บทที่ 602 - วิธีการใช้งานแบบใหม่, สิงโตสีฟ้าโหม่งระฆัง!

บทที่ 602 - วิธีการใช้งานแบบใหม่, สิงโตสีฟ้าโหม่งระฆัง!

กายาเบญจเสียง——สภาวะจิตวิญญาณ!

การต้องเผชิญหน้ากับระดับเก้าขั้นต้นสี่ตัวและขั้นสมบูรณ์อีกหนึ่งตัวพร้อมกัน เฉินซีอินก็ไม่กล้าชะล่าใจ รีบเปิดใช้สภาวะจิตวิญญาณที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวเพื่อเสริมพลังให้ตัวเองทันที

พลังรบเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวในพริบตา อาณาเขตแห่งเสียงดนตรีก็แข็งแกร่งขึ้น พลังผูกมัดและแรงกดดันรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ครอบคลุมร่างของซวีเซียจื่อและพรรคพวกเอาไว้มิดชิด

เขาแอบถอนหายใจในใจ

เฮ้อ~ ร่างจำแลงเอ๋ย บทเพลงเอ๋ย น่าเสียดาย... สถานการณ์ไม่อำนวยให้ใช้พวกแกเลย....

"แก.... แก.... แก.....!"

ซวีเซียจื่อที่เพิ่งจะตั้งหลักได้ สัมผัสได้ถึงสถานการณ์รอบตัว ก้มมองพลังเสียงอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังกัดกร่อนหน้าอกของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองราชาภาพมายาขนสีฟ้า ใบหน้าของมันเปลี่ยนสีไปทันที ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

นอกจากพรสวรรค์แปลงร่างแล้ว ไอ้พลังที่จู่ๆ ก็ระเบิดขึ้นมานี่มันมาจากไหนอีกล่ะเนี่ย?!

ถ้าบอกว่าก่อนหน้านี้อีกฝ่ายใช้กระบองฟาดเกราะมันแตกได้ในสามที ตอนนี้ก็คงทะลวงร่างมันทะลุได้ในทีเดียว พลังโจมตีเพิ่มขึ้นอย่างน้อยหนึ่งเท่าตัว แทบจะไม่อยากเชื่อสายตา!

สำหรับระดับเก้าอย่างมัน การจะเพิ่มพลังขึ้นมาสักนิดก็ยากลำบากแสนสาหัส แล้วทำไมพลังของไอ้หมอนี่ถึงเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวได้ง่ายๆ แบบนี้ล่ะ?!

ไร้เหตุผลเกินไปแล้วมั้ง?!

มันเพิ่งจะระดับแปดขั้นสมบูรณ์เองนะเว้ย!

ถึงตอนนี้ ซวีเซียจื่อเริ่มจะลนลาน คิดอยากจะหนีแล้ว มันพยายามจะฉีกมิติหนี แต่ก็พบว่าพอเริ่มมีความคิดและขยับตัว ราชาภาพมายาก็จะเข้ามาขัดจังหวะพลังมิติของมันทันที

บัดซบเอ๊ย!

ซวีเซียจื่อเข้าใจทันทีว่า วันนี้ถ้าไม่มันตายก็ข้าตาย มันคือศึกชี้เป็นชี้ตาย!

"ร่วมมือกันฆ่ามัน ไม่งั้นไม่มีใครรอดแน่! ระวังเกราะทองคำของมันด้วย มันสะท้อนการโจมตีแถมยังแข็งมาก พยายามใช้พลังวิญญาณหรือพลังจิตโจมตี!"

"ข้าไม่เชื่อหรอกว่า พวกเราร่วมมือกันแล้ว มันยังจะทนได้!"

สิ้นเสียงคำราม ทั้งห้าตัวก็พุ่งเข้าใส่เฉินซีอินพร้อมกัน

ศึกหนึ่งรุมห้าเปิดฉากขึ้นอย่างดุเดือด

การโจมตีด้วยพลังวิญญาณสาดกระหน่ำ ทั้งลำแสงสีเพลิง พายุคมมีดลม หอกน้ำแข็งขนาดยักษ์ เข็มแห่งความมืด และหมอกพิษสีม่วง ถักทอเป็นตาข่ายฟ้าดิน พุ่งเข้าใส่เฉินซีอินไม่ขาดสาย

เฉินซีอินที่อยู่ท่ามกลางพายุการโจมตี มีพลังเสียงส่องประกายรอบกาย กลายเป็นเกราะป้องกันไร้รูปร่าง ร่างกายพลิ้วไหวหลบหลีกบ้าง รับการโจมตีตรงๆ บ้าง

มือก็ควงกระบองทองคำรวดเร็วจนเป็นภาพติดตา ปัดป้องลำแสงพลังวิญญาณอย่างแม่นยำ หรือไม่ก็ฟาดหอกน้ำแข็งที่พุ่งเข้ามาจนแตกกระจาย

จากนั้น

เฉินซีอินก็อาศัยจังหวะที่การโจมตีของศัตรูชะงัก เล็งเห็นช่องโหว่ พุ่งทะยานราวกับสายฟ้าสีฟ้า เข้าประชิดตัวซวีเซียจื่อที่กำลังหน้าถอดสี

เด็ดปีกเด็ดหาง เด็ดหัวหน้ามันก่อน!

วินาทีต่อมา

กระบองทองคำแหวกอากาศเสียงดังขวับ ฟาดลงบนก้ามทั้งสองข้างของซวีเซียจื่ออย่างจัง

——กร๊อบ!

ก้ามแมงป่องข้างหนึ่งถึงกับหักสะบั้น เลือดสีดำสาดกระเซ็น

"อ๊าก!"

ซวีเซียจื่อร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ร่างกายกระเด็นถอยหลังไปอย่างควบคุมไม่ได้ ปากก็ตะโกนด่าทอ

"มีสมาธิกันหน่อยสิวะ!"

ซวีจิ้วและตัวอื่นๆ ที่เผลออึ้งไปครู่หนึ่ง หันมามองหน้ากัน นึกไม่ถึงว่าราชาภาพมายาจะหาจังหวะสวนกลับมาได้ จากนั้นก็เร่งการโจมตีให้หนักหน่วงขึ้น พุ่งเข้าล้อมกรอบเขาจากทุกทิศทาง

เฉินซีอินไม่มีอาการตื่นตระหนก อาศัยการผูกมัดและแรงกดดันจากอาณาเขตแห่งเสียงดนตรี ชะลอความเร็วในการโจมตีของพวกรุมกินโต๊ะ พร้อมกับเคลื่อนไหวอย่างพลิ้วไหว หลบหลีกไปมาในวงล้อมได้อย่างสบายๆ

ทุกครั้งที่หลบ ก็จะหาจังหวะสวนกลับ กระบองทองคำในมือฟาดฟันทั้งแนวขวางและพุ่งแทง เสียงกระบองแหวกอากาศดังสนั่น ฟาดใส่พวกมันจนต้องร้องโหยหวน นึกเสียใจที่เข้ามายุ่ง

แถมยังบีบให้พวกมันต้องล่าถอย ไม่กล้าสู้ประชิดตัว ได้แต่ปล่อยพลังวิญญาณโจมตีอยู่ห่างๆ

ตอนนี้พวกซวีจิ้วรู้สึกเหมือนกันหมด โดนอาณาเขตแห่งเสียงดนตรีกดไว้ จะหนีก็หนีไม่ได้ อึดอัดสุดๆ

ขณะเดียวกัน ทันทีที่พวกมันกระจายตัวถอยออกไปเพื่อโจมตีระยะไกล เฉินซีอินก็จะหันไปรุมกระหน่ำตีซวีเซียจื่อ

เงากระบองทองคำฟาดใส่ร่างของซวีเซียจื่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลังเสียงอันน่าสะพรึงกลัวแทรกซึมผ่านกระบองเข้าไปในทุกอณูร่างกายของมัน

ชั่วพริบตานั้น แสงสว่างจ้า พลังวิญญาณสาดกระเซ็น เสียงคำรามและเสียงปะทะดังระงมไปทั่ว

เฉินซีอินใช้เพียงกำลังของตัวเองคนเดียว รับมือกับซวีเซียจื่อและพรรคพวกได้อย่างไม่เพลี่ยงพล้ำ แถมยังอัดซวีเซียจื่อจนกระเด็นไปมา เกราะแมงป่องแตกกระจุยกระจาย

ภาพนี้ทำเอาสัตว์ร้ายระดับเก้าตัวอื่นๆ ที่อยู่ในสนามรบถึงกับอ้าปากค้าง สมองประมวลผลแทบไม่ทัน

ราชาภาพมายาตนนี้มันเก่งกว่าผู้แข็งแกร่งระดับเดียวกันในประวัติศาสตร์ของโลกแห่งความว่างเปล่าตัวไหนๆ เลย มันกินตัวประหลาดอะไรเข้าไปวะเนี่ย?!

จากนั้น สมรภูมิอื่นๆ ก็พร้อมใจกันลดจังหวะการต่อสู้ลงอย่างรู้กัน และพยายามออกห่างจากพื้นที่ที่ราชาภาพมายาสู้กับพรรคพวกของซวีเซียจื่อให้มากที่สุด

ฝั่งซวีเซียจื่อคิดว่า ระดับแปดมีพลังวิญญาณจำกัด ถ้าระดับเก้าสายตรงของซวีเซียจื่อฆ่าราชาภาพมายาได้ พวกมันก็ค่อยไปไล่ล่าพวกภูเขาซวีหลิงทีหลังก็ยังไม่สาย

แต่ถ้าแพ้ พวกมันก็ยังเหลือพลังวิญญาณไว้หนีเอาตัวรอดได้!

ส่วนฝั่งภูเขาซวีหลิงคิดว่า ถ้าราชาภาพมายาฆ่าพวกซวีเซียจื่อได้ พลังวิญญาณก็คงหมดก๊อกแน่

ถึงตอนนั้น พวกมันต้องคอยคุ้มกันเขาหนี เลยต้องประหยัดพลังวิญญาณไว้เผื่อฉุกเฉิน ตอนนี้แค่สกัดระดับเก้าของศัตรูไว้ ไม่ให้ไปรุมราชาภาพมายาเพิ่ม ก็ถือว่าทำดีที่สุดแล้ว!

ก็แหม... ขุมกำลังของฝ่ายตัวเองมันด้อยกว่านี่นา

ถ้าแพ้... พวกมันก็ต้องสับตีนแตกหนีเหมือนกันแหละ!

ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีแผนในใจ เลยกลายเป็นว่าการต่อสู้ในระดับเก้าจุดอื่นๆ ดำเนินไปแบบกั๊กๆ ยันกันไปยันกันมา

การต่อสู้ดำเนินไปกว่าสิบนาที

ภายใต้การปกป้องของเกราะทองคำ การโจมตีส่วนใหญ่แทบไม่ระคายผิวเฉินซีอินเลย

แต่เพื่อให้ดูสมจริง เขาเลยสั่งให้เกราะทองคำปรากฏรอยร้าว จงใจเปิดแผลให้เลือดไหลซึมออกมา สร้างภาพจำลองว่าตัวเองกำลังตกที่นั่งลำบาก บาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้ยืดเยื้อ

ลมหายใจก็เริ่มปั่นป่วน ท่าทางเซไปเซมา เหมือนพร้อมจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

ทำเอาพวกซวีเซียจื่อตาเป็นประกายด้วยความยินดี นึกว่าเขาเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว

"ฮ่าๆ ระดับแปดก็คือระดับแปดนั่นแหละ เก่งแค่ไหนกันเชียว ทุกคนอัดมันเข้าไป ฆ่ามันซะ!!"

ซวีเซียจื่อตะโกนเสียงแหบพร่า กัดฟันทนความเจ็บปวดจากพลังเสียงที่แทรกซึมเข้ามาทำลายอวัยวะภายใน หางแมงป่องยกขึ้นสูง ลำแสงสีม่วงพุ่งทะยานออกมากระหน่ำยิงใส่ร่างของเฉินซีอินไม่ยั้ง

ในเวลาเดียวกัน

เฉินซีอินที่คอยสังเกตการณ์สนามรบอยู่ตลอด ก็รู้สึกว่าได้เวลาอันสมควรแล้ว พวกระดับเจ็ดระดับแปดฝ่ายเขาเริ่มจะหมดแรง ส่วนพวกรดับเก้าตัวอื่นๆ ก็เหมือนกำลังเตะถ่วงเวลา

ถ้าตอนนี้เป็นพวกหลินอู่ จางจื่อหาน หรือคนอื่นๆ จากต้าเซี่ย ทุกคนคงคิดแต่จะรีบเผด็จศึกคู่ต่อสู้ของตัวเอง แล้วมาช่วยเขารุมแน่ๆ

แต่ความคิดของพวกสัตว์ร้ายมันต่างออกไป ซึ่งเขาก็เข้าใจดี เลยไม่ได้คาดหวังอะไรมาก แค่ดึงพวกระดับเก้าตัวอื่นไว้ได้ ไม่ให้มาเป็นตัวถ่วง ก็ถือว่าดีเยี่ยมแล้ว!

แต่ก่อนหน้านั้น เขาต้องจัดการพวกต่างดาวให้เรียบร้อยก่อน มีภาพบางอย่างที่ไม่ควรปล่อยให้พวกมันเห็น

เอาล่ะ! สิงโตสีฟ้าโหม่งระฆัง!

ได้เวลาโชว์วิธีการใช้งานที่ถูกต้องของ 【ระฆังทองซีเหยียน】 แล้ว!

จากนั้น

สายตาของเฉินซีอินก็เปลี่ยนเป็นดุดัน ล็อกเป้าหมายไปที่พวกสัตว์ร้ายระดับเจ็ดที่แฝงตัวอยู่ตามขอบสนามรบ แอบสอดแนมการต่อสู้

พวกนี้คือสายลับของพวกต่างดาวที่เขาสัมผัสได้ระหว่างต่อสู้ ก่อนหน้านี้เขาฆ่าไปเยอะแล้ว เหลือเก็บไว้ตัวเดียว

นึกว่าหมดแล้ว ที่ไหนได้ ดันโผล่มาอีกหลายตัว ถือผลึกเสียงเงาคอยถ่ายทอดสดแบบทุกซอกทุกมุมให้ดูซะงั้น!

วินาทีต่อมา

"มันจะทำอะไรน่ะ??"

เฉินซีอินยกกระบองทองคำขึ้นสูงด้วยท่าทางทะมัดทะแมง ท่ามกลางสายตางุนงงของซวีเซียจื่อและพรรคพวก เขาจับกระบองกลับด้าน หันปลายเข้าหาหน้าอกตัวเอง

พลังเสียงอันมหาศาลหลั่งไหลจากท่อนแขนเข้าสู่กระบองทองคำ รวบรวมพลังทำลายล้างมหาศาล แสงสว่างเจิดจ้า ก่อนที่เฉินซีอินจะออกแรงกระแทกกระบองลงบนเกราะทองคำของตัวเองอย่างแรง

——หง่าง หง่าง หง่าง!!

เสียงดังกังวานก้องกังวานราวกับระฆังยักษ์ดังสนั่นไปทั่วทั้งสนามรบ ทำเอาแก้วหูของสัตว์ร้ายทุกตัวแทบจะระเบิด ราวกับวิญญาณถูกทะลวง หูอื้ออึงไปหมด

พลังคลื่นเสียงมหาศาลมีเฉินซีอินเป็นศูนย์กลาง กลายเป็นพายุเฮอริเคนไร้รูปร่าง พัดกระหน่ำแผ่ขยายออกไปทุกทิศทาง ครอบคลุมรัศมีกว่าพันกิโลเมตร

ที่ใดที่มันพาดผ่าน มิติรอบด้านราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นกระชากอย่างรุนแรง เกิดระลอกคลื่นซัดสาดดุจคลื่นยักษ์ในมหาสมุทร ทรายและหินบนพื้นถูกหอบขึ้นไปบนฟ้า พัดทำลายล้างราวกับพายุทราย

การโจมตีด้วยพลังวิญญาณที่ซวีเซียจื่อและพรรคพวกปล่อยออกมา เปราะบางราวกับฟองสบู่ ถูกพัดกระจายหายไปในพริบตา แตกสลายตั้งแต่ยังไม่ทันได้สัมผัส

พวกต่างดาวระดับเจ็ดที่ซ่อนตัวอยู่ตามขอบสนามรบ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็โดนคลื่นเสียงลูกแรกอัดเข้าเต็มเปา

ร่างกายเหมือนโดนค้อนปอนด์ทุบ ปลิวกระเด็นออกไปไกลหลายสิบกิโลเมตร

เลือดพุ่งออกเจ็ดทวารตั้งแต่กลางอากาศ ก่อนจะร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง ฝุ่นตลบอบอวล ไม่รู้ชะตากรรม

ผลึกเสียงเงาแตกละเอียดเป็นผุยผงภายใต้แรงกระแทกมหาศาล เศษซากปลิวว่อนราวกับดาวตกกระจายไปทั่วทิศ

อีกด้านหนึ่ง

ซวีเซียจื่อที่บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว ต้องมารับแรงกระแทกจากคลื่นเสียงติดต่อกันถึงสี่ครั้ง เลือดสีม่วงพุ่งทะลักออกจากร่างไม่หยุด กลิ่นอายอ่อนระโหยโรยแรง ร่างกายปริร้าวเหมือนกระจกแผ่นบาง ก่อนจะร่วงกระแทกพื้นราวกับดาวตก เช่นเดียวกับซวีจิ้วและตัวอื่นๆ

ส่วนพวกระดับเก้าของฝ่ายซวีเซียจื่อที่สู้แบบเตะถ่วงอยู่ไกลๆ ก็โดนหางเลขไปด้วย พากันหน้าถอดสี พยายามป้องกันตัวกันจ้าละหวั่น

ถึงแม้เป้าหมายหลักของเฉินซีอินจะไม่ใช่พวกมัน แต่มันก็ยังได้รับผลกระทบไปไม่น้อย

ขณะเดียวกัน เสียงของเฉินซีอินก็ดังก้องในหูของพวกซวีหู่

"ฉวยโอกาสนี้ ซัดมันให้เต็มที่ ข้าต้องการระดับเก้าแบบเป็นๆ!"

ในเวลาเดียวกัน

"ตอนจบมันเกิดอะไรขึ้น ไอ้มนุษย์หัวสิงโตนั่นมันระเบิดตัวเองตายเหรอ?!"

มาเหมิน·ชุนจ้องมองหน้าจอตรงหน้าด้วยความงุนงง ได้ยินแค่เสียง 'หง่าง' ดังลั่น พร้อมกับแสงสีทองสว่างวาบ แล้วหน้าจอจากผลึกเสียงเงาก็ดับวูบไปเลย

มันสนใจไอ้มนุษย์หัวสิงโตนั่นมาก ถ้ามีโอกาส ก็อยากจะกลืนกินมันซะเอง ตอนนี้เลยไม่รู้เลยว่ามันอยู่หรือตาย

"ไม่รู้สิ..." มารต่างดาวตัวหนึ่งตอบด้วยสีหน้าสับสน

"ช่างเถอะ สั่งการลงไป ลุยได้เลย"

"ขอรับ!"

(จบแล้ว)