L.P.T ตอนที่ 77 กลับสู่เมืองโทคิวะ

เมืองโทคิวะหรือที่เรียกว่าเมืองแห่งความเยาว์วัยอันเป็นนิรันดร์ก็ได้ มันเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของป่าโทคิวะ ในบรรดาเมืองต่างๆในภูมิภาคคันโตเมืองโทคิวะเป็นเพียงเมืองอันดับสามในด้านเศรษฐกิจและขนาดเท่านั้น แต่อย่างไรก็ตามในภูมิภาคคันโตชื่อเสียงของเมืองนี้โด่งดังกว่าเมืองอื่นๆมาก

ในบรรดาเมืองทั้งหมดสาเหตุที่ชื่อเสียงของเมืองโทคิวะโด่งดังมากก็เพราะ ว่าเมืองนี้เป็นบ้านเกิดสุดยอดบุคคลสองคนที่มีชื่อเสียงมากในภูมิภาคคันโต

หนึ่งในนั้นคือ หนึ่งในสี่จุตรเทพ“ผู้ใช้มังกร วาตารุ” หรือที่รู้จักกันในนามบุรุษที่ไร้เทียมทานในพื้นที่คันโตและอีกคนเป็นที่รู้จักในฐานะยิมลีดเดอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดของคันโตและผู้ที่จะผลักดันให้แก๊งร็อคเก็ตขึ้นสู่จุดสูงสุดในอนาคต "จ้าวแห่งปฐพี ซาคากิ"

ทั้งสองคนนี้เกิดที่เมืองโทคิวะ ในเวลาเดียวกันมันก็ทำให้ทั้งสองคนเป็นมนุษย์ที่ได้รับพรจากป่าโทคิวะ สิ่งเดียวที่ทำให้ทั้งสองคนแตกต่างกันก็คือถนนที่ชายสองคนนี้เดินนั้นมันเปรียบกับเป็นเหรียญคนละด้าน คนๆหนึ่งก็กลายเป็นแสงสว่างที่คอยปกป้อง แต่อีกคนก็กลายเป็นความมืดที่ฝังลึกลงไปในสังคม

ตอนนี้ซาโต้ก็ก้าวเข้ามาในเมืองที่มีชื่อเสียงแห่งนี้แล้ว เมื่อเข้าสู่เขตเมืองโทคิวะเวลาล่วงเลยมาถึงห้าโมงเย็นแล้ว

อย่างไรก็ตามซาโต้ดูเหมือนจะไม่ได้รับการยอมรับมากนักสำหรับผู้ที่อยู่อาศัยในเมืองประเภทนี้ หลังจากเข้าสู่เมืองโทคิวะแล้วคนที่เดินตามถนนก็มักจะมองมาที่เขาด้วยเย็นชา สำหรับซาโต้ที่เป็นคนแปลกหน้าแล้วพวกเขาชอบที่จะหลีกเลี่ยงและแม้แต่เหล่าคนนำทางที่มักจะพาผู้มาใหม่ท่องเที่ยวก็เงียบใส่ซาโต้

สำหรับสายตาที่แตกต่างกันของคนที่เดินไปมาในถนนและพวกคนนำทางนั้น ซาโต้ไม่ได้สนใจคนเหล่านี้เลยเพราะมันก็ไม่น่าแปลกใจเลยที่ซาโต้ผู้อาศัยอยู่ในป่าในหนึ่งสัปดาห์ก่อนนี้จะโดนหลีกเลี่ยง เพราะเขาได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับโปเกมอนป่ามามากมาย ดังนั้นด้วยชุดเสื้อผ้าที่มีจำกัดเหล่านั้นจึงไม่แปลกที่สภาพซาโต้จะแย่

นอกจากนี้เขาเพิ่งเดินออกมาจากส่วนลึกของป่าโทคิวะ ตอนนี้ซาโต้แต่งตัวเหมือนคนป่าเถื่อนไม่ต้องพูดถึงผิวที่เริ่มแทนคล้ำจากแดดและที่เสื้อผ้าของเขามีรอยเปื้อนและเหงื่อออกมากทั่วร่างกายบวกกับกลิ่นที่แรง ทำให้ซาโต้ดูสกปรกมาก

โชคดีที่ลูกบอลที่ผูกติดกับเอวของซาโต้มีบทบาทสำคัญในเวลานี้และซาโต้ก็แผร่ให้เห็นกลุ่มของออร่าที่ทำให้คนอื่นๆรู้สึกกดดันและอึดอัด

ดังนั้นแม้ว่าคนรอบๆตัวเขาจะบอกว่าพวกเขาไม่ต้อนรับซาโต้ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะแสดงท่าทีก้าวร้าวเกินไปต่อเทรนเนอร์แบบซาโต้ซึ่งให้ความรู้สึกอึดอัดตั้งแต่แรกเห็น

ในหมู่พวกเขามีบางคนที่ขยิบตาความรังเกียจ สายตาของพวกเขากลายเป็นความกลัวจากนั้นก็รีบออกไปก่อนที่ซาโต้จะสังเกตเห็น

อย่างไรก็ตามซาโต้ผู้ก่อความวุ่นวายโดยไม่รู้สึกตัวก็ได้ดึงดูดความสนใจของตำรวจพันธมิตรลีกที่ลาดตระเวนในบริเวณใกล้เคียงจนได้ ไม่นานหลังจากซาโต้เข้ามาในเมืองโทคิวะ ตำรวจหญิงจุนซ่ากับการ์ดีของเธอก็ขี่รถตำรวจเข้ามา

"กรุณาแสดงบัตรประจำตัวของคุณหลังจากที่กลับมาจากการเดินทางด้วยค่ะ!" หลังคุณจุนซ่าลงจากรถตำรวจและพูดกับซาโต้ต่อหน้าเธอทันที ดวงตาที่กลมโตสวยงามของเธอมีความหวาดกลัวเล็กน้อยและการ์ดีที่อยู่อยู่ข้างๆเธอ เขาได้แสดงท่าพร้อมโจมตีสำหรับการต่อสู้ตลอดเวลา

ในฐานะตำรวจพันธมิตรลีกจุนซ่าระมัดระวังมากในตอนนี้ เธอไม่ดูถูกซาโต้จากชุดในปัจจุบันของเขา แต่เธอกลับยิ่งให้ความสนใจมากเข้าไปอีกจากสภาพชุดของซาโต้

การมาของซาโต้ทำให้เธอรู้สึกว่าเทรนเนอร์ที่เธอพบเจอตามปกติกับซาโต้นั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เพราะถ้าเป็นเทรนเนอร์ที่คุ้นเคยกับการเดินในพื้นที่ปลอดภัยมันก็จะเป็นลูกแกะที่ไม่อันตรายแต่เธอก็ไม่รู้หรอกว่าพวกเขามีประสบการณ์มากแค่ไหนในพื้นที่ที่ไม่ปลอดภัยในป่าโทคิวะ แต่ซาโต้ที่เธอกำลังเผชิญหน้าในตอนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นหมาป่าเจ้าอารมณ์ที่กำลังอารมณ์ไม่ดี เธอรู้สึกอย่างนี้ก็เพราะออร่าที่ซาโต้ปล่อยออกมากดดันคนรอบๆ

"โอเคครับ คุณจุนซ่านี่คือบัตรประจำตัวของผม ผมพึ่งจะกลับมาจากภารกิจในป่าโทคิวะและตอนนี้ผมเหนื่อยมาก ผมแค่หวังว่าผมจะได้พักผ่อนโดยเร็วที่สุด" เมื่อเผชิญหน้ากับการตรวจสอบของจุนซ่า ซาโต้ก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีและนำบัตรประจำตัวพันธมิตรลีกของเขาออกจากกระเป๋ากางเกงโดยตรงก่อนจะยื่นให้จุนซ่าที่ยืนตรงหน้าเขา

เห็นได้ชัดว่าบัตรประจำตัวพันธมิตรที่แก๊งร็อคเก็ตมอบให้ซาโต้นั้นเพียงพอแล้ว หลังจากที่คุณจุนซ่าเสียบบัตรประจำตัวพันธมิตรของซาโต้เข้าไปในตัวตรวจสอบบนเครื่องมือขนาดเล็กที่ใช้ตรวจ ID แล้ว หนึ่งข้อมูลโดยละเอียดเกี่ยวกับซาโต้ก็แสดงทันที

ข้อมูลนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงสถานที่เกิดวันเดือนปีเกิดและภูมิหลังที่ไร้เดียงสาของซาโต้ตลอดจนประสบการณ์ของเขาจากการเป็นนักจับแมลงก่อนที่ไปจนถึงการเป็นเทรนเนอร์ที่ลงทะเบียนในลีก ด้วยทั้งหมดนี้สามารถอธิบายเป็นคำตอบที่สร้างความพึงพอใจให้กับจุนซ่าเป็นอย่างมาก

"ไม่เป็นไรขอบคุณสำหรับความร่วมมือการเดินทางที่ยากลำบาก" หลังจากอ่านข้อมูลจริงบนหน้าจอเครื่องอย่างละเอียดและพบว่าไม่มีปัญหาใดๆ จุนซ่าก็โล่งใจเช่นกันเมื่อเธอมองซาโต้อีกครั้งเธอก็มองมาที่เขาด้วยท่าทางใจดี

ทันทีที่เธอพูดจบจุนซ่าก็คืนบัตรให้ซาโต้ทันทีจากนั้นก็ตระเวนไปยังพื้นที่ใกล้เคียงกับการ์ดีต่อ

หลังจากเห็นคุณจุนซ่าส่งบัตรประจำตัวคืนให้แก่ซาโต้ ผู้คนในบริเวณใกล้เคียงก็โล่งใจขึ้นมาเมื่อได้เห็นซาโต้อีกครั้ง พวกเขายังคงเชื่อมั่นในตัวคุณจุนซ่าอีกมาก เนื่องจากเธอไม่มีปัญหากับซาโต้ก็แสดงว่าซาโต้ไม่ใช้พวกนอกกฎหมายแน่นอน

"หึ~ ดูเหมือนว่าฉันจะผ่านระดับสำเร็จแล้วเห็นได้ชัดว่าบัตรประจำตัวพันธมิตรลีกนี้และมันคือของจริง" เมื่อเห็นจุนซ่าออกไป ซาโต้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งใจอย่างเงียบ

ในความเป็นจริงเมื่อเห็นจุนซ่า ซาโต้ผู้ซึ่งตอนนี้เป็นสมุนแก๊งร็อคเก็ตก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่ในใจเล็กน้อยและเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตรงมาหาเขาและตรวจสอบบัตรประจำตัวของเขา เขาก็แทบจะร้องไห้ออกมา โชคดีที่ความมั่นคงทางจิตใจของเขานั้นดีมากและบัตรประจำตัวที่แก๊งมอบให้นั้นเป็นของแท้เขาจึงไม่ได้มีปัญหาอะไรกับเธอ

หลังจากการตรวจสอบของจุนซ่าการเดินทางต่อจากนี้ของซาโต้ก็ง่ายขึ้นมากอย่างน้อยคนเดินถนนที่อยู่ใกล้ๆก็ไม่ปฏิเสธเขาในฐานะคนนอกที่"ชั่วร้าย"

ตอนนี้ซาโต้ต้องทำหลายอย่างเช่นพักผ่อนให้เพียงพอสำหรับเขาและโปเกมอนของเขาและเติมเสบียงที่จำเป็นสำหรับการเดินทางครั้งต่อไปโดยเร็วที่สุดและหาทางไปยังภูมิภาคโฮเอ็นโดยเร็วที่สุด

แน่นอนว่าจากสถานการณ์ปัจจุบันของซาโต้ เขาต้องทำให้ภาพลักษณ์ของตัวเองนั้นดีขึ้น แต่ก่อนที่จะไปซื้อเสื้อผ้าดีๆสักชุดเพื่อเปลี่ยนภาพลักษณ์ของเขา เขาต้องได้รับสิ่งที่จำเป็นก่อนนั้นก็คือ"เงิน"

พูดตามตรงตอนนี้ซาโต้ เขาสิ้นเนื้อประดาตัวและเป็นแทบคนอนาถาโดยธรรมาติ หากไม่มีเงินแผนการต่อไปทั้งหมดของเขาจะเป็นไปไม่ได้ที่จะดำเนินต่อ ดังนั้นเขาจะต้องหาเงินจำนวนหนึ่งโดยเร็วที่สุด

มองผ่านป้ายบอกทางริมถนน ซาโต้ก็ได้มาถึงร้านขายสินค้าโปเกมอนในเมืองโทคิวะ ตามสถานการณ์ในปัจจุบันการขายสิ่งของต่างๆบนร่างกายของเขาเป็นวิธีที่เร็วที่สุดในการได้รับในวันนี้

ตอนนี้ซาโต้มีของมีค่าไม่มากนัก บางทีสิ่งที่มีค่าที่สุดและขายง่ายที่สุดก็คือน้ำผึ้งป่าที่ได้จากรังสเปียร์เมื่อวานนี้ สิ่งเหล่านี้มีค่าในระบบแลกเปลี่ยนคะแนนภายในของแก๊งร็อคเก็ตแถมมันยังไม่ถูกเลย ดังนั้นมันจึงเป็นสิ่งที่มีค่าข้างนอกแก๊งแน่นอน

เกี่ยวกับการมาถึงของซาโต้ เหล่าเทรนเนอร์ที่กำลังซื้อของในร้านต่างก็หันมาให้ความสนใจและเด็กฝึกส่วนใหญ่ที่แต่งตัวสดใสก็แสดงท่าทีรังเกียจทันที เทรนเนอร์หญิงสาวบางคนถึงกับใช้มือตัวเองปิดปากและจมูกแล้วรีบออกจากร้านทันที

แน่นอนว่าในฐานะเจ้าของร้านขายอุปกรณ์โปเกมอนและเหล่าพนักงานเก่าๆบางคนก็ยังคงเป็นที่นับถืออยู่ หลังจากได้เห็นซาโต้ พวกเขาบางคนก็ขัดขวางเพื่อนร่วมงานสาวบางคนทันทีเพื่อไม่ต้องการให้พวกเธอเดินหน้าและขับไล่ซาโต้ ออกจากร้านเพราะความสกปรก

"มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับท่าน" พนักงานชายวัยกลางคนเริ่มก้าวไปข้างหน้าและถามซาโต้ทันที

"ใช่ฉันต้องการขายอะไรบางอย่าง คุณรับซื้อของพวกนี้หรือปล่าว" ซาโต้พยักหน้าเมื่อได้ยินและรีบหยิบน้ำผึ้งสเปียร์ที่ปิดผนึกด้วยขี้ผึ้งออกมาทันที