นเกมเก่งไปวันๆ

เรื่องการบริหารและจัดการธุรกิจอีสปอร์ตของจริง พวกนี้แม่งบอดสนิท

ดูท่าทางแล้ว วงการอีสปอร์ตของโลกนี้ มันจะแห้งแล้งเป็นทะเลทรายจริงๆ แฮะ

ในขณะที่หลินโม่กำลังถอดใจ คิดว่าวันนี้คงต้องกินแห้วอีกตามเคย และเตรียมจะให้หลี่เฮ่าปิดจ๊อบการสัมภาษณ์ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

จางเหว่ยชะโงกหน้าเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มแฝงความนัย:

"พี่โม่ มีอีกคนนึงพี่ เขายืนกรานว่าจะขอคุยกับพี่ให้ได้ บอกว่าเห็นประกาศรับสมัครงานของบริษัท 'เจิงถู' ของเราก็เลยมา"

"หืม?" หลินโม่เริ่มสนใจขึ้นมานิดหน่อย "ให้เขาเข้ามาสิ"

ไม่กี่อึดใจ ร่างของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน

พอหลินโม่เงยหน้าขึ้นมอง เขาก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย

ผู้มาเยือนเป็นหญิงสาว รูปร่างหน้าตาดูน่าจะอายุราวๆ ยี่สิบเจ็ด ยี่สิบแปดปี

บนสันจมูกโด่งรั้นสวมแว่นตากรอบทองเส้นเล็ก นัยน์ตาที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์นั้น ทั้งกระจ่างใสและเฉียบคม

เธอสวมชุดสูทผู้หญิงเข้ารูปที่ตัดเย็บมาอย่างประณีต เสื้อเชิ้ตสีครีมติดกระดุมเรียบร้อยทุกเม็ดจนถึงคอปก ดูทะมัดทะแมงและจงใจเสริมลุคให้ดูภูมิฐานเป็นผู้ใหญ่

ในมือถือกระเป๋าเอกสารใบหรู ก้าวเดินอย่างมั่นใจ พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเป็นมืออาชีพแต่ก็แฝงความห่างเหินอยู่ในที

ทว่า โครงหน้าที่ยังดูอ่อนเยาว์ และความมีชีวิตชีวาที่เผลอหลุดรอดออกมาแวบหนึ่ง ซึ่งดูขัดกับวัยวุฒิที่พยายามแสดงออก ทำให้หลินโม่ดูออกทันทีว่า อายุจริงๆ ของเธอน่าจะเด็กกว่าภาพลักษณ์ที่เห็นเยอะ

เต็มที่ก็ไม่น่าจะเกินยี่สิบต้นๆ เท่านั้น