บทที่ 102 - ล่อปลาติดเบ็ด

ภายใต้ความโกรธเกรี้ยว เย่ชิงซวงปลดปล่อยกลิ่นอายพลังอันน่าเกรงขามออกมา

ราวกับเทพธิดาแห่งการเข่นฆ่า แววตาเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่พลุ่งพล่าน

เย่ชิงหลานหน้าถอดสี "นี่... นี่แกกลายเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ไปแล้วเหรอ?"

คุณปู่เย่เองก็ตะลึงงันไปเช่นกัน

เขาไม่นึกเลยว่า หลานสาวคนโตที่เขาไม่เคยเหลียวแล จะกลายเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ไปได้

แถมดูจากออร่าพลังแล้ว ระดับก็คงไม่ธรรมดาซะด้วย

จู่ๆ เขาก็นึกถึงคำทำนายของปรมาจารย์ท่านหนึ่งเมื่อสิบกว่าปีก่อน ที่บอกว่าความเจริญรุ่งเรืองของตระกูลเย่จะฝากไว้ที่เย่ชิงซวง

พอดูตอนนี้ ปรมาจารย์ท่านนั้นอาจจะพูดถูกก็ได้

แต่ว่า...

ความคิดของคุณปู่เย่ลังเลอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง

ตอนที่เขาถูกคู่แข่งลอบสังหารในอดีต ลูกชายคนโตเป็นคนเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเขาไว้

นี่แหละคือเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมเขาถึงรักและตามใจเย่ชิงหลานนักหนา

อีกอย่าง มีเพียงเขากับเย่ชิงหลานเท่านั้นที่รู้ว่า กุญแจสำคัญในการฟื้นฟูตระกูลเย่อยู่ที่ไหน

มันไม่ได้อยู่ที่ใครคนใดคนหนึ่ง แต่อยู่ที่กุญแจลับต่างหาก

ใครได้กุญแจลับทั้งสองดอกไป คนนั้นก็จะเป็นคนพลิกฟื้นตระกูลเย่ให้กลับมายิ่งใหญ่ได้อีกครั้ง

ดังนั้น เย่ชิงซวงที่ครอบครองกุญแจอยู่หนึ่งดอก จึงต้องยอมเสียสละ

เมื่อคิดได้ดังนั้น คุณปู่เย่ก็ตัดสินใจเด็ดขาด "ชิงหลาน ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงแล้ว จัดการเลย"

เย่ชิงหลานพยักหน้ารับ แววตาเย็นชา "เย่ชิงซวง อย่าคิดนะว่ากลายเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์แล้วจะเก่งกล้าสามารถอะไรนักหนา"

"ในเมื่อวันนี้ฉันกล้ามา ฉันก็ต้องเตรียมการมาอย่างดีอยู่แล้ว"

"ท่านผู้อาวุโสชิบะ ออกมาได้แล้วค่ะ!"

ฟุ่บ!

พริบตาต่อมา ชายร่างแคระไว้หนวดจิ๋มก็โผล่พรวดเข้ามาในห้องราวกับมีเวทมนตร์

เขามองเย่ชิงซวงด้วยสายตาหื่นกระหาย โลภโมโทสันสุดๆ

"ฮี่ๆๆ!"

"สมกับที่เป็นกายาเซียนน้ำแข็งเร้นลับจริงๆ แค่ไม่กี่วันก็กลายเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ระดับมหาปรมาจารย์ไปซะแล้ว"

"แต่น่าเสียดาย วันนี้แกก็คงหนีไม่พ้นชะตากรรมที่ต้องถูกจับไปเป็นเครื่องสังเวยอยู่ดี"

พูดจบ พลังปราณมหาศาลก็ระเบิดออกจากร่างเขา พร้อมกับฝ่ามือที่พุ่งเข้าใส่เย่ชิงซวงอย่างดุดัน

"เย่ชิงหลาน นี่แกถึงกับยอมสมคบคิดกับพวกตงอิ๋งเชียวเหรอ"

เย่ชิงซวงเห็นดังนั้นก็โกรธจัด ซัดฝ่ามือสวนกลับไปทันที

"แกต้องตาย"

ปัง!

ฝ่ามือปะทะฝ่ามือ คลื่นพลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวกวาดล้างไปทั่วบริเวณ จนโรงแรมทั้งหลังสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

นี่แหละคืออานุภาพของมหาปรมาจารย์ยุทธ เพียงคนเดียวก็สามารถถล่มเมืองได้ทั้งเมือง

ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้พวกเขากำลังประลองกำลังภายในกันอยู่ โรงแรมทั้งหลังคงราบเป็นหน้ากลองไปแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น คนที่อยู่ในห้องก็ยังได้รับผลกระทบอย่างหนัก

ต่างพากันหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ราวกับมีหินก้อนยักษ์กดทับอยู่บนอก

หวังฉินตกใจกับความเก่งกาจของลูกสาว แต่ในขณะเดียวกันเธอก็เป็นห่วงฉู่เทียนมากกว่า เธอฝืนพูดด้วยความยากลำบาก

"ชิงซวง... อย่ามัวแต่สู้... รีบพาเสี่ยวเทียนหนีไป... ชีวิตเขาสำคัญกว่านะลูก"

เย่ชิงซวงพยักหน้ารับ หลังจากที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายวัน แม้ปากเธอจะไม่ยอมรับ แต่ลึกๆ แล้วเธอก็เปิดใจให้ฉู่เทียนไปแล้ว

เมื่อเทียบกับฉู่คุนหลุนที่ดูเลื่อนลอยจับต้องไม่ได้ เธอรู้สึกว่าฉู่เทียนคือผู้ชายที่พร้อมจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อเธอจริงๆ

เพราะฉะนั้น วันนี้ไม่ว่ายังไง ฉู่เทียนก็ตายไม่ได้เด็ดขาด

ไม่อย่างนั้น ใครก็ตามที่ทำร้ายเขา ต้องตายตกตามกันไป!

เย่ชิงซวงรวบรวมพลังทั้งหมด หมายจะซัดให้ผู้อาวุโสชิบะถอยร่นไปก่อน แล้วค่อยฉวยโอกาสพาฉู่เทียนหนี

แต่ผู้อาวุโสชิบะกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง หัวเราะเยาะ "คุณหนูเย่ ประเมินตาเฒ่าคนนี้ต่ำไปหน่อยมั้ง"

"มหาปรมาจารย์เหมือนกัน แต่มันก็มีระดับที่ต่างกันอยู่นะ"

"ฝ่ามือนี้ของตาเฒ่า รวบรวมพลังวัตรมาถึงห้าสิบปี เธอคิดว่าจะรับไหวเหรอ?"

"ถอยไปซะ!"

ปัง!

ผู้อาวุโสชิบะกระแทกพลังออกไปเต็มแรง สิ้นเสียง "ปัง!" ร่างของเย่ชิงซวงก็ลอยละลิ่วไปกระแทกกำแพงอย่างจัง

"ลูกแม่..."

"ชิงซวง..."

หวังฉินกับเย่เจี้ยนกั๋วร้องลั่นด้วยความตกใจ รีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปประคองลูกสาว

เย่ชิงซวงกระอักเลือดออกมาคำโต แต่ยังฝืนกัดฟันพูด "พ่อ... แม่... หนูไม่เป็นไร"

"ทำไม... ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?"

"เราเป็นครอบครัวเดียวกันแท้ๆ ทำไมถึงต้องมาเข่นฆ่ากันเองด้วย!"

"ชิงหลาน อาขอร้องล่ะ เห็นแก่หน้าอา ปล่อยพี่เขาไปเถอะนะ ได้ไหม?"

เห็นลูกสาวบาดเจ็บ เย่เจี้ยนกั๋วก็ปวดใจแทบขาด ทรุดตัวลงคุกเข่าอ้อนวอนเย่ชิงหลานทั้งน้ำตา

"คุณพ่อ... คุณพ่อช่วยพูดอะไรหน่อยสิคะ!"

"ชิงซวงก็หลานแท้ๆ ของคุณพ่อนะ คุณพ่อจะทนดูแกตกนรกทั้งเป็นในกำมือของไอ้หลี่จื่อเทียนได้ลงคอเชียวเหรอ?"

ทว่า เย่ชิงหลานกับคุณปู่เย่กลับยืนนิ่งเฉย

ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม เมื่อเทียบกับการฟื้นฟูตระกูลเย่ ความผูกพันสายเลือดมันจะไปมีความหมายอะไร?

เย่ชิงหลานเอ่ยเสียงเย็น "ท่านผู้อาวุโสชิบะ รีบเอาตัวเธอไปเถอะค่ะ"

"โยชิ!"

ผู้อาวุโสชิบะเลียริมฝีปาก แววตาหื่นกระหาย

รองหัวหน้ากลุ่มรับปากเขาแล้วว่า หลังจากจัดการส่งตัวเย่ชิงซวงให้หลี่จื่อเทียนเสร็จ คนต่อไปที่จะได้เสวยสุขก็คือเขา

ผู้หญิงสวยขนาดนี้ ต่อให้เป็นมือสอง หรือมือที่สองร้อย มันก็ยังลื่นปรี๊ดอยู่ดีนั่นแหละ!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ผู้อาวุโสชิบะก็ไม่รอช้า พุ่งทะยานเข้าไปตะปบไหล่เย่ชิงซวงทันที

เย่ชิงซวงไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน สิ้นหวังอย่างสมบูรณ์แบบ

ยังไม่ทันได้ช่วยอะไรเลยเหรอเนี่ย?

ฉู่เทียนอุตส่าห์ช่วยฉันมาตั้งเยอะแยะ ฉันกลับไม่มีปัญญาแม้แต่จะทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเขาได้เลยเหรอ?

หวังฉินกับเย่เจี้ยนกั๋วหน้าซีดเผือด รีบถลากันเข้าไปหมายจะขวางไว้

แต่ก็ถูกผู้อาวุโสชิบะตบกระเด็นไปคนละทิศคนละทางอย่างง่ายดาย

เย่ชิงหลานแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ

เย่ชิงซวง... ถ้าไม่มีฉู่เทียนคอยคุ้มหัว แกมันก็แค่ขยะดีๆ นี่เอง

คืนนี้แหละ จะเป็นวันตายของแก

คุณปู่เย่ค่อยๆ หลับตาลง ราวกับทำใจดูไม่ได้

ชิงซวง... ปู่ทำไปก็เพื่อฟื้นฟูตระกูลเย่ อย่าโทษปู่เลยนะ

"ปัง!"

แต่ในเสี้ยววินาทีเป็นวินาทีตายนั้นเอง จู่ๆ ฉู่เทียนที่ฟุบอยู่บนโต๊ะก็ลืมตาโพลง ซัดฝ่ามืออัดผู้อาวุโสชิบะกระเด็นลอยไปชนกำแพงโครมใหญ่

"ฉันยังไม่ตายเว้ย! คิดจะมารังแกเมียฉันงั้นเหรอ?"

"เห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตอหรือไงฮะ!"

คุณปู่เย่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "นี่แกยังไม่ตายเหรอเนี่ย?"

"เป็นไปได้ยังไง?" เย่ชิงหลานเองก็ช็อกจนตาค้าง

นั่นมันโอสถตัดวิญญาณเลยนะ! ทำไมหมอนี่ถึงไม่เป็นอะไรเลย?

แค่ลูกเขยขยะๆ ทำไมถึงได้ฆ่ายากฆ่าเย็นขนาดนี้วะ!

"ฉู่เทียน..."

"ลูกเขย..."

เย่ชิงซวงกับหวังฉินดีใจจนน้ำตาไหล

ฉู่เทียนไม่เป็นอะไรจริงๆ ด้วย

พระเจ้าคุ้มครอง!

แม้แต่เย่เจี้ยนกั๋วเองก็เผลอยิ้มออกมาจากใจจริง

ถึงเขาจะเกลียดขี้หน้าฉู่เทียนเข้าไส้ แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ฉู่เทียนก็ดูพึ่งพาได้มากที่สุดแล้ว

"โอสถตัดวิญญาณไม่มีทางแก้พิษได้ แกทำได้ยังไงถึงไม่เป็นอะไรเลย!"

ผู้อาวุโสชิบะถอยกรูดไปหลายก้าว ถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ

"ฉันเก่งทั้งบู๊และบุ๋น ฝึกวิชากายาต้านร้อยพิษมาตั้งนานแล้ว"

"กะอีแค่โอสถตัดวิญญาณกระจอกๆ จะมาทำอะไรฉันได้?"

ฉู่เทียนแค่นหัวเราะเยาะ ความจริงเขาตั้งใจจะล่อให้ศัตรูเผยตัวออกมาให้หมดก่อน ไม่คิดเลยว่าจะโผล่มาแค่ผู้อาวุโสชิบะคนเดียว

แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจที่สุดก็คือ การที่เย่ชิงซวงกลายเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ระดับมหาปรมาจารย์ต่างหาก

เวลาแค่ไม่กี่วัน พัฒนาการก้าวกระโดดขนาดนี้ ลำพังแค่กายาเซียนน้ำแข็งเร้นลับทำไม่ได้หรอก

หรือว่าเธอจะแอบกินโอสถอะไรเข้าไป?

"บ้าชะมัด!"

"ท่านผู้อาวุโสชิบะ ไม่ต้องไปฟังมันพล่ามแล้ว รีบฆ่ามันซะ!"

เย่ชิงหลานสติแตก ตะโกนสั่งเสียงแหลม

"ฆ่าพ่องมึงสิ"

ทว่า ผู้อาวุโสชิบะกลับด่าสวนกลับไปฉาดใหญ่ ก่อนจะหันหลังพุ่งทะลุหน้าต่างหนีเอาชีวิตรอดไปซะงั้น

ขนาดโอสถตัดวิญญาณยังฆ่าไม่ตาย มันจะใช่แค่กายาต้านร้อยพิษธรรมดาๆ ซะที่ไหน!

แล้วแบบนี้จะเอาปัญญาที่ไหนไปสู้กับมันวะ!

"คิดจะหนีงั้นเหรอ?"

ฉู่เทียนแค่นเสียงเหอะ พุ่งตัวตามออกไปติดๆ

"ฟุ่บ!"

พลังปราณสายหนึ่งพุ่งทะลวงฝ่าอากาศ ซัดเข้ากลางหลังผู้อาวุโสชิบะเต็มๆ ร่างของเขาร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่างทันที