บทที่ 245 เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์

บทที่ 245 เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์

“เถ้าแก่ ท่าน… ท่านไม่ได้ตรวจผิดใช่ไหม? ลูกชายของข้าจะป่วยเป็นโรคร้ายระยะหนักได้อย่างไร?!”

อุจิวะ ฟุงาคุกล่าวเสียงสั่น

ต้องรู้ว่า ตอนนี้อุจิวะ อิทาจิยังอายุไม่ถึงสิบสองปีด้วยซ้ำ

อายุยังน้อยขนาดนี้ จะป่วยเป็นโรคร้ายระยะหนักได้อย่างไร?

อิทาจิที่อยู่ในแคปซูลรักษา เมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นเซียว รูม่านตาก็หดเล็กลงทันที

ที่แท้เขาป่วยเป็นโรคร้ายระยะหนักอย่างนั้นหรือ?

ตั้งแต่เขาเบิกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา ร่างกายก็มักจะมีอาการไม่สบายขึ้นมาเป็นพัก ๆ

ตอนแรกเขายังคิดว่านี่คือผลข้างเคียงจากการเบิกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา จึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก

ตอนนี้ เมื่อได้รับคำเตือนจากอวิ๋นเซียว เขาถึงเพิ่งเข้าใจ

นี่ใช่ผลข้างเคียงของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาที่ไหนกัน

มันคือสัญญาณของโรคร้ายชัด ๆ!

เมื่อเห็นท่าทางร้อนใจของอุจิวะ ฟุงาคุ อวิ๋นเซียวก็ส่ายหน้า

“ข้าไม่ได้ตรวจผิด เขาป่วยเป็นโรคร้ายระยะหนักจริง ๆ”

ในต้นฉบับ อุจิวะ อิทาจิก็ป่วยเป็นโรคร้าย และรู้ว่าตนเองมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน จึงไปหาซาสึเกะ ก่อนสุดท้ายจะจากไปต่อหน้าน้องชาย ปิดฉากชีวิตอันน่าเศร้าของเขา

อย่างไรก็ตาม อวิ๋นเซียวรู้ว่าในช่วงเวลานี้ เรื่องที่อิทาจิกวาดล้างตระกูลทั้งหมดคงไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว

เพราะบอสใหญ่ผู้อยู่เบื้องหลังอย่างเซ็ตสึดำ ตอนนี้ยังขุดเหมืองอยู่

อุจิวะ โอบิโตะกับอุจิวะ มาดาระสองคนนี้ก็รู้ความจริงแล้ว ย่อมไม่ไปวางแผนโครงการเนตรจันทราอีก

ตอนนี้อุจิวะ ฟุงาคุยังทำรัฐประหารสำเร็จและขึ้นเป็นโฮคาเงะแล้ว

อิทาจิจึงยิ่งไม่มีเหตุผลให้ต้องล้างตระกูลอีก

เมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นเซียว ร่างของอุจิวะ ฟุงาคุก็อ่อนแรงลง แทบทรุดลงกับพื้น

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง มองอิทาจิที่อยู่ในแคปซูลรักษาด้วยแววตาซับซ้อน

ในฐานะพ่อ เขาไม่อาจยอมรับความจริงนี้ได้เลย

แต่ในตอนที่เขากำลังรู้สึกสิ้นหวังอยู่นั้น จู่ ๆ เขาก็นึกถึงอวิ๋นเซียวตรงหน้า

เถ้าแก่คนนี้แม้แต่คนตายก็ยังชุบชีวิตได้

การรักษาโรคร้ายระยะหนักอย่างหนึ่ง น่าจะไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขากระมัง?

“เถ้าแก่ โรคร้ายของอิทาจิมีวิธีรักษาไหม?”

อุจิวะ ฟุงาคุมองไปทางอวิ๋นเซียว

ในดวงตาเปล่งประกายแห่งความคาดหวัง

“แน่นอนว่ารักษาได้ เรื่องนี้เป็นเพียงปัญหาเล็กน้อย”

อวิ๋นเซียวยิ้มกล่าว

“รักษาได้ก็ดี… รักษาได้ก็ดี…”

อุจิวะ ฟุงาคุถอนหายใจโล่งอก

“เถ้าแก่ ได้โปรดรักษาเขาให้หายด้วย ไม่ว่าจะต้องใช้เงินเท่าไร ข้าก็ยินดีจ่าย!”

“ไม่ต้องมากขนาดนั้น ใช้แค่หนึ่งสิบล้านก็พอ”

อวิ๋นเซียวยิ้มพลางโบกมือ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของอุจิวะ ฟุงาคุก็เป็นประกาย

เขาจับมืออวิ๋นเซียวด้วยความตื่นเต้น

“ขอบคุณเถ้าแก่ ขอบคุณเถ้าแก่!”

เดิมทีเขาคิดว่าค่ารักษาต้องแพงมากแน่นอน

คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกขนาดนี้!

ความจริงอุจิวะ ฟุงาคุไม่รู้เลยว่า เดิมทีแคปซูลรักษาเกือบจะรักษาโรคร้ายของอิทาจิให้หายไปพร้อมกันแล้ว

หากอวิ๋นเซียวไม่ได้แก้คำสั่งไว้ก่อน โรคร้ายของอิทาจิก็คงถูกรักษาหายไปตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว…

เหตุผลที่อวิ๋นเซียวแก้คำสั่งนั้นง่ายมาก

การใช้แคปซูลรักษาครั้งนี้มีไว้เพื่อรักษาและอัปเกรดเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา ไม่ใช่เพื่อรักษาโรคร้าย

หากต้องการใช้รักษาโรคร้าย ก็ต้องจ่ายเพิ่ม

นี่คือปัญหาเชิงหลักการ

ไม่ใช่ว่าเขาอยากได้เงินเพิ่มหนึ่งสิบล้านนี้สักหน่อย

“เถ้าแก่ นี่คือหนึ่งสิบล้าน รบกวนท่านรีบรักษาโรคร้ายของเขาให้หายด้วย”

อุจิวะ ฟุงาคุหยิบม้วนคัมภีร์อีกม้วนหนึ่งออกมายื่นให้อวิ๋นเซียว

อวิ๋นเซียวยิ้มพลางรับม้วนคัมภีร์มาเก็บไว้

“ไม่มีปัญหา ฝากไว้กับข้าได้เลย”

พูดจบ เขาก็เดินไปที่แผงควบคุมแล้วป้อนคำสั่ง

ไม่นานนัก เขาก็หยุดการเคลื่อนไหวในมือ

“เรียบร้อย เริ่มทำการรักษาแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อุจิวะ ฟุงาคุก็มีสีหน้าไม่อยากเชื่อ

แค่กดบนสิ่งนั้นไม่กี่ครั้ง ก็รักษาโรคร้ายของอิทาจิได้แล้วหรือ?

คิดไปพลาง เขาก็รีบหันไปมองแคปซูลรักษา

เห็นเพียงภายในแคปซูล ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ของเหลวสีเขียวมรกตจำนวนมากเริ่มไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

มันแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วดุจธารน้ำใส แล้วค่อย ๆ แนบติดไปบนร่างของอิทาจิ

ทันทีที่ของเหลวสีเขียวนั้นสัมผัสกับผิวของอุจิวะ อิทาจิ ความรู้สึกสบายจนยากจะบรรยายก็ถาโถมเข้ามาในพริบตา

ความรู้สึกนั้นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านใบหน้า และแสงอาทิตย์อุ่นละมุนส่องลงบนร่าง

ราวกับทุกเซลล์ในร่างกายของเขากำลังส่งเสียงยินดี ต้อนรับการชำระล้างและการเกิดใหม่ครั้งนี้

ชั่วพริบตา อุจิวะ อิทาจิทั้งร่างราวกับผลัดเปลี่ยนกระดูกและชำระไขกระดูกใหม่

เปล่งประกายด้วยพลังชีวิตและความมีชีวิตชีวาที่ไม่เคยมีมาก่อน

โดยเฉพาะดวงตาคู่ที่เดิมทีดูอ่อนล้าเล็กน้อยของเขา เวลานี้ก็สัมผัสได้ถึงความเย็นสบายอย่างน่าอัศจรรย์

ความเย็นนั้นไหลผ่านเส้นประสาทตา แผ่ไปทั่วร่าง ทำให้จิตใจของเขาสดชื่นขึ้นทันที

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปอย่างเงียบงัน

ไม่นานนัก แคปซูลรักษาทั้งสองเครื่องก็ทำงานเสร็จตามลำดับ

พร้อมเสียงกลไกเบา ๆ ฝาแคปซูลค่อย ๆ เปิดออก

“อิทาจิ เจ้ารู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”

อุจิวะ ฟุงาคุร้อนใจอย่างยิ่ง รีบก้าวเข้ามาหน้าแคปซูลรักษา มองลูกชายในแคปซูลด้วยความเป็นห่วงเต็มใบหน้า

คิ้วที่ขมวดแน่นและสายตากังวลนั้น ล้วนเผยให้เห็นความรักและความห่วงใยอันลึกซึ้งของพ่อที่มีต่ออุจิวะ อิทาจิ

เมื่อเห็นบิดาเป็นห่วงตนถึงเพียงนี้ หัวใจของอุจิวะ อิทาจิก็อดอบอุ่นขึ้นมาไม่ได้

เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วกล่าวเสียงเบาว่า

“ท่านพ่อ ตอนนี้ข้ารู้สึกว่าร่างกายดีมาก ไม่เคยรู้สึกเบาสบายขนาดนี้มาก่อนเลย”

พร้อมกับการรักษาของแคปซูล อุจิวะ อิทาจิสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ความเหนื่อยล้าของร่างกายและอาการไม่สบายต่าง ๆ ที่เคยรบกวนเขามาตลอดก่อนหน้านี้ บัดนี้ได้เลือนหายไปดุจหมอกควัน

ไม่เหลือร่องรอยอีกต่อไป

นี่หมายความว่า โรคร้ายของเขาถูกรักษาหายแล้วจริง ๆ

เมื่อได้ยินคำพูดของอิทาจิ อุจิวะ ฟุงาคุก็ถอนหายใจโล่งอกทันที

จากนั้นเขาก็มองอวิ๋นเซียวด้วยใบหน้าเปี่ยมความซาบซึ้ง

“ขอบคุณเถ้าแก่! ขอบคุณท่านมากจริง ๆ! หากไม่ใช่เพราะท่านยื่นมือช่วย ข้าไม่กล้าคิดเลยว่าอิทาจิของพวกเราต่อไปจะเป็นอย่างไร…”

อวิ๋นเซียวยิ้มพลางโบกมือ

“ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น เรื่องพวกนี้ข้าทำได้อยู่แล้ว ไม่นับเป็นอะไรหรอก”

ต่อมา เขาก็หยิบภาชนะแก้วออกมาจากแคปซูลรักษา แล้วยื่นให้อีกฝ่าย

“เนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาข้างในได้พัฒนาเป็นเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์แล้ว”

อุจิวะ ฟุงาคุรับภาชนะมาอย่างระมัดระวัง

เนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาอัปเกรดเป็นเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์แล้ว

ตอนนี้ในที่สุดเขาก็สามารถสั่งสอนอุจิวะ โอบิโตะ เจ้าหนุ่มบัดซบนั่นได้อย่างสบายใจเสียที!

ในตอนนั้นเอง อวิ๋นเซียวเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปมองอุจิวะ อิทาจิ

“จริงสิ อิทาจิ ตอนนี้ดวงตาของเจ้าก็พัฒนาเป็นเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์สำเร็จแล้วเช่นกัน เจ้าลองทดสอบผลลัพธ์ดูได้”

เมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นเซียว อุจิวะ ฟุงาคุที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงเพิ่งได้สติ

เขารีบเร่งว่า

“อิทาจิ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าก็รีบทดสอบพลังของดวงตาคู่ใหม่ดูสิ!”

อุจิวะ อิทาจิพยักหน้า

เขาค่อย ๆ หลับตาลง

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เนตรวงแหวนในดวงตาก็เปลี่ยนเป็นลวดลายรูปชูริเคนแล้ว

ทันทีที่เขาเปิดเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผา เขาก็พลันรู้สึกว่าพลังเนตรในดวงตาไม่เคยอุดมสมบูรณ์เท่าตอนนี้มาก่อน

เขารู้สึกว่า ต่อให้ใช้เทวีสุริยาติดต่อกันหลายสิบครั้ง ก็ยังไม่มีผลกระทบอะไร

อาการสายตาสั้นเล็กน้อยที่เกิดจากการใช้ดวงตามากเกินไปก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็ฟื้นคืนกลับมาแล้ว

ถึงขั้นเขายังรู้สึกว่าตอนนี้ตนมองเห็นชัดกว่าเดิมเสียอีก

แม้แต่รูขุมขนเล็ก ๆ บนใบหน้าของอุจิวะ ฟุงาคุ เขาก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน