บทที่ 320 เห็นตัวเลขบนหัวอีกแล้ว

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

บทที่ 320 เห็นตัวเลขบนหัวอีกแล้ว

18 มกราคม, วันจันทร์

เหลือเวลาอีกแค่เจ็ดวันก่อนจะถึงวันสอบในวันจันทร์หน้า

พลังพิเศษของเฉินหยวนรีเฟรชแล้ว

แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่ามันคือพลังอะไร

ส่วนสัปดาห์ที่แล้ว เพราะเขาได้เชื่อมต่อกับเซี่ยซินหยู่ และในฐานะผู้ใช้พลังสัปดาห์แรกจึงไม่ต้องใช้พลังกาย เขาจึงเรียนรู้ไปพร้อมกันสองทาง ทำให้วิชาที่เคยอ่อนมีพัฒนาการขึ้นไม่น้อย

โดยเฉพาะวิชาภาษาจีน หลังจากรู้ว่าข้อห้ามใหญ่หลวงในการเรียนภาษาจีนคือการพยายามหาตรรกะในวิชาสายศิลป์แล้วเถียงแบบข้างๆ คู ๆ ความแม่นยำในการทำข้อสอบของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

และเฉินหยวนก็ช่วยเซี่ยซินหยู่เพิ่มขีดจำกัดบน ขณะเดียวกันก็รักษาความคุ้นเคยในการทำโจทย์ของตัวเองไปด้วย ตอนที่ตะลุยโจทย์คณิตศาสตร์ยาก ๆ เหล่านั้น ก็น่าจะช่วยซินหยู่ทลายจุดอ่อนของเธอไปได้พอสมควร

ต่อให้ครั้งนี้ข้อสอบจะออกมาโคตรยาก วางกับดักไว้อย่างแยบยล ซินหยู่ก็ไม่น่าจะคะแนนตกฮวบฮาบ อย่างเช่นจากคะแนนเกือบ 140 ร่วงลงมาเหลือ 120

แต่เฉินหยวนก็ไม่รู้ว่าความยากของข้อสอบครั้งนี้จะเป็นยังไงกันแน่

ตามความคิดของคนปกติแล้ว การสอบรวมทั่วทั้งเมืองครั้งแรก ทุกคนโดยพื้นฐานก็เพิ่งเรียนจบหลักสูตรมัธยมปลายได้ไม่นาน ไม่น่าจะออกข้อสอบยากเกินไปนักหรอกมั้ง?

แน่นอนว่า อันนี้ก็ต้องดูว่าคนออกข้อสอบเป็นคนหรือพวกใจหมา

ถ้าคนออกข้อสอบมันเล่นแง่ งั้นก็จนปัญญาจริง ๆ คงทำได้แค่ก้มหน้ารับผลทั้งน้ำตาต่อหน้าซินหยู่แล้วล่ะ

พอดีช่วงนี้ไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไหร่ หาอะไรอร่อยๆ มากินกับข้าวเยอะๆสักสองชามใหญ่ ๆ ดีกว่า

ส่วนสัปดาห์นี้ ไม่มีความช่วยเหลือจากซินหยู่ และซินหยู่ก็ไม่มีตัวช่วยจากเขาเหมือนกัน ทำได้เพียงอาศัยความสามารถที่แท้จริง ตั้งใจเรียนกันไปตามลำพัง

ตอนนี้ ทั้งสองคนต่างก็มีเป้าหมายของตัวเอง

ของซินหยู่คือการเพิ่มคะแนนให้ถึง 650

ส่วนเฉินหยวนคือ จาก 660 คะแนน บวกคะแนนพิเศษอีก 10 คะแนน เพิ่มเป็น 690 ซึ่งเป็นเกณฑ์คะแนนระดับท็อป หรือเกือบจะถึงเกณฑ์นั้น

ในเวลาหนึ่งเดือน เพิ่มคะแนน 20 แต้ม... ครั้งนี้ยากที่สุด

เพราะไม่ได้ใช้พลังพิเศษเสริมอย่างอื่นที่แข็งแกร่งกว่าเลย แค่แชร์การเรียนรู้ของซินหยู่เท่านั้นเอง

จะทำได้หรือเปล่านะ...

พูดตามตรงว่า เป็นครั้งที่เขาไม่มั่นใจที่สุดเลย

คงต้องรอดูข้อสอบครั้งนี้แล้ว

ถ้าความยากยังคงระดับเดียวกับการสอบร่วมเจ็ดโรงเรียน เฉินหยวนก็มั่นใจอย่างน้อยเจ็ดส่วน แน่นอนว่า ถ้าข้อสอบตั้งโจทย์ยากขึ้น เกณฑ์คะแนนก็จะลดลงเล็กน้อย เกณฑ์คะแนนระดับท็อปก็จะลดต่ำลงตามไปด้วย

แต่เฉินหยวนก็ยังหวังว่า เมื่อรวมคะแนนพิเศษแล้วจะสามารถไปถึง 690 ได้ เป็นระดับที่เกือบจะเจ็ดร้อยคะแนน เทียบชั้นสี่จตุรเทพแห่งโรงเรียนมัธยมสิบเอ็ด

รอดูกัน ช่วงนี้วิชาฟิสิกส์ก้าวหน้าไปไม่น้อย ส่วนภาษาจีนก็รับมือได้สบายขึ้น ถ้าวิชาอื่นไม่เปลี่ยนแปลง สองวิชานี้ถ้ามีพัฒนาการแบบก้าวกระโดด ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

แต่กับวิชาภาษาจีนนี่ ฉันจะทำได้จริง ๆ เหรอ?

เสี่ยวหยวน แกทำได้อยู่แล้ว! อดทนไว้ อย่าไปเถียง!

แต่เรื่องแบบนี้... มันยากเกินไปจริง ๆ ตอนเด็ก ๆ ที่เคยเถียงกับเพื่อนที่สวนสาธารณะอยู่ครึ่งค่อนวันแล้วสุดท้ายเป็นฝ่ายชนะ ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่เฉินหยวนได้สัมผัสถึงความสุขสุดยอดในระดับจิตวิญญาณของมนุษย์

บางที ฉันอาจจะเป็นเซียนแห่งการเถียงโดยแท้

ช่างเถอะ อย่าไปคิดมากเรื่องคะแนนเลย

เฉินหยวนลุกจากเตียง เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินออกจากห้องนอน

ในตอนนั้น เซี่ยซินหยู่ก็ออกมาจากห้องของเธอเช่นกัน

"อรุณสวัสดิ์ ที่รัก" เซี่ยซินหยู่ที่ยังดูง่วง ๆ อยู่เล็กน้อยทักทายขึ้นก่อน

ส่วนเฉินหยวน กลับยืนนิ่งงันอยู่กับที่ จ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

รวมทั้ง... ตัวเลขสีแดง ‘1’ ที่ปรากฏอยู่เหนือหัวของเธอด้วย

หลังจากนิ่งไปครู่ใหญ่ เขาก็กระชากเซี่ยซินหยู่เข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน

บ้าเอ๊ย!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย?

ฉันช่วยเธอสำเร็จแล้วไม่ใช่เหรอ?

อย่ามาหักมุมโหด ๆ แบบนี้ในเวลาแบบนี้สิวะ!

เขากอดเซี่ยซินหยู่ไว้แน่น ราวกับกำลังปกป้องคนรักสุดหัวใจไม่ให้ถูกเคียวของยมทูตพรากไป เฉินหยวนออกแรงมากเสียจน...

เซี่ยซินหยู่รู้สึกเจ็บหน้าอกขึ้นมา

มันแน่นเกินไปแล้ว

แต่เขาก็ไม่พูดอะไร ยังคงกอดเธอไว้แน่นอย่างนั้น ราวกับกลัวว่าเธอจะจากไป

"หยวน นายเป็นอะไรไป?"

เฉินหยวนไม่พูดอะไร ยังคงกอดเธอไว้แน่น ซบหน้าลงกับอกของเธอ ราวกับได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง บรรยากาศรอบตัวเขาทั้งหมดพลันหม่นหมองลง

น่ากลัวนิดหน่อย...

เซี่ยซินหยู่ค่อยๆ วางมือบนแผ่นหลังของเขาตบเบา ๆ อดทนต่อความเจ็บหน้าอกจาง ๆ ปลอบโยนอย่างอ่อนโยน: "เป็นอะไรไปเหรอ?"

เฉินหยวนยังคงไม่พูด

เซี่ยซินหยู่จึงตบไหล่เขาเบา ๆ : "หยวนที่รัก...ฉันเจ็บนิดหน่อยนะ"

ตอนนี้เอง เฉินหยวนถึงคลายอ้อมแขนออก

จากนั้น เซี่ยซินหยู่ก็เงยหน้าขึ้น ก่อนที่สายตาของอีกฝ่ายจะหลบเลี่ยง เธอก็โน้มตัวเข้าไปทันที จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขา

แล้วเซี่ยซินหยู่ก็ตกตะลึงไป

ในดวงตาของเฉินหยวน มีประกายใส ๆ เอ่อคลออยู่...

"อ๊ะ ทำไมร้องไห้ซะล่ะ?"

นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยซินหยู่เห็นเฉินหยวนร้องไห้ ผู้ชายที่เข้มแข็ง แข็งแกร่ง และดูถูกพวกไอดอลหน้าใสเป็นอย่างยิ่งคนนี้ กำลังจะมีท่าทีว่าจะร้องไห้ เธอจึงประหลาดใจมาก

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็พลันยิ้มแล้วพูดว่า: "ฝันร้ายเหรอ?"

"..." เฉินหยวนมองเลข 1 บนหัวของเซี่ยซินหยู่

เขาคิดว่า นี่แหละคือฝันร้ายที่น่ากลัวที่สุด

เหมือนกับการนับถอยหลังอายุขัยในตอนนั้น

หรือว่า พลังพิเศษมันสลับกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว?

แถมหลังจากพลังพิเศษอ่อนแอลง มันก็เปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่ปรากฏขึ้นมาเอง แต่จะปรากฏแถบพลังชีวิตเมื่อสิ่งมีชีวิตเข้าสู่สภาวะใกล้ตาย

เพราะงั้น ก่อนหน้านี้ฉันถึงไม่ทันสังเกตอายุขัยของเซี่ยซินหยู่ ก็ไม่นับว่าแปลก

แต่ว่า ทำไมล่ะ?

จริงสิ

พลังมองอนาคต ต้องใช้พลังมองอนาคตดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่...

"ฉันเข้าใจแล้ว ต้องฝันร้ายแน่ ๆ " เซี่ยซินหยู่ตัดสิน แล้วปลอบว่า "ในฝันมันเป็นเรื่องหลอกลวงทั้งนั้น ดูสิ ฉันก็ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ?"

"..."

"ว่าแต่ นายฝันร้ายเรื่องอะไรเหรอ?"

เซี่ยซินหยู่จ้องตาเฉินหยวน ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น: "ฉันทิ้งนายไป หรือว่าฉัน... ตายเหรอ?"

"..."

"โอเค ๆ ฉันไม่พูดแล้ว แย่จริง แย่จริง" เซี่ยซินหยู่รีบถอนคำพูดแล้วไปเคาะไม้

จากนั้น ก็จูงมือเฉินหยวน เดินไปทางห้องน้ำ: "ไม่ต้องกลัว ๆ ฉันอยู่นี่แล้ว ฝันร้ายถูกขับไล่ไปหมดแล้วล่ะ"

ถึงท่าทางเธอตอนนี้จะเหมือนหนานกงเวิ่นหย่ามาก... แต่ใครจะมีอารมณ์มาแขวะกันล่ะ

"เดี๋ยวคืนนี้ฉันนอนเป็นเพื่อนนะ จะได้ไม่ฝันร้ายอีก"

"...อืม"

"ในที่สุดก็ยอมพูดแล้วเหรอ?" เซี่ยซินหยู่ทำหน้าทะเล้น เย้าแหย่ "สมแล้วที่เป็นเจ้าคนลามก ไม่มีทางไม่หลงกลมุกนี้หรอก"

"เอาล่ะ แปรงฟันได้แล้ว"

เฉินหยวนใช้หลังมือเช็ดตา ไม่พูดถึงเรื่องนี้ต่อ

ในเมื่อการนับถอยหลังปรากฏขึ้นแล้ว และอนาคตก็สามารถแทรกแซงได้ ตราบใดที่ฉันยังอยู่ เลข ‘1’ ของซินหยู่ก็จะไม่มีวันกลายเป็น 0

นอกจากว่าเธอจะเป็นโรคร้ายแรงที่รักษาไม่หาย...

ขณะที่เฉินหยวนกำลังคิดเช่นนี้ เขายืนอยู่หน้ากระจก และพบว่าการนับถอยหลังของตัวเองก็ปรากฏขึ้นมาด้วย

เป็นเลข 2

ฉันเห็นของตัวเองได้ด้วยเหรอเนี่ย?!

แถมยังเป็นเลข 2 อีก

นั่นหมายความว่าพรุ่งนี้ซินหยู่จะตาย และฉันที่ทนรับจุดจบนี้ไม่ได้ ก็จะตามไป ตายตามเพื่อความรัก

"แปรงฟันสิที่รัก มัวเหม่ออะไรอยู่?"

เซี่ยซินหยู่เห็นเฉินหยวนยังดูเหม่อ ๆ เลยใช้มือตีก้นเขาเบา ๆ เอ่ยเตือนพร้อมรอยยิ้ม

"วันนี้... เราทำกันก่อนเลยไหม?"

เฉินหยวนที่ถือแปรงสีฟันยังไม่ทันได้ใส่เข้าปาก หันไปมองเซี่ยซินหยู่ที่อยู่ข้าง ๆ แล้วถามขึ้นมาทันที

"เอ๋?" เซี่ยซินหยู่ไม่ค่อยเข้าใจ ทำหน้างุนงง "ทำอะไรเหรอ?"

ถ้าไม่รีบทำ เดี๋ยวพอเกมโอเวอร์แล้วจะไม่มีโอกาสได้ทำนะโว้ย!

และในตอนนั้นเอง โจวหยูก็เดินผ่านหน้าประตูห้องน้ำ ร้องอยู่สองสามครั้ง และตัวเลขบนหัวของมันยิ่งชวนตกใจกว่าเดิม—— 0

เชี่ย นี่มันน้อยกว่าตัวเลขบนเจ้าหมาคราวก่อนอีก!

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เฉินหยวนตกอยู่ในความสับสน

ตอนนั้นเอง เขานึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีพลังพิเศษนับถอยหลังความตายเวอร์ชันอ่อนแออยู่

เขาจึงเปิดใช้งานมันทันที

จากนั้น เขาก็เห็นแถบพลังชีวิตของเซี่ยซินหยู่

ยาวมาก ยาวมาก ๆ

หากเทียบเป็นตัวเลข ก็คงเป็นตัวเลขที่ยาวมาก ๆ เช่นกัน

นี่สิถึงเรียกว่าอายุขัย!

เพื่อยืนยัน เขาลองมองตัวเองในกระจกด้วยพลังนับถอยหลังเวอร์ชันอ่อนแอ

แน่นอนว่า มันแสดงผลไม่ได้

พูดอีกอย่างคือ ตัวเลขนี้ไม่ได้หมายถึงอายุขัย

และก็ไม่ใช่การนับถอยหลังด้วย

เพราะหยูโจวเป็น 0 แล้ว ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แล้วไอ้ตัวเลขนี่มันคืออะไรกันแน่?

ซินหยู่คือ 1 ตัวฉันคือ 2 หยูโจวคือ 0

ด้วยความสงสัยเช่นนี้ หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ทั้งสองคนก็ออกจากอพาร์ตเมนต์

จากนั้น เฉินหยวนก็เห็นตัวเลขภายในขอบเขต 3 ปรากฏอยู่บนหัวของผู้คนที่เดินผ่านไปมาไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็น 1 กับ 2 และ 0 ก็มีไม่น้อยเช่นกัน

แน่นอนว่า ก็มีตัวเลขที่ใหญ่กว่านั้นอยู่บ้าง ถึงระดับ 4 หรือ 5 และใหญ่สุดคือ 8

แล้วดูเหมือนว่า ยิ่งอายุมากขึ้น ตัวเลขก็จะยิ่งสูงขึ้น

เด็กประถมที่เดินตามถนนโดยพื้นฐานแล้วเป็น 0 ส่วนน้อยที่เป็น 1 กับ 2

เอาล่ะ เด็กฉลาดน่าจะเดาออกแล้วใช่ไหมว่าตัวเลขนี้หมายถึงอะไร?

ถูกต้อง มันหมายถึงจำนวนครั้งที่ชักว่าวต่อสัปดาห์ไงล่ะ

หือ เดี๋ยวนะ ที่รักไม่มีไอ้นั่นนี้ เธอไปชักที่ไหนวะ?

หรือว่าการคาดเดาของฉันมันไม่ค่อยถูกต้อง มีความเป็นไปได้อื่นอีก...

มันคืออะไรกันแน่นะ?

ไม่สิ นี่มันเห็น ๆ อยู่ว่าเป็นจำนวนครั้งที่เคยมีแฟนไม่ใช่เหรอ?

พูดบ้าอะไรวะ เสียงผู้บรรยายนั่น! ถ้ามันคือจำนวนครั้งที่เคยมีแฟน ฉันจะเป็น 2 ได้ไงวะ?!

ให้ตายสิ! ถ้าฉันเคยมีแฟนมาก่อนหน้านี้แม้แต่คนเดียว ฉันยอมไปตายเลยดีกว่า โอเค้?

พูดตามตรง จริง ๆ แล้วเฉินหยวนเดาได้แล้วว่านี่คือจำนวนครั้งที่เคยมีแฟน

ตอนที่เห็นหมาตัวผู้กับหมาตัวเมียสบตากัน ตัวเลขบนหัวของหมาทั้งสองต่างก็บวกเพิ่มหนึ่ง จากนั้นก็เริ่มผสมพันธุ์กัน เขาก็ยิ่งยืนยันการคาดเดาของตัวเอง

แต่ว่า ฉันเป็น 2 ไม่ได้นี่หว่า

ลองคิดดู ตอนเด็ก ๆ ...

สมัยอนุบาล มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอาขนมมาให้กิน แล้วยังบอกว่าโตขึ้นจะเป็นภรรยาของฉัน แต่เฉินหยวนปฏิเสธไป

เพราะการรับขนม ≠ การเป็นสามีของเธอ

สมัยประถม โดยพื้นฐานไม่มีเรื่องชู้สาวอะไร

สมัยมัธยมต้น มีผู้หญิงสองสามคนชอบฉันอยู่ แต่ก็ปฏิเสธไปหมด หนึ่งในนั้นถึงกับตามมาถึงหน้าประตูบ้าน ซึ่งเฉินหยวนก็เลือกที่จะปิดประตูไม่ยอมออกไปเจอ

ดังนั้น ไอ้ที่เรียกว่ารักแรก หรือแฟนเก่า อะไรพวกนั้น มันไม่มีอยู่จริงหรอกนะ

ต้องเป็นที่มาตรฐานการตัดสินมันมีปัญหาแน่ ๆ อาจจะนับรวมช่วงเวลาคลุมเครือเข้าไปด้วย...

แต่ตัวฉันเอง ก็น่าจะไม่เรียกว่าคลุมเครือนะ?

ตอนมัธยมต้นเคยชอบรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งจริง ๆ แต่ฉันก็ไม่ได้สารภาพรัก

ถือว่าไม่นับ ไม่นับเลยจริง ๆ

ตอนที่เฉินหยวนกำลังคิดเรื่องพวกนี้ เซี่ยซินหยู่กำลังตกตะลึงกับอีกเรื่องหนึ่ง

เมื่อกี้เฉินหยวนหยิบหนังสือชีววิทยาขึ้นมาดูจริง ๆ แต่ในหัวของเธอกลับไม่ได้แชร์ภาพอะไรมาเลย...

ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ ความสามารถในการแชร์นี่ ไม่ปรากฏขึ้นมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ระหว่างนั้นเฉินหยวนอ่านไปบทหนึ่ง ภาพก็ไม่ได้ปรากฏในสมองของเธอเลย

พูดอีกอย่างคือ ความสามารถนี้หายไปแล้ว?!

อ๋า ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ...

เซี่ยซินหยู่รู้สึกหดหู่เล็กน้อย เพราะเธอรู้สึกว่าสัปดาห์ที่แล้วเธอเรียนรู้ได้ผลดีมาก

แล้ว ทำไมพลังพิเศษของฉันถึงมาติดอยู่ที่ปรากฏวันจันทร์ จบวันอาทิตย์ หรือว่ามันถูกรีเฟรชไปแล้ว?

แล้วฉันจะมีพลังพิเศษใหม่หรือเปล่า?

เซี่ยซินหยู่สับสนมาก

ยังรู้สึกแปลก ๆ เหมือนจู่ ๆ มีเทพเจ้าประทานพลังอย่างหนึ่งให้เธอ แล้วก็มาบอกกะทันหันว่า ‘ขอโทษ ๆ มีบั๊กต้องแก้ไขหน่อย’ ผลก็คือถูกยึดคืนไป

มันประหลาดเสียจนทำให้เธอคิดไปว่า หรือว่าระบบประสาทของฉันมีปัญหา?

เซี่ยซินหยู่ผู้สับสน ลงจากรถเมล์ที่ป้ายโรงเรียนมัธยมสี่

คนที่ขึ้นมาต่อคือโจวฟู่

ทันทีที่เฉินหยวนเห็นเธอ เขาก็ภาวนาในใจขอให้บนหัวเธอไม่มีตัวเลข

ถ้าพูดถึงความสนิทสนม ตัวเขากับแม่ฟู่สนิทกันที่สุดแน่นอน

แต่เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายไม่เคยมีแฟนมาก่อน

ถ้าหากฉันเป็น 2 ส่วนเธอเป็น 1 งั้นก็หมายความว่าเลข 1 ของเธอ ก็มาจากฉันงั้นสิ?

เปิดฮาเร็ม หลักฐานคาตา!

แต่โชคดีมากที่ บนหัวของโจวฟู่เป็นเลข 0

“อรุณสวัสดิ์” โจวฟู่นั่งลงข้าง ๆ เฉินหยวน

“ฉันขอถามแบบเสียมารยาทหน่อยนะ เธอไม่เคยมีแฟนเลยใช่ไหม?” เฉินหยวนถาม

“...” พอถูกถามแบบนี้ โจวฟู่ก็หน้าแดง ก้มหน้าลง ใช้มือข้างหนึ่งปิดหน้า พูดออกมาอย่างลำบากใจเล็กน้อย “ดูเหมือน จะปิดไม่มิดแล้วสินะ”

“หา?”

“จริง ๆ แล้ว แม่ไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของลูกน่ะ”

“...”

เฉินหยวนทำหน้าเหมือนมีมเด็กฝรั่งเม้มปาก อยากจะซัดยัยโจวฟู่ติงต๊องนี่ให้ตาย

“ว่าแต่นายถามฉันเรื่องนี้ทำไมเหรอ?” โจวฟู่ถามอย่างไม่เข้าใจ

“ไม่มีอะไร แค่อยากรู้น่ะ” เฉินหยวนตอบส่ง ๆ

เลข 0 ของโจวฟู่มันดูจริงมาก แล้วเลข 2 ของฉันมันมาจากไหนกันแน่วะ?

“แต่นายอย่าเห็นว่าฉันไม่เคยมีแฟนนะ ตอนมัธยมต้นฉันฮอตมากเลยนะ มีผู้ชายตั้งเยอะแยะที่...”

“ไม่สนใจ”

เฉินหยวนยกมือขึ้นขัดจังหวะทันที พูดอย่างไม่ใส่ใจ

จากนั้น โจวฟู่ก็ทำแก้มป่อง ขมวดคิ้ว ไม่พอใจอย่างมาก

ผ่านไปครู่หนึ่ง ทั้งสองคนก็ลงจากรถ

จากนั้น เฉินหยวนก็เดินเข้าไปในโรงเรียน

ในบริเวณโรงเรียน เขาเห็นคนส่วนใหญ่เป็น 0

แต่สัดส่วนของคนที่เป็น 1 ก็มีไม่น้อยเหมือนกัน

มีแต่เลข 1 กับ 0 เต็มไปหมด นี่ฉันมาถึงแคว้นสู่ฮั่นแล้วเหรอเนี่ย?

“เอ๊ะ นั่นเหมือนจะเป็น 47 นะ” โจวฟู่เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งจึงชี้ไปทางนั้น

จากนั้น เฉินหยวนก็มองตามไป

ก็พบว่าบนหัวของ 47 เป็นเลข 1

ส่วนหลี่หยวนเฉินที่อยู่ข้าง ๆ เป็นเลข 3

ไอ้คนหน้าไม่อายนี่ ก่อนหน้านี้เคยมีแฟนมาแล้วตั้งสองคนจริงดิ แกคู่ควรกับ 47 เหรอ?

คนที่ตัวเลขบนหัวมากกว่า 2 ล้วนเป็นผู้ชายเฮงซวย

เท่ากับ 2 น่ะได้อยู่

เพราะฉันเท่ากับ 2 ยังไงล่ะ

แต่ทำไมวะ!?

ใครแม่งสับไอดีฉันไปมีแฟนมาคนหนึ่งวะ?

พอคิดถึงตรงนี้ ในหัวของเฉินหยวนก็พลันปรากฏภาพคนคนหนึ่งขึ้นมา——เฉินเสี่ยวหรัน

จะไม่ใช่ว่ายัยเด็กนี่ฉวยโอกาสตอนฉันไม่อยู่ไปเปิดฮาเร็มให้ฉันนะ?

เธอน่ะเคยช่วยฉันจีบเด็กขาเป๋คนนั้นก็จริง แต่นั่นไม่น่าจะนับเป็น 1 ครั้ง เพราะยังไม่ได้คบกัน

หรือว่าจะ... การกอดกับถังซือเหวินครั้งนั้น?!

เฉินหยวนที่คิดเช่นนี้ ก็เดินเข้าห้องเรียนไปด้วยอารมณ์ตึงเครียด

“เป็นไรเหรอ?”

ถังซือเหวินเอียงคอ มองเฉินหยวนที่กำลังจ้องตัวเลขบนหัวตัวเองอย่างไม่เข้าใจ

“ไม่มีอะไร”

โชคดีที่เธอก็เป็น 0

บอกแล้วไงว่ารับประกันรักบริสุทธิ์น่ะ เพื่อนยาก

จางเชา ก็เป็น 0

หลิวเหยียน ก็เป็น 0

เหอเหมิง เป็น 1

หรือว่าตอนมัธยมต้นเคยมีแฟนมาแล้วครั้งหนึ่ง?

ไม่รู้สิ มันเป็นเรื่องส่วนตัวของคนอื่นนี่นะ

ถังเจี้ยน เป็น 5

แม่มเอ๊ย! เป็นตอนที่ช็อกที่สุดเลยโว้ย!

ภายนอกดูไม่มีพิษมีภัย แต่จริง ๆ แล้วโคตรมั่ว นี่แหละเหรอคุณชายลูกเศรษฐี?

หน้าอย่างแกเนี่ยนะยังคิดจะคู่กับ 47 แกก็ไม่คู่ควรเหมือนกันแหละ

ฉันขอประกาศแต่เพียงฝ่ายเดียวว่าหลี่หยวนเฉินก็เป็นสายรักบริสุทธิ์เหมือนกัน

ลองมองไปที่เจ๊เจียวอีกที เป็น 1

ดูเหมือนว่าครั้งแรกของเจ๊เจียว จะต้องถูกไอ้ลูกชายโจวหยูของฉันสอยไปแล้วสินะ

งั้นไอ้ลูกชายก็ต้อง...

“ทำไรวะ?” โจวหยูไม่เข้าใจ ทำไมเฉินหยวนถึงมองมาที่ตัวเอง

เฉินหยวนส่ายหัว กลับไปนั่งที่ตัวเอง

ไม่สิ ด้วยนิสัยของมัน เรื่องแบบนี้จะไม่เอามาอวดได้ยังไง?

หรือว่า เก็บงำความลับ?

เฉินหยวนไม่เข้าใจอย่างมาก

ดังนั้นหลังจากหมดคาบเรียนแรก เขาก็ชวนโจวหยูไปปล่อยน้ำด้วยกัน

แล้วในห้องน้ำ เขาก็จี้ถามผู้ชายที่มีเลข 2 อยู่บนหัวคนนี้ตรง ๆ : “แกเคยมีแฟนมาแล้วสองคนใช่ไหม?”

“...อะไรวะ เหอซือเจียวใช้ให้แกมาถามเหรอ?” โจวหยูตอบกลับอย่างหนักแน่นว่า “แค่ครั้งเดียว ก็แค่เหอซือเจียวคนนี้คนเดียว”

“เป็นไปไม่ได้ ต้องสองครั้งแน่ ๆ ก่อนหน้าเหอซือเจียว แกต้องเคยคบกับคนอื่นมาแล้วครั้งหนึ่ง!”

ขณะที่เฉินหยวนพูดแบบนั้น ในใจก็กำลังสงสัยในความแม่นยำของพลังพิเศษไปด้วย

พลังพิเศษทำของฉันผิดพลาดได้ แล้วจะไม่ทำของโจวหยูผิดพลาดได้เหรอ?

ทว่าพอเขาพูดจบ โจวหยูก็พลันเหงื่อแตกพลั่กขึ้นมา

เห็นได้ชัดว่า ลนลานแล้ว

“ฉันเคยเห็น ก็คือมีอีกครั้งหนึ่งจริง ๆ” เฉินหยวนจึงรุกฆาตต่อ

และหลังจากรุกฆาตเสร็จ โจวหยูก็เสียหลักไปเลย ความแตกทันที แถมยังหันกลับมาร้องขอ: “อย่า อย่าบอกนะเว้ย”

หือ!

มีจริง ๆ ด้วยเหรอ?

“ก็คนนั้นไง ฉันเคยเห็นแกคุยกับเธอในมือถือก่อนหน้านี้” เฉินหยวนหลอกถามต่อไป

“อ้อ ขาดการติดต่อไปแล้ว”

โจวหยู่จนปัญญา ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วอธิบายว่า: “คืออย่างงี้ ก่อนหน้านี้ฉันเล่นเกมมือถือ QQ Speed แล้วมีคนชื่อ ‘ดอกยี่โถ’ แอดมา ชวนเล่นด้วยกัน เราเล่นด้วยกันช่วงปิดเทอมฤดูหนาว เธอยังคุยเสียงกับฉันด้วย เป็นผู้หญิงที่เสียงหวานมาก ฉันก็เลย... ฉันก็เลยส่งคำขอผูกสัมพันธ์คู่รักไปให้ ไม่คิดว่าเธอจะตอบตกลง! แต่ว่า ก็แค่นั้นแหละ พอเปิดเทอมเธอก็ไม่ค่อยได้เล่นกับฉันเท่าไหร่ ไม่เปิดคุยเสียงอีกเลย เสียดายฉันยังเปย์รถให้เธอไปตั้งเยอะ...”

โจวหยูพูดไปพลาง สังเกตเห็นสีหน้าของเฉินหยวนค่อย ๆ ร้อนขึ้น แววตาก็เริ่มหลบเลี่ยง แถมตอนที่พูดถึง ‘เปย์รถ’ อีกฝ่ายถึงกับเหงื่อแตกพลั่กคาที่...

“แกเป็นไรวะ? จะตายหรือไง?” โจวหยูถามอย่างไม่เข้าใจ

พอเขาถามจบ เฉินหยวนก็เอามือปิดปาก ทำท่าเหมือนจะอาเจียนออกมาด้วยความคลื่นไส้

แม่มเอ๊ย ใช้เสียงหยางฉีฉีหลอกปั่นหัวคนอื่นก็นับเป็นหนึ่งครั้งให้ฉันด้วยเรอะ? พลังพิเศษ แกมัน ไอ้โง่เอ๊ย!

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_