บทที่ 109 - พวกตงอิ๋ง สมควรโดนสับเป็นหมื่นๆ ชิ้น

สิ้นเสียงประกาศกร้าว ร่างของฉู่เทียนก็ปรากฏขึ้นกลางคฤหาสน์อย่างไร้สุ้มเสียง

หลี่หงจิ่งตกใจสุดขีด "ฉู่เทียน? แกตามมาถึงที่นี่ได้ยังไง?"

ฉู่เทียนแค่นหัวเราะเยาะ "ทำไมฉันจะหาไม่เจอ? คิดว่าที่ซ่อนแกมันลับนักหรือไง?"

หลี่หงจิ่งไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ที่นี่ไม่ลับตรงไหน?

จะเรียกว่ากันดารจนนกยังไม่ยอมแวะขี้ใส่ก็ยังได้เลย

แล้วตกลงหมอนี่มันตามมาได้ยังไง?

"ฉึก!"

จู่ๆ จูเก่ออู๋เฉิงก็ใช้สันมือแทนดาบ แทงทะลุหัวใจหลี่หงจิ่งจากด้านหลังเต็มแรง

หลี่หงจิ่งกระอักเลือดคำโต หันขวับไปมองด้วยความตกตะลึง

"จูเก่ออู๋เฉิง... ที่แท้ก็เป็นฝีมือ... แกรึ"

จูเก่ออู๋เฉิงยิ้มเหี้ยม "ประมุขหลี่ ขอโทษทีนะ"

"ภรรยาคุณ ผมจะรับช่วงดูแลต่อให้เอง คุณนอนตายตาหลับได้เลย"

คำพูดแทงใจดำอย่างจัง

หลี่หงจิ่งเบิกตากว้างด้วยความแค้น ฝืนยกมือขึ้นหมายจะบีบคอจูเก่ออู๋เฉิงให้ตายคามือ

แต่ยังไม่ทันได้ยกมือขึ้นมา ก็ถูกจูเก่ออู๋เฉิงถีบกระเด็นลอยไปไกล

ร่างของเขาร่วงลงกระแทกพื้น สิ้นใจตายคาที่ ตาเบิกโพลงด้วยความไม่ยอมรับชะตากรรม

อุตส่าห์เพิ่งจะเลี้ยงต้อยเด็กมหา'ลัยได้แค่ไม่กี่วัน เพิ่งจะได้แอ้มไปแค่รอบเดียวแท้ๆ กลับต้องมาตายตกยกเมียให้คนอื่นซะงั้น ตายตาไม่หลับโว้ย!

จัดการหลี่หงจิ่งเสร็จ จูเก่ออู๋เฉิงก็เดินกลับไปหาฉู่เทียน โค้งคำนับรายงาน "คุณฉู่ ภารกิจลุล่วงครับ"

ฉู่เทียนพยักหน้าอย่างพอใจ โยนโอสถมหาปรมาจารย์เม็ดสุดท้ายที่เหลืออยู่ให้เขา

"ทำได้ดีมาก นี่รางวัลของแก"

"นี่มัน..."

"โอสถมหาปรมาจารย์"

"อะไรนะ!"

จูเก่ออู๋เฉิงตกใจสุดขีด แววตาเป็นประกายวาวโรจน์ รีบคว้าโอสถเข้าปากทันที

ปัง ปัง!

พริบตาเดียว กลิ่นอายพลังของเขาก็เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ ระดับพลังพุ่งพรวดพราดราวกับดอกงาบานสะพรั่ง

เพียงไม่กี่นาที เขาก็ทะลวงผ่านไปถึงระดับมหาปรมาจารย์

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังปราณอันมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในร่าง จูเก่ออู๋เฉิงก็ดีใจจนเนื้อเต้น

นี่แหละคือข้อดีของการติดตามคุณฉู่!

แม่งเอ๊ย! ร่อนเร่พเนจรมาตั้งครึ่งค่อนชีวิต ในที่สุดฤดูใบไม้ผลิของกูก็มาถึงซะที!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็รีบคุกเข่าลงกับพื้น กล่าวคำขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณคุณฉู่ที่เมตตามอบโอสถให้ อู๋เฉิงขอสาบานว่าจะขอเป็นข้ารับใช้ท่านไปจนวันตาย"

ฉู่เทียนพยุงเขาให้ลุกขึ้น "ไม่ต้องถึงกับตายหรอก ขอแค่แกทำผลงานให้ดีๆ ต่อไป ระดับมหาปรมาจารย์ก็เป็นแค่จุดเริ่มต้นของแกเท่านั้น"

จูเก่ออู๋เฉิงตื่นเต้นสุดๆ วินาทีนี้ เขาเห็นความหวังที่จะฟื้นฟูความยิ่งใหญ่ของตระกูลจูเก่ออยู่รำไร

ในขณะเดียวกัน เฟิงเฉินอู่จ้างกลับมีสีหน้ามืดครึ้ม

ถึงตอนนี้ เขาถึงเพิ่งจะเข้าใจว่าฉู่เทียนวางแผนการทั้งหมดไว้ตั้งแต่ต้น

ใช้โอสถตัดวิญญาณ เป็นเครื่องมือโชว์ความเก่งกาจของตัวเอง

เพื่อให้หลี่หงจิ่งจนปัญญา แล้วต้องมาขอความช่วยเหลือจากเขา

และด้วยความที่จูเก่ออู๋เฉิงเป็นบอดี้การ์ด ไม่ว่าหลี่หงจิ่งจะไปไหน ก็ต้องพาเขาไปด้วยเสมอ

ด้วยวิธีนี้ ฉู่เทียนก็เลยสามารถรู้ที่กบดานของเขาผ่านทางจูเก่ออู๋เฉิงได้

ช่างเป็นแผนการที่แยบยลซะจริงๆ!

"ช่วงนี้แกแอบเล่นตุกติกลับหลังฉันเยอะเลยนะ สร้างเรื่องปวดหัวให้ฉันไม่ใช่น้อย"

"แล้วตอนนี้ ฉันก็มาอยู่ตรงหน้าแกแล้ว แกพร้อมที่จะตายหรือยังล่ะ?"

ฉู่เทียนตวัดสายตาเย็นเยียบมองไปยังเฟิงเฉินอู่จ้าง

เฟิงเฉินอู่จ้างแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน "ตัวคนเดียวเนี่ยนะ?"

"ใช่ ตัวคนเดียว" ฉู่เทียนตอบด้วยความมั่นใจ

เฟิงเฉินอู่จ้างทำหน้าเหยียด "ฉู่เทียน ฉันยอมรับนะว่าแกเก่ง แถมยังเจ้าเล่ห์กว่าเด็กวัยเดียวกันเยอะ"

"แต่แกคิดจริงๆ เหรอ ว่าแค่ส่งสายลับปลายแถวมาสืบที่กบดานฉันได้ แล้วจะจัดการฉันได้น่ะ?"

"อย่าลืมนะว่า ที่นี่มันถิ่นฉัน"

"และในถิ่นนี้ ฉันคือพระเจ้าที่ไม่มีใครหน้าไหนเอาชนะได้!"

"อ้อ งั้นเหรอ?" ฉู่เทียนเลิกคิ้ว ยิ้มเยาะ "งั้นแกก็รีบงัดไม้ตายก้นหีบของแกออกมาให้หมดสิ ฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าแกจะมีน้ำยาแค่ไหน"

"อวดดีนักนะ" เฟิงเฉินอู่จ้างโกรธจัด ไม่พูดพร่ำทำเพลง ล้วงกระดิ่งออกมาเขย่าอย่างบ้าคลั่ง

เสียงกระดิ่งดังกังวานบาดแก้วหู พลังทะลุทะลวงสูงส่ง ดังก้องลึกลงไปใต้ดินนับร้อยเมตร

ตู้ม ตู้ม ตู้ม!

พริบตานั้น ราวกับมีสัตว์ประหลาดจากยุคดึกดำบรรพ์ตื่นจากการหลับใหล เสียงดังกึกก้องกัมปนาทมาจากใต้ดิน พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

จากนั้น ก็มีร่างเงากระโดดพุ่งขึ้นมาจากใต้ดินทีละร่างๆ

รวมแล้วนับร้อยคน ทุกคนล้วนแผ่รังสีพลังอันแข็งแกร่ง ล้วนแต่เป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ระดับปรมาจารย์ทั้งสิ้น

ปรมาจารย์กว่าร้อยชีวิต ยืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ด้านหลังเฟิงเฉินอู่จ้างอย่างเป็นระเบียบ

สีหน้าจูเก่ออู๋เฉิงเปลี่ยนไปทันที หมอนี่เลี้ยงปรมาจารย์ไว้เป็นร้อยคนเลยเหรอเนี่ย?

แล้วแบบนี้จะเอาชนะได้ยังไง?

รอยยิ้มบนใบหน้าของฉู่เทียนจางหายไป กลายเป็นความเย็นชาเข้าเกาะกุม

คนพวกนี้ถึงจะมีระดับปรมาจารย์ แต่แววตากลับว่างเปล่าเลื่อนลอย ไร้ซึ่งชีวิตชีวา

เห็นได้ชัดว่า พวกเขาก็เหมือนกับนักรบสามพันคนที่เซียวเหยาโหวควบคุมไว้ คือกินโอสถหยินหยางเข้าไปเหมือนกัน

"ฉู่เทียน ฉันหงายไพ่ไม้ตายแล้วนะ"

"เป็นไงบ้างล่ะ รู้สึกยังไงบ้าง?"

เห็นหน้าตึงๆ ของฉู่เทียน เฟิงเฉินอู่จ้างก็นึกว่าอีกฝ่ายกำลังปอดแหก เลยยิ้มเยาะอย่างได้ใจ

"ไอ้พวกหมูหมาตงอิ๋ง กล้าดีเอายาพิษหยินหยางมาล้างสมองคนจีนงั้นเหรอ"

"แก... รนหาที่ตาย!"

ฉู่เทียนโกรธจนเลือดขึ้นหน้า กำหมัดแน่น ดวงตาฉายประกายรังสีอำมหิต

"หึ! ฉันเป็นคนต่างชาติ จะมาสร้างฐานที่มั่นในจีน ถ้าไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยมบ้าง จะอยู่รอดได้ยังไง?"

"อีกอย่าง คนพวกนี้ก็เป็นแค่พวกชนชั้นล่าง ไร้ค่าเหมือนใบหญ้า ตายๆ ไปก็ไม่มีใครสน แกจะไปโกรธแค้นแทนพวกมันทำไม?"

เฟิงเฉินอู่จ้างยิ้มหยัน "เอาเวลาไปห่วงชีวิตตัวเองก่อนดีกว่านะ ปรมาจารย์ตั้งร้อยคน แกมีปัญญาสู้ไหวเหรอ?"

"กะอีแค่ปรมาจารย์ร้อยคน คิดว่าเก่งนักเหรอ?" ฉู่เทียนตวาดเสียงกร้าว ชูมือขึ้นสู่ท้องฟ้า "กระบี่จงมา"

โฮก!

เสียงมังกรคำรามกึกก้อง กระบี่ชางหลงพุ่งทะยานแหวกอากาศลงมาจากฟากฟ้า

ฉู่เทียนคว้ากระบี่ชางหลง ชี้ปลายกระบี่ไปทางเฟิงเฉินอู่จ้าง น้ำเสียงเย็นยะเยือก "วันนี้แหละ ฉันจะกวาดล้างสมาคมนักรบตงอิ๋งพวกแกให้สิ้นซาก คืนความสงบสุขให้แผ่นดินจีน"

พูดจบ เขาก็พุ่งทะยานเข้าใส่ราวกับสายฟ้าแลบ

"รนหาที่ตาย"

เฟิงเฉินอู่จ้างแค่นเสียงเยาะ ตัวคนเดียวริอ่านจะมาสู้กับปรมาจารย์นับร้อย?

ฝันไปเถอะ!

เขาเขย่ากระดิ่งอีกครั้ง ปรมาจารย์ทั้งร้อยคนก็พุ่งเข้าใส่ทันที

พลังปราณมหาศาลดั่งคลื่นยักษ์ถาโถมเข้าใส่ ก่อเกิดเป็นพายุหมุนลูกมหึมา กดทับลงมาด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล

"คุณฉู่ รีบหนีไป..."

จูเก่ออู๋เฉิงตกใจสุดขีด จะเข้าไปห้ามก็ไม่ทันแล้ว

เขาไม่มีทางเลือก กัดฟันแน่น พุ่งตามเข้าไปสมทบ

ถึงแม้ว่าลำพังแค่สองคน จะไม่มีทางเอาชนะปรมาจารย์ร้อยคนได้

แต่... บุญคุณต้องทดแทน

ตายก็ไม่กลัว

ยิ่งเป็นการตายเพื่อต่อสู้กับพวกตงอิ๋งด้วยแล้ว ยิ่งน่าภูมิใจ

"ฟุ่บ!"

ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะออกกระบวนท่านั่นเอง จู่ๆ ฉู่เทียนก็ตวัดกระบี่ฟาดฟันคลื่นพลังออกไป

สายพลังกระบี่เรียวเล็กราวกับเส้นด้าย ดูธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ

แต่ในเสี้ยววินาทีต่อมา มันก็แตกตัวออกเป็นหมื่นๆ สาย

พายุพลังกระบี่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า แฝงไปด้วยพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว

เพียงพริบตาเดียว ร่างของคนกว่ายี่สิบคนก็ถูกเจาะทะลุจนพรุน

"ฆ่า!"

ฉู่เทียนคำรามลั่น กลายร่างเป็นเทพแห่งความตาย พุ่งเข้าห้ำหั่นกลางวงล้อมอย่างบ้าคลั่ง

คนพวกนี้ไม่เหมือนกับนักรบที่เซียวเหยาโหวควบคุมไว้ก่อนหน้านี้

คนพวกนี้โดนวิชามารหุ่นเชิดหยินหยางครอบงำจิตใจไปก่อน แล้วพอใกล้จะตาย ถึงค่อยถูกป้อนโอสถหยินหยาง

หมายความว่า ต่อให้ฉู่เทียนจะใช้ 'ฝ่ามือเมฆาเลื่อน' ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้ ก็ยืดเวลาตายไปได้แค่นิดหน่อยเท่านั้น

ดังนั้น สิ่งเดียวที่เขาทำได้ ก็คือต้องลงมือฆ่าทิ้งสถานเดียว

ฉู่เทียนตาแดงก่ำ หัวใจเจ็บปวดรวดร้าว

คนพวกนี้ล้วนเป็นลูกผู้ชายชาวจีนทั้งนั้น!

แต่กลับต้องมาตกเป็นเครื่องมือของพวกตงอิ๋ง แถมยังต้องมาตายด้วยน้ำมือคนจีนด้วยกันเองอีก

พวกตงอิ๋ง... สมควรโดนสับเป็นหมื่นๆ ชิ้น!