บทที่ 390 - ตกลงกันเรียบร้อย

บทที่ 390 - ตกลงกันเรียบร้อย

จางหมิงโน้มตัวไปข้างหน้า ตบแขนจางผิงเบาๆ "พอได้แล้วน่า มีบุญแต่ไม่รู้จักบุญนะแก ดูสถานการณ์ตอนนี้สิ มีงานที่ทั้งมั่นคงทั้งมีหน้ามีตาแบบนี้หาได้ง่ายๆ ที่ไหน แกออกไปดูข้างนอกสิ มีคนอีกตั้งเท่าไหร่ที่ยังต้องดิ้นรนเพื่อปากท้อง"

จางผิงพยักหน้ายิ้มๆ "เออๆ ที่นายพูดมามันก็ถูก ฉันก็แค่บ่นให้นายฟังไปงั้นแหละ เออ ว่าแต่นะ ช่วงสองสามวันมานี้ชื่อนายดังกระฉ่อนเลยนะ หาหมูป่าไปให้โรงงานเครื่องเคลือบกับสำนักงานเขตได้เนี่ย ฝีมือไม่เบาเลยนี่นา"

จางหมิงโบกมือปัด ยิ้มรับ "ฉันก็แค่โชคดี ไปเจอหมูป่าเข้า ก็เลยจัดการมันซะเลย"

จางผิงทำหน้าเคลิ้มฝัน "เฮ้อ ถ้าฉันเจอเรื่องดีๆ แบบนี้บ้างก็คงจะดี หมูป่าตัวเบ้อเริ่มขนาดนั้น ต้องได้เนื้อเยอะแน่ๆ นายไปเจอที่ไหนมาเนี่ย?"

จางหมิงยิ้มอย่างมีเลศนัย "ก็ในภูเขาแถวบ้านเกิดฉันนั่นแหละ แต่สภาพในภูขามันไม่ได้สวยงามหรอกนะ มีแต่กิ่งไม้แห้งๆ กับหญ้ารกๆ เต็มไปหมด แถมหมูป่ายังดุร้ายสุดๆ ถ้าไม่มีฝีมือจริงๆ รับมือมันไม่ได้หรอกนะ แกน่ะก็ทำงานอยู่ที่สถานีธัญพืชไปเงียบๆ เถอะ อย่าไปคิดเพ้อเจ้ออะไรเลย"

จางผิงเบ้ปาก "ฉันก็แค่พูดไปงั้นแหละ เรื่องที่คนงานโรงงานทอผ้าเข้าไปล่าหมูป่าแล้วบาดเจ็บกลับมา ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน ไอ้คนพวกนั้นมันทำบ้าอะไรของมันก็ไม่รู้?"

จางหมิงในตอนนี้ไม่อยากจะเอ่ยถึงโรงงานทอผ้าสักเท่าไหร่ เขาจึงเปลี่ยนเรื่องคุย "ที่นี่คือสถานีธัญพืช พวกนายยังขาดแคลนเนื้ออีกเหรอ?"

จางผิงค้อนขวับใส่จางหมิง "ตอนนี้มีที่ไหนบ้างล่ะที่ไม่ขาดเนื้อน่ะ? ถึงพวกเราจะอยู่ดีกินดีกว่าหน่อย แต่ก็แค่ดีกว่าหน่วยงานอื่นๆ นิดๆ หน่อยๆ ตรงที่ไม่ต้องอดตายเท่านั้นแหละ เออ ว่าแต่ นายพอจะแบ่งเนื้อที่ล่ามาได้มาให้พวกเราบ้างได้ไหม? ที่สถานีธัญพืชของพวกเราก็ไม่ได้กินเนื้อกันมาตั้งนานนมแล้วเหมือนกัน"

พอได้ยินจางผิงพูดแบบนั้น จางหมิงก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด ในมิติของเขามีเสบียงอาหารมากมายก่ายกองจนนับไม่ถ้วน แต่ก็หาจังหวะเอาออกมาไม่ได้ ถ้าเขาสามารถเอาสัตว์ป่าที่ล่ามาได้มาแลกเปลี่ยนเป็นเสบียงกับสถานีธัญพืชล่ะก็ เสบียงในมิติของเขาก็จะมีข้ออ้างเอาออกมาได้แล้วไม่ใช่เหรอ?

ผ่านไปสักพัก จางหมิงก็เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนเก่า "จะให้มาส่งบ้างก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้หรอกนะ แต่ฉันจะเอาสัตว์ป่ามาแลกเป็นเสบียงของพวกนายนะ ฉันไม่เอาเงิน"

จางผิงได้ยินเงื่อนไขของจางหมิง ก็รีบพยักหน้าตอบตกลงทันที

"เรื่องนี้ไม่มีปัญหา ทำได้สบายมาก! ปกติสถานีธัญพืชของเรา นอกจากเสบียงที่จัดสรรตามโควตาแล้ว ก็จะมีเสบียงส่วนสูญเสียหลงเหลืออยู่บ้าง เสบียงพวกนี้ก็คือพวกข้าวสารที่ร่วงหล่น หรือน้ำหนักหายไปจากการระเหยของน้ำระหว่างการขนส่งนั่นแหละ พวกเราเอาเสบียงส่วนสูญเสียพวกนี้มาแลกกับสัตว์ป่าของนาย พนักงานของพวกเราก็จะได้ปรับปรุงอาหารการกิน ส่วนนายก็ได้เสบียงไป ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยนะเนี่ย"

จางหมิงฟังแล้วก็แอบดีใจ ไม่นึกเลยว่าจะมีเรื่องดีๆ แบบนี้มาหล่นทับ "แล้วเสบียงส่วนสูญเสียพวกนี้มีเยอะไหม? จะเอามาแลกได้สักเท่าไหร่? พวกเราต้องตกลงกันเรื่องปริมาณและอัตราการแลกเปลี่ยนให้ชัดเจนก่อนนะ จะได้ไม่มีปัญหาตามมาทีหลัง"

จางผิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ "เรื่องปริมาณเนี่ย ในแต่ละเดือนมันก็ไม่ค่อยจะเท่ากันหรอก บางเดือนก็เยอะ บางเดือนก็น้อย ส่วนเรื่องที่จะแลกได้เท่าไหร่นั้น ก็ต้องให้หัวหน้าสถานีธัญพืชเป็นคนตัดสินใจน่ะ"

พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็ขยับเข้าไปใกล้จางหมิง กระซิบเสียงเบา "นายวางใจได้เลย หัวหน้าสถานีธัญพืชเป็นคุณอาของฉันเอง ไม่มีทางให้นายเสียเปรียบแน่นอน"

พอได้ยินแบบนี้ จางหมิงก็ถึงบางอ้อเลยว่า ทำไมจางผิงไอ้หมอนี่ถึงได้เข้ามาทำงานที่สถานีธัญพืชได้ ที่แท้ก็มีเส้นสายนี่เอง

จางหมิงหัวเราะพลางชกไหล่จางผิงเบาๆ "เฮ้ย ไอ้บ้าเอ๊ย เมื่อก่อนไม่เคยเห็นนายบอกเลย ถ้ารู้ว่านายมีเส้นสายแบบนี้ ฉันจะไปกังวลอะไรล่ะ"

จางผิงยิ้มแห้งๆ "ก็กลัวนายจะคิดว่าฉันใช้เส้นสายเข้ามาน่ะสิ แต่พูดจริงๆ นะ อาฉันน่ะเป็นคนดีมากเลยนะ เดี๋ยวพอนายได้เจอเขาก็จะรู้เองแหละ"

จางหมิงพยักหน้า "โอเค งั้นพวกเราก็ต้องจัดการเรื่องนี้ให้มันออกมาดีๆ หน่อยนะ นายไปเกริ่นๆ กับอาของนายไว้ก่อนก็แล้วกัน บอกเขาว่าทางฉันสามารถล่าสัตว์ป่ามาได้ อยากจะเอามาแลกกับเสบียงส่วนสูญเสีย ลองดูซิว่าเขาจะคิดยังไง"

จางผิงพูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม "ไม่มีปัญหา ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง คืนนี้ฉันจะไปคุยกับอาเลย เดาว่าเขาน่าจะสนใจเหมือนกันแหละ เพราะการได้ช่วยให้พนักงานสถานีธัญพืชได้กินเนื้อ มันก็เป็นเรื่องดีนี่นา"

จางหมิงกำชับเพิ่มอีกว่า "แต่ก่อนจะทำการแลกเปลี่ยน นายต้องรักษาความลับให้ดีนะ พยายามอย่าเพิ่งให้ข่าวนี้หลุดรอดออกไปเด็ดขาด"

จางผิงตบหน้าอกรับประกัน "นายวางใจได้เลย ฉันน่ะปากหนักจะตาย เดี๋ยวฉันจะไปย้ำกับอาให้ด้วยว่าห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป อ้อ แล้วนายจะเอาสัตว์ป่ามาส่งให้พวกลอตแรกได้ประมาณเมื่อไหร่ล่ะ ฉันจะได้ไปบอกเวลากับอาได้ถูก"

จางหมิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เร็วสุดก็มะรืนนี้แหละ น่าจะเอาไก่ป่ากับกระต่ายป่ามาให้ได้สักอย่างละสิบกว่าตัว ถึงตอนนั้นค่อยมาดูกันอีกทีว่าจะแลกอะไรได้บ้าง"

จางผิงตาเป็นประกาย พูดด้วยความตื่นเต้น "เยี่ยมไปเลย! ไก่ป่ากับกระต่ายป่าอย่างละสิบกว่าตัว นี่มันเป็นสินค้าลอตใหญ่เลยนะเนี่ย ตอนที่ฉันไปคุยกับอา เขาต้องเห็นถึงความจริงใจของนายแน่นอน ฉันเดานะว่านายต้องได้เสบียงกลับไปเพียบเลยล่ะ"

จางหมิงพยักหน้า และไม่ได้พูดอะไรต่อ

ตอนนั้นเอง จางผิงก็ถามขึ้นมาอีก "เออ ว่าแต่นายอยากจะแลกเป็นเสบียงอะไรบ้างล่ะ? ฉันจะได้ไปบอกอาล่วงหน้า"

จางหมิงลองคิดดูก่อนจะถามกลับ "ตอนนี้ที่สถานีธัญพืชของนายมีเสบียงอะไรบ้างล่ะ? ลองบอกมาให้ฉันฟังหน่อยสิ"

จางผิงใช้ความคิดอยู่พักหนึ่งแล้วบอก "ตอนนี้ที่นี่เรามีแป้งฟู่เฉียง แป้งเอ้อร์เหอเมี่ยน แป้งข้าวโพด แป้งข้าวฟ่าง มันเทศ มันฝรั่ง แล้วก็ข้าวสาร ประมาณเนี้ยแหละ"

จางหมิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "ถ้างั้น ตอนมาแลกก็เอาเป็นข้าวสาร แป้งฟู่เฉียง แป้งข้าวโพด แล้วก็แป้งเอ้อร์เหอเมี่ยนก็แล้วกัน ส่วนมันฝรั่งกับมันเทศก็เอามานิดหน่อยพอ"

จางผิงพยักหน้ารับ "โอเค ฉันจำไว้แล้ว เดี๋ยวฉันจะให้อาเตรียมของพวกนี้ไว้ล่วงหน้านะ"

ทั้งสองคนยังคงพูดคุยกันถึงรายละเอียดต่างๆ ต่อไปอีกพักหนึ่ง เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงเวลาเที่ยงแล้ว จางหมิงก็เลยชวนจางผิง "ป่ะ เพื่อนเก่า วันนี้ฉันเลี้ยงข้าวนายเอง"

พอได้ยินว่าจะได้ไปกินข้าวที่ร้านอาหาร จางผิงก็ดีใจขึ้นมาทันที ด้วยฐานะทางบ้านของเขา การไปกินข้าวที่ร้านอาหารก็ไม่ใช่เรื่องลำบากยากเย็นอะไร ที่เขาดีใจขนาดนี้ เหตุผลหลักๆ ก็คือเวลาอยู่คนเดียว เขามักจะขี้เกียจออกไปกินข้าวข้างนอกนั่นแหละ

แต่เขากลับพูดขึ้นว่า "นายมาหาฉัน จะให้นายมาเสียเงินเลี้ยงได้ไง ป่ะ วันนี้ฉันเลี้ยงเอง"

พอเห็นจางผิงจะเลี้ยง จางหมิงก็ส่ายหน้าปฏิเสธ "ให้ฉันเลี้ยงเถอะน่า เอาไว้คราวหน้าที่ฉันมา นายค่อยเลี้ยงคืนก็แล้วกัน เพื่อนเก่าอย่างพวกเราไม่ได้เจอกันตั้งนาน ครั้งนี้อย่ามาแย่งฉันจ่ายเลย"

เมื่อเห็นจางหมิงยืนกรานแบบนั้น จางผิงก็ไม่ได้ดึงดันปฏิเสธอีก เขายิ้มแล้วตอบ "โอเค ถ้างั้นก็น้อมรับด้วยความยินดีล่ะนะ! แต่ตกลงกันแล้วนะ คราวหน้าที่นายมา ต้องให้ฉันเป็นเจ้ามือบ้างล่ะ"

"ไม่มีปัญหา!" จางหมิงหัวเราะเสียงดัง ทั้งสองคนเดินเคียงไหล่กันออกจากสถานีธัญพืช

ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยง บนถนนมีผู้คนเดินขวักไขว่ ร้านอาหารหลายร้านก็เริ่มส่งกลิ่นหอมของอาหารลอยโชยออกมายั่วน้ำลาย จางหมิงกับจางผิงเดินเข้าไปในร้านอาหารร้านหนึ่งที่ดูคนค่อนข้างเยอะ

ภายในร้านจัดวางโต๊ะและเก้าอี้ไม้ไว้สองสามชุด ถึงแม้จะดูเรียบง่าย แต่ก็จัดเก็บได้สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย

(จบแล้ว)