บทที่ 32 วันเกิดเจ็ดขวบ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หวังซวนลาออกจากตำแหน่งราชครูของอาณาจักรอู๋ เตรียมจะพาฉินชิงหว่านออกจากจวนสกุลฉิน

ในวันที่ฉินชิงหว่านจากไป มีเพียงเฉินซู่หยา สวี่หมิง และหวังเฟิ่ง สวี่พั่งต้า ไปส่ง

นอกจากนี้ไม่มีใครรู้ว่าวันนี้ฉินชิงหว่านจะไป แม้แต่บิดาของฉินชิงหว่านก็ไม่รู้

นี่เป็นความประสงค์ของท่านหญิงใหญ่ฉิน

หากคนอื่นๆ ในจวนสกุลสวี่และจวนสกุลฉินรู้ว่าชิงหว่านจะจากไป พวกเขาจะต้องจัดงานส่งอย่างยิ่งใหญ่แน่นอน

ถึงตอนนั้นคนใหญ่คนโตต่างๆ ก็จะมากัน

ท่านหญิงใหญ่ฉินไม่ต้องการเช่นนั้น ลูกสาวของตนไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองมากมายขนาดนั้น

นางเพียงต้องการให้ลูกสาวมีเวลาบอกลาเพื่อนๆ มากขึ้น

สวี่หมิงและพวกมองส่งหวังซวนพาฉินชิงหว่านออกจากจวนสกุลสวี่

เพียงแต่ฉินชิงหว่านเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็วิ่งกลับมา

สวี่หมิงยังไม่ทันตั้งตัว ฉินชิงหว่านก็หยุดอยู่ตรงหน้าสวี่หมิง เขย่งปลายเท้าจูบเขาหนึ่งที

จากนั้นฉินชิงหว่านก็วิ่งหนีไปด้วยใบหน้าแดงก่ำ

สวี่หมิงงุนงงลูบแก้มที่เพิ่งถูกจูบ

ตลอดสองชาติภพของตน คนที่จูบตนเองกลับเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ เช่นนี้

แต่สวี่หมิงรู้ว่าความรู้สึกที่ฉินชิงหว่านมีต่อตนเองนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงมิตรภาพในวัยเด็กเท่านั้น ท้ายที่สุดแล้วเด็กเล็กขนาดนี้จะเข้าใจความรักของชายหญิงได้อย่างไร

เมื่อฉินชิงหว่านค่อยๆ เติบโตขึ้น เมื่อฉินชิงหว่านบ่มเพาะ ระดับพลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เธอจะได้พบกับผู้คนมากมาย

ข้างกายเธอจะได้พบกับอัจฉริยะต่างๆ

แล้วความทรงจำในวัยเด็กนี้ เธอจะจดจำได้มากน้อยแค่ไหนกัน?

แล้วจะมีใครจดจำเรื่องราวของตนเองก่อนอายุหกขวบได้มากน้อยแค่ไหนกัน?

บอกว่าจะนัดพบกันอีกครั้งหลังจากสิบปี

สิบปีต่อมา เมื่อทุกคนได้พบกัน คงทำได้แค่ยิ้มและพยักหน้าให้กันเท่านั้น

และในอีกสิบปีต่อมา เด็กหญิงอายุหกขวบคนนี้ก็จะเติบโตเป็นหญิงสาววัยสิบหกแล้ว

สวี่หมิงอยากเห็นจริงๆ ว่าถึงตอนนั้นเธอจะงดงามจนน่าทึ่งเพียงใด

สวี่หมิงกลับมาที่ลานบ้าน พบว่าใต้หมอนในห้องของตนเองวาง 《เคล็ดวิชาหัวใจเทียนซวน》 เล่มนั้นอยู่

“ยัยเด็กโง่เอ๊ย หนังสือแบบนี้จะให้ใครสุ่มสี่สุ่มห้าได้หรือไง?”

สวี่หมิงลูบปก 《เคล็ดวิชาหัวใจเทียนซวน》 พลางส่ายหน้า

ในใจของสวี่หมิงได้จินตนาการถึงภาพเด็กสาวตัวเล็กๆ แอบย่องเข้ามาในห้องของตนเอง วางหนังสือไว้ใต้หมอนด้วยความประหม่า

และหลังจากฉินชิงหว่านจากไป เพื่อนของสวี่หมิงก็เหลือเพียงห่านเทียนซวนและสวี่พั่งต้า หนึ่งห่านหนึ่งคน

ควรจะพูดว่าหนึ่งคน

เพราะห่านตัวนั้นยังนอนอยู่

แม้กระทั่งตอนไปส่งฉินชิงหว่าน ห่านตัวนี้ก็ยังฝืนใจ

หลังจากส่งฉินชิงหว่านเสร็จ ห่านตัวนี้ก็กลับไปนอนอีก

หนึ่งเดือนผ่านไปหลังจากฉินชิงหว่านจากไป

แม้ว่าสำนักจื้อซิงจะปิดตัวลงแล้ว แต่สวี่พั่งต้าก็ไม่ได้หยุดยั้งความกระหายในการเรียนรู้

จวนสกุลสวี่และจวนสกุลฉินต่างก็มีโรงเรียนสอนส่วนตัว

แต่โรงเรียนสอนส่วนตัวของจวนสกุลสวี่และจวนสกุลฉินนั้นเป็นเหมือนสถานที่เล่นสนุกของลูกเศรษฐี

ไม่มีบรรยากาศการเรียนรู้ อาจารย์ก็สักแต่ว่าให้ผ่านไปวันๆ

ดังนั้นหวังเฟิ่งจึงขอความช่วยเหลือจากคนรู้จัก พา สวี่พั่งต้า และ สวี่หมิง ไปยังโรงเรียนสอนส่วนตัวที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในเมืองหลวง ชื่อว่า “สำนักชิงเฟิง”

สวี่หมิงไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของท่านหญิงใหญ่หวัง

แม้ว่าตนเองจะไม่สามารถเข้าร่วมการสอบจอหงวนได้ แต่การอ่านหนังสือให้มากขึ้นก็ยังมีประโยชน์ และตนเองอาจจะสามารถมองเห็นวิธีการบำเพ็ญเพียรของลัทธิขงจื๊อ ใช้แต้มคุณสมบัติ “ปราณแห่งความชอบธรรม” นับหมื่นของตนเองได้

บางทีสวี่พั่งต้าอาจจะรู้สึกว่าฉินชิงหว่านจากไปแล้ว สวี่หมิงไม่มีเพื่อน

สวี่พั่งต้ากลัวว่าสวี่หมิงจะเบื่อ ทุกวันจึงนำของกินมาให้สวี่หมิง

มิฉะนั้นก็คือตอนทำการบ้าน สวี่พั่งต้าจะมาที่ลานบ้านของสวี่หมิง

สวี่พั่งต้าอ่านหนังสือ ส่วนสวี่หมิงก็ออกกำลังกาย

สวี่หมิงทุกวันจะอ่าน 《เคล็ดวิชาหัวใจเทียนซวน》 หนึ่งชั่วยาม จากนั้นสวี่หมิงก็จะฝึกฝน 《วิชากระบี่น้ำแข็งสุริยัน》 อีกสองชั่วยาม

ส่วนใหญ่เป็นเพราะ 《เคล็ดวิชาหัวใจเทียนซวน》 สวี่หมิงอ่านได้มากที่สุดแค่หนึ่งชั่วยามก็จะเวียนศีรษะ

ส่วน 《วิชากระบี่น้ำแข็งสุริยัน》 หากฝึกเกินสองชั่วยาม สวี่หมิงจะรู้สึกเหมือนร่างกายถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง จนต้องหยุด

เวลาอื่นๆ สวี่หมิงจะอ่านหนังสือของโลกนี้

นอกจากคัมภีร์ขงจื๊อแล้ว สวี่หมิงยังอ่านหนังสือของสำนักอื่นๆ ในโลกนี้ด้วย แต้มคุณสมบัติที่เพิ่มขึ้นก็แตกต่างกันไป

ตัวอย่างเช่น หนังสือเกี่ยวกับกลไกและสิ่งประดิษฐ์ของสำนักม่อ แต้มคุณสมบัติที่เพิ่มขึ้นคือ “พรสวรรค์ด้านกลไก”

หนังสือของสำนักเกษตร แต้มคุณสมบัติที่เพิ่มขึ้นคือ “ความต้านทานพิษ”

สิ่งที่ทำให้สวี่หมิงรู้สึกเสียดายเพียงอย่างเดียวคือ สวี่หมิงยังไม่เคยเจอหนังสือเกี่ยวกับเซียวหลิวเป้ยเลย ไม่รู้ว่าเซียวหลิวเป้ยเพิ่มแต้มคุณสมบัติอะไร

หลังจากอ่านหนังสือ สวี่หมิงก็จะออกกำลังกายต่อไป

ในจวนสกุลสวี่ จริงๆ แล้วมีหนังสือเกี่ยวกับวิชาหมัดมากมาย ท้ายที่สุดแล้วอาณาจักรอู๋ก่อตั้งประเทศด้วยกำลังทหาร แม้แต่บ้านชาวบ้านธรรมดาก็ยังมีหนังสือเกี่ยวกับการฝึกวรยุทธ์

แต่สวี่หมิงยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่วิถีแห่งวรยุทธ์อย่างเป็นทางการ

ขอบเขตของผู้ฝึกยุทธ์แบ่งออกเป็นสิบขอบเขต

ได้แก่—

สามขอบเขตหลอมรวมร่างกาย: ขอบเขตร่างกายดุจดินเหนียว, ขอบเขตร่างกายดุจไม้, ขอบเขตร่างกายดุจเหล็ก

สามขอบเขตหลอมรวมลมปราณ: ขอบเขตวิญญาณวีรชน, ขอบเขตวิญญาณครอบงํา, ขอบเขตเจตจํานง

สามขอบเขตหลอมรวมจิตวิญญาณ: ขอบเขตกายทอง, ขอบเขตท่องแดนไกล, ขอบเขตยอดเขาสูง

ขอบเขตที่สิบ: ขอบเขตสิ้นสุด (แบ่งออกเป็นสามขั้น)

ขอบเขตร่างกายดุจดินเหนียวคือการสร้างรูปร่างร่างกายมนุษย์เบื้องต้น

นี่เทียบเท่ากับการชำระล้างร่างกาย

และร่างกายมนุษย์ก่อนอายุแปดขวบนั้นอ่อนแอเกินไป

การฝึกวรยุทธ์ก่อนอายุแปดขวบ จะทำให้รากฐานไม่มั่นคง เนื่องจากพลังเลือดไม่เพียงพอ

อาจถึงขั้นเส้นลมปราณในร่างกายเสียหาย ไม่สามารถทนทานต่อพลังปราณของผู้ฝึกยุทธ์ จนร่างกายระเบิดตายได้

สวี่หมิงไม่อยากเสี่ยง

แต่สวี่หมิงอยากหาหนังสือเกี่ยวกับการบ่มเพาะเรียนรู้วิชาง่ายๆ ก็พอ

สวี่พั่งต้าเมื่อรู้เรื่องนี้ ก็รีบไปขอร้องแม่ของตนเองทันที

วันที่สาม สวี่พั่งต้าก็แบกหนังสือมาเต็มหลังอย่างมีความสุขมาที่ลานบ้านของสวี่หมิง

แต่สวี่หมิงพบว่าวิชาเหล่านี้ ขอบเขตต่ำสุดที่ต้องการคือขอบเขตการบ่มเพาะขั้นที่สาม—ขอบเขตจุดเตาหลอม

แต่ถึงแม้สวี่หมิงจะบำเพาะไม่ได้ แต่แต้มคุณสมบัติก็ยังเพิ่มขึ้นได้

ตัวอย่างเช่น วิชาที่สวี่หมิงอ่านเล่มนี้ชื่อ 《วิชาควบคุมไฟ》 ทุกๆ หนึ่งในสิบส่วนที่อ่าน แต้มคุณสมบัติ “ความคุ้นเคยกับไฟ +0.5”

เนื่องจากเขาไม่สามารถฝึกฝนวิชาง่ายๆ เหล่านี้ได้ ดังนั้นถ้าสวี่หมิงอยากจะต้องการเพิ่มระดับพลัง เขายังคงต้องพึ่งพา 《วิชากระบี่น้ำแข็งสุริยัน》

แต่สวี่หมิงก็สงสัย

ระดับของ 《วิชากระบี่น้ำแข็งสุริยัน》 สูงมากอย่างแน่นอน

แต่ทำไมการบ่มเพาะของ 《วิชากระบี่น้ำแข็งสุริยัน》 ถึงไม่มีข้อกำหนดด้านระดับพลัง?

ครึ่งปีต่อมา เมื่อเกิดเสียงกึกก้องในร่างของสวี่หมิง กระแสความอบอุ่นก็ไหลเวียนในร่างกายของสวี่หมิงอีกครั้ง สวี่หมิงก้าวเข้าสู่ขอบเขตการบ่มเพาะขั้นที่สอง—ขอบเขตจิตใจกระจ่าง

และในเดือนที่สองหลังจากสวี่หมิงก้าวเข้าสู่ขอบเขตจิตใจกระจ่าง สวี่หมิงก็ได้ยินข่าวหนึ่ง

อาจารย์เซียวถูกถอดถอนเนื่องจากสนับสนุนการปฏิรูป แต่จักรพรรดิทรงกดดันเรื่องนี้ไว้

ได้ยินจากท่านหญิงใหญ่ฉินว่าการต่อสู้ในราชสำนักรุนแรงมาก

สวี่หมิงไม่ได้สนใจ เรื่องแบบนี้ไกลตัวเกินไป

อีกสี่เดือนต่อมา เป็นวันเกิดเจ็ดขวบของสวี่หมิง

วันนี้ หวังเฟิ่งและสวี่พั่งต้า รวมถึงท่านหญิงใหญ่ฉิน มาที่ลานเสี่ยวชุนเพื่อฉลองวันเกิดให้สวี่หมิง

และในวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นสวี่เสวี่ยโน่ว หรือฉินชิงหว่าน ต่างก็ไม่ได้ส่งของขวัญวันเกิดมาให้สวี่หมิง

(จบตอน)

เซียวหลิวเป้ย小刘备 (ทับศัพท์คำสแลง) = หนังสือผู้ใหญ่