บทที่ 920 - เรียกชื่อฉันงั้นหรือ เธอยังไม่คู่ควรหรอก

มิชิโกะยิ้มพลางเปิดถ้วยลูกเต๋าออก เธอถึงกับชะงักงัน จุดสีแดงสดสามจุดแทบจะส่องประกายแยงตาเธอ

ปีนี้เธออายุยี่สิบสองปี นับตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนที่เธอใช้ลูกเต๋าเอาชนะอาคุตากาวะ คาซึยะ เซียนพนันอันดับหนึ่งแห่งตงอิ๋ง ฝีมือการเล่นลูกเต๋าของเธอก็ติดอันดับหนึ่งในสามของตงอิ๋ง หรือแม้กระทั่งทั่วทั้งเอเชีย

แต่เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลย ว่าจะมีใครสามารถเปลี่ยนแต้มลูกเต๋าของเธอได้อย่างไร้สุ้มเสียง แถมยังทำต่อหน้าต่อตาเธออีกต่างหาก เรื่องแบบนี้มันเป็นไปได้ยังไงกัน

ต้าเป่าพ่นลมหายใจออกมายาวๆ อย่างโล่งอก หากเขายังอยู่ในระดับปรมาจารย์คงไม่สามารถทำได้คล่องแคล่วขนาดนี้ แต่เมื่อก้าวเข้าสู่ระดับมหาปรมาจารย์ การควบคุมพลังลมปราณก็ไปถึงขั้นสมบูรณ์แบบไร้ที่ติแล้ว

"นานิ" มิชิโกะโพล่งออกมาอย่างลืมตัว

ต้าเป่าเคาะโต๊ะอย่างภาคภูมิใจ

"สามเท่าของยี่สิบล้านก็คือหกสิบล้าน รีบๆ จ่ายมาสิ"

มิชิโกะก็ใจป้ำเช่นกัน ยังไงเงินนี้ก็ไม่ใช่ของเธออยู่แล้ว ทำเอาฟู่เนี่ยนจู่ปวดใจจนริมฝีปากสั่นระริก

มิชิโกะกระซิบกับเขาเสียงเบา

"ฟู่ซัง เด็กหนุ่มคนนี้เป็นยอดฝีมือ เขาสามารถเปลี่ยนลูกเต๋าของฉันได้อย่างไร้สุ้มเสียงค่ะ"

ฟู่เนี่ยนจู่ขมวดคิ้วแน่น

"เธอแน่ใจนะ"

"ไม่แน่ใจค่ะ"

มิชิโกะตอบกลับอย่างหนักแน่น ทำเอาฟู่เนี่ยนจู่แทบจะโกรธจนสลบ บ้าเอ๊ย ไม่แน่ใจแล้วจะพูดหาอะไรวะ

"เธอหมายความว่ายังไง"

ผู้หญิงญี่ปุ่นพวกนี้ไม่เคยเข้าใจคำพูดประชดประชัน เธอไม่รู้เลยสักนิดว่าฟู่เนี่ยนจู่กำลังตำหนิเธออยู่ เธอแค่คิดอะไรก็พูดออกมาตามนั้น

"ฟู่ซัง ชายชราสองคนนี้ระมัดระวังตัวเกินไป การจะเอาชนะพวกเขาเป็นเรื่องยาก สู้ทำแบบนี้ดีกว่า ฉันขอแข่งเดาแต้มลูกเต๋ากับคุณผู้ชายท่านนี้แบบตัวต่อตัว แบบนี้เขาก็เล่นตุกติกไม่ได้แล้ว ส่วนฉันอยากจะได้แต้มเท่าไหร่ก็ทำได้ตามใจชอบ"

พอฟู่เนี่ยนจู่ได้ยินดังนั้นก็ดีใจขึ้นมาทันที เขารีบตอบตกลงอย่างไม่ลังเล จะไม่ให้บอกว่าเขาเป็นแค่ลูกคุณหนูจอมเสเพลที่ไม่ได้เรื่องได้อย่างไร เขาคงลืมไปแล้วว่าเมื่อครู่ตัวเองแพ้ให้ต้าเป่ายังไง อีกฝ่ายก็อยากจะได้แต้มเท่าไหร่ก็ได้ตามใจชอบเหมือนกันไม่ใช่หรือ

มิชิโกะโค้งคำนับให้ต้าเป่า

"ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายมีชื่อเรียกว่าอะไรคะ"

ต้าเป่าพยักหน้ารับ ผู้หญิงญี่ปุ่นนี่มีมารยาทดีจริงๆ

"ฉันแซ่จู่ ชื่อคำเดียวว่าจง"

มิชิโกะนั้นเชี่ยวชาญภาษาจีนเป็นอย่างดี พอได้ยินเธอก็รู้ทันทีว่าต้าเป่ากำลังหลอกด่าเธออยู่ สีหน้าของเธอจึงหมองคล้ำลง

"คุณผู้ชาย กรุณาให้เกียรติกันด้วยค่ะ ฉันรู้ความหมายของคำว่าจู่จงดี"

ต้าเป่าหัวเราะลั่น

"ฉันให้เธอเรียกฉันว่าบรรพบุรุษตั้งแต่เมื่อไหร่วะ เธอเรียกฉันว่าคุณจู่ก็ได้ ใครอนุญาตให้เธอเรียกชื่อเต็มของฉัน การจะเรียกชื่อเต็มของฉัน เธอยังไม่คู่ควรหรอก"

คำพูดนี้ทำเอามิชิโกะถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าของเธอเดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาวสลับกันไปมา เธอทำได้เพียงกล่าวคำขอโทษ

"ขอโทษค่ะคุณจู่ ฉันเสียมารยาทไปหน่อย ฝีมือการพนันอันยอดเยี่ยมของคุณทำให้ฉันรู้สึกเลื่อมใสเป็นอย่างยิ่ง ฉันขออนุญาตฟู่ซังแล้ว ฉันอยากจะแข่งเดาแต้มลูกเต๋ากับคุณแบบตัวต่อตัว ตาละยี่สิบล้านค่ะ"

ต้าเป่าเอ่ยอย่างดูแคลน

"เอาเถอะ เห็นแก่หน้าเธอแล้วกัน"

ตอนนี้เขาทำท่าทางเหมือนพวกคุณชายจอมเสเพลไม่มีผิด

ผู้เป็นพยานสั่งให้พนักงานนำถ้วยลูกเต๋ามาเพิ่มอีกสองชุด เยี่ยฮั่นและเนี่ยอ้าวเทียนไม่ได้มีข้อโต้แย้งใดๆ กับข้อเสนอการดวลตัวต่อตัวนี้ เพราะที่สำคัญคือในเรื่องของลูกเต๋า พวกเขาก็ไม่มีความมั่นใจเต็มร้อยว่าจะเอาชนะฟูนาโคชิ มิชิโกะได้

ฝีมือของผู้หญิงคนนี้ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ การสลับลูกเต๋าง่ายดายราวกับดื่มน้ำเปล่า แบบนี้จะไปชนะได้อย่างไร สู้รีบจบเกมแล้วไปเล่นโชว์แฮนด์เสียยังจะดีกว่า

เยี่ยฮั่นร้องบอกขึ้นมา

"สำหรับการเล่นลูกเต๋า ฉันกับตาเฒ่าเนี่ยไม่มีความสนใจเลยสักนิด เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน กำหนดให้ใช้ชิปตรงหน้าของน้องฉินกับเถ้าแก่ฟู่เป็นขีดจำกัด หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเสียชิปจนหมดก็ถือว่าการพนันรอบนี้สิ้นสุดลง แล้วพวกเราค่อยเริ่มเล่นโชว์แฮนด์ ตกลงไหม"

เนี่ยอ้าวเทียนและคุณชายเห้อต่างปรบมือเห็นด้วย ต้าเป่านั้นยังไงก็ได้ วันนี้เขาตั้งใจมาโกยเงินก้อนโตอยู่แล้ว ส่วนจะเล่นอะไรก็เอาที่สบายใจเลย

ฟู่เนี่ยนจู่ไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่เมื่อเห็นว่าทุกคนเห็นด้วย เขาก็ต้องยอมรับอย่างเสียไม่ได้เพราะไม่มีใครสนับสนุน

เยี่ยฮั่นและเนี่ยอ้าวเทียนถอยออกไปด้านข้าง ตอนนี้ที่โต๊ะพนันเหลือเพียงมิชิโกะและต้าเป่าเท่านั้น

"เธอเป็นผู้หญิง ให้สิทธิ์เธอเริ่มก่อน ว่ามาสิ เราจะเล่นกันยังไง"

มิชิโกะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ตานี้เรามาเดาแต้มกันค่ะ"

ต้าเป่าพยักหน้า

"ได้สิ"

"ขอบคุณค่ะคุณจู่ งั้นฉันเริ่มก่อนนะคะ"

ต้าเป่ายักไหล่พลางผายมือขวาออกไป

"เชิญเลย"

มิชิโกะเขย่าถ้วยลูกเต๋า คราวนี้เธอไม่ได้เล่นตุกติกอะไร เพียงแค่เขย่าขึ้นลงตามปกติ ในสายตาของคนนอก เสียงลูกเต๋ากระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งไม่ขาดสาย

แม้แต่เยี่ยฮั่นก็ยังฟังไม่ออกว่าข้างในมีลูกเต๋ากี่ลูกกันแน่ เขากระซิบกับเนี่ยอ้าวเทียนเสียงเบา

"ผู้หญิงคนนี้มีฝีมือจริงๆ ต่อให้เราสองคนร่วมมือกันแข่งกับเธอตานี้ เกรงว่าคงไม่มีความมั่นใจว่าจะชนะหรอก"

เนี่ยอ้าวเทียนพยักหน้าเงียบๆ ในเรื่องของลูกเต๋า เขายังด้อยกว่าเยี่ยฮั่นอยู่เล็กน้อย

ต้าเป่ามองเห็นอย่างชัดเจน ตอนที่มิชิโกะเขย่าลูกเต๋า ลูกเต๋าทีละลูกก็ร่วงหล่นจากง่ามนิ้วของเธอลงไปในถ้วยลูกเต๋า จังหวะที่มากที่สุดคือมีถึงสิบเอ็ดลูก จากนั้นลูกเต๋าก็ค่อยๆ หายไปในง่ามนิ้วของเธอทีละลูก

ผู้หญิงคนนี้มีท่วงท่าที่งดงามและมีฝีมือยอดเยี่ยม สมกับฉายามือไวอันดับหนึ่งแห่งตงอิ๋ง แม้แต่ต้าเป่ายังอดไม่ได้ที่จะปรบมือให้เธอ

ถ้วยลูกเต๋าตกลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบาไร้สุ้มเสียง บรรดาผู้คนที่มามุงดูต่างพากันชื่นชม แม้แต่ฟู่เนี่ยนจู่ไอ้ทึ่มคนนี้ก็ยังดูจนตาลาย

ต้าเป่าเอ่ยถามอย่างเนิบนาบ

"ถ้าฉันทายถูกก็จะได้ยี่สิบล้านใช่ไหม"

มิชิโกะยิ้มพลางส่ายหน้า

"ถ้าคุณทายแต้มที่ฉันเขย่าได้ ตานี้ก็ถือว่าเสมอค่ะ"

"คุณจู่ เชิญทายแต้มลูกเต๋าของฉันได้เลยค่ะ"

ต้าเป่าพยักหน้า

"หนึ่งสองสาม หกแต้มต่ำ"

สีหน้าของมิชิโกะเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอรีบยื่นมือไปเปิดถ้วยลูกเต๋าทันที แต้มลูกเต๋าของเธอคือหนึ่งสองสาม หกแต้มต่ำจริงๆ แต่เธอสามารถเล่นตุกติกได้

ในจังหวะที่เปิดถ้วยออก นิ้วก้อยของเธอขยับเบาๆ นิ้วก้อยของเธอเกี่ยวเอาลูกเต๋าทั้งสามลูกเปลี่ยนทิศทาง คราวนี้เธอรีบเปิดถ้วยลูกเต๋าออกอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากให้ต้าเป่ามีโอกาสได้เล่นตุกติก

น่าเสียดายที่ต้าเป่ารู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของเธอมาตั้งนานแล้ว เขาใช้พลังลมปราณตรึงลูกเต๋าเอาไว้ การเคลื่อนไหวของมิชิโกะนั้นละเอียดอ่อนเกินไป เธอจึงไม่ทันสังเกตว่าตัวเองไม่สามารถขยับลูกเต๋าได้เลย

พอเธอเปิดถ้วยลูกเต๋าออกแล้วเหลือบมองดู เธอถึงกับหลุดปากอุทานออกมาเสียงดัง

"นานิ"

ลูกเต๋าในถ้วยยังคงเป็นแต้มหนึ่งสองสาม หกแต้มต่ำเหมือนเดิม

ตอนนี้มิชิโกะมั่นใจแล้วว่า คุณจู่ที่อยู่ตรงหน้าเป็นยอดฝีมือที่เก่งกาจกว่าเธอมาก เกรงว่าถ้าแข่งต่อไป เธอก็คงไม่มีทางชนะได้แน่

เธอกัดฟันแน่น อยากจะลองเสี่ยงดูอีกสักตั้ง เธอโค้งคำนับพลางเอ่ยขึ้น

"เชิญคุณจู่เขย่าลูกเต๋าค่ะ ฉันจะเป็นคนทายเอง"

ต้าเป่าพยักหน้า เขาหยิบถ้วยลูกเต๋าขึ้นมาเขย่าขึ้นลงสามครั้งตามเดิม แล้ววางลงบนโต๊ะพนัน

มิชิโกะถึงกับทำหน้าไม่ถูก สีหน้าของเธอตอนนี้เหมือนกับเยี่ยฮั่นเมื่อตอนนั้นไม่มีผิด ไร้สุ้มเสียง ไม่มีเสียงอะไรดังออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว นี่มันเป็นไปไม่ได้ ต่อให้ขยับเพียงเล็กน้อย ก็ต้องมีเสียงไม้กระทบกันดังออกมาบ้างสิ แล้วนี่มันจะไม่มีเสียงได้ยังไง ไม่มีเสียงแล้วจะทายได้ยังไงล่ะ

เหงื่อเริ่มผุดพรายขึ้นบนหน้าผากของมิชิโกะ เพียงชั่วพริบตาเดียว หน้าผากของเธอก็เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ

ต้าเป่าเอ่ยเสียงหยัน

"ทายมาสิ"