บทที่ 308 สิบนาทีส่งกระดาษสอบ

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

บทที่ 308 สิบนาทีส่งกระดาษสอบ

เธอก็โล่งใจนะ แต่เฉินหยวนไม่รู้

ส่วนตัวเฉินหยวน ก็โล่งใจจริง ๆ เช่นกัน

ก่อนหน้านี้เขาเครียดตลอดว่าจะส่งผลไม่ดีต่อเด็กคนนี้ เพราะเรื่องความรักระหว่างชายหญิงมันก็มีอยู่จริง

ถึงแม้เขาจะไม่เคยแสดงความรู้สึกดี ๆ เกี่ยวกับความรักให้เธอเห็น หรือพูดอะไรที่ทำให้เกิดความเข้าใจผิด เขาก็ยังคงมองเธอเป็นน้องสาวคนธรรมดา

เหมือนกับที่เขาพยายามจะเรียกหลี่ถงว่าพี่สาว ไม่มีอะไรแตกต่าง

แต่นี่เป็นเพียงความคิดฝ่ายเดียว

เขาควบคุมความรู้สึกของอีกฝ่ายไม่ได้

แต่ตอนนี้ เขาได้รู้แล้วว่าเฉินเซียวหรันคิดยังไง

การร้องไห้ในวันนั้น ก็แสดงให้เห็นว่าเธอยอมรับชะตาชีวิต “หมาขี้แพ้” ของตัวเองแล้ว

การกลั่นแกล้งหมาที่แพ้ไปแล้วมันไม่สุภาพ เฉินหยวนตัดสินใจที่จะไม่ดูถูกความรู้สึกของเธออีกแล้ว

แน่นอน เขาก็เชื่อว่าหลังจากที่เธอพูดประโยคนั้นออกมา เรื่องที่เธอเอาแต่ใจก็จะลดลงบ้าง

แล้วก็นะ เธอจะได้ช่วยหยุดส่งรูปนักแสดงชายมาหาฉันสักที!

วันรุ่งขึ้น เที่ยง

หลังจากที่เฉินหยวนทานข้าวเสร็จ แม่ของเฉินเซียวหรันก็ขับรถมาส่งเขาที่หน้าโรงเรียนมัธยมต้นหมายเลข 11 แล้วตอนนั้น ‘เฉินหยวน’ ที่มีจิตวิญญาณของเฉินเซียวหรันอยู่ข้างใน ก็รออยู่ที่หน้าโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว

“ป้าว่าเด็กคนนี้ดื้อมาก รบกวนเธอจริง ๆ ……” แม่ของเฉินเซียวหรันพูดด้วยความไม่ค่อยสบายใจ

ส่วนเฉินเซียวหรันก็ยิ้มอย่างสดใสแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรครับ เสี่ยวหรันน่ารักดี ผมชอบมาก……”

ยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนเฉินหยวนเตะเบา ๆ ที่ข้อเท้า

แล้วก็รีบเก็บอาการ “ผมชอบดูเด็กคนนี้พยายามน่ะครับ”

“ป้าก็ด้วย” แม่ของเฉินเซียวหรันพยักหน้าเห็นด้วย แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม “ป้ายังไม่เคยเห็นเธอตั้งใจทำอะไรขนาดนี้เลยนะ”

“แม่คะ การสอบจะเริ่มแล้วค่ะ”

เฉินหยวนพูดเตือน

“ได้ งั้นก็ฝากเสี่ยวหรันด้วยนะจ้ะ น้องเฉิน” แม่ของเฉินเซียวหรันพยักหน้า แล้วพูด “ป้าไปรออยู่แถว ๆ โรงเรียนนะ มีอะไรก็โทรหาป้าได้ตลอด”

“ครับ ๆ” เฉินเซียวกล่าวแล้วพยักหน้ายิ้มบาง ๆ

แล้วทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในโรงเรียนมัธยมต้นหมายเลข 11 ด้วยกัน

“นักเรียนนอกโรงเรียนห้ามเข้ามานะ” ยามที่ห้องยามเห็นทั้งสองคน ก็รีบเตือน

ถึงแม้ว่าคนหนึ่งจะเป็นนักเรียนมัธยมปลาย แต่ทั้งสองโรงเรียนก็ยังมีรั้วกั้นอยู่ ไม่ได้อยู่ติดกันสนิท

“คุณครูหวางเป็นคนแนะนำให้เราเข้ามาสอบเข้าโรงเรียนค่ะ” เฉินหยวนที่นั่งอยู่บนรถเข็น พูดอย่างนิ่ง ๆ

“คุณครูหวางเหรอ?” ยามมองไปที่สมุดบันทึก แล้วตอบ “บอกเบอร์โทรศัพท์ด้วย”

ตอนนั้น เฉินเซียวหรันเป็นคนตอบแทนเฉินหยวน

หลังจากตรวจสอบแล้ว เขาก็เปิดประตูให้ทั้งสองคนเข้าไป

อย่างนี้แหละ ทั้งสองคนก็เข้าไปในโรงเรียนมัธยมต้นหมายเลข 11 ที่ค่อนข้างเล็กกว่า

แล้วตอนนั้น ก็ยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะเริ่มเรียน สนามกีฬายังมีนักเรียนอยู่หลายคน

เฉินหยวนสังเกตเห็นว่า ตอนที่เฉินเซียวหรันเข็นรถเข็นให้เขา สายตาก็ยังมองไปมา มองเหล่าน้อง ๆ ที่น่ารักในสนามกีฬา

“เฮ้ๆ ๆ ระวังสายตาหน่อย เธอกำลังทำลายภาพลักษณ์ของฉันอยู่เหรอเนี่ย?”

เฉินหยวนเห็นว่าเฉินเซียวหรันใช้สายตาของตัวเองมองน้อง ๆ แล้วแสดงสีหน้าที่ชื่นชม เขาก็เลยพูดแซวขึ้นมา

“……” เฉินเซียวหรันที่โดนดุ ก็หันสายตาไป แต่รอยยิ้มที่มุมปากก็ยังไม่หายไป ยังคงยิ้ม แล้วพึมพำเบา ๆ ว่า “ชุดนักเรียนโรงเรียนเราน่ารักดีนะคะ”

นี่คือโรงเรียนเราแล้วเหรอ……?

เฉินหยวนเพิ่งจะรู้ตัวว่า เฉินเซียวหรันกับเขาไม่เหมือนกัน เธอไม่ชอบดูผู้หญิงสวย

ไม่ใช่สิ ผู้หญิงสวยที่ฉันพูดถึงคือเซี่ยซินหยู่

เฉินเซียวหรัน แค่จินตนาการว่าถ้าตัวเองเป็นนักเรียนมัธยมต้น ใส่ชุดนักเรียน ใช้ชีวิตในโรงเรียน

เพราะเธอเป็นอัมพาต เธอเลยไม่ได้ไปโรงเรียนประถมบ่อยนัก

แต่ไม่มีใครไม่ปรารถนาที่จะมีช่วงเวลาแห่งความทรงจำในรั้วโรงเรียน

“พอถึงตอนที่เธอเรียนมัธยมต้น น่าจะเดินได้แล้ว……ถึงแม้ว่า อาจจะต้องใช้ไม้เท้าช่วยก็เถอะ”

สองวันนี้เฉินหยวนใช้แถบความคืบหน้าช่วยเฉินเซียวหรันกายภาพบำบัด

การเปลี่ยนแปลงในสัปดาห์นี้ อาจจะไม่มากมายอะไร แต่ก็เร็วกว่าการฟื้นฟูตามปกติ

ถ้ามีพื้นฐานที่ดี ต่อจากนี้ไปก็จะดีขึ้น

“พอหนูเรียนมัธยมปลาย ก็จะวิ่งเล่นได้แล้วค่ะ” เฉินเซียวหรันมองเฉินหยวน แล้วก็ยิ้มอย่างมีความหวัง

“อืม ถึงตอนนั้นจำเอาให้ได้นะ สอบเข้าห้องเรียนที่ 15 แล้วก็ไปแข่งบาสเกตบอล เอาชนะแชมป์เก่าห้อง 26”

“……มีอะไรแฝงอยู่หรือเปล่าเนี่ย?”

“อืม เรื่องราวที่พี่ชายอย่างฉันนำทีมบาสเกตบอลที่อ่อนแอที่สุดเอาชนะแชมป์เก่า จะถูกเล่าขานตลอดไปในประวัติศาสตร์ของโรงเรียนหมายเลข 11 สืบต่อกันไปเรื่อย ๆ”

กลายเป็นราชาที่คนยกย่อง

“ใช้พลังวิเศษสินะคะ?” เฉินเซียวหรันเดา

“……ใช้นิดหน่อยไม่นับว่าใช้หรอกนะ”

ไม่ใช่สิ ตอนนั้นคือพลังพิเศษในสัปดาห์แรก

น่าจะเป็น แทบจะไม่ได้ใช้เลยมากกว่า

“แล้วเรื่องการเรียนล่ะ ใช้พลังวิเศษไหมคะ?” เฉินเซียวหรันถามด้วยความอยากรู้

“อืม…ช่วยบ้าง แต่ก็ต้องเรียนเอง” เฉินหยวนตอบ

“ไม่มีเวทมนตร์ที่ทำให้ทำข้อสอบได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เหรอคะ? แบบที่ใช้ได้ตอนสอบอ่ะ”

“……สอบช่วงนี้ฉันไม่ได้ใช้ เพื่อแสดงให้เห็นถึงความสามารถที่แท้จริง”

“เรื่องมากจัง” เฉินเซียวหรันพูดแซว “ในเรื่องที่ฉันอ่าน พวกตัวเอกก็ใช้มันเพื่อประโยชน์ส่วนตน ไม่ใช่คนใจบุญเด็ดขาด”

เธอนี่นะ แม้แต่เรื่องความรักในโรงเรียนก็ต้องเด็ดขาดด้วยเหรอ?

ได้

งั้นเดี๋ยวจะไปฆ่าหยูโจว

สองคนนี้ก็พูดเล่นกันไป แล้วก็เดินไปถึงบันไดโรงเรียน

แล้วทั้งสองคนก็ชะงัก

ใช่แล้ว ‘เธอ’ ในสภาพแบบนี้……

ต่อไปจะใช้ชีวิตในโรงเรียนปกติได้ยังไง

ก็คงต้องให้พ่อแม่มารับส่งทุกวัน แล้วก็อยู่แต่ในห้องเรียนตลอดเวลาเรียน พยายามอย่าขึ้นลงบันได

“หนูจะพยายามฟื้นตัวจนสามารถใช้ไม้เท้าขึ้นบันไดได้ ตอนสอบเข้า……”

เฉินเซียวหรันพูดกับเฉินหยวน เหมือนกับกำลังพิสูจน์อะไรบางอย่าง แต่คำขอโทษในน้ำเสียงก็ชัดเจนมาก

“อืม ๆ ค่อยว่ากันอีกทีนะ”

เฉินหยวนพยักหน้า

แล้วก็ลุกขึ้นจากรถเข็น

ตอนนั้น เฉินเซียวหรันก็กอดเขาไว้

“กระโปรง ๆ ……แล้วก็ อย่าอุ้มแบบเจ้าหญิงสิ!” เฉินหยวนรีบเตือนเฉินเซียวหรัน อย่าทำอะไรแบบนี้

เธอนี่ แอบแฝงอะไรอยู่ใช่ไหม?

“ค่ะ”

เฉินเซียวหรันพยักหน้า แล้วก็อุ้มเขาขึ้นหลัง แล้วก็เดินขึ้นบันได

นักเรียนคนอื่น ๆ ก็มองมาที่ทั้งสองคนด้วยความอยากรู้

แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่มีเจตนาร้าย

มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งช่วยถือรถเข็น เดินตามมาด้วย

“ขอบคุณนะ พวก” ขึ้นบันไดเสร็จ เฉินเซียวหรันก็วางเฉินหยวนลงบนรถเข็น แล้วเฉินหยวนก็ขอบคุณเด็กผู้ชาย

“ครับ ๆ ไม่เป็นไรครับ!”

เด็กผู้ชายทำท่าโอเค แล้วก็เดินลงไป

แล้วเพื่อน ๆ ของเขาก็เริ่มแซวกัน

“เพื่อนคนนี้ใจดีจริง ๆ”

“แสงแห่งความถูกต้อง”

“ฮิฮิ” เด็กผู้ชายก็หัวเราะแล้วเกาหัว “ไป ๆ กลับห้องเรียนกันเถอะ”

“……” เฉินเซียวหรันมองพวกเขา แล้วพูดด้วยความรู้สึก “ในโรงเรียนมัธยมต้น ก็ยังมีคนดีอยู่บ้างนี่นา”

“ไม่ใช่ เธอไปอ่านงานเขียนอะไรมา ถึงได้คิดว่ามัธยมต้นไม่มีคนดี?”

“……นิยายวายในโรงเรียน”

“อ๋อ งั้นไม่เป็นไรแล้ว”

แล้วทั้งสองคนก็เดินไปที่ห้องทำงานของคุณครูหวางต่อ

ถึงหน้าห้องแล้ว เฉินหยวนก็ให้เฉินเซียวหรันเคาะประตู

“เชิญเข้ามา”

ได้ยินเสียงคุ้น ๆ จากข้างใน

แล้วเฉินเซียวหรันก็เปิดประตู

คุณครูหวางเห็นแล้ว ก็แปลกใจ ทำไมถึงมีนักเรียนโรงเรียนหมายเลข 11 มา

แล้วก็เห็นเฉินเซียวหรัน ลูกสาวคนพิการของเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลาย ที่อยู่ข้างหลังเขา

“สวัสดีค่ะคุณครูหวาง” เฉินหยวนพูดอย่างสุภาพ “นี่คือพี่ชายของหนู เฉินหยวน เขามาส่งหนูสอบค่ะ”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” คุณครูหวางพยักหน้า แสดงสีหน้าเข้าใจ แล้วก็พูดต่อ “การสอบครั้งนี้ ฉันต้องหลีกเลี่ยง ไม่สามารถไปห้องสอบได้ ไปที่ห้องนั้นเถอะ อยู่ที่ปลายสุดของทางเดินตึกนี้ เดี๋ยวจะมีครูมาแจกกระดาษสอบและคุมสอบให้”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ” เฉินหยวนยิ้มบาง ๆ

แล้วเฉินเซียวหรันก็เข็นรถเข็นเฉินหยวน ไปที่ห้องสอบ

ก่อนจะไป เฉินเซียวหรันก็ปิดประตู

แล้วหลังจากปิดประตู คุณครูหวางก็แสดงสีหน้าไม่พอใจ แล้วถอนหายใจ

มาโรงเรียนโดยใช้รถเข็น นี่มันไม่ใช่การสร้างความลำบากให้คนอื่นเหรอ?

โรงเรียนมีนักเรียนเยอะแยะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา ผู้ปกครองก็จะต้องมาวุ่นวาย

ถ้าลูกของเขาพลัดตก หรือถูกคนรังแก เขาก็ต้องมาหาฉันเพื่อแก้ปัญหา……

ถ้าตัดเธอไปได้ก็ดี

อย่างนี้ ก็จะไม่มีเรื่องวุ่นวายมากมายแล้ว

แต่โชคดี วันนี้ตรวจกระดาษสอบเสร็จ ความมั่นใจของเด็กคนนี้ก็จะพัง แล้วก็จะไม่คิดมาสอบรวม

จะชนะเหรอ?

ฉันบอกแล้ว มันยากมาก

แล้วตอนนั้น โทรศัพท์ของคุณครูหวางก็ดังขึ้น ผู้ติดต่อบนหน้าจอคือ ‘คุณครูหวัง’ เขาก็เลยรีบรับสาย “คุณครูหวังครับ คุณจะมาตอนนี้เลยใช่ไหมครับ?”

“ครับ ๆ ได้ครับ ผมจะไปรับคุณ”

“ปีนี้ผลการเรียนของมัธยมต้นดีมาก สามารถส่งนักเรียนที่ดี ๆ ให้กับโรงเรียนเหอได้มากมาย คุณมาดูเองก็ได้ครับ”

………

“หนูตื่นเต้นจังเลย”

ยืนอยู่หน้าห้องสอบ เฉินเซียวหรันมองเฉินหยวน หัวใจเต้นเร็ว รู้สึกตื่นเต้น

“เดี๋ยว อย่าตื่นเต้น”

อย่ามาตื่นเต้น เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว!

“พี่ทำข้อสอบมัธยมต้นได้จริงเหรอคะ? ฉันเห็นข่าวในเน็ต พี่ ๆ จากมหาวิทยาลัยชื่อดัง มาช่วยน้องสอบ ส่งน้องเข้าเรียนต่อวิทยาลัยได้สำเร็จ……” เฉินเซียวหรันพูดด้วยความกังวล

“นักเรียนมัธยมปลายน่ะ เป็นสุดยอดของความฉลาด อย่าดูถูกไปสิ”

“แล้วพี่จะใช้พลังพิเศษไหมคะ?” เฉินเซียวหรันปิดปาก แล้วถามเบา ๆ

“การสอบระดับนี้ เหมือนมาจับปลา ไม่จำเป็นต้องเปิดหรอก”

“ค่ะ” เฉินเซียวหรันก็กำมือ แล้วให้กำลังใจเฉินหยวน “เสี่ยวหรันสู้ ๆ เอาชนะพวกเขาให้หมด!”

“อืม”

ยัยนี่ มาเรียนแทนฉันครึ่งวัน พูดก็เริ่มแปลก ๆ แล้ว

น่าจะเป็นเพราะพวกโจวหยู

“ได้ เธอรออยู่ตรงนี้นะ”

เฉินหยวนลุกขึ้นช้า ๆ

เฉินเซียวหรันกำลังจะไปช่วย แต่เขาก็ใช้มือหยุด “ถ้าไม่มีเธอ ฉันจะอยู่ไม่ได้งั้นเหรอ?”

“ตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว……ทำไมต้องแอ๊บหล่อตลอดเลยคะ?”

เฉินเซียวหรันพูดด้วยความไม่เข้าใจ

เรื่องการเรียน เฉินหยวนนั้นอยากจะแสดงความสามารถออกมาของตัวเองออกมาถึงที่สุด

แต่หากเจอคนมาดูถูก แล้วพูดจาโอ้อวดให้เขาได้เอาคืน เขาก็พร้อมทุ่มสุดความสามารถ

แต่เฉินเซียวหรัน กลับเหมือนจะไม่สนใจคำพูดเท่ ๆ ของเขาเลย……

ไม่คิดว่าฉันหล่อเลย

เสียใจจัง

แล้วเฉินหยวนก็เดินไปที่โต๊ะเดียวในห้องเรียน อย่างช้า ๆ

สักพัก ครูสอนคณิตศาสตร์ที่ใส่แว่น ก็เดินเข้ามา

แล้ว มองดูเด็กผู้หญิงคนสวยอยู่ตรงหน้า เขารู้สึกสงสารเล็กน้อย

เพราะนี่เป็นกระดาษสอบที่เขาออก

แน่นอน นี่เป็นคำสั่งของคุณครูหวาง เขาเองก็จนปัญญา

แต่ทางโรงเรียนมีทัศนคติที่ชัดเจนมากเกี่ยวกับเด็กคนนี้——รับไม่ได้

โรงเรียนไม่ใช่ที่ทำบุญ รับเด็กที่สร้างปัญหาแบบนี้ไม่ได้

จริง ๆ แล้ว ถ้าเธอไม่ใช้เส้นสาย สอบเข้าร่วมด้วย ก็จะมีโอกาสมากกว่า

เพราะการตรวจและจัดอันดับคะแนนสอบครั้งนั้น มีความยุติธรรมมาก และจะประกาศคะแนนและกระดาษสอบ

ถ้าเธอเก่งจริง ๆ สอบเข้าเรียนพิเศษได้ โรงเรียนก็ปฏิเสธไม่ได้

แต่สำหรับโรงเรียนแล้ว ถ้าเด็กคนนี้ไม่เก่งมาก เก่งจนสามารถปกปิดปัญหาของเธอได้ โรงเรียนก็ไม่อยากรับ

ดังนั้น ครั้งนี้ ยิ่งมีโอกาสที่จะปฏิเสธผู้ปกครองของเธอได้อย่างชัดเจน——คะแนนมันห่างกันมาก ไปโรงเรียนที่เหมาะสมกับเธอดีกว่า

และกระดาษสอบฉบับนี้ ที่มีข้อสอบเกินหลักสูตรอยู่หลายข้อ……

ก็ขอโทษด้วยแล้วกัน

แล้วครูก็แจกกระดาษสอบ

แล้ว เวลา 14.00 น. ก็ประกาศเริ่มสอบ

ส่วนเฉินเซียวหรัน ก็รออยู่หน้าห้องสอบด้วยความกังวล ปล่อยให้เวลาผ่านไปทีละนาที……

“เฉินหยวน?”

ตอนนั้น ได้ยินเสียงขึ้นมา

เฉินเซียวหรันหันไป เห็นคุณครูหวางและผู้บริหารที่เคยเจอในห้องน้ำโรงเรียนวันนั้น……

เขาไปรู้ชื่อฉันได้ยังไง?

เดี๋ยวนะ เขาไม่ใช่ครูมัธยมปลายเหรอ?

“อ้าว คุณครูหวัง คุณรู้จักเหรอครับ?” คุณครูหวางพูดอย่างงง ๆ

และเพราะอยู่นอกโรงเรียนมัธยมปลาย เป็นโรงเรียนมัธยมต้นหมายเลข 11 คุณครูหวังก็ไม่ปิดบัง แล้วพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “เฉินหยวน ศิษย์รักของครูเหอไงครับ”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” คุณครูหวางพยักหน้า ด้วยสีหน้าประหลาดใจ

ศิษย์รักของครูเหอคืออะไร?

หรือว่ามีเส้นสายกับอาจารย์ใหญ่เหอ?

ถ้า ‘พี่ชาย’ ของเฉินเซียวหรันมีเส้นสายแบบนี้ ทำไมไม่ไปหาครูเหอโดยตรง……

โรงเรียนมัธยมต้นหมายเลข 11 อยู่ภายใต้การดูแลของโรงเรียนมัธยมปลายนะ

“……ครับครู” เฉินเซียวหรันงง

“เธอไม่อยู่โรงเรียน มาทำอะไรที่นี่เหรอ?” คุณครูหวังถามด้วยความอยากรู้

“น้องสาวของผมกำลังสอบเข้าโรงเรียน……”

เฉินเซียวหรันชี้ไปที่ห้องเรียน แล้วตอบ

“น้องสาวเธอเหรอ?” คุณครูหวังสับสนเล็กน้อย “พี่น้องแท้ ๆ ใช่ไหม?”

“ญาติครับ ลูกพี่ลูกน้อง” เฉินเซียวหรันรีบพูด

อะไรกัน ทำไมคนนี้ถึงได้สนใจ ‘ฉัน’ จัง?

เฉินหยวน ที่โรงเรียน เก่งขนาดนั้นเหรอ?

“เรื่องมีอยู่ว่า” ตอนนั้นเอง คุณครูหวางอธิบาย “น้องสาวของเขากำลังสอบเข้าก่อนกำหนดน่ะครับ”

“อ๋อ” คุณครูหวังพยักหน้า แล้วถามด้วยความอยากรู้ “สอบจะเสร็จแล้วหรือยังครับ?”

“ยังเลยครับ เพิ่งเริ่ม ผ่านไปแค่สิบนาที”

คุณครูหวังพอพูดจบ ก็มองไปที่เด็กหนุ่มที่อาจจะมีเส้นสายกับครูเหอ แล้วพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “เฉินหยวน เธอไปรอที่ห้องทำงานของฉันก่อนดีไหม……?”

ยังพูดไม่ทันจบ

ในห้องเรียน ก็มีเสียงเด็กผู้หญิงขึ้นมา ทันที：

“ครูคะ หนูส่งได้เลยไหมคะ?”

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_