บทที่ 18: ด่านระดับกลาง เรียกเทพแห่งการสังหารไป๋ฉี่!

เสียงของชายชราทรงพลังและน่าเกรงขาม แม้เขาจะสวมเสื้อคลุมสีเขียวเรียบง่าย แต่ก็ไม่อาจปิดบังกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเขาได้

"ท่านผู้อาวุโส นี่คือบัตรผ่านของข้า โปรดตรวจดูด้วย" หยิงเสวียนล้วงบัตรสีเขียวออกมาจากอกเสื้อ

ชายชราในชุดสีเขียวเห็นบัตรแล้วก็แสดงท่าทางประหลาดใจ "ชั้นมัธยมปีที่ 1 ห้อง 5 หยิงเสวียน?"

โดยปกติแล้ว นักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 1 จะถูกห้ามเข้าด่านระดับกลางอย่างเด็ดขาด แต่เด็กหนุ่มตรงหน้ากลับมีบัตรผ่านพิเศษจากอธิการบดี?

ในชั่วพริบตา ชายชราก็นึกถึงกระดานจัดอันดับมือใหม่ด้านนอก

ชื่อที่ทำลายสถิติการผ่านด่านในประวัติศาสตร์ ก็คือชื่อของเด็กหนุ่มตรงหน้านี้ไม่ใช่หรือ?

"เมื่อเจ้ามีบัตรผ่าน ก็เข้าไปเถอะ"

"แต่ข้าต้องเตือนเจ้าสักหน่อย"

"ด่านระดับกลางแตกต่างจากด่านระดับต้นโดยสิ้นเชิง"

"ในด่านระดับกลาง ปีศาจและมารร้ายจะถูกสร้างขึ้นมาแบบสุ่มทั้งหมด"

"พลังการต่อสู้ของพวกมันก็ไม่เท่ากัน"

"เป็นไปได้ว่าเจ้าอาจเจอปีศาจที่มีพลังระดับสองทันทีที่เข้าไปในด่าน โดยไม่มีเวลาให้เจ้าได้ตั้งตัวเลย"

"ดังนั้นเจ้าต้องพร้อมรับมือกับการต่อสู้ตลอดเวลา"

"หากถูกปีศาจสังหารในนั้น จิตวิญญาณของเจ้าจะได้รับความเสียหายอย่างถาวร..."

หยิงเสวียนพยักหน้า "ขอบคุณท่านผู้อาวุโส ข้าจะจดจำคำพูดของท่านไว้"

พูดจบ หยิงเสวียนก็ถือบัตรผ่านหมุนตัวเดินเข้าไปในม่านแสง

ชายชราในชุดสีเขียวมองเงาร่างของหยิงเสวียน พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

มีพรสวรรค์เช่นนี้ แต่ไม่หยิ่งยโส นับเป็นโชคดีของโรงเรียนเจียงหลิงที่หนึ่งจริงๆ

แต่เขาแซ่หยิง... จะเป็นคนจากตระกูลนั้นหรือ?

แต่ทำไมคนจากตระกูลนั้นถึงมาที่โรงเรียนเจียงหลิงที่หนึ่งล่ะ?

แม้ชายชราจะรู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

ตอนนี้ หยิงเสวียนมาถึงชั้นสองของพื้นที่ฝึกฝนแล้ว

ที่นี่เมื่อเทียบกับชั้นแรก มีคนน้อยกว่ามาก

ทุกคนที่อยู่ในที่นี้ล้วนเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 2 ทั้งสิ้น

การมาถึงของหยิงเสวียน ดึงดูดความสนใจของทุกคนอย่างรวดเร็ว

"ดูเร็ว นั่นน้องชั้นปีหนึ่งหรือ?"

"นักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 1 เพิ่งปลุกวิญญาณอาวุธไม่ใช่หรือ... ทำไมถึงมาที่ด่านระดับกลางได้?"

"หรือว่าเดินผิดทาง?"

"เป็นไปไม่ได้หรอก ทางเข้าชั้นสองมีผู้อาวุโสของโรงเรียนเรานั่งเฝ้าอยู่นะ..."

ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของทุกคน หยิงเสวียนค่อยๆ เดินไปที่ม่านแสงของด่านระดับกลาง

กลิ่นอายนี้...

แค่ยืนอยู่ด้านนอกม่านแสง ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวจากด้านใน

เมื่อเทียบกับด่านระดับต้น ความยากในการพิชิตด่านระดับกลางนั้นเป็นการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพเลยทีเดียว!

"เฮ้!"

"น้องชายคะ อยากจับทีมไหม? พี่สาวพาน้องผ่านด่านเอง"

ขณะกำลังจะก้าวเข้าไปในด่าน มีเด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาข้างกายหยิงเสวียน

เด็กสาวสวมชุดต่อสู้สีแดง ผมหางม้ารวบไว้ด้านหลังศีรษะ

เธอมีรูปร่างได้สัดส่วน ผิวสีแทนสุขภาพดี ดูออกว่าออกกำลังกายเป็นประจำ

"ขอบคุณพี่สาวมาก"

"แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเข้าด่าน ข้าอยากลองด้วยตัวเองก่อน"

ตั้งแต่ด่านระดับกลางเป็นต้นไป สามารถจับทีมได้สูงสุด 5 คน

หากต้องการทำลายสถิติการผ่านด่าน นักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 2 ส่วนใหญ่จะเลือกวิธีการจับทีมเพื่อพิชิตด่าน

แม้ว่าแต่ละคนจะได้รับพลังงานน้อยลง

แต่ความเสี่ยงที่จะถูกปีศาจสังหารและทำให้จิตวิญญาณเสียหายก็ลดลงอย่างมากเช่นกัน

เด็กสาวในชุดต่อสู้สีแดงได้ยินหยิงเสวียนปฏิเสธตนเอง

เธอแสดงท่าทางประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

"น้องชาย แม้ข้าจะไม่รู้ว่าทำไมเจ้าซึ่งเพิ่งปลุกพลังและเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 1 ถึงมาที่นี่ได้"

"แต่ข้าต้องบอกเจ้าว่า ด่านระดับกลางไม่ได้ง่ายอย่างที่เจ้าคิดหรอก"

"นักเรียนชั้นมัธยมปีที่ 2 รุ่นเดียวกับข้าหลายคน ถูกปีศาจสังหารในนั้น"

"ทำให้จิตวิญญาณได้รับความเสียหายอย่างถาวร!"

เด็กสาวพูดมาถึงตรงนี้ คิดว่าหยิงเสวียนจะกลัว

แต่เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย

เธอก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ฟังคำพูดของเธอเลย

ตอนนี้หยิงเสวียนมีความคิดของตัวเอง

ตอนนี้เป็นช่วงที่เขาต้องการพลังงานจำนวนมาก

ถ้าจับทีม พลังงานที่ได้จากการสังหารปีศาจก็จะถูกแบ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น พรสวรรค์ของเสื้อคลุมมังกรดำของเขามีความพิเศษ วันนี้ก็สามารถเรียกผู้ติดตามคนที่สามได้แล้ว

ผู้ติดตามสามคนรวมกับตัวเขาเอง ก็ไม่แพ้ทีมทั่วไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขายังไม่เคยลองใช้พรสวรรค์ "จิตใจเป็นหนึ่งเดียว" เลย

ถ้าเกิดเจอปีศาจที่มีพลังสูงจนเขารับมือไม่ไหว

เขาก็จะรวมพลังการต่อสู้ของผู้ติดตามทั้งหมดเข้ากับตัวเอง

ถ้าถอยหลังไปหมื่นก้าว ถึงแม้จะทำแบบนั้นแล้วยังไม่สามารถเอาชนะปีศาจในนั้นได้

เขาก็ยังมีเวลาสามนาทีที่จะหนีได้ทัน!

"พี่สาว ขอบคุณสำหรับความปรารถนาดี"

"ถึงแม้จะเจออันตราย ข้าก็มีความสามารถที่จะปกป้องตัวเองได้"

เด็กสาวได้ยินแล้ว ส่ายหัวอย่างจนปัญญา

"ก็ได้ ข้าเกลี้ยกล่อมเจ้าไม่สำเร็จ"

"ข้าชื่อหยวี่เยว่ ถ้าเจ้าได้รับความเสียหายทางจิตวิญญาณ อย่าลืมรีบมาหาข้าที่ชั้นมัธยมปีที่ 2 นะ"

"บิดาของข้าเป็นหัวหน้าแผนกจิตเวชที่โรงพยาบาลเจียงหลิง"

"นักเรียนจากโรงเรียนเราที่ได้รับความเสียหายทางจิตวิญญาณ ค่ารักษาลด 20% นะ..."

"ขอให้โชคดี!"

หลังจากหยวี่เยว่จากไป หยิงเสวียนขมวดคิ้ว

น่าสนใจ นี่เป็นการอวยพรหรือสาปแช่งข้ากันแน่...

หยิงเสวียนยักไหล่

ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของทุกคน เขาก้าวเข้าไปในม่านแสง

"โอ้โห เด็กคนนี้เข้าไปคนเดียวเลย!"

"พิชิตด่านคนเดียว น้องคนนี้มีความกล้าแบบไหนกัน"

"เขาคิดว่าด่านระดับกลางเหมือนกับด่านระดับต้นหรือไง..."

"หยวี่เยว่มีน้ำใจอยากพาเขาไป แต่เขากลับไม่รู้บุญคุณ?"

ตอนนี้ หยิงเสวียนไม่ได้ยินเสียงจากภายนอกแล้ว

ในสมองของเขา ความรู้สึกมึนงงรุนแรงโถมเข้าใส่

ในชั่วขณะต่อมา เขาก็ได้เหยียบลงบนพื้นหญ้า

[หยิงเสวียน, สายการต่อสู้, ระดับหนึ่งขั้นเก้า]

[วิญญาณอาวุธ: เสื้อคลุมมังกรดำ][ระดับพรสวรรค์: ไม่สามารถแสดงผลได้]

[กำลังเข้าสู่พื้นที่ฝึกฝนของโรงเรียนเจียงหลิงที่หนึ่ง......]

[กำลังสร้างด่านระดับกลาง.......]

เมื่อลืมตาขึ้น ทัศนียภาพรอบข้างทำให้หยิงเสวียนอุทานด้วยความประหลาดใจ

เห็นเพียงป่าเบื้องหน้า ต้นไม้โบราณพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้าเป็นกลุ่มใหญ่

เสียงจิ้งหรีดและนกร้องดังก้องอยู่ข้างหู

ในอากาศ มีกลิ่นหอมของดินและพืชพรรณผสมกัน

"เสื้อคลุมมังกรดำ!"

ฮ่า———

ในชั่วพริบตา เสื้อคลุมสีดำอันทรงพลังก็สวมทับร่างของหยิงเสวียน

บุคลิกของเขาพลันเปลี่ยนไปในทันที!

"เสื้อคลุมมังกรดำ ใช้พรสวรรค์ 'ชีวิตไม่มีวันสิ้นสุด'!"

ทันใดนั้น เสื้อคลุมก็ปล่อยแสงสีทองออกมา

สถานการณ์นี้ไม่เคยเกิดขึ้นในการเรียกสองครั้งก่อนหน้านี้เลย

"เกิดอะไรขึ้น?"

"เป็นแสงสีทอง?"

[เงื่อนไขการเรียกสำเร็จ]

[พลังการต่อสู้ปัจจุบันของเจ้าภาพ: ระดับหนึ่งขั้นเก้า]

[ขอแสดงความยินดี เจ้าภาพได้รับผู้ติดตามแบบเติบโตได้: ไป๋ฉี่ (ระดับหนึ่งขั้นเก้า)]

[จำนวนผู้ติดตาม: 3][โบนัสกลุ่ม: 3%]]

[ผู้ติดตามแบบเติบโตได้: พลังการต่อสู้จะเพิ่มขึ้นตามพลังการต่อสู้ของเจ้าภาพ]

ไม่ทันที่หยิงเสวียนจะตกตะลึง

จากแสงสีทอง ค่อยๆ ปรากฏร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่นัก

แม้ว่าเขาจะมีรูปร่างเตี้ย แต่กลิ่นอายสังหารอันท่วมท้นที่แผ่ออกมา

กลับทำให้หยิงเสวียนรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น!

เขามีฉายาว่าเป็นคนฆ่า ในชีวิตเคยสังหารทหารศัตรูนับแสน!

แม่ทัพฝ่ายศัตรูที่ต้องต่อสู้กับเขา เมื่อได้ยินชื่อของเขา ไม่มีใครไม่ตกใจกลัวจนหน้าซีดและหนีกระเจิง!

เขาสังหารทั่วหกแคว้น และได้รับการแต่งตั้งเป็นอู่อันจวิน!

"ยอมถูกสังหารโดยไม้หนักยังดีกว่าต้องเป็นแม่ทัพที่นำความอัปยศมาสู่กองทัพ!"

"ผู้ใดบุกรุกอาณาเขตต้าฉิน ฆ่าไม่ไว้ชีวิต!"

การรบทุกครั้งที่เขามีส่วนร่วม ไม่เคยพ่ายแพ้ เขาคือเทพแห่งสงครามที่แท้จริง

เขานำทัพได้อย่างเทพเจ้า เป็นแม่ทัพผู้ไร้พ่ายอย่างแท้จริง

เขาแข็งแกร่งแค่ไหน แม้แต่คนรุ่นหลังก็ไม่กล้าประเมินค่าเขา

ผู้คนจะเอ่ยเพียงชื่อของเขาด้วยความเคารพ

"เทพแห่งการสังหาร———ไป๋ฉี่!"

(จบบท)