บทที่ 224 เฉินหยวน นายไม่เคารพฉัน!

บทที่ 224 เฉินหยวน นายไม่เคารพฉัน!

รอดตัวไปแล้ว...

วันนี้ตอนที่ที่รักเตือนเรื่องจุ๊บก่อนนอน เกือบจะเผลอจูบจริงจังไปแล้ว

โชคดีที่สติเอาชนะอารมณ์ชั่ววูบได้ทัน เลยแค่แตะริมฝีปากเบา ๆ เหมือนแมลงปอแตะน้ำ ไม่ได้สานต่อด้วยการจูบแบบฝรั่งเศส

แบบนี้ที่รักต้องคิดว่าฉันเป็นผู้ชายที่ดีและให้เกียรติเธอแน่ ๆ ใช่ไหม?

เฉินหยวนนึกภาพเซี่ยซินหยู่ที่คงรู้สึกชื่นชมและโล่งใจในความยับยั้งชั่งใจของตัวเอง แล้วก็รู้สึกพึงพอใจ

เขานอนลงบนเตียง เปิดโทรศัพท์ แล้วเลื่อนดูคลิปสาว ๆ แบบผ่าน ๆ

มองโลกในแง่ดีเข้าไว้...

ไม่ได้การ อินเทอร์เน็ตกำลังคุกคามฉัน กำลังลักพาตัวสติปัญญาของฉัน ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป สักวันฉันต้องเผลอนึกถึงเรื่องแฟนแล้วเกิดอารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาแน่ ๆ

เล่นเกมดีกว่า

เรื่องแบบนั้น แค่ไม่ดูก็แทบจะไม่คิดถึงแล้ว ส่วนเกมก็เป็นวิธีเบี่ยงเบนความสนใจที่ดีที่สุด

บางทีเล่นจนหัวร้อน ถึงขั้นเลิกเล่นเกมไปเลยก็มี

อะไรนะ ฉันกำลังเล่นเกมอะไรอยู่เหรอ?

อ้อ เป็นเกมมือถือแนวอนิเมะที่ถ้าไม่เติมเงิน ฉันจะไม่บอกชื่อเด็ดขาด

ทันใดนั้นเอง ข้อความจากโจวฟู่ก็เด้งขึ้นมา

เฉินหยวนกดเข้าไปดูด้วยความสงสัย แล้วก็รีบลุกขึ้นนั่งตัวตรง

โจวฟู่: เรียบร้อย

เฉินหยวน: อะไรเรียบร้อย?

โจวฟู่: เรียกแม่สิ

นี่ฉันต้องเรียกเธอว่าแม่เนี่ยนะ?

ฉันมีแม่แล้วนะ!

บ้าอะไรเนี่ย เธอเห็นฉันเป็นคนยังไงกัน?

โจวฟู่: งั้นฉันจะบอกเธอว่าให้ใส่ชุดนักเรียนนะ

เฉินหยวน: Mère

โจวฟู่: อะไรของนาย?

เฉินหยวน: ไปแปลในกูเกิลเองสิ

โจวฟู่: ⁵⁵⁵⁵⁵⁵⁵⁵

โจวฟู่: ได้เลย ๆ เด็กดี เด็กดี [ยิ้มเจ้าเล่ห์]

เฉินหยวน: ตกลงมันคืออะไรกันแน่? อย่าเล่นมุกนะ

โจวฟู่: ไม่ต้องรู้หรอก ฉันจัดการให้แล้ว นายส่งวิดีโอหรือรูปถ่ายที่นายชอบมาให้ฉัน

เฉินหยวน: นี่เธอเจ๋งขนาดนั้นเลยเหรอ? ยังเลือกชุดที่เธอจะใส่ได้ด้วย? เธอใช้วิธีอะไรกับซินหยู่กันแน่?

ฮือ ๆ ๆ ซินหยู่ของฉันถูกเจ้ฟูปั่นหัวแล้ว

ถูกปั่นหัวแล้ว ฮือ ๆ ๆ

โจวฟู่: ความลับ อันนี้ไม่ต้องรู้หรอก

ยัยนี่ต้องรู้เคล็ดลับอะไรบางอย่างแน่ ๆ หรือไม่ก็มีวิธีจีบสาวขั้นเทพ ถึงได้ปั่นหัวซินหยู่ได้อยู่หมัด

แต่ว่า... ซินหยู่ที่โดนฉันหลอกง่าย ๆ ทำไมถึงแพ้ทางยัยนี่ล่ะ?

แบบนี้ไม่เท่ากับว่าซินหยู่อ่อนหัดกว่าเธอเหรอ?

รับไม่ได้หน่อย ๆ นะเนี่ย

ซินหยู่ในความทรงจำของเฉินหยวน มีคุณสมบัติอย่างหนึ่งเสมอ นั่นคือ ฉลาดหลักแหลม

โจวฟู่: เป็นไง ฉันเจ๋งไหมล่ะ?

เวรเอ๊ย...

เฉินหยวนกำลังจะพิมพ์ส่ง แต่ก็ลบข้อความนั้นทิ้งไป

ในเมื่อมีที่รักอยู่แล้ว ก็ไม่ควรพูดจาลามกต่อหน้าผู้หญิงคนอื่น

เฉินหยวน: สุดยอดดดด

โจวฟู่: ส่งความต้องการของนายมาเลย แบบที่ว่า นายอยากเห็นเซี่ยซินหยู่ในลุคไหน ที่เห็นแล้วใจจะเต้นตึกตัก ๆ

โอเค ฉันจะลองถามความเห็นคนอื่น ๆ ดูก่อน

ส่งมาที่นี่ได้เลย

แต่เอาจริง ๆ ส่งมาก็เท่านั้นแหละ ซินหยู่ของฉัน ฉันเป็นคนตัดสินใจ

เฉินหยวน: ถุงน่องขาว กระโปรงสั้น เสื้อไหมพรมแขนยาว แล้วก็เสื้อไหมพรมยาวลงมาปิดชายกระโปรงพลีทพอดี ให้เห็นว่าใส่กระโปรงอยู่ แต่ก็ไม่ชัดเจนมาก

โจวฟู่: หื่นกามจริง ๆ เลยนายเนี่ย

เฉินหยวน: ขอบคุณ [พนมมือ]

โจวฟู่: จัดให้เลย

หลังจากบอกความต้องการกับฟูจื่อเสร็จ เฉินหยวนก็เอนหลังพิงหัวเตียง ไขว้มือประสานกันรองท้ายทอย แล้วจินตนาการภาพเซี่ยซินหยู่ในชุดแบบนั้น มายืนพูดกับเขาว่า 'ที่รัก รักที่สุดเลย' ...

เดี๋ยวก่อน ลืมเรื่องสำคัญไปอย่าง

เฉินหยวน: จริงสิ ยังไม่ได้บอกเรื่องกางเกงเลกกิ้งเลย

โจวฟู่: หา? ต้องละเอียดขนาดนั้นเลยเหรอ?

โจวฟู่: ก็ได้ ๆ ว่ามาสิ กางเกงเลกกิ้งแบบไหน?

เฉินหยวน: ไม่เอา

โจวฟู่: โรคจิตเอ๊ย!

………

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินหยวนตื่นขึ้นมา

ลืมตาขึ้นมาก็เห็นเซี่ยซินหยู่นั่งอยู่ข้างเตียง แถมยังหันหน้ามาทางเขาอีกด้วย

แค่ปรือตาขึ้นมามอง อีกฝ่ายก็กลับคืนสู่สภาพดั้งเดิมของมนุษย์แล้ว

ไม่นะ พี่ชายคนโตกำลังจะมา...

เฉินหยวนกระพริบตา แล้วควานหาแว่นตา

ทันใดนั้น เซี่ยซินหยู่ก็หยิบแว่นตาข้างเตียงขึ้นมา แล้วยิ้มพลางสวมให้เฉินหยวน

ในที่สุดเธอก็ใส่เสื้อผ้าแล้ว

"ยู่จื่อเหรอ? อรุณสวัสดิ์น้า" เฉินหยวนที่ยังสะลึมสะลือ หาวหวอด ๆ แล้วเอ่ยทักทาย (ยู่จื่อแปลตรงตัวคือหยกจักรพรรดิ แต่ในบริบทนี้คือเอาไว้เรียกคนรัก หมายถึงว่าเป็นคนที่มีค่าดั่งหยกอะไรงี้ครับ)

"ยู่จื่อ?" เซี่ยซินหยู่ชะงักไป รู้สึกแปลก ๆ กับชื่อเรียกประหลาด ๆ นี้

วินาทีต่อมา หยูโจวก็เดินมาหาเฉินหยวน เลียหลังมือเขาอย่างเอาเป็นเอาตายข้างเตียง...

อ้อ เรียกหมาสินะ

มิน่าล่ะ

ก็ว่าอยู่ ฉันคือเซี่ยซินหยู่ ปกติเขาจะเรียกฉันว่าซินหยู่ หรือถ้าจะอ้อน ๆ หน่อยก็เรียกที่รัก

ชื่อเล่นแปลก ๆ แบบ 'ยู่จื่อ' แถมยังดูเหยียด ๆ นิด ๆ แบบนี้คงไม่ใช่เรียกฉันแน่

"ตื่นแล้วเหรอ อยากกินอะไร ฉันทำให้" เซี่ยซินหยู่ถามด้วยรอยยิ้ม

เฉินหยวนลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองเซี่ยซินหยู่ที่แต่งตัวสวยมาก เสื้อไหมพรมสีขาวกับกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้มเข้ารูป สมองเขาก็แล่น เผลอพูดออกไปว่า "ทำไมถึงดีกับฉันขนาดนี้?"

ประโยคที่ดูเหมือนคนสมองไม่ดี หรือพูดพล่อย ๆ เพราะยังงัวเงียอยู่แบบนั้น กลับไปกระตุ้นเซี่ยซินหยู่เข้าอย่างจัง

เธอเบะปากถามกลับทันที "อะไรกัน? ฉันไม่ได้ทำให้บ่อย ๆ หรอกเหรอ? ทำไมถึงบอกว่าดีกับนายขนาดนี้... ที่ผ่านมาฉันไม่ดีกับนายเหรอ?"

"อ๊ะ ไม่ใช่ ฉันหมายถึง..." เฉินหยวนก็รู้สึกผิดนิดหน่อยที่พูดแบบนั้น เลยรีบแก้ตัว "เพิ่งเคยมาปลุกแต่เช้าแบบนี้ ฉันยังไม่ได้แปรงฟันเลย... ตกใจหมด"

จริงด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยซินหยู่มาปลุกเขาตอนที่ยังนอนอยู่บนเตียง

เทียบกับเมื่อก่อนก็ดู 'เอาใจ' ขึ้นนะ

ซึ่งมันก็มีเหตุผลอยู่

เมื่อวานเฉินหยวนแค่จุ๊บเธอเบา ๆ

แล้วก็ไม่ได้กอดด้วย

การเรียนต้องตั้งใจ ห้ามจมอยู่กับความหวานของความรัก แต่เรียนจบแล้ว ให้รางวัลตัวเองหน่อยก็ได้นี่นา

ตอนอยู่ที่แฮปปี้วัลเลย์ เธอเคยบอกว่า ก่อนทำการบ้านเสร็จ ห้ามจับมือถือแขน

แต่ประโยคนี้มันก็แปลว่า ทำเสร็จแล้วก็จับมือถือแขนได้ไง!

"ถ้างั้นนายคิดว่า เป็นเพราะอะไรล่ะ?"

เซี่ยซินหยู่ใช้มือยันเตียง โน้มตัวมาข้างหน้า จ้องตาเขา พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานยั่วยวน

เสื้อไหมพรมสีขาวที่เธอใส่ มีกลิ่นหอม ๆ ให้ความรู้สึกบริสุทธิ์ สง่างาม ส่วนทรวดทรงอก ถึงจะไม่ใหญ่โต แต่ก็มีเนินอกเล็ก ๆ นูนขึ้นมา

ดูบอบบางน่าทะนุถนอม

พูดตามตรง ซินหยู่เป็นสาวงามที่สะอาดสะอ้าน มองแล้วสบายตาจริง ๆ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตัวเองทำตามที่โจวฟู่บอก แล้วกลายเป็นโรคจิตขึ้นมาหน่อย ๆ หรือเปล่านะ?

เขาอยากเห็นโมเมนต์ที่ยู่จื่อดูแตกต่างไปจากเดิม...

แล้วก็จะได้จูบแรง ๆ บีบแก้ม กัดคอ

แย่แล้ว เชื้อซอมบี้กำเริบ

"เพราะ..." เฉินหยวนมองเซี่ยซินหยู่ ริมฝีปากของเธออยู่ใกล้แค่เอื้อม เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้น สวมรองเท้าแตะ "วันนี้ขึ้นอยู่กับตอนเช้า เธออยากให้ฉันตื่นเช้า ๆ ไม่นอนตื่นสาย เข้าใจแล้ว"

"..."

นายไม่เข้าใจอะไรเลย!

เซี่ยซินหยู่คิดว่าเฉินหยวนจะจูบเธอ เตรียมตัวพร้อมแล้ว แต่เขากลับหันหน้าหนี เดินตรงไปห้องน้ำเฉยเลย

ฉันไม่มีเสน่ห์ขนาดนั้นเลยเหรอ?

ไม่อยากจูบฉันเลยเหรอ?

ท่าทางเมื่อกี้ เหมาะกับการจูบตอนเช้าสุด ๆ แต่เฉินหยวนยังไม่ได้แปรงฟัน เลยต้องอดใจไว้ก่อน

เขายืนแปรงฟันหน้าอ่างล้างหน้า

เซี่ยซินหยู่พูดได้ดีมาก วันนี้ขึ้นอยู่กับตอนเช้า... ไม่สิ เหมือนเธอจะไม่ได้พูดแบบนั้นนะ

แต่หลักการก็คือหลักการ ถ้าตื่นเช้า กินข้าวเช้าเสร็จก็เริ่มเรียนได้เลย เรียนได้นาน ๆ

เข้าใจแล้ว

ยู่จื่อมาดูแลให้ฉันเป็นเจ้าแห่งการเรียนสินะ

ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว!

ส่วนที่แต่งตัวสวย ๆ แบบนี้ ก็เป็นการทดสอบฉัน ว่าจะต้านทานสิ่งล่อใจได้ไหม

ตลกตายล่ะ ใครจะทนไหว

แปรงฟันเสร็จ เฉินหยวนก็ล้างหน้า เดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วก็เห็นเซี่ยซินหยู่กำลังลวกบะหมี่อยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ท่าทางไร้ชีวิตชีวา เหมือนเครื่องลวกบะหมี่

เดี๋ยวนะ เธอไม่ถามฉันหน่อยเหรอว่าอยากกินอะไรตอนเช้า ให้ฉันเลือกหน่อยสิ?

ฉันอยากกินบะหมี่น้ำมันต้นหอมที่เธอทำอร่อย ๆ ไม่อยากกินบะหมี่ไข่ต้มนะ

ช่างเถอะ ตอนนี้อารมณ์เธอดูไม่ดี อย่าไปยั่วโมโหเธอเลย

เฉินหยวนไม่ได้สั่งอาหารแบบคุณชาย แต่ดูเธอทำบะหมี่เสร็จ แล้วก็หยิบชามมาสองใบ

ทั้งสองคนตักบะหมี่เสร็จ กินข้าวบนโต๊ะเล็ก ๆ แล้วก็ไปล้างจานด้วยกัน

ระหว่างนั้นก็คุยกันตามปกติ แต่เซี่ยซินหยู่ดูเหม่อลอยอย่างเห็นได้ชัด

ลองฟังเสียงในใจซินหยู่หน่อยดีกว่า

วิถีนินจาที่พูดตรง ๆ ของยัยนี่ ช่วงนี้ไม่ค่อยใช้เลยนะ

เฉินหยวนจึงเปิดการฟังเสียงในใจ

(หรือว่า... ต้องใส่ถุงน่องขาวกับกระโปรงสั้นจริง ๆ เหรอ? )

(ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยชอบชุดนี้ของฉัน...)

อ้อ กำลังคิดถึงชุดตอนสารภาพรักสินะ

ถุงน่องขาวกระโปรงสั้นก็ดีอยู่หรอก

แต่แบบนี้ก็น่ารักดีนะ

"วันนี้เธอแต่งตัวสวยจัง เดี๋ยวจะออกไปข้างนอกเหรอ?" เฉินหยวนยิ้มพลางชวนคุย

"นอกจากสวย ไม่มีความคิดเห็นอื่นแล้วเหรอ?" เซี่ยซินหยู่หัวเราะ อารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย

ความคิดเห็นก็คือ...

มานั่งบนตักฉันได้ไหม?

แต่ความคิดนี้มันทะลึ่งไปหน่อย

เขาจึงพูดต่อด้วยรอยยิ้ม "ความคิดเห็นก็คือ เดี๋ยวเราออกไปซื้อของเข้าบ้านกัน แล้วตอนขากลับก็ซื้อขนมอร่อย ๆ กลับมาด้วย?"

ซินหยู่เป็นนักชิม ใช้ของกินล่อเธอนี่แหละ

"ของยังมีอยู่ ไม่รีบหรอก แล้ว มีอะไรอีกไหม?" เซี่ยซินหยู่กระพริบตาถามต่อ

นี่ ยัยนี่ต้องการอะไรกันแน่!

ลองฟังต่อ

(นี่ จูบฉันสิ ไม่มีจุ๊บอรุณสวัสดิ์เลยเหรอ? )

(กอดหน่อยสิ ตั้งแต่เมื่อวานยังไม่ได้กอดเลย)

(ถ้านายอยาก...)

(ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้นะ)

หลังจากฟังจนจบ ในที่สุดเฉินหยวนก็เข้าใจ

ยัยยู่จื่อที่ชอบทำเป็นเรียบร้อย จริง ๆ แล้วต้องการขนาดนี้เลยเหรอ?

ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ

ขำจนท้องแข็งแล้วเนี่ย

ไม่ได้การ ขำตายแล้ว

(ฉันคง...ไม่ได้มีเสน่ห์กับเขาเลยแล้วสินะ? )

(ช่วงหมดโปร มาเร็วไปไหมเนี่ย? )

(ผู้ชายใจร้ายจริง ๆ )

(ผู้ชายที่ไม่แตะต้องแฟนตัวเอง!)

เฉินหยวนเห็นสีหน้าคาดหวัง แต่ก็แฝงไปด้วยความไม่พอใจของเซี่ยซินหยู่ ก็แทบจะหลุดขำออกมา

ที่เธอยอมให้โจวฟู่บงการ เพราะคิดว่าฉันเบื่อเธอแล้วงั้นเหรอ?

โอ๊ย ผู้หญิงนี่นะ

แตะต้องตลอดก็ไม่ได้

ไม่แตะต้องเลยก็ไม่ได้

แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไง?

หรือว่า... แตะที หยุดที?

นึกออกแล้ว

"ซินหยู่ มานั่งบนเตียงสิ" เฉินหยวนพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เซี่ยซินหยู่ได้ยินแบบนั้น แก้มก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

จากนั้นก็ค่อย ๆ เดินมานั่งที่ปลายเตียง มองเฉินหยวนด้วยความประหม่า

ถึงจะกลัว แต่ก็มีความคาดหวังอยู่บ้าง

"นอนลงเลยไหม?" เฉินหยวนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

"..." เซี่ยซินหยู่หน้าแดงยิ่งกว่าเดิม ตัวแข็งทื่อ แต่ก็พยักหน้าเล็กน้อย แล้วถอดรองเท้า ค่อย ๆ ขยับเข้าไปนั่งบนเตียง

จะกอดเหรอ?

อยู่บนเตียงแบบนี้ รู้สึกแปลก ๆ ...แต่ก็ไม่ได้แปลกมาก เพราะไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นนี่นา

เซี่ยซินหยู่เม้มริมฝีปากเบา ๆ แล้วค่อย ๆ นอนลงบนเตียงของเฉินหยวน

ผมยาวสลวยสีดำขลับ แผ่กระจายอยู่บนเตียง

พวงแก้มแดงระเรื่อมีเสน่ห์ ราวกับดื่มเหล้าเข้าไป

เสื้อไหมพรมตัวหลวม ๆ เลื่อนลงเล็กน้อยเพราะท่าทางตอนนอนลง เผยให้เห็นสายเดี่ยวสีฟ้าอ่อน...

กางเกงยีนส์เข้ารูป รัดให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเรียวขาที่สมส่วน ถึงจะไม่ได้มีเนื้อมาก แต่ก็ไม่ผอมแห้ง

ถุงเท้าสั้นสีชมพูวางอยู่บนเตียง เข่าทั้งสองข้างงอเล็กน้อย

ซินหยู่ในตอนนี้ มีเสน่ห์เหลือล้น

ท่าทางเขินอายแบบนั้น ยิ่งทำให้รู้สึกอยากจะ 'ทำลาย' เหมือนบาร์บาเรี่ยนเปิดสกิล E ไม่มีทางหยุดได้

"งั้นเธอนอนพักในห้องฉันก่อนนะ ฉันท่องศัพท์ภาษาอังกฤษที่ยังไม่ได้ท่องเสร็จแล้วจะมาเล่นด้วย"

เฉินหยวนทำท่าโอเค แล้วยิ้มสดใส

"?"

เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของเซี่ยซินหยู่หมองลง

ตอนนี้เธอไม่อยากพูดอะไรแล้ว

เอาเถอะ เป็นความรักแบบเพลโตก็แล้วกัน

ทำตัวสูงส่งกันทั้งคู่ อย่าไปคิดเรื่องไร้สาระเลย

"อ้อ" เซี่ยซินหยู่ตอบรับแบบขอไปที แล้วก็นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียง

ตอนยกมือขึ้น ชายเสื้อไหมพรมก็เลื่อนขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเอวบาง ๆ เหนือซิปกางเกงยีนส์ ยังเห็นร่องรอยของซิกแพคจาง ๆ อีกด้วย...

หุ่นยัยนี่ใช้ได้เลยนะ

แต่ตอนนี้เธอน่าจะหมดหวังแล้วล่ะ เลิกใช้มารยาอ่อยฉันแล้ว

เด๊ะ เด๊ะ เด๊ะ เด๊ะ เด๊ะ เด๊ะ เด๊ะ เด๊ะ...

จากนั้นเธอก็เปิดมินิโปรแกรม WeChat แล้วเริ่มเล่นเกมไพ่ ถึงจะรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่ก็ค่อย ๆ เบาเสียงลง กลัวจะรบกวนเฉินหยวนท่องศัพท์

ทันใดนั้น เฉินหยวนก็คุกเข่าข้างหนึ่งบนเตียง แล้วยื่นมือไปหาใบหน้าของเซี่ยซินหยู่...

คราวนี้เซี่ยซินหยู่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที เม้มปากยิ้มเขิน ๆ แล้ววางโทรศัพท์ที่กำลังเล่นเกมไพ่ออนไลน์ลง รอคอยสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป

"ฉันหยิบโทรศัพท์ก่อน จับเวลา"

จากนั้นเฉินหยวนก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่ข้างหูเซี่ยซินหยู่ไป

คราวนี้เธอทนไม่ไหวแล้ว "นี่!"

"หา? ฉันไม่ได้ชื่อนี่ ฉันชื่อเฉินหยวน..."

เฉินหยวนยังเล่นมุกต่อ ส่วนเซี่ยซินหยู่โกรธจริง ๆ แล้ว เธอนอนอยู่บนเตียง หน้าแดงก่ำ จ้องเฉินหยวน แล้วพูดอย่างเอาจริงเอาจังว่า "เฉินหยวน นายไม่เคารพฉัน"

"ฉันไม่เคารพเธอตรงไหน?"

เฉินหยวนทำหน้างง

แต่จริง ๆ แล้วเขาแทบจะขำกลิ้งอยู่แล้ว

ทำไมการเล่นแบบนี้ถึงสนุกขนาดนี้นะ!

เสียงในใจเอาไว้ใช้แบบนี้เหรอ?

ที่แท้ก็ใช้แบบนี้ได้นี่เอง

"ก็...ก็ไม่เคารพฉันนั่นแหละ"

เซี่ยซินหยู่ขมวดคิ้ว ประณามด้วยน้ำเสียงแบบ 'เฉินหยวนไอ้บื้อ'

ตอนนี้ถ้าพูดความในใจจริง ๆ ออกมา คงขายหน้าแย่

เธอไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด ว่าเธอรู้สึกกังวลเพราะเฉินหยวนเย็นชา จนเกือบจะร้องไห้แล้ว

ส่วนเฉินหยวนก็ยังคงทำหน้างง "ฉันอยากเคารพเธอนะ...ฉันควรทำยังไงล่ะ?"

เซี่ยซินหยู่นอนอยู่บนเตียง แก้มแดงระเรื่อ เม้มริมฝีปาก มองเฉินหยวน ค่อย ๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ "กอดฉันสิ..."