บทที่ 9 - สำแดงเดชสะท้านฟ้า

คล้อยหลังเสียงพูด... ร่างของ 'ฉู่เทียน' ก็ค่อยๆ ก้าวล้วงกระเป๋าออกมาจากมุมห้องอย่างเนิบนาบ... ทำเอาทุกคนในที่นั้นถึงกับยืนอ้าปากค้างตาค้างกันไปเป็นแถบ!

อ้าวเฮ้ย... ไอ้เด็กหนุ่มหน้าจืดนี่มันเป็นใครมาจากไหนวะ!

ถึงได้ใจกล้าห่อฟ้า กล้าเสนอหน้ามาสอดเรื่องของคุณชายจินเนี่ยนะ? ...นี่มึงเบื่อโลกจนอยากจะลงไปคุยกับรากมะม่วงแล้วหรือไงวะ!

ทางด้านหงซิ่ว... พอเห็นฉู่เทียนยอมก้าวออกมาขวางเพื่อปกป้องพวกเธอ อคติและความหมั่นไส้ในใจที่เคยมีต่อเขาก็มลายหายวับไปในพริบตา

แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา... เธอก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาด้วยแววตาเวทนา ก็ขนาดตัวเธอเองที่เป็นถึงยอดฝีมือระดับ 5... ยังโดนไอ้หลงซานตบกระเด็นจนเกือบตาย แล้วไอ้หนุ่มขี้โรคที่หน้าซีดเป็นไก่ต้มอย่างเขา... จะเอาปัญญาที่ไหนไปสู้กับหลงซานได้ล่ะ?

แถมที่สำคัญ... ตรงนี้มันคือถิ่นของแก๊งพยัคฆ์คำรามนะโว้ย! นอกจากหลงซานแล้ว ยังมีกองทัพมาเฟียนับพันคนอยู่ข้างล่าง... รวมกับกองกำลังส่วนตัวของคุณชายจินอีก ตัวคนเดียวโดดๆ... ต่อให้ติดปีกบินก็ไม่มีทางรอดไปจากตึกนี้ได้เด็ดขาด!

ทว่าทางด้านฉีซิงหลาน... ดวงตาของเธอกลับเปล่งประกายขึ้นมาทันที ในหัวใจที่มืดดับเริ่มมีเปลวไฟแห่งความหวังจุดติดขึ้นมา เธอกัดฟันละละล่ำละลัก "คุณผู้ชายคะ!... ถ้าวันนี้คุณสามารถพาฉันรอดออกไปจากตึกนี้ได้ล่ะก็... ฉันขอสาบานว่าจะตอบแทนคุณเป็นร้อยเท่าพันเท่าเลยค่ะ!"

เขาอ่านรายละเอียดการต่อสู้เมื่อกี้ออกทะลุปรุโปร่ง... แสดงว่ามันต้องมี 'ของดี' ซ่อนอยู่แน่ๆ! ถึงแม้ลึกๆ จะยังไม่ค่อยเชื่อว่าเขาจะเอาชนะพวกหลงซานได้... แต่วินาทีนี้ มันไม่มีขอนไม้ท่อนอื่นให้เธอเกาะแล้ว!

ฉู่เทียนตอบกลับไปเสียงเรียบเฉย "เรื่องตอบแทนน่ะเก็บไปเถอะคุณ... ผมก็แค่กำลังทำตามคำสั่งสอนของอาจารย์เท่านั้นแหละ"

ต้องย้อนกลับไปตอนที่กำลังจะก้าวออกจากคุก... อาจารย์ทั้งห้าเคยกำชับเขาเอาไว้หนักหนาว่า เวลาเดินถนนเนี่ย... ให้หัดอยู่เงียบๆ อย่าไปสอดเรื่องชาวบ้านให้มันมากนัก!

ทว่า... ถ้าบังเอิญไปเจอ 'คนสวย' กำลังโดนรังแกเมื่อไหร่... จะต้องพุ่งตัวเข้าไปช่วยอย่างสุดความสามารถ!

ไม่ว่ายังไง... ก็ห้ามปล่อยให้สาวงามต้องตกไปอยู่ในเงื้อมมือของพวกเดรัจฉานเด็ดขาด!

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน!... มึงเป็นใครมาจากไหนวะ ถึงได้กล้ามาสอดเรื่องของแก๊งพยัคฆ์คำรามกูเนี่ย!" หลงซานเชิดหน้าตวาดถามอย่างจองหอง ตอนแรกมันนึกว่าเป็นแค่ผู้ช่วยปลายแถวของเธอ... แต่ดูจากทรงการพูดเมื่อกี้แล้ว คงไม่ใช่แล้วล่ะมั้ง

"คนอย่างคุณ... ยังไม่มีคุณสมบัติพอจะมารู้ชื่อผมหรอกนะ" ฉู่เทียนตวัดสายตาเย็นเยียบมองอีกฝ่าย "ตอนนี้... ผมจะให้เวลาพวกคุณคิดสิบวินาที

"ถ้าครบสิบวินาทีแล้วพวกคุณยังไม่ยอมไสหัวไป... ผมจะเป็นฝ่ายลงมือเอง

"และผลลัพธ์ที่จะตามมาหลังจากนั้น... ก็รับผิดชอบชีวิตตัวเองกันเอาเองก็แล้วกัน"

พอได้ยินคำขู่หน้าตายแบบนั้น... จินอวี้ถังก็หลุดหัวเราะก๊ากออกมาอย่างเหยียดหยาม "ฮ่าๆๆ!... โคตรจะเป็นไอ้เด็กจองหองที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเลยจริงๆ ว่ะ... นี่มึงกล้ามาแผดเสียงกร่างต่อหน้ากูเนี่ยนะ?"

"สิบ" ฉู่เทียนทำหทวนลมไม่สนใจเสียงนกเสียงกา... เขาเริ่มนับถอยหลังด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"ไอ้หน้าจืด!... นี่มึงรู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไร!"

"เจ็ด"

"ไอ้เดรัจฉาน... มึงวอนตายซะแล้ว!" ใบหน้าของจินอวี้ถังมืดครึ้มลงในเสี้ยววินาที มันไม่นึกเลยจริงๆ ว่าไอ้ขี้โรคตรงหน้ามันจะกล้าเมินคำพูดของมันเหมือนเป็นอากาศธาตุแบบนี้!

"ห้า"

คราวนี้จินอวี้ถังเดือดจนเส้นเลือดขึ้นขมับ... ดวงตาของมันทอประกายอำมหิตขั้นสุด มันตวาดสั่ง "หลงซาน!... เข้าไปจัดการมัน!

"หักแขนสองข้างมันทิ้งซะ!... แต่อย่าเพิ่งให้ตายนะโว้ย กะทิ้งลมหายใจไว้รวยรินก็พอ... กูจะค่อยๆ ทรมานเล่นให้มันสำนึกทีละนิดเอง!"

หลงซานหักข้อนิ้วดังก๊อบแก๊บพลางแสยะยิ้มเหี้ยม "วางใจได้เลยครับคุณชายจิน!... เดี๋ยวผมจะ 'ปรุงแต่ง' สับมันให้เละเป็นโจ๊กเอง!" พูดจบ... มันก็พุ่งตัวทะยานเข้าใส่ พร้อมง้างหมัดซัดตรงไปที่หน้าฉู่เทียนอย่างสุดแรงเกิด!

ทว่า... ฉู่เทียนกลับยังยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ปากก็ยังขยับนับเลขต่อไป "สี่"

หงซิ่วเห็นแบบนั้นก็แทบจะกระอักเลือดตายด้วยความขัดใจ เธอกรีดร้องลั่น "นี่แกมัวยืนบื้อหาบรรพบุรุษแกอยู่หรือไง!... รีบหลบสิโว้ย!

"คุณผู้ชายคะ!... เลิกนับเลขบ้าบอนั่นได้แล้วค่ะ... ระวังข้างหน้า!"

ทางด้านฉีซิงหลานเองก็โกรธจนแทบเป็นลม... นี่มันวินาทีเฉียดตายแล้วนะโว้ย! ยังจะมีหน้ามายืนนับถอยหลังเล่นเป็นเด็กๆ อยู่อีกเหรอวะ! แต่ถึงอย่างนั้น... แค่เขาอุตส่าห์ก้าวออกมาขวางเพื่อปกป้องเธอ เธอก็ซาบซึ้งจนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว ต่อให้เขาจะสู้หลงซานไม่ได้... เธอก็จะปล่อยให้เขามาตายแทนไม่ได้เด็ดขาด!

พอคิดได้แบบนี้... เธอก็พยายามกัดฟัน ตะเกียกตะกายจะลุกขึ้นยืนเพื่อเข้าไปช่วยเขารับหมัด! แต่ประเด็นคือฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดในร่างมันรุนแรงเกินไป... ร่างกายมันชาหนึบไม่ยอมขยับตามใจคิดเลยแม้แต่น้อย สุดท้าย... เธอก็ได้แต่นั่งเบิกตาโพลง มองดูหมัดล่อนจ้อนของหลงซาน พุ่งแหวกอากาศตรงเข้ากระแทกหน้าฉู่เทียนเต็มๆ ตา!

"ไอ้เด็กจองหอง!... ลงไปคุยกับรากมะม่วงซะเถอะมึง!" หลงซานคำรามลั่น... หมัดขวาของมันพุ่งทะยานแหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว พลังทำลายล้างน่าขนลุกขั้นสุด ในสายตาของทุกคนในห้อง... วินาทีถัดไป หัวของฉู่เทียนจะต้องโดนหมัดนี้ซัดจนแหลกละเอียดเป็นแตงโมตกพื้นอย่างแน่นอน ฉีซิงหลานกับหงซิ่วหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง... พวกเธอรู้ดีว่าคราวนี้คงไม่มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นอีกแล้ว

"หนึ่ง"

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่พยางค์สุดท้ายหลุดออกจากปาก!

ฉู่เทียนก็ขยับตัว... หมัดขวาของเขาพุ่งสวนออกไปอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบราวกับสายฟ้าแลบ... กระแทกเปรี้ยงเข้าที่กลางท้องน้อยของหลงซานอย่างจัง!

ตู้มมม!!

เสียงระเบิดกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น!... ร่างอันใหญ่โตของหลงซานลอยละลิ่วปลิวกลับหลังไปกระแทกพื้นอย่างรุนแรง! ...ก่อนที่ร่างกายของมันจะเกิดสภาวะ 'ลมรั่ว' พลังลมปราณในจุดตันเถียนพุ่งทะลักออกจากร่างอย่างบ้าคลั่ง ราวกับลูกโป่งที่โดนเข็มเจาะก็ไม่ปาน!

"ม... ไม่นะ...!

"ตันเถียนของกู... พลังของกู!"

เมื่อรับรู้ได้ว่าพลังแก่นแท้ที่อุตส่าห์บ่มเพาะมาทั้งชีวิตกำลังสลายหายวับไปในอากาศ... หลงซานก็กรีดร้องโหยหวนออกมาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด! มันพยายามเกร็งกำลังภายในเพื่อสะกดกลั้นเอาไว้สุดชีวิต... แต่มันก็มิอาจหยุดยั้งสภาวะตันเถียนแตกซ่านได้เลยแม้แต่น้อย

เห็นฉากช็อกโลกคาตาแล้ว... ทุกคนในห้องถึงกับเบิกตาโพลงจนลูกตาแทบจะหลุดออกจากเบ้า!

หมัดเดียว... แค่หมัดจืดๆ หมัดเดียวแต่กลับสามารถซัดตันเถียนของผู้ฝึกยุทธระดับ 5 จนระเบิดเละเทะได้เนี่ยนะ?! ...นี่มันเป็นตัวตนระดับไหนกันวะเนี่ย!

ฉีซิงหลานนัยน์ตาเบิกกว้างเปล่งประกาย... ราวกับมองเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์!

ทางด้านจินอวี้ถังเองก็สันหลังวาบไปเหมือนกัน... แต่ในฐานะที่เป็นถึงทายาทตระกูลใหญ่ที่ผ่านความเป็นความตายมานักต่อนัก มันจึงดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว มันหันไปตวาดสั่งชายชราผมทองข้างหลังทันที "ซือหวัง!... เข้าไปบิดคอมันให้ตายเดี๋ยวนี้!"

"วางใจเถอะครับคุณชายจิน... ดูจากทรงพลังเมื่อครู่แล้ว เต็มที่มันก็เป็นได้แค่ขยะระดับ 6 เท่านั้นแหละครับ

"เดี๋ยวชายแก่คนนี้... จะจัดการถลกหนังหัวมันให้ดูเป็นขวัญตาเอง" เสียงแหบพร่าดั่งกระดาษทรายขัดเหล็กดังขึ้น... พร้อมกับร่างของชายชราผมสีทองที่ก้าวเดินล้วงมือออกมาข้างหน้าอย่างเนิบนาบ

"ไอ้หนุ่ม... ลงมือฆ่าตัวตายเองซะเถอะ!

"จะได้ไม่ต้องมาทรมาน... และจะได้เหลือเศษซากศพไว้ให้คนอื่นเก็บไปฝังบ้าง" ชายชราผมทองเอามือไพล่หลังพลางเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งยโส... มันไม่แม้แต่จะปรายตามองฉู่เทียนตรงๆ ด้วยซ้ำ ราวกับว่าในสายตาของมัน ไอ้เด็กหนุ่มตรงหน้าก็เป็นแค่มดปลวกที่รอโดนเหยียบเท่านั้น

"พล่ามโคตรเยอะเลยว่ะ" ฉู่เทียนแค่นเสียงเย็นชา... ก่อนจะตวัดฝ่ามือขวา ฟาดเปรี้ยงออกไปกลางอากาศ!

ตู้มมม!!

ยังไม่ทันที่ชายชราผมทองจะได้ง้างกระบวนท่า... ร่างอันแก่หง่อมของมันก็โดนแรงอัดจากฝ่ามือของฉู่เทียน ซัดกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกพื้นเสียงดังสนิท! เลือดสดๆ คำโตพุ่งทะลักออกจากปากเป็นสายน้ำพุ...

และในวินาทีถัดมา... ตาสองข้างของมันก็เหลือกค้างขึ้นบน... นอนนิ่งสนิท หมดลมหายใจไปอย่างสมบูรณ์แบบ!

ทั่วทั้งห้องประชุม... ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้าในเสี้ยววินาที!

การที่หลงซานโดนฉู่เทียนหมัดเดียวจอดน่ะยังพอเข้าใจได้... ก็เพราะผู้ฝึกยุทธระดับ 5 ถึงจะเก่งแต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นไร้เทียมทานอะไร

แต่ไอ้แก่ผมทองคนนี้... มันคือ 'ราชสีห์ขนทอง เซี่ยเทียนซวิ่น' เชียวนะโว้ย! หนึ่งในแปดผู้อาวุโสสักการะแห่งตระกูลจิน... ผู้ครอบครองพลังฝีมือระดับ 7 ตัวจริงเสียงจริง! ในอดีต... มันเคยใช้ 'หมัดเจ็ดสังหาร' ท่องไปทั่วแดนเหนือโดยที่ไม่มีใครโค่นลงได้เลยสักคน!

แต่วินาทีนี้... มันกลับโดนไอ้เด็กหน้าผอมแห้งตบฉาดเดียวตายคาที่เนี่ยนะ?!

ถ้าอย่างนั้น... พลังที่แท้จริงของฉู่เทียนมันอยู่ระดับไหนกันแน่!

เหนือกว่าระดับ 9... ก้าวขึ้นสู่ขอบเขต 'ปรมาจารย์ยุทธ' แล้วงั้นเหรอ?!

มันมีอยู่แค่ความเป็นไปได้นี้ความเป็นไปเดียวเท่านั้น!... ไม่อย่างนั้น มันไม่มีทางที่จะสังหารผู้ฝึกยุทธระดับ 7 ได้ราวกับตบยุงตายแบบนี้เด็ดขาด!

พอคิดวิเคราะห์ได้แบบนี้... ทุกคนในห้องก็สะท้านไปทั้งจิตวิญญาณ เบิกตาโพลงด้วยความตื่นตะลึงจนแทบจะเป็นบ้า!

ในโลกใบนี้... มันจะมี 'ปรมาจารย์ยุทธ' ที่อายุยังไม่ทันถึงยี่สิบห้าปีเดินถนนได้ยังไงกันวะ!

ทางด้านฉีซิงหลาน... ถึงบนใบหน้าของเธอจะเต็มไปด้วยความช็อกสุดขีด แต่ในดวงตากลับลุกโชนไปด้วยความตื่นเต้นและปีติยินดี เธอมั่นใจแล้ว... ว่าวันนี้ชีวิตของเธอรอดตายแล้วจริงๆ!

"น... นี่แก!... แกเป็นใครมาจากไหนกันแน่!" เมื่อเห็นยอดฝีมือประจำตระกูลโดนตบตายคาที่... จินอวี้ถังก็ต้องพยายามกัดฟัน ข่มความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจเอาไว้สุดชีวิตพลางตวาดถามเสียงสั่น ฝีมือระดับนี้... ไม่มีทางเป็นแค่คนไร้หัวนอนปลายเท้าเด็ดขาด! ต้องรับมืออย่างระมัดระวังที่สุด

"ผมก็บอกแล้วไง... ว่าคนอย่างคุณ ไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องรู้ชื่อผม" ฉู่เทียนตอบเสียงเย็นเยียบ... พริบตานั้น รังสีอำมหิตขุมหนึ่งก็พุ่งทะลักออกจากร่าง!

"นี่แก... แกคิดจะฆ่าฉันงั้นเหรอ!" จินอวี้ถังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมรณะที่พุ่งเข้ามากระแทกหน้า... หนังตาของมันกระตุกยิกๆ อย่างควบคุมไม่ได้

ฉู่เทียนไม่ตอบคำถาม... เขาเพียงแค่ก้าวเท้า เดินล้วงกระเป๋าตรงเข้าไปหามันอย่างช้าๆ

"ดี!... ไอ้เด็กจองหอง! แกอย่าเพิ่งสำคัญตัวผิดคิดว่าแกชนะแล้วนะโว้ย!

"ในเมื่อคนอย่างฉันกล้าบุกมาถึงที่นี่... ก็แสดงว่าฉันเตรียม 'ของดี' มาพร้อมแล้ว!" เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่คิดจะไว้หน้า จินอวี้ถังก็คำรามลั่นอย่างคลุ้มคลั่ง

แกร๊ก!...

เสียงดึงสไลด์ขึ้นลำกล้องปืนดังขึ้นอย่างชัดเจน!... พร้อมกับ 'ปืนพก' กระบอกหนึ่ง ที่ถูกยกขึ้นมาชี้เล็งตรงไปที่กลางหน้าผากของฉู่เทียน!

จินอวี้ถังแสยะยิ้มเหี้ยม พลางแค่นเสียงขึ้นจมูก "ไอ้หน้าจืด... กูยอมรับเลยนะว่ามึงโคตรจะเก่ง เผลอๆ อาจจะก้าวข้ามขอบเขตระดับ 9 ไปแล้วด้วยซ้ำ

"แต่ว่านะ... ในระยะประชิดไม่เกินเจ็ดก้าวแบบนี้...

"มึงคิดว่า... 'ลูกปืนกู' กับ 'กระบวนท่ามึง' ...อะไรมันจะเร็วกว่ากันวะฮ่าๆๆ!"