บทที่ 353 นักเชิดหุ่นอันดับหนึ่งแห่งโลกนินจา!
บทที่ 353 นักเชิดหุ่นอันดับหนึ่งแห่งโลกนินจา!
บทที่ 353 นักเชิดหุ่นอันดับหนึ่งแห่งโลกนินจา!
ท่านนักวางแผนผู้ลึกลับและแข็งแกร่งในตำนาน คาดไม่ถึงว่าจะเป็นพี่ชายผู้แสนอ่อนโยนและใจดีที่เขาได้พบในค่ำคืนนั้น!
วินาทีที่สายตาของกาอาระสบเข้ากับอวิ๋นเซียว ทั้งร่างของเขาก็เหมือนถูกสายฟ้าฟาดเข้าใส่ แข็งค้างไปโดยสมบูรณ์
สองเท้าราวกับถูกตอกตรึงอยู่กับที่ ไม่อาจขยับได้แม้แต่นิดเดียว
สมองยิ่งขาวโพลนไปหมด ไม่รู้เลยว่าควรตอบสนองอย่างไรดี
เขาเคยอธิษฐานเงียบ ๆ ในค่ำคืนอันเงียบสงัดนับครั้งไม่ถ้วน เฝ้าหวังว่าจะได้พบพี่ชายคนนี้อีกครั้ง
พี่ชายที่มีความหมายอย่างยิ่งสำหรับเขา
แม้แต่คำอธิษฐานวันเกิดที่เขาเพิ่งขอไปในวันนี้ ก็ยังเป็นการขอให้ได้พบอวิ๋นเซียวอีกครั้ง
ทว่า ณ เวลานี้
เมื่อเขาได้พบคนที่คิดถึงมาตลอดสมดังปรารถนา และยังได้รู้ฐานะของอวิ๋นเซียวในฐานะท่านนักวางแผนแล้ว
ภายในส่วนลึกของจิตใจกลับเกิดความรู้สึกสับสนที่ยากจะบรรยาย ทำให้เขาตกอยู่ในความงุนงงและลังเลชั่วขณะ
สายตาของอวิ๋นเซียวค่อย ๆ ตกลงบนร่างของกาอาระ
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มอบอุ่นใจออกมา
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ กาอาระ”
คำพูดเรียบง่ายประโยคนี้ ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านทะเลสาบในหัวใจของกาอาระ ทำให้เกิดระลอกคลื่นซ้อนกันเป็นชั้น ๆ
เห็นเพียงกาอาระกำหมัดแน่น
เพราะออกแรงมากเกินไป ข้อนิ้วจึงเริ่มขาวซีด
ดวงตาที่ปกติเคยเต็มไปด้วยความเย็นชาและโดดเดี่ยว เวลานี้กลับแดงก่ำไปหมดแล้ว
เขาจ้องมองอวิ๋นเซียวเงียบ ๆ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย
เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่เพราะตื่นเต้นเกินไปจึงยากจะเปล่งคำออกมา
เมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นเซียว และเห็นท่าทางผิดปกติของกาอาระ ทุกคนก็อดมองหน้ากันไม่ได้ ใบหน้าเผยความประหลาดใจออกมา
ความคิดแปลกประหลาดอย่างยิ่งผุดขึ้นในหัวของพวกเขาโดยพร้อมเพรียงกัน
หรือว่า… กาอาระกับท่านนักวางแผนรู้จักกันมาตั้งนานแล้ว?
แต่ไม่นาน พวกเขาก็ปัดความคิดนี้ทิ้งไป
กาอาระอยู่ในหมู่บ้านมาตลอด ไม่มีทางได้พบกับอวิ๋นเซียวแน่นอน
ราสะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลำคอขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว
“ท่านนักวางแผน หรือว่า… ท่านรู้จักลูกชายของข้าด้วยหรือครับ?”
อวิ๋นเซียวพยักหน้าเบา ๆ แล้วอธิบายด้วยรอยยิ้มว่า
“ใช่แล้ว หลายปีก่อนฉันเคยมาที่หมู่บ้านซึนะงาคุเระ ตอนนั้นบังเอิญได้พบกาอาระเข้า หลังจากนั้นพวกเราก็รู้จักกัน”
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ ราสะก็เข้าใจขึ้นมาทันที พึมพำว่า
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง”
มิน่าล่ะ ก่อนหน้านี้ท่านนักวางแผนถึงคอยถามเรื่องสภาพครอบครัวของเขาอยู่ตลอด
พอมาคิดตอนนี้ อวิ๋นเซียวคงอยากรู้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา กาอาระใช้ชีวิตเป็นอย่างไรบ้างสินะ?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าที่เดิมตึงเครียดของราสะก็ค่อย ๆ คลายลง ก่อนเผยความตื่นเต้นที่ยากจะปกปิดออกมา
สำหรับราสะแล้ว การที่กาอาระรู้จักกับอวิ๋นเซียว นับเป็นเรื่องดีใหญ่หลวงอย่างไม่ต้องสงสัย
ต้องรู้ว่าอวิ๋นเซียวเป็นบุคคลที่มีสถานะและอิทธิพลไม่ธรรมดา
หากสามารถอาศัยโอกาสนี้เชื่อมความสัมพันธ์เอาไว้ได้ สำหรับแคว้นลมทั้งประเทศ ก็อาจมีโอกาสพัฒนาไปอีกขั้น
เพียงแค่นึกถึงอนาคตอันงดงามเช่นนั้น ก็ทำให้ราสะตื่นเต้นจนหัวใจเต้นรัว เลือดในกายเดือดพล่าน
เทมาริกับคันคุโร่ยืนอยู่ด้านข้าง มองกาอาระด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา
พวกเขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่า น้องชายที่ปกติเงียบขรึม ไม่ค่อยพูด และมักอยู่ตัวคนเดียวคนนี้ จะรู้จักกับท่านนักวางแผนมาตั้งนานแล้ว
อวิ๋นเซียวเดินมาหยุดตรงหน้ากาอาระ แล้วยื่นมือขวาออกไปเบา ๆ
เขาลูบเส้นผมที่ดูยุ่งเล็กน้อยของกาอาระอย่างอ่อนโยน
“ไม่เจอกันหลายปี โตสูงขนาดนี้แล้วนะ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ อารมณ์ที่เดิมค่อนข้างหดหู่ของกาอาระก็ถูกจุดขึ้นในทันที
เขาเงยหน้าขึ้น ใช้น้ำเสียงแหบเล็กน้อยกล่าวว่า
“พี่ชาย… ไม่ได้เจอกันนานเลยครับ!”
ยังพูดไม่ทันจบ น้ำตาก็คลออยู่ในดวงตาแล้ว ดวงตาเปล่งประกายชุ่มน้ำระยิบระยับ
เมื่อเห็นภาพนี้ ใจของอวิ๋นเซียวก็อดอ่อนลงไม่ได้
เขารีบโน้มตัวลง เช็ดหยดน้ำตาที่กำลังจะไหลจากหางตาของกาอาระออก
“ลูกผู้ชายไม่หลั่งน้ำตาง่าย ๆ นะ ก่อนหน้านี้ฉันเคยรับปากนายไว้แล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้ามีโอกาสจะกลับมาเยี่ยมนายแน่นอน เป็นไง ฉันไม่ได้ผิดสัญญาใช่ไหม?”
“อื้ม! ไม่ผิดสัญญาครับ!”
กาอาระพยักหน้าแรง ๆ
เพราะตื่นเต้นมากเกินไป ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาจึงแดงก่ำเหมือนแอปเปิลสุก
เขากำหมัดเล็ก ๆ แน่น แล้ววางไว้ตรงหน้าอก
เป็นอย่างที่พี่ชายพูดไว้จริง ๆ
คำอธิษฐานในวันเกิดสามารถกลายเป็นจริงได้จริง ๆ!
เมื่อครู่ไม่นานนี้เอง เขาเพิ่งอธิษฐานเงียบ ๆ ว่าอยากพบพี่ชายอีกครั้ง
คิดไม่ถึงว่าคำอธิษฐานจะเป็นจริงเร็วขนาดนี้!
“ท่านนักวางแผน เชิญนั่งก่อนครับ ข้าจะไปทำอาหารเดี๋ยวนี้”
ราสะเชิญอวิ๋นเซียวให้นั่งลง จากนั้นก็ผูกผ้ากันเปื้อนเดินไปทางห้องครัว
ส่วนอวิ๋นเซียวก็นั่งลงหน้าโต๊ะอาหาร แล้วมองสำรวจเด็กทั้งสามตรงหน้า
สายตาของเขามองไปยังเด็กสาวผมเหลืองด้วยความสนใจ
นี่ก็คือผู้หญิงที่มีสถานะสูงที่สุดในโลกนินจางั้นหรือ?
บุตรสาวของคาเสะคาเงะรุ่นที่สี่
พี่สาวของคาเสะคาเงะรุ่นที่ห้า
ภรรยาของโฮคาเงะรุ่นที่แปด
ในสนามรบสามารถบุกทะลวงแนวหน้า พัดเพียงครั้งเดียวสามารถเป่าท่านมาดาระให้ปลิวได้
อยู่ในบ้านก็ประหยัดอดออม ดูแลครอบครัวเป็นอย่างดี ตบเพียงครั้งเดียวก็สามารถปลุกสามีให้ได้สติ
พ่อ น้องชาย สามี ล้วนเป็นคาเงะ
กระทั่งยังมีน้องชายอีกคน——คันคุโร่ นักเชิดหุ่นอันดับหนึ่งแห่งโลกนินจา
แม้ชาวเน็ตจะเรียกเขาด้วยความเอ็นดูว่า “ราชาเก็บของเก่า” แต่ก็ไม่อาจบดบังประกายแห่งนักเชิดหุ่นของเขาได้
……
……
เมื่อเห็นสายตาของอวิ๋นเซียวตกลงบนร่างของตน เทมาริก็ก้มหน้าลงอย่างตื่นเต้น หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุด
เมื่อสังเกตเห็นว่าเทมาริเขินอาย อวิ๋นเซียวจึงถอนสายตากลับมา แล้วมองไปยังคันคุโร่ที่อยู่ด้านข้างด้วยความสนใจ
นี่ก็คือราชาเก็บของเก่าแห่งโลกนินจา อัจฉริยะสายเก็บตกสินะ
ผู้กล้าเชิดหุ่นต่อหน้าสำนักซาโซริอันดับหนึ่ง
คันคุโร่ ผู้ที่อยากสั่งสอนน้องชายอยู่เสมอ แต่กลับถูกน้องชายสั่งสอนอยู่เสมอใช่ไหม?
เจ้าหมอนี่ใช้การกระทำจริงบอกทุกคนว่า
ขอเพียงเส้นทางการแข่งขันแคบพอ และอดทนอยู่จนรุ่นพี่รุ่นใหญ่ล่วงลับไปหมด ข้าก็จะกลายเป็นอันดับหนึ่งของวงการได้เอง
นับตั้งแต่ซาโซริแห่งทรายแดงตายไป โลกนินจาก็แทบไม่เหลือนักเชิดหุ่นอยู่กี่คน
คันคุโร่จึงกลายเป็นนักเชิดหุ่นอันดับหนึ่งแห่งโลกนินจาอย่างสมเหตุสมผล
คิดว่าตอนซาโซริแห่งทรายแดงตาย คันคุโร่คงยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วเก็บหุ่นเชิดไปหลายคันรถทั้งน้ำตาแน่
ซาโซริแห่งทรายแดงอยากเล่นหุ่นแบบไหน เขาก็สร้างหุ่นแบบนั้นขึ้นมาเอง
ส่วนคันคุโร่คือ ซาโซริสร้างหุ่นอะไร เขาก็เล่นหุ่นนั้น
มุมปากของอวิ๋นเซียวค่อย ๆ ยกขึ้น
เมื่อพูดถึงนักเชิดหุ่น อวิ๋นเซียวพลันนึกถึงคนคนหนึ่ง
นั่นก็คือนางาโตะ
ซาโซริศึกษาหุ่นเชิดมาทั้งชีวิต แต่กลับไม่สามารถคิดค้นระบบควบคุมแบบไร้สายที่นางาโตะใช้งานได้
นี่ถึงขั้นเป็นการควบคุมจากระยะไกลข้ามพื้นที่เลยนะ แข็งแกร่งกว่าการควบคุมด้วยเส้นจักระของนักเชิดหุ่นทั่วไปมาก
ผู้ใช้สามารถนั่งอยู่ที่บ้าน แล้วควบคุมหุ่นเชิดออกไปต่อสู้ได้โดยตรง ไม่มีอันตรายต่อชีวิตแม้แต่น้อย
ดังนั้น เมื่อสรุปทั้งหมดแล้ว นางาโตะต่างหากคือสุดยอดนักเชิดหุ่นอันดับหนึ่งแห่งโลกนินจา!
อวิ๋นเซียวรู้สึกว่า เมื่อมีเวลาจะต้องมอบตำแหน่งนักเชิดหุ่นที่แข็งแกร่งที่สุดให้นางาโตะเสียหน่อย
คันคุโร่ถูกสายตาของอวิ๋นเซียวจ้องจนรู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งตัว
เขารู้สึกอยู่เสมอว่า ท่านนักวางแผนกำลังมองเขาเป็นเรื่องตลก
……
แต่ในตอนนั้นเอง ราสะก็ถือหม้อซุปไก่ร้อน ๆ เดินออกมาจากห้องครัว
“อ่าฮ่า ๆ ๆ ๆ ซุปไก่มาแล้ว!”
อวิ๋นเซียว “???”
ประโยคนี้ ทำไมเขารู้สึกเหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อนนะ?