บทที่ 609 - พลังแห่งเทพรุนแรงเกินต้าน! ถอย!

บทที่ 609 - พลังแห่งเทพรุนแรงเกินต้าน! ถอย!

"ดีนะที่ตัดสินใจไว"

เมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติ มาเหมิน·ชุนก็รีบกลับมาที่จัตุรัส ยืนมองเหตุการณ์ข้างนอกผ่านประตูเทเลพอร์ตขนาดห้าเมตรพลางถอนใจอย่างโล่งอก

โชคดีนะที่ไหวตัวทัน!

ถึงจะมีเกราะห้วงมารคุ้มกัน แต่โดนระดับเทพซัดเข้าให้ ก็คงรับได้ไม่กี่ดอกหรอก

ก็แหม... พลังมันคนละชั้นกันเลยนี่นา!

ความหัวรั้นก็ต้องมีขอบเขตเหมือนกันนะ!

ทันใดนั้น

"เร็วเข้า! รีบปิดประตูเทเลพอร์ตบานนี้เดี๋ยวนี้!"

มาเหมิน·ชุนที่กำลังวิ่งถอยหลัง ตาลีตาเหลือกตะโกนสั่งพวกต่างดาวที่คุมค่ายกลให้ตัดการจ่ายพลังวิญญาณทันที

ไม่สนเลยว่ายังมีพวกต่างดาวอีกหลายคนที่ยังกลับมาไม่ถึง

สำหรับมันแล้ว พวกเผ่าพันธุ์ชั้นต่ำพวกนี้ตายก็ตายไปเถอะ ขืนปล่อยให้ไอ้ระดับเทพนั่นทะลวงเข้ามาในเมือง แล้วรู้ที่ซ่อนของโลกใบเล็กนี้เข้าล่ะก็ ฉิบหายแน่

มารก็อบลินในโถงสังเกตการณ์รับคำสั่ง ถึงจะแอบสงสารเพื่อนร่วมเผ่า แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง รีบรัวนิ้วตัดพลังวิญญาณผ่านโต๊ะคริสตัลมารทันที

ที่จัตุรัส พลังวิญญาณที่ส่งไปยังประตูเทเลพอร์ตของภูเขาซวีหลิงลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว

ขอบประตูเริ่มบิดเบี้ยว เลือนลาง แสงสว่างริบหรี่ลง และหดเล็กลงอย่างเห็นได้ชัดในพริบตา

ในเวลาเดียวกัน

พอจักรพรรดิซวีข่าหลัวเท่อโผล่มา พวกต่างดาวที่กำลังสู้อยู่นอกม่านพลังและค่ายกลก็หน้าถอดสี สิ้นหวังไปตามๆ กัน

พวกต่างดาวระดับกลางและระดับล่างที่ยังขุดหินมิติอยู่ในเหมือง ก็รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มดินทลาย

จังหวะนั้นเอง อุปกรณ์สื่อสารที่ทำจากคริสตัลมารก็ดังขึ้น สั่งให้ล่าถอยด่วน

"เวรเอ๊ย! ไอ้ลิงจากฝั่งกลางนี่หว่า! มันมาโผล่ที่นี่ได้ไงวะ ไอ้พวกมารก็อบลินงี่เง่านั่นมันเฝ้าจอกันประสาอะไร!"

"บัดซบ รอข้าด้วยสิโว้ย! ให้ข้าเข้าไปหน่อย ให้ข้าเข้าไปในประตูที!"

"เชี่ย! อย่าเพิ่งปิด ขอเวลาอีก 2 วินาที เวรเอ๊ย แค่ 2 วินาทีเอง!!"

พวกต่างดาวเค้นพลังวิญญาณสุดขีด วิ่งหนีตายสุดชีวิตมุ่งหน้าไปที่ประตูเทเลพอร์ต ภาพที่เห็นราวกับปลาวาฬสูบน้ำ หวังเพียงจะได้กลับไปที่จัตุรัสของเมืองต่างดาว

แต่ทว่า ส่วนใหญ่ก็ทำไม่สำเร็จ

ลูกบอลพลังวิญญาณสีทองแย่งซีนไปหมดแล้ว

ม่านพลัง ค่ายกล และเวทป้องกันต่างๆ ที่กางไว้ด้วยเสาคริสตัลมารและผลึกลายระดับต่างๆ ราวกับถุงน่องที่ถูกฉีกกระชากอย่างรุนแรง แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา

วินาทีต่อมา

ก็ไม่ได้มีการระเบิดของพลังวิญญาณหรือคลื่นกระแทกอย่างที่คิด

ลูกบอลพลังวิญญาณสีทองขนาดยักษ์ที่พังทลายทุกสิ่ง ภายใต้การควบคุมของจักรพรรดิซวีข่าหลัวเท่อ ก็แตกตัวออกเป็นลูกบอลสีทองขนาดเล็กนับไม่ถ้วน พุ่งทะลวงเข้าใส่ฝูงต่างดาวที่กำลังหนีตายอย่างบ้าคลั่ง

ที่ใดที่มันพาดผ่าน อากาศก็เกิดเสียงดังซี๊ดซ้าด ราวกับถูกแผดเผา

เกราะระดับเจ็ดระดับแปดที่พวกต่างดาวใส่อยู่ แทบไม่มีประโยชน์อะไรเลย โดนลูกบอลทองคำทะลวงร่างทะลุไปแบบไม่ได้ส่งเสียงร้องสักแอะ ก็ขาดใจตายคาที่ไปซะแล้ว

——ตุบ ตุบ!

ร่างของพวกต่างดาวร่วงหล่นลงมาราวกับต้นข้าวสาลีที่ถูกเคียวเกี่ยว บ้างก็ทรุดลงกับพื้น บ้างก็ดิ่งพสุธาจากบนฟ้า

เลือดสารพัดสีไหลทะลักออกจากบาดแผล นองเป็นแอ่งเลือดเกลื่อนพื้นดิน

ชั่วพริบตาเดียว ไม่ว่าจะเป็นพวกต่างดาวที่ยอมบีบผลึกลายราชันมารระดับเก้าทิ้ง หรือพวกที่รวมพลังกันสร้างเกราะป้องกัน ล้วนพบกับจุดจบเดียวกันหมด

พลังแห่งเทพรุนแรงเกินต้าน!

ขณะเดียวกัน

จักรพรรดิซวีข่าหลัวเท่อมองประตูเทเลพอร์ตที่กำลังหดเล็กลง นึกคิดเพียงวูบเดียว เส้นทางแห่งกฎความยาวกว่า 6,000 เมตรที่อยู่ด้านหลังก็เปล่งแสงเจิดจ้า อักขระวิ่งพล่านรอบตัวราวกับลูกอ๊อด ปลดปล่อยรังสีอำมหิตออกมา

"หมัดทะลวงมิติ!"

พริบตานั้น

จักรพรรดิซวีข่าหลัวเท่อก็วาร์ปมาโผล่ใกล้ๆ ประตูที่หดเหลือแค่ 50 เซนติเมตร ง้างหมัดขึ้นสูง

หมัดที่อัดแน่นด้วยพลังวิญญาณสุดสยอง ห่อหุ้มด้วยแสงสีทองอร่าม ปล่อยคลื่นพลังวิญญาณขนาดมหึมาพุ่งทะยานออกไป

——เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ!

คลื่นแสงสาดไปที่ไหน มิติก็แตกกราวเป็นรอยร้าวสีดำ พริบตาเดียวก็กลืนกินจุดที่ประตูตั้งอยู่ คลื่นพลังงานกระแทกผืนดินราวกับเสาทองคำยักษ์พุ่งปักทะลุโลก

ณ จุดตกกระทบ แผ่นดินกระเพื่อมราวกับน้ำเดือด สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างบ้าคลั่ง

รอยแยกและคลื่นความสั่นสะเทือนแผ่ขยายออกไปทุกทิศทางอย่างเกรี้ยวกราด

ผืนดินที่เคยราบเรียบ ผุดเป็นเนินดินสูงชันนับไม่ถ้วน ฝุ่นคลุ้งตลบไปทั่วฟ้า

เฉินซีอินกับพวกซวีจางคงมองดูภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ใจเต้นไม่เป็นส่ำ

ถ้าไอ้การโจมตีแบบนี้มาโดนตัวเอง คงแหลกละเอียดไม่เหลือแม้แต่เศษเนื้อแน่ๆ?!

วินาทีต่อมา

พอประตูเทเลพอร์ตหายไป

จักรพรรดิซวีข่าหลัวเท่อก็หรี่ตาลง ยืนนิ่งอยู่กับที่ ยกมือขึ้นทำท่ากำหลวมๆ ราวกับมีมือยักษ์ที่มองไม่เห็นลอยลงมาจากฟ้า

ลูบคลำผืนดินในรัศมีร้อยลี้จนเรียบกริบ กลับคืนสู่ความสงบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มีเพียงศพพวกต่างดาวที่เกลื่อนกลาด กับสีหน้าตกตะลึงของพวกเฉินซีอิน ที่ยืนยันว่ามันเพิ่งลงมือไปเมื่อกี้

จากนั้น จักรพรรดิซวีข่าหลัวเท่อก็จ้องมองจุดที่ประตูเทเลพอร์ตหายไป แววตาฉายอารมณ์ประหลาด

ไม่ใช่ว่ามันจะฉวยโอกาสมุดประตูเทเลพอร์ต บุกเข้าไปในถิ่นของพวกต่างดาวไม่ได้นะ

แต่มันหวาดกลัววิธีที่พวกต่างดาวใช้ฆ่าจักรพรรดิซวีซือเหนียวเผิงต่างหาก

เกิดมีกับดักรออยู่ แล้วมันบุกเข้าไปตัวเดียว จะรอดกลับมาได้หรือเปล่าก็ไม่รู้

ขนาดจักรพรรดิซวีปัวปี่สยงเมื่อกี้ยังเจ็บหนัก เส้นทางแห่งกฎหักไปตั้งสองเส้น ถ้าไม่ใช่เพราะมันถึกทน คงตายโหงไปแล้ว

และไอ้พลังที่โจมตีใส่จักรพรรดิซวีปัวปี่สยง ก็เหมือนกับพลังที่ฆ่าจักรพรรดิซวีซือเหนียวเผิงเป๊ะเลย!

จากนั้น

จักรพรรดิซวีข่าหลัวเท่อก็หันไปมองเฉินซีอินที่ลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนจะพุ่งพรวดเข้าไปหา

......

อีกด้านหนึ่ง

ถึงประตูเทเลพอร์ตจะหดตัวอย่างรวดเร็ว แต่คลื่นแสงขนาด 50 เซนติเมตรก็ยังเล็ดลอดทะลวงเข้ามาอัดกระแทกพื้นจัตุรัสของพวกต่างดาวจนได้

จังหวะนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยสีแดงก็สว่างวาบขึ้นทั่วโถงสังเกตการณ์

"เตือนภัย! เตือนภัย! ตรวจพบคลื่นพลังวิญญาณแห่งกฎ!"

"ฉิบหายแล้ว! รีบเปิดม่านพลังป้องกันวิญญาณเร็วเข้า ไม่งั้นประตูบานอื่นก็พังไปด้วยแน่!"

มารก็อบลินตัวหนึ่งที่ดูแลระบบตะโกนลั่น

พวกมารก็อบลินตัวอื่นๆ ได้ยินคำสั่งก็รีบยกมือขึ้น แต่ก็ไม่ทันการณ์แล้ว

วินาทีต่อมา แสงสีทองเจิดจ้าก็สาดส่องลงบนจอภาพผลึกเสียงเงาของเมืองจนตาพร่ามัว

——ตูม!!

คลื่นแสงที่มุดลงดิน ขยายตัวอย่างรวดเร็ว ระเบิดดินกระจุย ราวกับลูกโป่งที่ถูกเป่าจนแตก ตามมาด้วยการระเบิดครั้งใหญ่ระดับทำลายล้าง

เกิดเป็นกลุ่มควันรูปดอกเห็ดที่ปล่อยคลื่นกระแทกออกมาเป็นระลอก!

สิ่งก่อสร้างของพวกต่างดาวรอบๆ จัตุรัส ทนแรงระเบิดไม่ไหว ถล่มครืนลงมา หินกระเด็นไปทั่ว

ค่ายกลอักขระบนพื้นก็พังยับไปกว่าครึ่ง เสาคริสตัลมารที่ปล่อยม่านพลังก็แตกกระจายไม่เหลือซาก

เกิดเป็นลูกโซ่ระเบิดขนาดย่อมๆ ซ้ำเติมความเสียหายให้หนักขึ้นไปอีก

พวกต่างดาวบางส่วนที่เพิ่งกลับมาจากประตูบานอื่น และยังไม่ได้ออกจากจัตุรัส ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

ยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ก็โดนลูกหลง ร้องโหยหวนกันระงม พวกที่อยู่ใกล้จุดศูนย์กลางระเบิดก็แหลกเป็นผุยผงไปเลย!

มาเหมิน·ชุนเองก็กระเด็นลอยละลิ่ว หมุนคว้างกลางอากาศราวกับใบไม้ร่วงในพายุ

โชคดีที่มีเกราะห้วงมารคุ้มกัน แถมมันก็ถอยหลังมาตลอด และคลื่นแสงก็หมดพลังไปก่อน ไม่งั้นความเสียหายคงบานปลายกว่านี้

พอฝุ่นควันจางลง

มาเหมิน·ชุนมองดูจัตุรัสที่พังพินาศไปกว่าครึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว

ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานเอ๊ย!

แค่เสี้ยววินาทีก็สร้างความพินาศได้ขนาดนี้เชียว!

จากนั้น มันก็กวาดสายตามองไปที่ประตูเทเลพอร์ตบานอื่นๆ เห็นประตูเริ่มกะพริบ เพราะพลังวิญญาณขาดตอน ก็หน้าซีดเผือด

"แย่แล้ว รีบส่งข่าวให้มาเหมิน·ซินกับพวกมันกลับมาด่วน เลิกขุดได้แล้ว!"

"ขอรับ... ขอรับ..."

(จบแล้ว)