ตอนที่ 224 เจียงเจาอวี๋: คุณหนูคนนี้ลงมือทำเองเลยนะ!

เจียงเจาอวี๋ชะโงกหน้ามาดู ทั้งคู่มองเส้นบะหมี่แห้งแล้วกะปริมาณไม่ถูก

"คนละกำเล็กๆ ไหม?"

เจียงเจาอวี๋เสนออย่างลังเล

"ลู่หลีอันน่าจะกินเยอะหน่อย เผื่อให้เขาเยอะหน่อยดีไหม?"

สุดท้าย ทั้งสองก็กะปริมาณเอาเองว่าน่าจะพอ แล้วหย่อนลงหม้อ

เส้นบะหมี่แข็งๆ อ่อนตัวลงและคลายตัวในน้ำเดือดอย่างรวดเร็ว

ระหว่างรอบะหมี่สุก ทั้งสองก็ไม่ได้อยู่เฉย กู้จวินเหลียนปรุงน้ำซุปง่ายๆ ใส่ซีอิ๊วขาวนิด เกลือหน่อย น้ำมันงาสองสามหยด แล้วตักน้ำต้มบะหมี่ที่เดือดแล้วใส่ลงไป

เจียงเจาอวี๋ก็ง่วนอยู่กับการคีบผักกวางตุ้งลวกกับแฮมกระป๋องหั่นแว่น จัดเรียงลงในชามใบใหญ่สามใบ

พอบะหมี่สุก ก็ถึงขั้นตอนคีบเส้น

"เส้นลื่นจัง คีบไม่ติดเลย!"

เจียงเจาอวี๋ใช้ตะเกียบยาวพยายามคีบเส้นใส่กระชอน แต่ก็ลื่นหลุดตลอด ทำเอาทุลักทุเลไปหมด

กู้จวินเหลียนดีกว่าหน่อย แต่ก็ต้องใช้ความพยายามไม่น้อย

ในที่สุด บะหมี่ชามโตควันฉุยพูนชามสามใบก็วางเรียงอยู่บนเคาน์เตอร์ น้ำซุปแทบจะล้นปริ่ม

"เหมือนจะ... ใส่เยอะไปไหม?"

กู้จวินเหลียนมองดูปริมาณระดับ "ชามยักษ์" แล้วพึมพำเบาๆ

"ไม่เป็นไรๆ ต้องกินให้อิ่มสิ!"

เจียงเจาอวี๋โบกมืออย่างใจกว้าง

และแล้ว ก็มาถึงช่วง "ไฮไลต์" ของการทำอาหารคืนนี้... ทอดไข่ดาว

เจียงเจาอวี๋อาสาเองด้วยความมั่นใจเต็มร้อย: "ฉันทอดไข่เอง! คอยดูฝีมือฉันได้เลย!"

เธอหยิบกระทะแบนไปวางบนเตาอีกหัว เปิดแก๊ส เทน้ำมัน

อาจจะกลัวไข่ติดกระทะ เธอเลยเทน้ำมันสีเหลืองทองลงไปซะเยอะ เห็นชัดเลยว่ามากกว่าที่ใช้ทอดไข่ปกติ

แถมยังเปิดไฟแรงไปหน่อย เปลวไฟสีฟ้าเต้นระบำอย่างร่าเริง ไม่นาน น้ำมันก้นกระทะก็เริ่มมีควันสีเทาลอยขึ้นมา อุณหภูมิพุ่งปรี๊ด

เจียงเจาอวี๋มองน้ำมันที่กระเพื่อมไหวและควันพวยพุ่ง มือที่ถือไข่ไก่ก็แอบสั่นนิดๆ

น้ำมันดูเหมือนจะ... ร้อนไปหน่อยไหมเนี่ย?

"น้ำมันเหมือนจะร้อนไปหน่อย... ให้ฉันทอดฟองแรกก่อนไหม?"

กู้จวินเหลียนที่มองอยู่ข้างๆ เสนอขึ้นเบาๆ

"ไม่ต้อง! บอกแล้วไงว่าฉันทำเอง!"

ความเอาชนะของเจียงเจาอวี๋ถูกกระตุ้น เธอสูดหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังจะทำท่าผาดโผนระดับยาก

เพื่อหลีกเลี่ยงน้ำมันกระเด็นใส่ให้มากที่สุด เธอถึงกับถอยหลังไปครึ่งก้าว เอนตัวไปข้างหลัง เหยียดแขนจนสุด ยกไข่ไก่ไว้เหนือกระทะเป๊ะๆ แล้วใช้ข้อมือตอกไข่ลงไป

"แกรก!"

เปลือกไข่แตก ไข่แดงไข่ขาวก็ร่วงแผละลงไปในน้ำมันร้อนจัด

"ฉ่า——!!!!"

พริบตานั้น เสียงระเบิดก็ดังก้องห้องครัว!

ความเย็นปะทะความร้อนจัด ทำให้น้ำมันเดือดพล่านและกระเด็นใส่

"ว้าย!"

เจียงเจาอวี๋ร้องเสียงหลง แม้จะพยายามถอยห่างแล้ว แต่ก็ยังมีน้ำมันร้อนๆ สองสามหยดกระเด็นใส่หลังมือและข้อมือที่ถือกระทะอย่างแม่นยำ

ไม่ถึงกับเจ็บมาก แต่ความร้อนจี๋บวกกับความตกใจที่มาแบบไม่ทันตั้งตัว ทำให้เธอเผลอปล่อยมือ ตะหลิวหล่น "เคร้ง" ลงข้างเตา ตัวเธอเองก็แทบจะกระโดดเหยง

ลู่หลีอันที่นั่งหลับตาพักสายตาอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น พอได้ยินเสียง "ว้าย" ที่คุ้นเคยแกมตื่นตระหนก กับเสียงน้ำมันแตกกระเด็นดังลั่น มุมปากก็อดยกขึ้นไม่ได้

ตั้งแต่ตอนที่ได้กลิ่นน้ำมันไหม้ๆ ลอยมา เขาก็เดาฉากนี้ออกแล้ว

ในห้องครัวเกิดความวุ่นวายย่อมๆ ขึ้นชั่วครู่

"รีบพลิกด้านเร็ว! ข้างล่างจะไหม้แล้ว!"

กู้จวินเหลียนเห็นขอบไข่ขาวในกระทะแข็งตัวและสีเข้มขึ้นอย่างรวดเร็ว ก็รีบเตือน

"รู้แล้วๆ! ตะหลิวฉัน..."

เจียงเจาอวี๋รีบก้มลงไปเก็บตะหลิวลุกลี้ลุกลน ไม่สนความเจ็บแปลบๆ แล้ว รีบไปแซะไข่ที่ทำท่าจะกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับก้นกระทะเสียแน่น

ด้วยความรีบร้อน กะแรงไม่ถูก พอแซะลงไป ขอบไข่ขาวที่กรอบและไหม้อยู่แล้วก็ขาดกระจุย ไข่แดงสีทองก็แตกเยิ้มออกมา ผสมโรงกับขอบไหม้เกรียม สภาพดูไม่จืดเลย

สุดท้าย ไข่ดาว "เวอร์ชันผ่านศึก" ที่รูปร่างบิดเบี้ยว ขอบไหม้เกรียม และไข่แดงแตก ก็ถูกตักใส่จาน

"เอ่อ..."

เจียงเจาอวี๋มองดู "ผลงานชิ้นแรก" ของตัวเอง แก้มแดงเรื่อ รู้สึกเสียหน้านิดๆ

"เดี๋ยวฉันขอลองฟองที่สองดูนะ"

กู้จวินเหลียนรับกระทะมา เทน้ำมันส่วนเกินออก แล้วใช้กระดาษทิชชู่อเนกประสงค์เช็ดก้นกระทะ

เธอหรี่ไฟลงเหลือไฟกลางค่อนอ่อน แล้วเทน้ำมันลงไปใหม่นิดหน่อย

รอน้ำมันร้อนขึ้นมานิดๆ เธอหยิบไข่ไก่มาตอกขอบกระทะเบาๆ ไข่ค่อยๆ ร่วงลงกระทะ เสียงฟู่เบากว่าเดิมเยอะ

เธอใจเย็นกว่าเจียงเจาอวี๋ รอดูขอบไข่ขาวเริ่มเซตตัว แล้วค่อยพยายามใช้ตะหลิวพลิก

การเคลื่อนไหวยังดูเก้ๆ กังๆ ตะหลิวช้อนไข่ไม่หมด ทำให้ตอนพลิกไข่แตกออกจากกันนิดหน่อย ไข่ขาวไม่เป็นวงกลมสวยงาม แต่ก็ไม่ไหม้ ไข่แดงก็ยังเกือบสมบูรณ์ ถือว่าเป็นไข่ดาว "สายชิล" ที่สอบผ่านแบบคาบเส้น

"ฮึ่ย ฉันไม่ยอมแพ้หรอกน่า!"

พอเห็นไข่ดาวของกู้จวินเหลียนที่ถึงจะไม่เพอร์เฟกต์แต่ก็พอดูได้ ความเอาชนะของเจียงเจาอวี๋ก็ลุกโชนขึ้นมาทันที

เธอสูดหายใจเข้าลึก สีหน้าจริงจังสุดๆ ราวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ไข่ไก่ แต่เป็นศัตรูตัวฉกาจที่ต้องโค่นให้ได้

เธอหยิบไข่ไก่ขึ้นมาอีกฟอง

คราวนี้ เธอหรี่ไฟจนอ่อนสุด

ทาน้ำมันบางๆ แค่เคลือบกระทะ

เธอยืนชิดกระทะขึ้น ปล่อยตัวตามสบาย ลดข้อมือลง ตอกไข่ให้แตกในระดับที่ใกล้กระทะมากๆ ปล่อยให้ไข่ขาวและไข่แดงค่อยๆ ไหลลงไป

"ซ่า..."

คราวนี้ เสียงทอดเบาและสม่ำเสมอ มีแค่ฟองอากาศเล็กๆ ปุดๆ อยู่ตรงขอบไข่ขาว

เธอกลั้นหายใจ จ้องมองรูปทรงสีขาวกลมมนที่ค่อยๆ ก่อตัวในกระทะตาไม่กะพริบ

รอจนไข่ขาวเริ่มเซตตัว ขอบกระดกขึ้นนิดๆ เธอก็ใช้ตะหลิวสอดเข้าไปใต้ไข่อย่างระมัดระวัง แล้วสะบัดข้อมือพลิกอย่างมั่นคง

ไข่แดงสีทองหงายขึ้นด้านบน นอนอยู่ตรงกลางไข่ขาวนุ่มๆ อย่างเพอร์เฟกต์ มีแค่ขอบนอกสุดที่เกรียมเป็นสีทองนิดๆ กำลังสวย

เธอใจเย็นทอดต่ออีกสิบกว่าวินาที ให้ไข่แดงสุกเป็นยางมะตูมกำลังดีตามความชอบของเธอ

จากนั้นก็ตวัดข้อมือเบาๆ ไข่ดาวสีทองกลมดิ๊ก ไข่ขาวนุ่มเด้ง ก็ตกลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนจานสะอาดอย่างสมบูรณ์แบบ

"เยส——! สำเร็จแล้ว!!!"

ความภูมิใจอันยิ่งใหญ่ท่วมท้นเจียงเจาอวี๋ เธอทนไม่ไหวจนต้องร้องตะโกนออกมาด้วยความดีใจ ดวงตาเป็นประกายวิบวับเหมือนมีดวงดาวนับร้อยดวงอยู่ข้างใน

เธอประคองจานใส่ไข่ดาวสุดเพอร์เฟกต์ด้วยสองมือ ราวกับกำลังประคองถ้วยรางวัลอันล้ำค่า ใบหน้าเปื้อนยิ้มกว้างที่ผสมปนเปไปด้วยความภาคภูมิใจ ตื่นเต้น และโล่งอก

เธอวิ่งพรวดพราดออกจากห้องครัว ตรงดิ่งไปหาลู่หลีอันเหมือนเด็กอวดของเล่นใหม่ ชูจานขึ้นตรงหน้าเขา

"ลู่หลีอัน! ดูนี่สิ ดูนี่! เบิกตาดูให้เต็มตาเลย! นี่มันอะไรกัน!"

เสียงของเจียงเจาอวี๋สูงปรี๊ดขึ้นนิดหน่อยด้วยความตื่นเต้น แฝงความโอ้อวดไว้ชัดเจน

"นี่คือไข่ดาวสุดเพอร์เฟกต์ ไร้ที่ติ ที่คุณหนูคนนี้ลงมือทอดเองกับมือ! เป็นไงล่ะ! บอกแล้วไงว่าฉันทำได้!"