บทที่ 93 ดูดี (1)

เมื่อกลับถึงห้อง เสิ่นเยว่จึงรีบดึงปิ่นอัญมณีสีแดงชิ้นนั้นที่อยู่บนศีรษะลงมาอย่างรวดเร็ว

ใบหน้ายังคงแดงระเรื่อ

ขณะที่มองปิ่นอัญมณีสีแดงในมือ วันนี้ไม่รู้เพราะอะไรดลใจให้ปักปิ่นนี้...เห็นได้ชัดว่าหากอาบน้ำเสร็จก็จะถอดออก ผลสุดท้ายจัวเย่บอกว่าเถาเถาร้องไห้ไม่หยุด ร้องไห้จนถึงยามจื่อ นางร้อนรนจึงไม่มีเวลาสนใจปิ่น

ทำให้ต้องปักปิ่นนี้ออกไปให้จัวหย่วนเห็นเข้า

ประโยคนั้นของเขา ‘งามยิ่งนัก’ ไม่ต้องพูดถึงว่าทำให้นางหน้าแดงเพียงใด แต่สิ่งที่มากไปกว่านั้นคือประโยคที่พูดสำทับว่า ‘ปิ่นงาม’ นางยังตอบกลับด้วยสีหน้ามึนงง ‘หา?’ ในตอนนั้นจัวหย่วนอดหัวเราะออกมาไม่ได้ นางถึงรู้ตัว

ตอนนี้เมื่อกลับถึงห้องจึงยืนหลังพิงประตู รู้สึกหงุดหงิดในใจ...ทั้งที่แค่ไปเจอเถาเถา เหตุใดจึงกลายเป็นนางตั้งใจแต่งตัว ทั้งยังปักปิ่นอัญมณีสีแดงที่เขาให้ไว้กับนางไปเจอเขาในเวลากลางค่ำกลางคืน...นางรู้สึกว่าต่อให้กระโดดลงแม่น้ำหวงก็คงล้างมลทินไม่ได้

ผลสุดท้ายเขาชมว่าปิ่นปักผมสวย นางยังแสดงความประหลาดใจด้วยท่าที ‘เคร่งขรึม’ ...เสิ่นเยว่คิดแล้วก็โอดครวญ

เดิมทีคืนนี้คิดว่าเมื่อเตรียมอุปกรณ์เสร็จก็จะอาบน้ำ ตอนนี้นางกลับสงบใจไม่ได้ จึงไปที่ห้องมุมก่อน

น้ำในอ่างยังคงอุ่น

เสิ่นเยว่ปลดเสื้อผ้าออก แหงนหน้าพิงขอบอ่าง สายตามองไปยังเพดาน คิดปลอบใจกล่าว ไม่เป็นไรๆ แม้วันนี้จะน่าอายไปหน่อย แต่พรุ่งนี้จัวหย่วนก็ไปจากที่นี่แล้ว ถ้าเจอเขาอีกครั้งคงน่าจะเป็นหลังเทศกาลโคมไฟ เขาสูงศักดิ์ มีภารกิจมากมาย เรื่องพวกนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กขี้ปะติ๋ว เมื่อถึงเวลานั้นคงจำไม่ได้แล้ว...อืม ทางที่ดีที่สุดนางเองก็ไม่ควรจำไว้ถึงจะดี...เมื่อคิดเช่นนี้เสร็จ ในใจก็คล้ายกับผ่อนคลายลงมาก หลับตาลงอีกครั้งแล้วมุดลงใต้น้ำ น้ำอุ่นมีความสามารถในการรักษา เสิ่นเยว่อยู่ใต้น้ำสักพัก เมื่อขึ้นมาจากน้ำอีกครั้งก็คล้ายกับจะดีขึ้นมาก

ขณะที่แหงนหน้าพิงขอบอ่างอีกครั้ง ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าที่เขาชมว่าปิ่นสวยก็ถูกแล้ว——ปกติแล้วนางเองก็ไม่ค่อยสนใจสิ่งเหล่านี้ ดังนั้นเมื่อคืนที่ถูกท่านป้าจับแต่งตัวจึงได้ดูเปลี่ยนไปมาก อีกทั้งจัวหย่วนเองก็เคยพบหญิงงามที่เมืองหลวงมากมาย สิ่งที่รู้สึกสนใจย่อมเป็นปิ่นชิ้นนั้นที่เขาเลือก...คิดได้เช่นนี้เสิ่นเยว่ก็รู้สึกคลายกังวล ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าคำว่า ‘หา’ ที่ตนพูดออกไปยิ่งดูน่าขายหน้า

แท้จริงแล้วจากมุมมองของจัวหย่วน ปิ่นนี้ถือเป็นของธรรมดา เพียงแต่ทำให้เขารู้สึกตกใจและประหลาดใจเล็กน้อยเท่านั้น

แต่ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไรนั้น สุดท้ายก็ต้องไปอี้กว่าน

เพียงแต่หลังจากนี้ไม่ควรปักปิ่นชิ้นนี้อีก...เมื่อเสิ่นเยว่อาบน้ำเช็ดผมแห้งก็ถึงยามจื่อแล้ว

ในเวลานี้ภายในเรือนเงียบสงบเป็นพิเศษ

เสิ่นเยว่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ยังไม่รู้สึกง่วงนอน ประจวบเหมาะที่สงบใจได้แล้วจึงนั่งทำงานของวันนี้ที่โต๊ะให้เสร็จ

การเขียนบันทึกเป็นเรื่องที่คุ้นเคย ดังนั้นจึงไม่ยาก เพียงแต่ต้องมีความอดทน เขียนรายละเอียดสิ่งของที่ต้องใช้ระหว่างเดินทางให้ครบถ้วน เรื่องในโรงเรียนชงชิงคุ้นเคยเป็นส่วนมากแล้ว หากดูบันทึกของนางประกอบก็คงไม่ยาก เดิมทีชงชิงก็มีความอดทนต่อเด็กๆ ที่จริงแล้วในภายภาคหน้าชงชิงก็สามารถทำด้วยตัวคนเดียวได้ เพียงแต่ต้องใช้เวลา

เสิ่นเยว่ใจจดจ่อกับการทำงาน โดยเฉพาะหลังเที่ยงคืนไป

เมื่อรู้สึกง่วงก็จะทาน้ำมันหอมเรียกสติที่จมูก จึงรู้สึกตื่นตัวอีกครั้ง

พรุ่งนี้หรือหากช้าสุดก็เป็นมะรืนนี้ช่วงเช้า ชงชิงและพวกเขาจะเดินทางออกจากที่นี่ นางต้องรีบทำงานให้เสร็จคืนนี้