L.P.T ตอนที่ 58 เลือกปฏิบัติ

ด้วยขนาดที่มีมากกว่า 2 เท่าของสายพันธุ์เดียวกันและระดับที่สูงถึง 43 นี่เป็นตัวเลขที่สามารถทำให้ซาโต้รู้สึกกลัวได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นทักษะมากมายที่ริงกุมะตัวนี้เชี่ยวชาญ มันแสดงให้เห็นถึงหัวใจของริงกุมะตัวนี้เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

ก่อนที่ริงกุมะจะทันตอบสนองอะไร ซาโต้ก็รีบหันไปทางอื่นแล้ววิ่งไปหยิบคุไซฮานะและซูแบทที่กำลังกลัวจนไม่สามารถขยับได้ในทันที(ก็เข้าใจว่าอ่อนแออยู่ แต่ทำไมบทมันให้พี่แกสับตีนหนีพวกตัวโหดๆบ่อยจัง?)

ในความเป็นจริงนอกจากภูติน้ำจำนวนมากแล้วมันยังมีปลาธรรมดาอีกจำนวนมากที่ริมฝั่งแม่น้ำในเวลานี้ เดิมทีซาโต้แค่ต้องการที่จะนำภูติน้ำที่อยู่ใกล้เคียงทั้งหมดกลับไปที่แม่น้ำ แล้วค่อยจัดการอาหารที่ส่งมาถึงประตูของเขาฟรีๆพวกนี้ แต่ตอนนี้ แขกที่ไม่ได้รับเชิญที่น่ากลัวกลุ่มนี้ได้โผล่มาแล้วเขาจะอยู่เพื่อซัดกับเจ้าริงกุมะสุดโหดนี้ทำไมล่ะ?

เกี่ยวกับริงกุมะเหล่านี้ที่ปรากฏตัวต่อหน้าซาโต้อย่างกะทันหัน ซาโต้ไม่ต้องคิดก็สามารถรู้ได้เลยว่าพวกมันมาเพื่ออาหารแสนอร่อยเหล่านี้

หากเขาเลือกที่จะช่วยโปเกมอนน้ำที่เหลืออยู่ให้กลับสู่แม่น้ำต่อไป ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขากำลังยั่วยุสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวเหล่านี้ซึ่งในตอนนี้ถ้าเขาได้ไปยั่วยุพวกมันเขาคงไม่สามารถรับผลที่ตามมาไหวแน่นอน ถ้ายังคงอยู่ต่อไปเขาอาจจะกลายเป็นขนมของเจ้าตัวลูกแน่ๆ

สำหรับสิ่งที่ซาโต้คิดแล้ว ริงกุมะที่กำลังกินอาหารแสนอร่อยอยู่ริมฝั่งแม่น้ำไม่น่าเลือกที่จะหยุดซาโต้ที่ไม่น่าจะอร่อยเท่ากับปลาที่แสนหวานและยังจับง่ายตรงริมแม่น้ำในปัจจุบันสำหรับริงกุมะปลาน่าจะอร่อยและมีประโยชน์กว่าซาโต้มาก

ตอนนี้ด้วยการที่ว่ามีปลาคอยส่งผลต่อความอยากอาหารของพวกมันอยู่ เหล่าริงกุมะจึงเลือกที่จะไม่สนใจซาโต้ พวกเขาขี้เกียจที่จะไล่ตามซาโต้หลังจากที่ซาโต้ใช้เวลาเพีนงชั่วครู่ในการออกจากพื้นที่ริมแม่น้ำ

อย่างไรก็ตามในฐานะหัวหน้า ริงกุมะยักษ์เขายังคงทำหน้าที่ในฐานะผู้นำได้ดี เขาเฝ้ามองการหลบหนีของซาโต้อย่างใกล้ชิด

และเมื่อเขาเห็นซาโต้ออกจากริมฝั่งแม่น้ำและกำลังจะวิ่งเข้าไปในป่า ทันใดนั้นก็มีแสงเย็นแวบเข้ามาในดวงตาของหัวหน้าริงกุมะทันทีและแสงแห่งความตายสีส้มขนาดใหญ่ก็ถูกปล่อยออกมาจากปากเขาอย่างกะทันหัน(อันนี้ริงกุมะน่าจะใช้ทักษะ"เสียงไฮเปอร์")

พลังทำลายล้างสีส้มที่แทบจะไม่ได้สะสมพลังงานเลยถูกปล่อยออกมาโดยตรงจากปากของริงกุมะแสดงให้เห็นว่าเขาคุ้นเคยกับการใช้ทักษะนี้แค่ไหนและเป้าหมายของทักษะทำลายล้างนี้เห็นได้ชัดว่ามันก็คือซาโต้และเหล่าโปเกมอนของเขา

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอย่างกะทันหันของหัวหน้าริงกุมะ ซาโต้ผู้ซึ่งให้ความสนใจกับมันมากที่สุดก็ตอบสนองด้วยสัญชาตญาณของตัวเองทันที เมื่อริงกุมะขยับเขาก็ย้ายไปทางซ้ายทันทีจากนั้นกลิ้งไปข้างหน้าบนพื้นและในที่สุดก็สามารถรอดพ้นจากหายนะเมื่อทักษะนั้นใกล้เข้ามา

ทักษะ"เสียงไฮเปอร์"ที่หัวหน้าริงกุมะปล่อยออกมานั้นทรงพลังอย่างเห็นได้ชัด การระเบิดครั้งใหญ่เกิดขึ้นทันทีเมื่อมันกระทบลงตรงตำแหน่งเดิมของซาโต้ ต้นไม้ใกล้เคียงบางต้นถูกทำลายและมีรอยขีดข่วนขนาดใหญ่ขยายไปข้างหน้า หลังจากผ่านไป 10 เมตรหลุมระเบิดที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 7 หรือ 8 เมตรก็ปรากฏขึ้นมาในที่สุด

และคลื่นอากาศขนาดใหญ่ที่เกิดจากการระเบิดในขณะนั้นก็พัดเข้าใส่ซาโต้ที่อยู่ใกล้ระยะระเบิดทันที ซาโต้และโปเกมอนของเขาเลยถูกคลื่นอากาศพัดไปเป็นระยะทางหนึ่งจากนั้นก็กระแทกเข้ากับลำต้นของต้นไม้ใหญ่อย่างแรง

สำหรับซาโต้ที่ตายหรือไม่ตายนั้น หัวหน้าริงกุมะก็เลิกสนใจเขาทันที หลังจากได้เห็นการทำลายล้างของทักษะตัวเองและการหายตัวไปของแมลงตัวน้อย มันก็ไปเข้าร่วมการกินอาหารและเริ่มกินปลากับริงกุมะตัวแม่และลูกอย่างอย่างมีความสุข

ในขณะที่ริงกุมะเหล่านี้กำลังกินอย่างมีความสุข ซาโต้ที่ซ่อนตัวอยู่ในบ้านต้นไม้ในเวลานี้ก็ใช้กล้องอินฟราเรดบนแล็ปท็อปเพื่อดูสถานการณ์ของเหล่าริงกุมะที่ริมฝั่งแม่น้ำตลอดเวลา

“มันอันตรายมาก ฉันเกือบถูกฆ่าโดยเจ้าริงกุมะตัวนี่น มันน่าจะเป็นเจ้าของอาณาเขตของป่าใกล้ๆนี้ แถมยังมีระดับสูงถึงเลเวล 43 นี้ไม่น่าแปลกใจเลยที่อาร์บอกมันจะไม่กล้าบุกเข้ามาในอาณาเขตของริงกุมะเพราะช่องว่างระหว่างพวกมันทั้ง 2 มีมากเกินไป” เมื่อมองดูภาพบนหน้าจอดวงตาของซาโต้ก็แสดงให้เห็นถึงความอัปยศที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนและยังมีเจตนาฆ่าที่รุนแรงซ่อนอยู่ในนั้นอีกด้วย

เกือบไปแล้ว เขาเกือบที่จะถูกฆ่าตายด้วยทักษะจากหัวหน้าริงกุมะ ถ้าเขาไม่คอยระมัดระวังตลอดเวลาแล้วละก็ เขาคงถูกฆ่าตายไปแล้ว

แถมเจ้าหัวหน้าริงกุมะยังจ้องมองทุกสิ่งอย่างดูถูก ท่าทีสบายๆของมันทำให้ซาโต้รู้สึกอับอายอย่างมากซึ่งนี้เองทำให้เจตนาฆ่าภายในของเขาเดือดพล่านขึ้นอีกครั้ง

ซาโต้อาจจะชอบโปเกมอนเป็นชีวิตจิตใจ ใช่แม้ว่ามันอาจจะไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เขาขุ่นเคืองแต่ความคิดนี้ก็ไม่ได้ทำให้เขาหายอับอายเลย และเขาก็ยังเกลียดพวกโปเกมอนที่ทำร้ายผู้คนโดยไม่มีเหตุผลโดยเฉพาะผู้ที่แค่ต้องการช่วยเหลือมัน สำหรับโปเกมอนประเภทนี้เขาจะไม่ปราณีมันอย่างแน่นอน

สำหรับมนุษย์ที่จะอยู่รอดในโลกของโปเกมอนแล้วความรักและมิตรภาพเพียงอย่างเดียวนั้นยังห่างไกลจากความเพียงพอ สิ่งที่จำเป็นในการรับประกันความปลอดภัยของพวกเขาก็คือกำลัง

"ถ้าพวกเขาไม่ทำอะไรฉันก่อน ฉันก็ไม่ทำอะไรพวกเขา แต่ถ้ามีพวกมันหรือคนใดก็ตามมาทำฉัน ฉันจะจัดการมันให้ถึงที่สุด และเนื่องจากแกได้ทำร้ายฉันโดยไม่มีเหตุผลและยังปล่อยให้ฉันมีชีวิตรอดอีก งั้นแกก็ควรจะต้องเตรียมพร้อมที่จะพบเจอกับความโกรธของฉันแล้ว ริงกุมะ!!!" ตอนนี้ซาโต้ได้สลักความแค้นไว้ในใจเขาแล้ว

ในขณะเดียวกันไม่ใช่แค่ซาโต้เท่านั้นที่รู้สึกถึงความอัปยศอดสูที่ยิ่งใหญ่ แต่ซูแบทที่มีความภาคภูมิใจในตนเองสูง ในตอนนี้เขากำลังนอนหมอบเงียบๆบนไหล่ของซาโต้ แต่เขาก็ยังอาศัยความสามารถของการจับคลื่นความถี่ไปที่ตัวหัวหน้าริงกุมะอยู่ตลอดเวลา

แต่คุไซฮานะนั้นในฐานะที่เธอเป็นโปเกมอนที่อาศัยอยู่ในป่าใกล้ๆตั้งแต่เธอยังเด็กเธอจึงรู้ถึงการมีอยู่ของหัวหน้าริงกุมะตั้งแต่แรกแล้ว เธอรู้สึกโชคดีมากแล้วที่เธอสามารถหลบหนีภายใต้เงื้อมมือของหัวหน้าริงกุมะได้

สำหรับการแก้แค้นแล้วคุไซฮานะไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงมันด้วยซ้ำเลยเพราะเธอรู้ดีว่าหัวหน้าริงกุมะนั้นทรงพลังเพียงใด ความคิดที่ว่าหัวหน้าริงกุมะนั้นอยู่ยงคงกระพันได้ฝังแน่นอยู่ในใจของเธอมาตั้งนานแล้ว

อย่างไรก็ตามคุไซฮานะเธอนั้นก็บอบบางและอ่อนไหวมาก เธอยังคงรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความเกลียดชังของซาโต้และซูแบทที่มีต่อหัวหน้าริงกุมะในเวลานี้ เธอจึงเลือกที่จะติดตามซาโต้ในการเกลียดชังหัวหน้าริงกุมะไปด้วย เพราะสำหรับเธอแล้ว แม้ว่าหัวหน้าริงกุมะนั้นจะน่ากลัวแต่มันก็ไม่น่ากลัวเท่ากับการอยู่คนเดียวอีกครั้ง

เหล่าริงกุมะไม่ได้อยู่ริมฝั่งแม่น้ำใกล้ๆนานเกินไป หลังจากใช้เวลาอีก 7 หรือ 8 นาทีเพื่อรับประทานอาหารรสเลิศริมฝั่งแม่น้ำที่อยู่ใกล้ๆพวกมันก็เดินต่อไปตามริมฝั่งแม่น้ำเพื่อหาอาหารต่อ เห็นได้ชัดว่าริงกุมะเหล่านี้ยังกินไม่เพียงพอและต้องการหาอาหารตามริมฝั่งแม่น้ำต่อไป

5 หรือ 6 นาทีหลังจากที่เหล่าริงกุมะจากไป ซาโต้ก็ออกมาจากบ้านต้นไม้ลงสู่พื้นดินอีกครั้งจากนั้นกลับไปที่ริมฝั่งแม่น้ำแล้วเดินไปในทิศทางตรงกันข้ามกับริงกุมะเดินไป เพื่อที่เขาจะได้ค้นหาโปเกมอนน้ำที่ชื่นชอบต่อไป

แต่หลังจากซาโต้เดินไปตามริมฝั่งแม่น้ำหลาย 10 เมตรเขาก็เลือกที่จะกลับไปที่จุดเดิมเพราะเขาพบว่าไม่มีโปเกมอนน้ำบนฝั่งแม่น้ำบนถนนสายนี้หรือไม่มีโปเกมอนน้ำที่ยังมีชีวิตอยู่อีกแล้ว

เนื่องจากภูมิประเทศของป่าโทคิวะ ตลิ่งริมฝั่งแม่น้ำจึงได้รับการบูรณะให้กลับสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว ก้อนกรวดที่ริมฝั่งแม่น้ำก็แห้งด้วยแสงแดดยามเที่ยงที่รุนแรงและปลาที่ตายแล้วบางตัวก็เริ่มส่งกลิ่นเหม็นคาวออกมา

ระหว่างทางกลับซาโต้ก็โดนภูติป่าที่ตามกลิ่นคาวปลามาโจมตีอย่างกะทันหันทันที มันก็คือกลุ่มเนียสที่นำโดยหัวหน้าเปอร์เซียนในตอนนี้

"พวกเราเหมือนพวกอ่อนแอสินะ วันนี้ฉันอยากให้พวกนายเพิ่มความเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้เข้าใจไหม? ซูแบท!คุไซฮานะ!" เมื่อมองไปที่หัวหน้าเปอร์เซียนตรงหน้าเขาที่กำลังส่งสายตามุ่งร้ายมาที่พวกเขา และตอนนี้ซาโต้ได้ถูกพวกเนียสล้อมรอบ เมื่อมองไปที่แขนเขาดีๆจะพบว่ามีรอยแผลเป็นสดใหม่บนแขนซ้ายของเขา โดยแผลนี้เขาพึ่งจะโดนข่วนโดยเปอร์เซียน หลังจากที่ซาโต้โดนโจมตีดวงตาของเขาก็โหดเหี้ยมขึ้นและตะโกนบอกซูแบทกับคุไซฮานะต่อทันที