บทที่ 212 ความสามารถในการมองทะลุกล่องสุ่มสุดป่วน

บทที่ 212 ความสามารถในการมองทะลุกล่องสุ่มสุดป่วน

วันพฤหัสบดีเป็นวันทัศนศึกษาประจำฤดูใบไม้ร่วงของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 จุดประสงค์ก็เพื่อแบ่งกลุ่มนักเรียน ไม่ให้ไปเที่ยวสวนสนุกกันเยอะเกินไป

เรื่องนี้ก็ลอกโรงเรียนหมายเลข 4 มาเหมือนกัน

หลังเลิกเรียน เฉินหยวนกับเซี่ยซินหยู่ก็นั่งรถเมล์กลับบ้านด้วยกัน พอวางกระเป๋าเสร็จก็ไปซูเปอร์มาร์เก็ตหยางกวง เพื่อซื้อขนมและเครื่องดื่มสำหรับทัศนศึกษาในวันพรุ่งนี้

พอเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต ทั้งสองคนก็หาตะกร้าเข็น

"รายงาน! งบประมาณสำหรับขนมเท่าไหร่?"

ก่อนเริ่ม เซี่ยซินหยู่ก็ถามขึ้น

"ซินหยู่อยากซื้อเท่าไหร่ก็ซื้อเท่านั้นแหละ" เฉินหยวนทำท่าโอเค บอกเป็นนัยว่าไม่มีจำกัด

เหรียญทองของพ่อเจิ้งฉีเข้าบัญชีมาแล้ว ตอนนี้เฉินหยวนเรียกได้ว่ารวยล้นฟ้า

จะให้ซินหยู่กินจนอ้วนเป็นหมูก็ยังได้

แต่แน่นอนว่า ด้วยรูปร่างแบบซินหยู่น่ะ ต่อให้จะอ้วนขึ้นมานิด ๆ หน่อย ๆ แบบโจวฟู่ก็ยากแล้ว

"งั้น 150 หยวนก็แล้วกัน? พอดีได้จับรางวัล 3 ครั้ง" เซี่ยซินหยู่พูดอย่างไม่ค่อยแน่ใจ

"ได้สิ ยังไงตอนบ่ายก็มีอาหารกลางวันอยู่แล้ว ไม่ต้องซื้อเยอะหรอก" เฉินหยวนยังรู้สึกว่า 150 หยวนนี่ก็เยอะเกินไปด้วยซ้ำ

"โอเค งั้นไปดูเครื่องดื่มก่อน"

ว่าแล้ว ทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต

พอถึงชั้นวางไวน์ผลไม้ เฉินหยวนก็หยุดฝีเท้าเล็กน้อย

"ไปเที่ยวข้างนอก เอาเหล้าไปด้วย ไม่ดีมั้ง?" เซี่ยซินหยู่รู้ว่าเฉินหยวนไม่ใช่คนติดเหล้า จึงไม่เข้าใจพฤติกรรมแบบนี้

เฉินหยวนก็ไม่ใช่คนติดเหล้าหรอกนะ

แต่ถังเจียนกับหลิวเหยียนไอ้พวกนั้น บอกว่าจะหาอะไรกระตุ้น ๆ หน่อย เอาเหล้าใส่ขวดชาเย็น แล้วแอบกินต่อหน้าหลาวโม๋

ดังนั้น ทุกคนเลยคิดจะหาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อ่อน ๆ แล้วสนุกกับความรู้สึกตื่นเต้นแบบต้องห้าม

"โอเค ไปดูเครื่องดื่มกัน"

เพราะมีซินหยู่อยู่ข้าง ๆ คอยดูแล สถานการณ์ของเฉินหยวนเลยต่างออกไป ไม่สามารถเอาเหล้าไปได้ เขาจึงตัดสินใจซื้ออย่างอื่นไปแบ่งให้ทุกคนกิน

ดังนั้น ทั้งสองคนจึงไปที่โซนเครื่องดื่ม

"อืม เครื่องดื่มบ้าน ๆ นี่ขึ้นราคานี่หว่า" เฉินหยวนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขาเห็นราคาชาเย็นขึ้นราคา

(1 หยวน = 10 เหมา)

ขวดเล็กขึ้น 5 เจี่ยว ขวดใหญ่ขึ้น 1 หยวน

ปีนี้อินเทอร์เน็ตทำให้แกดัง แล้วอยู่ ๆ ก็เริ่มขึ้นราคาเลยเหรอ?

ชาเย็นขวดใหญ่ 4 หยวน นี่มันกุ้ยโจว 1573 ชัด ๆ !

(กุ้ยโจว 1573 คิดซะว่าเป็นแบรนด์เหล้าราคาแพง)

ชาเย็นขวดใหญ่ 5 หยวน นี่มันฉี่ม้าล้วน ๆ !

"งั้นชาอู่หลงเป็นไง? สดชื่น ดับกระหาย" เซี่ยซินหยู่เห็นแล้วก็หยิบขึ้นมา 2 ขวด แล้วพูดว่า "ซันโทรี่มีโปรโมชั่นด้วยนะ ซื้อ 2 ขวดลด 1 หยวน"

ซินหยู่ระวังหน่อยนะ ยังไม่ได้เงินค่าโฆษณาเลย

"ได้ เอาโค้กมาอีก 2 กระป๋อง"

เฉินหยวนชอบดื่มน้ำหวาน ๆ ฆ่าอสุจิพวกนี้ เพราะตอนนี้ยังไม่มีความต้องการทางนั้น

จากนั้น ทั้งสองคนก็ไปที่โซนขนมขายส่ง

"โจวฟู่จะเอาเค้กมาเยอะแยะเลย ซื้ออย่างอื่นดีกว่ามั้ย?" เฉินหยวนพูด

"แต่กินของเธออย่างเดียว มันออกจะ... เอ่อ ก็ได้"

เซี่ยซินหยู่คิดสักครู่ก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องเกรงใจขนาดนั้น เพราะอีกฝ่ายเป็นเพื่อนที่ดีของเฉินหยวน บ้านเขาก็ทำธุรกิจเค้กอยู่แล้ว ดังนั้น เธอจึงเห็นด้วยกับคำแนะนำของเฉินหยวน แล้วถามด้วยความสนใจว่า "เค้กบ้านโจวฟู่อร่อยมากเหรอ?"

"นั่นเรียกว่าสุดยอดเลยล่ะ" เฉินหยวนโฆษณา "เธอรู้มั้ยว่าทำไมเธอถึงชื่อโจวฟู่?"

"เกี่ยวกับพัฟเหรอ?" เซี่ยซินหยู่ถามด้วยความอยากรู้

"ใช่แล้ว ฉลาดจัง"

"แล้วชื่อของนายล่ะ เกี่ยวกับอะไร?" เซี่ยซินหยู่ก็นึกขึ้นได้ว่าทั้งสองคนยังไม่เคยคุยกันเรื่องชื่อ จึงถามด้วยความอยากรู้

แน่นอนว่าต้องเกี่ยวกับเกมมือถือ Open World สักเกมสิ

"หมอดูบอกว่าฉันขาดน้ำ...อย่าถามนะว่าทำไมไม่ชื่อเฉินเหมี่ยว!"

เซี่ยซินหยู่กำลังจะถามว่าทำไมไม่ชื่อเฉินเหมี่ยว ก็ถูกอีกฝ่ายพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน จึงพูดติดตลกว่า "แบบนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ขาดเท่าไหร่นี่"

"แล้วซินหยู่ล่ะ?"

เฉินหยวนรู้สึกขอบคุณพ่อตาแม่ยายที่ตั้งชื่อนี้ให้ คงมีส่วนช่วยในการหล่อหลอมบุคลิกที่ยอดเยี่ยมของซินหยู่

เหมือนกับชื่อของเฉินหยวนที่นำทางให้เขาโหลดแอปนั้นในมือถือ

"ฉันเหรอ...?" เซี่ยซินหยู่พูดไปพูดมา สีหน้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเศร้า "ฉันเหมือนไม่เคยถามพวกท่านเลยว่าทำไมฉันถึงชื่อซินหยู่"

"แต่ชื่อนี้ ตั้งได้เข้ากับบุคลิกของเธอมากเลยนะ"

"นายว่าฉันขี้ขลาด กล้าพูดแค่ในใจใช่มั้ย?"

"เธอยังขี้ขลาดอีกเหรอ?" เฉินหยวนหัวเราะ แล้วหยิบมันฝรั่งทอดใส่ตะกร้า พูดติดตลกว่า "พูดตรง ๆ นี่แหละคือวิถีนินจาของเธอ"

"ฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่ทำไมถึงเป็นชื่อซินหยู่กันนะ..." เซี่ยซินหยู่ก็เริ่มทบทวนตัวเองว่าทำไมเธอถึงมีชื่อนี้

ซินหยู่ถาม คล้ายเหมือนเป็นคำถามจากก้นบึ้งของหัวใจ

ถ้าได้เจอพวกท่านอีกครั้ง แม้แต่ในฝันก็ขอถามสักหน่อยเถอะ

จากนั้น ทั้งสองคนก็เดินมาถึงโซนอาหารทะเล

กุ้งล็อบสเตอร์ตัวใหญ่เหมือนสัตว์ประหลาด กางก้ามใหญ่อยู่ใต้อ่างแก้ว หนวดยาวสองเส้นแกว่งเบา ๆ ...

ส่วนเฉินหยวน เขารู้สึกเกรงขามมันอย่างบอกไม่ถูก ถึงขั้นอยากจะโค้งคำนับให้มันด้วยซ้ำ

เขามองมันพลางพูดด้วยความรู้สึก "กุ้งล็อบสเตอร์ควรค่าแก่การบูชาในศาลเจ้าจริง ๆ "

"แบบนั้นสิ้นเปลืองเกินไป"

เซี่ยซินหยู่ไม่เคารพมันเลยสักนิด ยังแก้ว่า "มันควรค่าแก่การบูชาในหม้อนึ่งมากกว่า"

ซินหยู่ พูดกับพี่กุ้งล็อบสเตอร์แบบนี้ได้ยังไง!?

ไม่มีมันแล้วจะมีเธอเหรอ?

วันนั้น ถ้าเป็นปูขน หรือไม่ก็กุ้งปกติ ฉันคงได้ลดค่าเช่าไปอย่างน้อยสองร้อย!

"พวกนี้รวมกันแล้ว น่าจะแค่ร้อยหยวนนิด ๆ แต่ก็ไม่มีอะไรอยากซื้อแล้วล่ะ"

ถึงแม้เซี่ยซินหยู่จะเพิ่มงบประมาณ แต่พอซื้อจริง ๆ กลับพบว่าไม่มีอะไรที่อยากกินจริง ๆ

เพราะบุฟเฟ่ต์ตอนเย็นค่อนข้างแพง แน่นอนว่าต้องกินให้อิ่มหนำสำราญตอนนั้น

ดังนั้น ทั้งสองคนจึงจ่ายเงินแล้วออกจากประตูแคชเชียร์ของซูเปอร์มาร์เก็ต

104 หยวน พอดีจับรางวัลได้ 2 ครั้ง

ตอนที่ทั้งสองคนกำลังออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต เฉินหยวนก็สังเกตเห็นว่าสายตาของเซี่ยซินหยู่หยุดอยู่ที่ตู้กาชาปองแป๊บนึง

(ครีมทามือเหมือนจะหมดแล้ว ช่วงนี้อากาศก็เย็น...)

(แต่ถ้ากาชาปองได้ครีมทามือ ก็น่าจะขาดทุนนะ)

"ตู้กาชาปองใหม่ที่เพิ่งออกมา ยังไม่เคยเล่นเลย ลองเล่นกันมั้ย?" เฉินหยวนเสนอ

"เอ๋?"

เซี่ยซินหยู่ทำท่าเหมือนถูกจับได้ แล้วโบกมืออธิบายว่า "ฉันเห็นคนอื่นจับรางวัลทีไร ได้แต่พวกผลิตภัณฑ์บำรุงผิวที่ไม่ค่อยดี ถึงจะซื้อก็ราคาเท่านี้...แต่ปกติก็ไม่ซื้อแบบนี้อยู่แล้ว ยิ่งกว่านั้น ครั้งละ 50 หยวนเชียวนะ"

เซี่ยซินหยู่ก็อยากเล่นนิดหน่อยเหมือนกัน

แต่การพนันครั้งนี้มันใหญ่เกินไป เธอไม่กล้าจริง ๆ

ถ้าจับได้ของที่ไม่ได้ใช้ ก็เท่ากับเสียเงินเปล่า

จริง ๆ แล้วเซี่ยซินหยู่ก็มีผลิตภัณฑ์บำรุงผิวอยู่บ้าง แต่เป็นพวกทาหน้า ทามือ อะไรแบบนี้ ของพื้นฐานมาก ๆ เพราะตอนนี้เธอยังไม่ได้เริ่มแต่งหน้า และก็ไม่มีโอกาสแต่งหน้าด้วย

"ไม่เป็นไร ลองสักครั้ง"

เฉินหยวนถือของไว้ในมือ อีกมือหนึ่งก็จับมือเซี่ยซินหยู่ พาเธอไปที่หน้าตู้กาชาปอง

พูดตามตรง ถึงเฉินหยวนจะมีความสามารถในการมองทะลุ แต่ที่น่าอายก็คือ เขาไม่รู้ว่าของพวกนี้ อันไหนแพง

ช่างน่าปวดหัวจริง ๆ

แต่ในวิดีโอที่เลื่อนอยู่บนหน้าจอ บอกว่ามีโอกาส 5% ที่จะได้ลิปสติก YSL

และ 2% ที่จะได้ SK-II

อะไรเนี่ย ฟังดูเหมือนปืนใน CrossFire เลย...

แต่ 2% ก็คือ 1 ใน 50 ห้าสิบครั้งถึงจะได้ครั้งนึง ก็คือ 2500 หยวน ถึงจะออกรางวัลแบบนี้ ก็ยังไม่มีการันตีว่าจะได้แน่นอน

ครีมบำรุงผิวขวดนึง มันจะแพงขนาดไหนกันเชียว?

"แต่เราจะได้รางวัลใหญ่จริง ๆ เหรอ? รู้สึกเหมือนหลอกลวง ของนั่นซื้อต้องพันกว่าหยวนเลยนะ"

"..." ผู้หญิงคนนึงพูดขึ้นลอย ๆ ตอนเดินผ่าน ทำเอาเฉินหยวนตกใจ

แม่งเอ๊ย! เอาเงินจำนวนนี้ไปทำหมันหยูโจวได้ตั้งสามครั้ง!

นี่เธออยากซื้อชีวิตหยูโจวเลยรึไง ราคานี้?

อึ๋ย...

น่าตกใจ

"ช่างเถอะ ฉันดวงไม่ค่อยดี" เซี่ยซินหยู่ถอยออกมา ให้คนอื่นเล่นก่อน แล้วพูดกับเฉินหยวนเสียงเบา ๆ ว่า "แต่เราสามารถดูคนอื่นเล่นก็ได้นะ สนุกดี"

คนทั่วไปมักจะหลงใหลในความรู้สึกที่ไม่รู้อะไรแบบนั้น

แค่ดู เซี่ยซินหยู่ก็รู้สึกสนุกแล้ว

ส่วนเฉินหยวน เขาเปิดใช้พลังมองทะลุ มองทะลุกล่องกาชาปอง 30 กล่องที่วางอยู่ตรงหน้า

โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นแบรนด์เล็ก ๆ ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ไม่เคยเห็นโฆษณาของแบรนด์พวกนี้ด้วยซ้ำ

แต่ในบรรดากล่องทั้งหมดนี้ เฉินหยวนพบว่าที่มุมล่างขวาสุด ข้างในกล่องกาชาปองเป็นลิปสติกที่เขียนว่า YSL

ซ่อนลึกขนาดนี้เลยเหรอ?

แล้ว SK-II อยู่ไหนล่ะ?

เฉินหยวนมองทะลุต่อไป ทะลุชั้นนี้ไป แล้วก็พบว่ายังอยู่หลัง YSL แต่มีกล่องกาชาปองกั้นอยู่ 2 กล่อง ก็คือมุมล่างขวาสุดของชั้นวาง นับเข้าไปกล่องที่ 4

เจ้าเล่ห์จริง ๆ คิดว่าคนทั่วไปคงไม่นั่งยอง ๆ กดปุ่ม ถึงได้จัดวางแบบนี้!

ซึ่งจากการคำนวณ คงต้องกด 4 ครั้งถึงจะได้กล่องกาชาปองที่อยู่ลึกที่สุด ก็คือ 200 หยวน

ซินหยู่คงไม่ยอมแน่ ๆ แบบนั้นสิ้นเปลืองเกินไป

แต่ถ้า 3 กล่องแรกไม่ออก กล่องที่ 4 ก็จะไม่ได้

ถ้ารอให้คนอื่นมากดกล่องกาชาปองที่อยู่ข้างหน้านี่หมด คงต้องรอนานมาก...

โครม! กล่องกาชาปองหล่นออกมา

เป็นปากกา

ไม่รู้ว่าเป็นปากกาอะไร

ยังไงเฉินหยวนก็เห็นเป็นแบบนั้น

หลังจากที่เด็กผู้หญิงรับกล่องกาชาปองมาแล้ว ก็เปิดออกด้วยความคาดหวัง แต่พอเห็นว่าข้างในเป็นดินสอเขียนคิ้วฟลาวเวอร์ซีเคร็ท ก็ถอนหายใจ "ซวยจัง ได้แค่ดินสอเขียนคิ้ว"

"คืนทุนมั้ย?" ผู้ชายข้าง ๆ ถาม

"คืนทุน ดินสอแท่งนี้ 79 หยวน ในไลฟ์ของ Douyin"

"แพงจัง?"

"แพงตรงไหน? ยิ่งกว่านั้น ฉันกดแค่ 50 หยวนก็ได้แล้ว"

"ฮ่า กลับบ้านกันเถอะ"

"ไม่กดแล้ว ซวยจริง ๆ "

เพราะเด็กผู้หญิงดวงไม่ดี ทำให้คนที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ค่อยอยากกดกาชาปองเท่าไหร่

ตอนนี้ เฉินหยวนสแกนรหัสจ่ายเงิน 50 หยวนทันที

"เอ๋?" ซินหยู่ยังไม่ทันตั้งตัว แล้วก็ย่อตัวลงเล็กน้อย มองเฉินหยวนที่กำลังก้มลงไปกดปุ่มด้วยความไม่เข้าใจ "เด็ดขาดขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ฉันว่ามันต้องมีเทคนิคอะไรบ้างแหละ"

"เหมือนกับการจับรางวัลในซูเปอร์มาร์เก็ต ยิ่งอยู่ข้างล่าง คนยิ่งกดน้อยงั้นเหรอ?" เซี่ยซินหยู่ถาม

"ใช่ ไม่งั้นถ้าจับได้รางวัลใหญ่ตามอัตรา 2% จริง ๆ เครื่องกาชาปองก็คงไม่กำไรเท่าไหร่ ฉันคิดว่า อัตราส่วนน่าจะไม่ได้โกงหรอก แต่ลองพิจารณาจากจิตใจมนุษย์ดู"

"มีเหตุผลนะ" เซี่ยซินหยู่รู้สึกว่าเฉินหยวนฉลาดแกมโกงนิดหน่อย พยักหน้าเห็นด้วย

ยิ่งกว่านั้น เขามักจะจับฉลากแม่นมาก

"ชี้ โป้ง ชี้ กลาง ชี้ นาง ชี้ ชี้..."

"คำสั่งนี้คิดถึงจัง จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ เราก็เล่นแบบนี้"

"กล่อง นี้ แหละ"

"เหมือนมีอะไรแปลก ๆ เพิ่มเข้ามา"

เพื่อไม่ให้ดูเหมือนจับได้แม่นอย่างน่าประหลาด เฉินหยวนจึงแกล้งทำเป็นปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตา เลือกกล่องกาชาปองที่เขาดูไว้ก่อนแล้ว

โครม! กล่องกาชาปองหล่นลงมา

"อืม มีเทคนิคแบบนี้จริง ๆ เหรอ?"

"รู้สึกเหมือนจริงจังเลยนะ"

"แต่ก็ขึ้นอยู่กับดวงมากกว่า"

คนที่ยืนดูก็พูดคุยกัน คิดว่าไม่น่าจะแปลกขนาดนั้น

เกมที่อาศัยดวงล้วน ๆ จะมีเทคนิคได้ไง?

จนกระทั่งเซี่ยซินหยู่แกะกล่องกาชาปอง แล้วหยิบลิปสติก YSL แท่งเล็กสีทองออกมา ผู้หญิงคนนึงก็ร้อง "อ๊ะ" ออกมาทันที "ดวงดีจัง พอดีเป็นรุ่นที่ฉันใช้เลยนะ ต้องสี่ร้อยกว่าหยวนแน่ะ!"

"ว้าว" เซี่ยซินหยู่มองลิปสติกแท่งนี้ด้วยความประหลาดใจ

จนถึงตอนนี้ เธอมีแค่ลิปบาล์ม ยังไม่เคยทาลิปสติกเลย

แต่ผู้หญิงทุกคนก็รักสวยรักงาม ถ้ามีก็คงไม่ปฏิเสธ เพราะตอนนี้สังคมเปิดกว้างแล้ว การแต่งหน้าเป็นเรื่องปกติ

แต่ก็ยังมีอีกวิธีนึง

ขายต่อเลย

"หรือว่า...ขายต่อดี?" เซี่ยซินหยู่พูดเสียงเบา

"แบบนั้นก็เท่ากับเล่นการพนันแล้วสิ?" เฉินหยวนพูด

"อ๊ะ ใช่ ๆ ๆ ๆ ๆ ห้ามเล่นการพนัน" เซี่ยซินหยู่ตั้งสติได้ แล้วก็รับลิปสติกมา มองเฉินหยวนแล้วยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย

ยิ้มอะไร?

"แบบนั้นก็เท่ากับได้กำไร 8 เท่าเลยสิ? กำไรดีจัง"

"กดครั้งเดียวก็ได้ แสดงว่าเทคนิคก็ยังใช้ได้ผล"

"ที่รัก ฉันก็อยากกดบ้าง เรากดข้างล่างกัน"

"เดาว่ารางวัลคงซ่อนอยู่ตามมุม ลองตำแหน่งที่ออกรางวัลเมื่อกี้อีกที"

หลังจากที่เฉินหยวนกดได้ของดี คนที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มอยากลองบ้าง

และนี่ก็คือกลยุทธ์ของเขา - หน้าม้า

แน่นอนว่า รางวัลที่หน้าม้าคนนี้ได้ ก็เข้ากระเป๋าตัวเอง

"งั้นเราไปกันเถอะ?" เซี่ยซินหยู่พูด

"ไม่เป็นไร ดูอีกหน่อยก็ได้"

เฉินหยวนรอให้คนพวกนี้ดันของที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ออกมาข้างหน้า แล้วค่อยกดทีเดียวได้เลย!

"ก็จริงนะ เล่นแล้วติดง่ายเหมือนกัน" เซี่ยซินหยู่ถือลิปสติก พูดอย่างมีความสุข "นาน ๆ ทีเล่นพนันเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เพลินดี แต่เรื่องจับรางวัลนี่ นายนี่มันสุดยอดจริง ๆ "

"ก็เพราะมีซินหยู่โชคดีอยู่ข้าง ๆ ไง"

"..."

ซินหยู่...โชคดี?

จะเป็นไปได้เหรอ?

เซี่ยซินหยู่ก็เพิ่งสังเกตเห็นว่า ซินหยู่กับโชคดีออกเสียงคล้ายกันมาก ถ้าพูดด้วยสำเนียงถิ่น...

ถึงจะฟังดูแปลกไปหน่อย แต่มันก็เป็นความปรารถนาดี

"บางทีฉันอาจจะส่งต่อโชคดีให้นายก็ได้" เซี่ยซินหยู่พูดติดตลก

ทั้งสองคนยังคงยืนดูคนอื่นเล่นกาชาปอง

โครม โครม ประมาณ 7-8 ครั้ง ไม่มีรางวัลใหญ่ แต่ก็ไม่ได้ขาดทุนมาก ตอนนี้ เซี่ยซินหยู่เริ่มอยากกลับแล้ว จึงกำลังจะพูด

แล้วเฉินหยวนก็สแกนจ่ายเงินอีก 50 หยวน

"นี่ ๆ ๆ ๆ เล่นพนันมากไปไม่ดีนะ" เซี่ยซินหยู่รีบเตือนเฉินหยวนอย่าหัวร้อน เล่นกาชาปองไม่ถึงกับล้มละลายหรอก แต่จะทำให้ติดได้

"ครั้งสุดท้าย ลองอีกครั้ง"

ในที่สุด SK-II ราคา 1500 หยวนก็ถูกดันออกมาข้างหน้า เฉินหยวนฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีคนกดกาชาปอง รีบลงมือทันที

โครม! SK-II หล่นลงมา

ถึงแม้เซี่ยซินหยู่จะรู้สึกว่าเล่นพนันมากไปหน่อย แต่ในเมื่อเป็นสิ่งที่เฉินหยวนอยากทำ เธอก็ไม่ได้พูดอะไร ยิ้มบาง ๆ แล้วนั่งยอง ๆ หยิบออกมา แกะกล่อง

แค่เห็นผลิตภัณฑ์บำรุงผิว ก็มีคนจำได้ "SK-II! เขากดได้จริง ๆ เหรอเนี่ย?!"

"นั่นไม่ใช่พันห้าร้อยกว่าหยวนเหรอ?"

"กดครั้งนึงได้ลิปสติก กดอีกครั้งได้อันนี้...ดวงอะไรเนี่ย?"

"ดวงดีเหมือน..."

หน้าม้า

ตอนนี้ ก็มีคนเริ่มสงสัย

ส่วนเซี่ยซินหยู่ก็ยังคงงง ๆ ยังไม่ทันตั้งตัว

SK-II อะไรกัน?

"กลับบ้านกันเถอะ"

เฉินหยวนตบบ่าเธอเบา ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

ทั้งสองคนออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตภายใต้สายตาอิจฉาของทุกคน

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองดูเหมือนผี จับรางวัลทีไรก็ได้รางวัลใหญ่ เฉินหยวนจึงจงใจหยิบกระดาษทิชชูมา 2 ห่อ เพื่อให้ความโชคดีสมดุลกัน ไม่ให้ดูฉลาดเกินมนุษย์

แน่นอนว่า ก็เกี่ยวกับการเปลี่ยนพนักงานแคชเชียร์ด้วย พนักงานใหม่ไม่ค่อยสนใจรุ่นน้องหมีน้อย

ถ้าเธอไม่เสียใจ ฉันก็ไม่เล่นแล้ว

ระหว่างที่เดินกับเฉินหยวน เซี่ยซินหยู่ก็หยิบมือถือออกมาค้นหาใน Taobao พอเห็นราคา 1579 หยวน ก็รีบดึงเฉินหยวน แล้วส่ายหัวอย่างเว้าวอน พูดเสียงเบา ๆ อย่างหนักแน่นว่า "กลับไป"

"กลับไปทำไม?" เฉินหยวนถาม

"เราไปหาคนขายถูก ๆ กันเถอะ!"

พอเซี่ยซินหยู่รู้ว่าของนี่เรียกว่าน้ำเทพธิดา ก็ตกใจทันที

แค่ถือไว้ในมือก็ยังรู้สึกประหม่า

ผิวของเธอก็ไม่ได้เพอร์เฟกต์มาตั้งแต่เกิด เคยใช้ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวเล็ก ๆ น้อย ๆ ราคาไม่กี่สิบหยวนเหมือนกัน เคยได้ยินเพื่อนพูดว่า พวกเธอใช้เอสเซนส์ลดเลือนจุดด่างดำ ขวดนึงก็หลายร้อยหยวน...

พวกนั้นไม่ใช่สิ่งที่เธอควรใช้

ส่วนแบบนี้ เธอยิ่งไม่คู่ควรใช้เข้าไปใหญ่

น่ากลัวจริง ๆ !

"ไม่ขาย ขายแล้วเท่ากับเล่นการพนัน" เฉินหยวนพูดอย่างหนักแน่น

"แต่...ของแบบนี้ ฉันจะใช้ลงได้ยังไง...?"

เซี่ยซินหยู่ส่ายหัว ขอร้องเฉินหยวนว่า "ผิวของฉันก็ดีอยู่แล้ว ใช้ก็เท่ากับสิ้นเปลือง ไม่เอาแล้วนะ ได้ไหม?"

จริง ๆ แล้วเด็กมัธยมปลายสมัยนี้ก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

แต่ซินหยู่กลับไม่เคยได้ยิน SK-II ด้วยซ้ำ

แน่นอนว่า เฉินหยวนก็ไม่เคยได้ยินเหมือนกัน

แต่มันต่างกัน ผู้หญิงก็ไม่รู้จัก M4A1 Black Dragon เหมือนกัน

ผู้หญิงที่มีความสุข มักจะรู้อะไรเยอะกว่า

ซินหยู่เป็นเด็กจากครอบครัวธรรมดา ๆ ยิ่งกว่าธรรมดาด้วยซ้ำ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป บุคลิกประหยัดมัธยัสถ์จะติดตัวเธอไปตลอดชีวิต

ถึงจะเป็นนิสัยที่ดีก็เถอะ

แต่เฉินหยวนก็ยังอยากให้คนอื่นชมว่า – แฟนแกดีจังเลย ฮือ ๆ ๆ ๆ

ยิ่งกว่านั้น เขาหวังว่าซินหยู่จะรู้ แม้จะเป็นกับดักของลัทธิบริโภคนิยม บ้างสิ่งที่แพงมาก ๆ เธอก็คู่ควร

ขอแค่เธอชอบก็พอ

"ถึงจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร สามารถทำให้หน้าเด็กได้รึเปล่า?" เฉินหยวนบีบแก้มเซี่ยซินหยู่เบา ๆ แล้วสัญญาด้วยรอยยิ้มว่า "แต่อนาคต พอเราเรียนจบแล้ว ฉันจะซื้อให้เธอใหม่ ไม่ต้องรอโชคแค่ไม่กี่เปอร์เซ็นต์แบบนี้อีก"

"อ๊ะ ไม่เอา..."

เซี่ยซินหยู่หนักใจ เฉินหยวนเหมือนดูซีรีส์รัก ๆ ใคร่ ๆ มากไปหน่อย ถึงได้ต้องทำตัวหวานขนาดนี้

ฉันคือเซี่ยซินหยู่นะ

ของที่คนอื่นมี ฉันไม่จำเป็นต้องมีก็ได้

"ใช้แล้วหน้าจะนุ่มขึ้นอีกไม่รู้เหรอ?" เฉินหยวนกล่าวติดตลก

"ตอนนี้ไม่นุ่มเหรอ?" เซี่ยซินหยู่ถามกลับ

"นุ่มนะ แต่คนเรามันก็โลภกันทั้งนั้นแหละ" เฉินหยวนคิดสักพักแล้วเปิดถุงพลาสติก บอกเธอว่า "ใส่เข้าไปเถอะ ถือไว้ก็ไม่มีมือมาจับมือฉันแล้ว"

"...อ๋อ" เซี่ยซินหยู่หน้าแดง แล้วใส่ SK-II ลงไป จากนั้นก็จับมือเขาไว้แน่น ๆ

พูดจาหวาน ๆ แบบนี้แล้ว...

งั้นฉันก็อย่าทำให้เขาหมดสนุกเลย

เซี่ยซินหยู่เดินตามเฉินหยวนไป ก้มหน้าลงเล็กน้อย แอบเปิดลิปสติกด้วยมือเดียว แล้วหมุนขึ้นมา

จากนั้นก็ทาลงบนริมฝีปากเบา ๆ เม้มปากเบา ๆ

"เฉินหยวน"

พอได้ยินเซี่ยซินหยู่เรียกตัวเอง เขาก็หันไป

แล้วก็ถูกริมฝีปากนุ่ม ๆ จูบเบา ๆ ประทับลงบนริมฝีปากของเขา กลิ่นหอมหวานพร้อมสัมผัสนุ่ม ๆ ส่งตรงถึงปลายลิ้น...

เซี่ยซินหยู่เขย่งเท้าจูบเฉินหยวนเสร็จ ก็ยืนตรงหน้าเขา แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า "อร่อยมั้ย?"

ผิวของเซี่ยซินหยู่ขาวมาก รอยจูบสีแดงสดบนริมฝีปาก ทำให้เด็กสาวที่ดูอ่อนเยาว์สดใส กลายเป็นมีชีวิตชีวามากขึ้น แถมยังมีเสน่ห์เย้ายวนเพิ่มขึ้นมาอีก...

"เฉินหยวน นายนี่ดีจริง ๆ "

เซี่ยซินหยู่ที่รู้สึกซาบซึ้งใจมาก ไม่รอให้เขาพูด ก็รีบชมเชยเด็กหนุ่มที่ตามใจแฟนคนนี้ แล้วก็สัญญาด้วยรอยยิ้มว่า "พอฉันได้เงินเดือนแล้ว ฉันก็จะซื้อเครื่องเกม จักรยาน ของเล่นที่เด็กผู้ชายชอบ สกินตัวละครในเกม อะไรพวกนี้...ยังไงก็ตาม ฉันจะสนับสนุนงานอดิเรกที่ดีต่อสุขภาพของนาย"

"...ซินหยู่ เธอนี่ดีจริง ๆ "

เฉินหยวนโดนพูดจนปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้ว

ผู้หญิงแบบที่อยู่ในนิยายวิทยาศาสตร์ จะมาปรากฏตัวข้าง ๆ ฉันจริง ๆ เหรอเนี่ย?

"ตอนนี้ดูเหมือนฝันเฟื่องไปหน่อย...เพราะฉันก็ไม่มีเวลาหาเงิน"

แต่เซี่ยซินหยู่กลับไม่รู้สึกว่าตัวเองคู่ควรกับคำว่า "ดีจริง ๆ " ในตอนนี้

ดังนั้น เธอมองเด็กหนุ่มที่เอาใจใส่เธอเหมือนเจ้าหญิงมาตลอด พูดอย่างจริงจังว่า "แต่ฉันก็อยาก...ตามใจนายบ้าง"